രാക്ഷസീഭിഃ പരിവൃതാവൈദേഹീ ശോകകശിംതാ। സേവ്യമാനാ ത്രിജടയാ തത്രൈവ ന്യവസത്തദാ
രാക്ഷസികൾ ചുറ്റിയിരുന്ന വൈദേഹി, ദു:ഖത്തിലും ആശങ്കയിലും കിടന്നപ്പോൾ, ത്രിജട അവളെ പരിചരിച്ചു, അവിടെ തന്നെയാണ് അവൾ കഴിഞ്ഞത്.
രാഘവഃ സഹസൌമിത്രിഃ സുഗ്രീവേണാഭിപാലിതഃ। വസനമാല്യവതഃ പൃഷ്ഠേ ദദര്ശ വിമലം നഭഃ
രാഘവനും സൗമിത്രിയും സുഗ്രീവൻ കാവലിരുത്തുമ്പോൾ, മാല്യവത്പർവതത്തിന്റെ പുറംഭാഗത്ത് നിന്ന് വാനമുദ്രയായ ആകാശം കണ്ടു.
സദൃഷ്ട്വാവിമലേ വ്യോമ്നി നിര്മലം ശസലക്ഷണമ്। ഗ്രഹനക്ഷത്രതാരാഭിരനുയാന്തമമിത്രഹാ
വിമലമായ ആകാശത്ത്, ചന്ദ്രനെ ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും അനുഗമിക്കുന്നതും, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ അതു നോക്കി.
കുമുദോത്പലപദ്മാനാം ഗന്ധമാദായ വായുനാ। മഹീധരസ്ഥഃ ശീതേന സഹസാപ്രതിബോധിതഃ
കുമുദം, ഉത്പലം, താമരം എന്നിവയുടെ സുഗന്ധം കാറ്റ് കൊണ്ടുവന്നു. മലയിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ തണുപ്പിൽ അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉണർന്നുപോയി.
പ്രഭാതേ ലക്ഷ്മണം വീരമഭ്യഭാഷത ദുര്മനാഃ। സീതാം സംസ്മൃത് യധര്മാത്മാ രുദ്ധാം രാക്ഷസവേശ്മനി
പ്രഭാതത്തിൽ, മനസ്സിൽ ദുഃഖത്തോടെ, രാമൻ വീരനായ ലക്ഷ്മണനോടു സംസാരിച്ചു. ധർമ്മശീലയായ സീതയെ ഓർത്ത്, രാക്ഷസന്റെ വീട്ടിൽ തടവിൽ കഴിയുന്ന അവളെ ഓർമ്മിച്ചു.
ഗച്ഛ ലക്ഷ്മണ ജാനീഹി കിഷ്കിംദായാം കപീശ്വരമ്। പ്രമത്തം ഗ്രാമ്യധര്മേഷു കൃതഘ്നം സ്വാര്ഥപണ്ഡിതമ്
ലക്ഷ്മണാ, നീ കിഷ്കിന്ദയിലേക്കു പോയി കുരങ്ങുകളുടെ രാജാവിനെ കണ്ടു വരിക. അവൻ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ അശ്രദ്ധയും, ഉപകാരമറിയാതെയും, സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കുന്നവനുമാണ്.
യോസൌ കുലാധമോ മൂഢോ മയാ രാജ്യേഽഭിഷേചിതഃ। സര്വവാനരഗോപുച്ഛാ യമൃക്ഷാശ്ച ഭജന്തി വൈ
അവന്റെ വംശത്തിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനും, മണ്ടനും ആയവനെ ഞാൻ തന്നെ രാജാവാക്കി. എല്ലാ വാനരങ്ങളും, വാലുള്ളവരും, കരടികളും അവനെ സേവിക്കുന്നു.
യദര്ഥം നിഹതോ ബാലീ മയാ രഘുകുലോദ്വഹ। ത്വയാ സഹമഹാബാഹോ കിഷ്കിന്ധോപവനേ തദാ
കിഷ്കിന്ദയുടെ അതിരിൽ, മഹാബാഹുവായ നീയോടൊപ്പം, രഘുകുലത്തിൽ ഉന്നതനായ ഞാൻ ബാലിയെ കൊല്ലേണ്ടി വന്നതും അവനുവേണ്ടിയായിരുന്നു.
കൃതഘ്നം തമഹം മന്യേ വാനരാപശദം ഭുവി। യോ മാമേവംഗതോ മൂഢോ ന ജാനീതേഽദ്യ ലക്ഷ്മണ
ഇപ്പോൾ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ തന്നെ തിരിച്ചറിയാത്ത, മനസ്സിൽ മൂടലായിരിക്കുന്ന അവൻ, ഭൂമിയിലെ കുരങ്ങുകളിൽ അപമാനമായും, ഉപകാരമറിയാത്തവനായി ഞാൻ കരുതുന്നു, ലക്ഷ്മണാ.
അസൌ മന്യേ ന ജാനീതേ സമയപ്രതിപാലനമ്। കൃതോപകാരം മാം നൂനമവമത്യാല്പയാ ധിയാ
അവൻ ഉടമ്പടി പാലിക്കേണ്ടതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ചെറിയ മനസ്സുള്ളവൻ, ഉപകാരമനുഷ്ഠിച്ച എന്നെ അവഗണിക്കുന്നു.
