യഥാ ദൃഷ്ടിഃ പ്രവൃത്താ തേ സാവിത്ര്യാശ്ച യഥാ വ്രതമ്। ഗതാഽഽഹാരമകൃത്വൈവ തഥാ ജീവതി സത്യവാന്
നിങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി എങ്ങനെ സ്ഥിരമായിരിക്കുകയോ, സാവിത്രി ഉപവാസം പാലിച്ചിട്ടും വ്രതം എങ്ങനെ പാലിച്ചോ, അതുപോലെ സത്യവാനും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.
യഥാ വദന്തി ശാന്തായാം ദിശി വൈ മൃഗപക്ഷിണഃ। പാര്ഥിവീം ചൈവവൃദ്ധിം തേ തഥാ ജീവതി സത്യവാന്
ആ ദിക്കിൽ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും എങ്ങനെ സമാധാനത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു, നിങ്ങളുടെ ദേശം എങ്ങനെ വളർച്ചയിലാണോ, അതുപോലെ സത്യവാനും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.
സര്വൈര്ഗുണൈരുപേതസ്തേ യഥാ പുത്രോ ജനപ്രിയഃ। ദീര്ഘായുര്ലക്ഷണോപേതസ്തഥാ ജീവതി സ്യവാന്
നിങ്ങളുടെ മകൻ എങ്ങനെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും ജനപ്രിയനായി ദീർഘായുസ്സോടെ ജനിച്ചോ, അതുപോലെ സത്യവാനും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഏവമാശ്വാസിതസ്തൈസ്തു സത്യവാഗ്ഭിസ്തപസ്വിഭിഃ। താംസ്താന്വിഗണയന്സര്വാംസ്തതഃ സ്ഥിര ഇവാഭവത്
ഇങ്ങനെ സത്യവാചകന്മാരായ ആ തപസ്സുകാർ ആശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ഈ ലക്ഷണങ്ങൾ എല്ലാം കണക്കാക്കി, അവൻ മനസ്സിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിന്നു.
തതോ മുഹൂര്താത്സാവിത്രീ ഭര്ത്രാ സത്വതാ സഹ। ആജഗാമാശ്രമം രാത്രൌ പ്രഹൃഷ്ടാ പ്രവിവേശ ഹ
അതിനുശേഷം കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ്, സാവിത്രി ഭർത്താവായ സത്യവാനോടൊപ്പം രാത്രിയിൽ ആശ്രമത്തിലെത്തി സന്തോഷത്തോടെ അകത്തു കയറി.
ദൃഷ്ട്വാ ചോത്പതിതാഃ സര്വേഹര്ഷം ജഗ്മുശ്ച തേ ദ്വിജാഃ। കണ്ഠം മാതാ പിതാ ചാസ്യ സമാലിങ്ഗ്യാഭ്യരോദതാം
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു; അമ്മയും അപ്പനും മകന്റെ കഴുത്ത് ചേർന്ന് പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.
പുത്രേണ സംഗതം ത്വാം തു ചക്ഷുഷ്മന്തം നിരീക്ഷ്യ ച। സര്വേ വയം വൈ പൃച്ഛാമോ വൃദ്ധിം വൈ പൃഥിവീപതേ
നിങ്ങളെ മകനോടൊപ്പം വീണ്ടും കണ്ടു, കണ്ണ് വീണ്ടെടുത്തതും കണ്ടു, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഭൂപതിയായ നിങ്ങളോടു സുഖം ചോദിക്കുന്നു.
സമാഗമേന പുത്രസ്യ സാവിത്ര്യാ ദര്ശനേന ച। ചക്ഷുഷശ്ചാത്മനോ ലാഭാത്രിഭിര്ദിഷ്ഠ്യാ വിവര്ധസേ
മകനുമായി വീണ്ടും കൂടിച്ചേർന്നതിലും, സാവിത്രിയെ കണ്ടതിലും, കണ്ണ് വീണ്ടെടുത്തതിലും, ഈ മൂന്നു ഭാഗ്യങ്ങൾ കൊണ്ടു നിങ്ങൾ ദൈവസഹായത്താൽ വളരുന്നു.
സര്വൈരസ്മാഭിരുക്തം യത്തഥാ തന്നാത്രസംശയഃ। ഭൂയോഭൂയഃ സമൃദ്ധിസ്തേ ക്ഷിപ്രമേവ ഭവിഷ്യതി
നാം പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാണ്, ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല. നിന്റെ ഐശ്വര്യം വീണ്ടും വീണ്ടും വേഗത്തിൽ വർദ്ധിക്കും.
തതോഽഗ്നിം തത്ര സംജ്വാല്യ ദ്വിജാസ്തേ സര്വ ഏവ ഹി। ഉപാസാംചക്രിരേ പാര്ഥ ദ്യുമത്സേനം മഹീപതിമ്
അവിടെ അഗ്നി തെളിച്ച്, ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവരും ചേർന്ന്, പാർഥാ, ദ്യുമത്സേന എന്ന രാജാവിനെ ആരാധിച്ചു.
