തേ ചാപി സര്വേ രാജാനഃ ക്ഷത്രിയാഃ പുത്രപൌത്രിണഃ। ഖ്യാതാസ്ത്വന്നാമധേയാശ്ചഭവിഷ്യന്തീഹ ശാശ്വതാഃ
അവരൊക്കെയും രാജാക്കന്മാരും, ക്ഷത്രിയരുമായി പുത്രപൗത്രന്മാരായി, നിന്റെ പേരിൽ പ്രശസ്തരായി, ഇവിടെ ശാശ്വതമായി നിലനിൽക്കും.
പിതുശ്ച തേ പുത്രശതം ഭവിതാ തവ മാതരി। മാലവ്യാം മാലവാ നാമ ശാശ്വതാഃ പുത്രപൌത്രിണഃ। ഭ്രാതരസ്തേ ഭവിഷ്യന്തി ക്ഷത്രിയാസ്ത്രിദശോപമാഃ
നിന്റെ പിതാവിന് നിന്റെ മാതാവിൽ നൂറു മക്കൾ ഉണ്ടാകും; മാലവ ദേശത്ത് മാലവന്മാർ എന്ന പേരിൽ പുത്രപൗത്രന്മാരായി അവർ നിലനിൽക്കും. അവർ നിന്റെ സഹോദരന്മാർ, ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ക്ഷത്രിയർ ആയിരിക്കും.
ഏവം തസ്യൈ വരം ദത്ത്വാ ധര്മരാജഃ പ്രതാപവാന്। നിവര്തയിത്വാ സാവിത്രീം സ്വമേവ ഭവനം യയൌ
ഇങ്ങനെ അവൾക്ക് വരം നൽകി, മഹത്വമുള്ള ധർമ്മരാജാവ് സാവിത്രിയെ തിരിച്ചു അയച്ച് തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
സാവിത്ര്യപി യമേ യാതേ ഭര്താരം പ്രതിലഭ്യ ച। ജഗാമ തത്ര യത്രാസ്യാ ഭര്തുഃ ശാവം കലേവരമ്
യമൻ പോയശേഷം, ഭർത്താവിനെ വീണ്ടെടുത്ത സാവിത്രി ഭർത്താവിന്റെ ശവം കിടന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
സാ ഭൂമൌ പ്രേക്ഷ്യഭര്താരമുപസൃത്യോപഗൃഹ്യ ച। ഉത്സങ്ഗേ ശിര ആരോപ്യ ഭൂമാവുപവിവേശ ഹ
ഭർത്താവിനെ നിലത്ത് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു, അവൾ സമീപിച്ചു, അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, തല തനിക്കു മടിയിൽ വെച്ച് ഭൂമിയിൽ ഇരുന്ന് കയറി.
സംജ്ഞാം ചസ പുനര്ലബ്ധ്വാ സാവിത്രീമഭ്യഭാഷത। പ്രോഷ്യാഗത ഇവ പ്രേമ്ണാ പുനഃപുനരുദീക്ഷ്യവൈ
സത്യവാൻ വീണ്ടും ബോധം വീണ്ടെടുത്ത് സാവിത്രിയോട് പറഞ്ഞു; വിദൂരയാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയവനുപോലെ, വീണ്ടും വീണ്ടും സ്നേഹത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
സുചിരം ബത സുപ്തോസ്മി കിമര്ഥം നാവബോധിതഃ। ക്വ ചാസൌ പുരുഷഃ ശ്യാമോ യോസൌ മാം സംചകര്ഷഹ
ഞാൻ എത്ര നേരം ഉറങ്ങി കിടന്നിരിക്കുന്നു! ആരും എന്നെ ഉണർത്തിയില്ലേ? എന്നെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയ ആ കറുത്തവൻ എവിടെയാണ്?
സുചിരം ത്വംപ്രസുപ്തോസി മമാഹ്കേ പുരുഷര്ഷഭ। ഗതഃ സ ഭഗവാന്ദേവഃ പ്രജാസംയമനോ യമഃ
നിന്റെ മടിയിൽ നീണ്ടുനീണ്ടു ഉറങ്ങി കിടന്നിരുന്നു, മഹാനായവനേ. ആ ദൈവസ്വരൂപനായ യമൻ, ജീവികളുടെ രക്ഷകൻ, ഇവിടെ നിന്ന് പോയിരിക്കുന്നു.
വിശ്രാന്തോസി മഹാഭാഗ വിനിദ്രശ്ച നൃപാത്മജ। യദി ശക്യം സമുത്തിഷ്ഠ വിഗാഢാം പശ്യ ശര്വരീമ്
നീ വിശ്രമിച്ചു, രാജകുമാരനേ, ഉറക്കം മാറിയിരിക്കുന്നു. കഴിയുമെങ്കിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഈ ഇരുണ്ട രാത്രിയെ നോക്കൂ.