യദിതാവദനുദ്യുക്തഃ ശേതേ കാമസുഖാത്മകഃ। നേതവ്യോ വാലിമാര്ഗേണ സര്വഭൂതഗതിം ത്വയാ
അവൻ ഇനിയും തയ്യാറാവാതെ, കാമസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകി കിടക്കുകയാണെങ്കിൽ, നീ അവനെ ബാലിയുടെ വഴിയിലാക്കണം, എല്ലാ ജീവികളുംപോലെ.
അഥാപി ഘടതേഽസ്മാകമര്തേ വാനരപുങ്ഗവഃ। തമാദായൈവ കാകുത്സ്ഥ ത്വരാവാന്ഭവ മാചിരമ്
അല്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ കാര്യം നോക്കി വാനരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, കാകുത്സ്ഥകുലജാതനായ നീ അവനെ ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക.
ഇത്യുക്തോ ലക്ഷ്മണോ ഭ്രാത്രാ ഗുരുവാക്യഹിതേ രതഃ। പ്രതസ്ഥേ രുചിരം ഗൃഹ്യ സമാര്ഗണഗുണം ധനുഃ
അങ്ങനെ സഹോദരൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, മുതിർന്നവരുടെ വാക്ക് മാനിക്കുന്ന ലക്ഷ്മണൻ, അമ്പുകൾ ചാർത്തിയ മനോഹരമായ വില്ലുമായി പുറപ്പെട്ടു.
കിഷ്കിന്ധാദ്വാരമാസാദ്യപ്രവിവേശാനിവാരിതഃ। സക്രോധ ഇതിതം മത്വാരാജാ പ്രത്യുദ്യയൌ ഹരിഃ
കിഷ്കിന്ദയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി, തടസ്സമില്ലാതെ അകത്ത് കടന്നു. ലക്ഷ്മണന്റെ ഉദ്ദേശവും കോപവും മനസ്സിലാക്കി, കുരങ്ങുകളുടെ രാജാവായ ഹരി അവനെ നേരിൽ വരികയായിരുന്നു.
തം സദാരോവിനീതാത്മാ സുഗ്രീവഃ പ്ലവഗാധിപഃ। പൂജയാ പ്രതിജഗ്രാഹ പ്രീയമാണസ്തദര്ഹയാ
സുഗ്രീവൻ, ഭാര്യയോടൊപ്പം, വിനയത്തോടെ, അർഹമായ ആദരവോടെ, സന്തോഷത്തോടെ അവനെ സ്വീകരിച്ചു.
തമബ്രവീദ്രാമവചഃ സൌമിത്രിരകുതോഭയഃ। സ തത്സര്വമശേഷേണ ശ്രുത്വാ പ്രഹ്വഃ കൃതാഞ്ജലിഃ
ഭയമില്ലാത്ത സൗമിത്രി, രാമന്റെ വാക്കുകൾ അവനോട് പറഞ്ഞു. അതെല്ലാം മുഴുവനായി കേട്ടു, സുഗ്രീവൻ കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു.
സഭൃത്യദാരോ രാജേന്ദ്രസുഗ്രീവോ വാനരാധിപഃ। ഇദമാഹ വചഃ പ്രീതോ ലക്ഷ്മണം നരകുഞ്ജരമ്
ഭൃത്യരും ഭാര്യയും കൂടെവെച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, കുരങ്ങുകളുടെ രാജാവായ സുഗ്രീവൻ, മനുഷ്യരിൽ ഗജസമനായ ലക്ഷ്മണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
നാസ്മി ലക്ഷ്മണ ദുര്മേധാ നാകൃതജ്ഞോ ന നിര്ഘൃണഃ। ശ്രൂയതാം യഃ പ്രയത്നോ മേ സീതാപര്യേഷണേ കൃതഃ
ലക്ഷ്മണാ, ഞാൻ ദുഷ്ടനും, ഉപകാരമറിയാത്തവനും, കഠിനഹൃദയനുമല്ല. സീതയെ അന്വേഷിക്കാൻ ഞാൻ നടത്തിയ ശ്രമം നീ കേൾക്കണം.
ദിശഃ പ്രസ്ഥാപിതാഃ സര്വേവിനീതാ ഹരയോ മയാ। സര്വേഷാം ച കൃതഃ കാലോ മാസേഽഭ്യാഗമനേ പുനഃ
എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും, വിനയമുള്ള വാനരന്മാരെ ഞാൻ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരും തിരിച്ചെത്താൻ ഒരു മാസം സമയവും നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
യൈരിയം സവനാ സാദ്രിഃ സപുരാ സാഗരാമ്ബരാ। വിചേതവ്യാ മഹീ വീര സഗ്രാമനഗരാകരാ
അവരാൽ ഈ ഭൂമി, കാടുകളും, മലകളും, നഗരങ്ങളും, സമുദ്രം വരെ, ഗ്രാമങ്ങളും പട്ടണങ്ങളും ഖനികളും ഉൾപ്പെടെ, വീരനായ നീ, അന്വേഷിക്കപ്പെടണം.