ശൈവ്യാ ച സത്യവാംശ്ചൈവ സാവിത്രീ ചൈകതഃ സ്ഥിതാഃ। സര്വൈസ്തൈരഭ്യനുജ്ഞാതാ വിശോകാ സമുപാവിശന്
ശൈവ്യയും സത്യവാനും സാവിത്രിയും ഒരുമിച്ച് നിന്നു; അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും അനുമതി നൽകിയപ്പോൾ, അവർ ദുഃഖമില്ലാതെ ഇരുന്നു.
തതോ രാജ്ഞാ സഹാസീനാഃ സര്വേ തേ വനവാസിനഃ। ജാതകൌതൂഹലാഃ പാര്ഥ പപ്രച്ഛുര്നൃപതേഃ സുതമ്
പിന്നീട് രാജാവിനൊപ്പം ഇരുന്ന്, ആ കാട്ടിൽ താമസിച്ചവർക്കെല്ലാം വലിയ ആകാംക്ഷയോടെ, പാർഥാ, രാജകുമാരന്റെ മകനോട് ചോദിച്ചു.
പ്രാഗേവ നാഗതം കസ്മാത്സഭാര്യേണ ത്വയാ വിഭോ। വിരാത്രേ ചാഗതം കസ്മാത്കോനു ബന്ധസ്തവാഭവത്
നീ ഭാര്യയോടൊപ്പം മുമ്പേ തിരിച്ചെത്താത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്, മഹാനുഭാവാ? രാത്രിയ്ക്ക് ശേഷമേ വന്നതെന്ത്? എന്ത് തടസ്സം നേരിട്ടു?
സംതാപിതഃ പിതാ മാതാ വയം ചൈവ നൃപാത്മജ। കസ്മാദിതി ന ജാനീമസ്തത്സര്വം വക്തുമര്ഹിസി
നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഞങ്ങളും രാജകുമാരാ, വിഷമത്തിലായിരുന്നു. അതെന്തുകൊണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല; അതെല്ലാം നീ പറയണം.
പിത്രാഽഹമഭ്യനുജ്ഞാതഃ സാവിത്രീസഹിതോ ഗതഃ। അഥ മേഽഭൂച്ഛിരോദുഃഖം വനേ കാഷ്ഠാനി ഭിന്ദതഃ
അച്ഛൻ അനുമതി നൽകിയതോടെ ഞാൻ സാവിത്രിയോടൊപ്പം പോയി; കാട്ടിൽ മരക്കൊമ്പുകൾ പൊട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തലവേദനയുണ്ടായി.
സുപ്തശ്ചാഹം വേദനയാ ചിരമിത്യുപലക്ഷയേ। താവത്കാലം ന ച മയാ സുപ്തപൂര്വം കദാചന
ആ വേദന കാരണം ഞാൻ ദീർഘകാലം ഉറങ്ങിപ്പോയി എന്ന് ഓർക്കുന്നു; അത്രയും നേരം ഞാൻ മുമ്പ് ഒരിക്കലും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.
സര്വേഷാമേവ ഭവതാം സംതാപോ മാ ഭവേദിതി। അതോ വിരാത്രാഗമനം നാന്യദസ്തീഹ കാരണമ്
നിങ്ങൾക്ക് ആര്ക്കും ദുഃഖം വരരുതെന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ഞാൻ രാത്രിയ്ക്ക് ശേഷമേ തിരിച്ചെത്തിയത്; ഇതിന് വേറേ കാരണമൊന്നുമില്ല.
അകസ്മാച്ചക്ഷുഃ പ്രാപ്തിര്ദ്യുമത്സേനസ്യ തേ പിതുഃ। നാസ്യ ത്വം കാരണം വേത്സി സാവിത്രീ വക്തുമര്ഹതി
അപ്രതീക്ഷിതമായി നിന്റെ അച്ഛൻ ദ്യുമത്സേനന് കാഴ്ച വീണ്ടെടുത്തു; അതിന്റെ കാരണം നീ അറിയുന്നില്ല, എന്നാൽ സാവിത്രി പറയണം.
ശ്രോതുമിച്ഛാമി സാവിത്രി ത്വം ഹി വേത്ഥ പരാവരമ്। ത്വാം ഹി ജാനാമി സാവിത്രി സാവിത്രീമിവ തേജസാ
സാവിത്രി, ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, കാരണം നീ എല്ലാം അറിയുന്നു. സാവിത്രി, ഞാൻ നിന്നെ ദേവി സാവിത്രിയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവളായി അറിയുന്നു.
ത്വമത്ര ഹേതും ജാനീഷേ തസ്മാത്സത്യം നിരുച്യതാമ്। രഹസ്യം യദി തേ നാസ്തി കിംചിദത്ര വദസ്വ നഃ
ഇതിന്റെ കാരണം നീ അറിയുന്നു; അതിനാൽ സത്യം തുറന്നു പറയണം. ഇതിൽ നിനക്ക് രഹസ്യം ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.