ഉപലഭ്യതതഃ സംജ്ഞാം സുഖസുപ്ത ഇവോത്ഥിതഃ। ദിശഃ സര്വാ വനാന്താംശ്ച നിരീക്ഷ്യോവാച സത്യവാന്
ശക്തി വീണ്ടെടുത്ത് സത്യവാൻ സുഖമായി ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റവനെപ്പോലെ എഴുന്നേറ്റ്, ചുറ്റുമുള്ള ദിശകളും കാട്ടിന്റെ അറ്റവും നോക്കി പറഞ്ഞു.
ഫലാഹാരോസ്മി നിഷ്ക്രാന്തസ്വയാ സഹ സുമധ്യമേ। തതഃ പാടയതഃ കാഷ്ഠം ശരിസോ മേ രുജാഽഭവത്
നിനക്കൊപ്പം ഞാൻ കാട്ടിൽ പഴം ശേഖരിക്കാൻ പോയി, മനോഹരിനേ. അതിനുശേഷം ഞാൻ മരച്ചില്ല പിളർത്തുമ്പോൾ തലവേദന തുടങ്ങി.
ശിരോഭിതാപസംതപ്തഃ സ്ഥാതും ചിരമശക്നുവന്। തവോത്സങ്ഗേ പ്രസുപ്തോസ്മി ഇതി സര്വം സ്മരേ ശുഭേ
തലവേദന കൊണ്ട് ഞാൻ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ മടിയിൽ ഉറങ്ങി. ഇതെല്ലാം എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്, ഭദ്രയേ.
ത്വയോപഗൂഢസ്യ ച മേ നിദ്രയാഽപഹൃതം മനഃ। തതോഽപശ്യം തമോ ഘോരം പുരുഷം ച മഹൌജസമ്
നീ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ ഉറക്കം എന്റെ മനസ്സ് പിടിച്ചെടുത്തു. പിന്നെ ഞാൻ ഭയാനകമായ ഇരുട്ടും ശക്തനായ ഒരു പുരുഷനെയും കണ്ടു.
തദ്യദി ത്വം വിജാനാസി കിം തദ്ബ്രൂഹി സുമധ്യമേ। സ്വപ്നോ മേ യദിവാ ദൃഷ്ടോ യദി വാ സത്യമേവ തത്
അത് എന്താണെന്ന് നീ അറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ, മനോഹരിനേ. ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ, അതോ യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നോ?
തമുവാചാഥ സാവിത്രീ രജനീ വ്യവഗാഹതേ। ശ്വസ്തേ സര്വംയഥാവൃത്തമാഖ്യാസ്യാമി നൃപാത്മജ
അപ്പോൾ സാവിത്രി അവനോട് പറഞ്ഞു, രാത്രി കൂടുതൽ ഇരുണ്ടപ്പോൾ: 'രാവിലെ, രാജകുമാരനേ, സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതരാം.'
ഉത്തിഷ്ഠോത്തിഷ്ഠ ഭദ്രം തേ പിതരൌ പശ്യ സുവ്രത। വിഗാഢാ രജനീ ചേയം നിവൃത്തശ്ച ദിവാകരഃ
എഴുന്നേൽക്കൂ, എഴുന്നേൽക്കൂ, നിനക്ക് ആശംസകൾ! നിന്റെ മാതാപിതാക്കളെ നോക്കൂ, ധൈര്യശാലിയേ. രാത്രി വളരെ ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു, സൂര്യനും അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു.
നക്തംചരാശ്ചരന്ത്യേതേ ഹൃഷ്ടാഃ ക്രൂരാഭിഭാഷിണഃ। ശ്രൂയന്തേ പര്ണശബ്ദാശ്ച മൃഗാണാം ചരതാം വനേ
ഇപ്പോൾ രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ സന്തോഷത്തോടെ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ ഉരിയാടുന്നു. ഇലകളുടെ ശബ്ദവും കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന മൃഗങ്ങളുടെ ചലനവും കേൾക്കുന്നു.
ഏതാ ഘോരം ശിവാ നാദാന്ദിശം ദക്ഷിണപശ്ചിമാമ്। ആസ്ഥായ വിരുവന്ത്യുഗ്രാഃ കമ്പയന്ത്യോ മനോ മമ
അവ ഭയാനകവും ദുർഭാഗ്യകരവുമായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറത്ത് വിടുന്നു, തെക്കുപടിഞ്ഞാറ് നിന്ന് ഉഗ്രമായി കുരയ്ക്കുന്നു, എന്റെ മനസ്സ് വിറയുന്നു.
വനം പ്രതിഭയാകാരം ഘനേന തമസാ വൃതമ്। ന വിജ്ഞാസ്യസി പന്ഥാനം ഗന്തും ചൈവ ന ശക്ഷ്യസി
കാട് കനത്ത ഇരുട്ടിൽ മൂടപ്പെട്ട് ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെയാണ്. നീ വഴിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല, പോകാനും കഴിയില്ല.