ഏവമേതദ്യഥാ വേത്ഥ സംകല്പോ നാന്യഥാ ഹി വഃ। ന ഹി കിംചിദ്രഹസ്യം മേ ശ്രൂയതാം തഥ്യമേവ യത്
നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് സത്യം; എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല. എനിക്ക് രഹസ്യം ഒന്നുമില്ല — സത്യമായതെല്ലാം കേൾക്കൂ.
മൃത്യുര്മേ പത്യുരാഖ്യാതോ നാരദേന മഹാത്മനാ। സ ചാദ്യ ദിവസഃ പ്രാപ്തസ്തതോ നൈനം ജഹാമ്യഹമ്
എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മരണം മഹർഷി നാരദൻ എന്നോട് മുമ്പേ പറഞ്ഞിരുന്നു; ആ ദിവസം തന്നെയാണ് എത്തിയതും, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഭർത്താവിനെ വിട്ടുപോകാതിരുന്നത്.
സുപ്തം ചൈനം സാക്ഷാദുപാഗച്ഛത്സകിംകരഃ। സ ഏനമനയദ്ബദ്ധ്വാ ദിശം പിതൃനിഷേവിതാമ്
അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, യമന്റെ ദൂതൻ നേരിട്ട് വന്നു; അവനെ കെട്ടി പിതൃഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അസ്തൌഷം തമഹം ദേവം സത്യേന വചസാ വിഭുമ്। പഞ്ച വൈ തേന മേ ദത്താ വരാഃ ശൃണുത താന്മമ
ഞാൻ ആ ദൈവത്തെ സത്യം പറഞ്ഞ് സ്തുതിച്ചു; അങ്ങനെ അയാൾ എനിക്ക് അഞ്ചു വരങ്ങൾ നൽകി — അവ ഞാൻ പറയാം.
ചക്ഷുഷീ ച സ്വരാജ്യംച ദ്വൌ വരൌ ശ്വശുരസ്യ മേ। ലബ്ധം പിതുഃ പുത്രശതം പുത്രാണാം ചാത്മനഃ ശതമ്
കാഴ്ചയും രാജ്യം ഭർത്താവിന്റെ അച്ഛന് ലഭിച്ചു; എന്റെ അച്ഛന് നൂറു മക്കളും, എനിക്ക് തന്നെയും നൂറു മക്കളും ലഭിച്ചു.
ചതുര്വര്ഷശതായുര്മേ ഭര്താ ലബ്ധശ്ച സത്യവാന്। ഭര്തുര്ഹി ജീവിതാര്ഥം തു മയാ ചീര്ണം ത്വിദം വ്രതമ്
നാലു നൂറ് വർഷം ആയുസ്സ് എന്റെ ഭർത്താവ് സത്യവാനെ ലഭിച്ചു; ഭർത്താവിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു.
ഏതത്സര്വം മയാഽഽഖ്യാതം കാരണം വിസ്തരണ വഃ। യഥാവൃത്തം സുഖോദര്കമിദം ദുഃഖം മഹന്മമ
എല്ലാവിഷയവും, കാരണം മുതൽ അതിന്റെ മുഴുവൻ സംഭവവും ഞാൻ നിങ്ങളോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഉണ്ടായ ഈ വലിയ ദുഃഖം, അവസാനം സന്തോഷമായി മാറിയതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
നിമജ്ജ്മാനം വ്യസനൈരഭിദ്രുതം കുലം നരന്ദ്രസ്യ തമോമയേ ഹ്രദേ। ത്വയാ സുശീലവ്രതപുണ്യയാ കുലം രസമുദ്ധൃതം സാധ്വി പുനഃ കുലീനയാ
ദുരിതങ്ങളിൽ മുങ്ങി കഷ്ടതകളാൽ പീഡിതമായ രാജവംശം, ഇരുണ്ട ആഴത്തിലുള്ള കുഴിയിലായിരുന്നു. എന്നാൽ നീ നല്ല സ്വഭാവവും വ്രതശുദ്ധിയും കൊണ്ട്, സത്യസന്ധയായ സ്ത്രീയേ, ഈ വംശത്തെ വീണ്ടും ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു.
തഥാ പ്രശസ്യ ഹ്യഭിപൂജ്യ ചൈവ വരസ്ത്രിയം താമൃഷയഃ സമാഗതാഃ। നരേന്ദ്രമാമന്ത്ര്യ സപുത്രഭഞ്ജസാ ശിവേന രജഗ്മുര്മുദിതാഃ സ്വമാലയമ്
അങ്ങനെ, മഹർഷിമാർ കൂട്ടമായി വന്ന് അവളെ പ്രശംസിച്ചു, ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. രാജാവിനെയും മക്കളെയും മുമ്മക്കളെയും ആശംസിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ അവർ തങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
തസ്യാം രാത്ര്യാം വ്യതീതായാമുദിതേ സൂര്യമണ്ഡലേ। കൃതപൌര്വാഹ്ണികാഃ സര്വേ സമേയുസ്തേ തപോധനാഃ
അരാത്രി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ തപസ്സുകാരും രാവിലെ വേണ്ടിയ കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി ഒരുമിച്ച് കൂടികൊണ്ടു.