അസ്മിന്ന വനേ ദഗ്ധേ ശുഷ്കവൃക്ഷഃ സ്ഥിതോ ജ്വലന്। വായുനാ ധമ്യമാനോത്ര ദൃശ്യതേഽഗ്നിഃ ക്വചിത്ക്വചിത്
ഈ കാട്ടിൽ ഉണങ്ങിയ മരങ്ങൾ തീകൊണ്ട് ചുട്ടുപോയതുപോലെ നിൽക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ അഗ്നി കാട്ടിൽ കാണാം.
തതോഽഗ്നിമാനയിത്വേഹ ജ്വാലയിപ്യാമി സര്വതഃ। കാഷ്ഠാനീമാനി സന്തീഹ ജഹി സംതാപമാത്മനഃ
അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇവിടെ തീ കൊണ്ടുവന്ന് ചുറ്റും തെളിയിക്കും. ഇവിടെ മരച്ചില്ലകൾ ഉണ്ട്—നിന്റെ വിഷമം വിട്ടുകളയൂ.
യദി നോത്സഹസേ ഗന്തും സരുജം ത്വാം ഹി ലക്ഷയേ। ന ച ജ്ഞാസ്യസി പന്ഥാനം തമസാ സംവൃതേ വനേ
നിനക്ക് പോകാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, കാരണം ഞാൻ ഇപ്പോഴും നിനക്ക് വേദനയുണ്ടെന്ന് കാണുന്നു, ഈ ഇരുണ്ട കാട്ടിൽ നീ വഴിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല.
ശ്വഃ പ്രഭാതേ വനേ ദൃശ്യേ യാസ്യാവോഽനുമതേ തവ। വസാവേഹ ക്ഷപാമേകാം രുചിതം യദി തേഽനഘ
നാളെ രാവിലെ കാട് കാണാവുന്നപ്പോൾ നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ നാം പോകാം. ഈ ഒരു രാത്രി ഇവിടെ താമസിക്കാം, നിർമലയേ.
ശിരോരുജാ നിവൃത്താ മേ സ്വസ്ഥാന്യങ്ഗാനി ലക്ഷയേ। മാതാപിതൃഭ്യാമിച്ഛാമി സംയോഗം ത്വത്പ്രസാദജമ്
എന്റെ തലവേദന മാറി, ശരീരഭാഗങ്ങൾ എല്ലാം സുഖമാണ്. നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും വീണ്ടും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ന കദാചിദ്വികാലേ ഹി ഗതപൂര്വോഹമാശ്രമാത്। അനാഗതായാം സന്ധ്യായാം മാതാ മേ പ്രരുണദ്ധി മാമ്
ഞാൻ ഒരിക്കലും അനാവശ്യ സമയത്ത് ആശ്രമം വിട്ടുപോകാറില്ല; സന്ധ്യാകാലം എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മ എന്നെ തടയാറുണ്ട്.
ദിവാഽപിമയി നിഷ്ക്രാന്തേ സന്തപ്യേതേ ഗുരൂ മമ। വിചിനോതി ഹി മാം താതഃ സഹൈവാശ്രമവാസിഭിഃ
പകൽപോലും ഞാൻ പുറത്തുപോകുമ്പോൾ എന്റെ മൂപ്പന്മാർ വിഷമിക്കുന്നു; അപ്പൻ ആശ്രമവാസികളോടൊപ്പം എന്നെ അന്വേഷിക്കാറുണ്ട്.
മാത്രാ പിത്രാ ച സുഭൃശം ദുഃഖിതാഭ്യാമഹം പുരാ। ഉപാലബ്ധശ്ച ബഹുശശ്ചിരേണാഗച്ഛസീതി ഹി
മുൻകാലങ്ങളിൽ, ദുഃഖിതരായ അമ്മയും അപ്പനും എന്നെ പലതവണ വൈകി വരുന്നതിന് ശാസിച്ചിരുന്നു.
കാത്വവസ്ഥാ തയോരദ്യ മദര്ഥമിതി ചിന്തയേ। തയോരദൃശ്യേ മയി ച മഹദ്ദുഃഖം ഭവിഷ്യതി
ഇന്ന് എന്റെ കാരണത്താൽ അവർ എങ്ങനെയിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു; അവർ എന്നെ കാണാതിരുന്നാൽ വലിയ ദുഃഖം അവരെ പിടിക്കും.
പുരാ മാമൂചതുശ്ചൈവ രാത്രാവസ്രായമാണകൌ। ഭൃശം സുദുഃഖിതൌ വൃദ്ധൌ ബഹുശഃ പ്രീതിസംയുതൌ
മുന്പ് രാത്രിയിൽ, വൃദ്ധരായ എന്റെ അമ്മയും അപ്പനും, വലിയ ദുഃഖത്തിലും സ്നേഹത്തോടുകൂടി എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു.
ത്വയാ ഹീനൌ ന ജീവാവ മുഹൂര്തമപി പുത്രക। യാവദ്ധരിഷ്യസേ പുത്ര താവന്നൌ ജീവിതം ധ്രുവമ്
കുഞ്ഞേ, നിന്നില്ലാതെ ഞങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാനാവില്ല; നീ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ ഉറപ്പുള്ളൂ.