സ മാസഃ പഞ്ചരാത്രേണ പൂര്ണോ ഭവിതുമര്ഹതി। തതഃ ശ്രോഷ്യസി രാമേണ സഹിതഃ സുമഹത്പ്രിയമ്
ആ മാസം അഞ്ചു രാത്രികളിൽ പൂർത്തിയാകണം. അതിനുശേഷം, നീ രാമനോടൊപ്പം വളരെ സന്തോഷകരമായ വാർത്ത കേൾക്കും.
ഇത്യുക്തോ ലക്ഷ്മണത്തേന കവാനരേനദ്രേണ ധീമതാ। ത്യക്ത്വാരോഷമദീനാത്മാ സുഗ്രീവം പ്രത്യപൂജയത്
അങ്ങനെ ധീരനായ വാനരരാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ലക്ഷ്മണൻ, കോപം വിട്ട്, മനസ്സിൽ ദു:ഖം ഇല്ലാതെ, സുഗ്രീവനെ ആദരവോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
സരാമം സഹസുഗ്രീവോ മാല്യവത്പുഷ്ഠമാസ്ഥിതമ്। ഭിഗമ്യോദയം തസ്യ കാര്യസ്യ പ്രത്യവേദയത്
സരമയോടൊപ്പം സുഗ്രീവൻ മാല്യവത് പർവതത്തിന്റെ പുഷ്ടമായ ശിഖരത്തിൽ ഇരുന്നു. അവിടെ ചെന്നു, അവൻ ആ ദൗത്യത്തിന്റെ പുരോഗതി അറിയിച്ചു.
ഇത്യേവംവാനരേനദ്രാസ്തേ സമാജന്മുഃ സഹസ്രശഃ। ദിശസ്തിസ്രോ വിചിത്യാഥ ന തു യേ ദക്ഷിണാം ഗതാഃ
അങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് കുരങ്ങുകൾ അവിടെ കൂടി വന്നു. അവർ മൂന്നു ദിക്കുകൾ അന്വേഷിച്ചു, ദക്ഷിണദിക്കിലേക്ക് പോയവരെ ഒഴികെ.
ആചഖ്യുസ്തത്ര രാമായ മഹീം സാഗരമേഖലാമ്। വിചിതാം ന തു വൈദേഹ്യാ ദര്ശനം രാവണസ് വാ
അവർ രാമനോട് പറഞ്ഞു: സമുദ്രം ചുറ്റിയ ഭൂമി മുഴുവൻ അന്വേഷിച്ചു, പക്ഷേ സീതയെയും രാവണനെയും കാണാനായില്ല.
ഗതാസ്തു ദക്ഷിണാമാശാം യേ വൈ വാനരപുങ്ഗവാഃ। ആശാവാംസ്തേഷു കാകുത്സ്ഥഃ പ്രാണാനാര്തോഽഭ്യധാരയത്
ദക്ഷിണദിക്കിലേക്ക് പോയ പ്രധാന കുരങ്ങുകളെക്കുറിച്ച്, കാകുത്ഥ്സൻ ആയ രാമൻ, ജീവന്റെ ആശയോടെ അവരിൽ പ്രതീക്ഷ വെച്ചു.
ദ്വിമാസോപരമേ കാലേ വ്യതീതേ പ്ലവഗാസ്തതഃ। സുഗ്രീവമഭിഗമ്യേദം ത്വരിതാ വാക്യമബ്രുവന്
രണ്ട് മാസം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ കുരങ്ങുകൾ വേഗത്തിൽ സുഗ്രീവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
രക്ഷിതംവാലിനാ യത്തത്സ്ഫീതം മധുവനം മഹത്। ത്വയാ ച പ്ലവഗശ്രേഷ്ഠ തദ്ഭുങ്ക്തേ പവനാത്മജഃ
വാലി കാത്തിരുന്ന വലിയ സമൃദ്ധമായ മധുവനം, നീയും കുരങ്ങുകളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ നീയും സംരക്ഷിച്ചിരുന്നതാണല്ലോ, അതിനെ ഇപ്പോൾ വായുവിന്റെ മകൻ ആസ്വദിക്കുന്നു.
വാലിപുത്രോഽങ്ഗദശ്ചൈവ യേ ചാന്യേ പ്ലവഗര്ഷഭാഃ। വിചേതും ദക്ഷിണാമാശാം രാജന്പ്രസ്ഥാപിതാസ്ത്വയാ
വാലിയുടെ മകൻ അങ്കദനും മറ്റു പ്രധാന കുരങ്ങുകളും, രാജാവേ, ദക്ഷിണദിക്കിൽ അന്വേഷിക്കാൻ നീ അയച്ചവരാണ്.
തേഷാമപനയം ശ്രുത്വാ മേനേ സകൃതകൃത്യതാമ്। കൃതാര്ഥാനാം ഹി ഭൃത്യാനാമേതദ്ഭവതി ചേഷ്ടിതമ്
അവരുടെ ഈ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ, അവർ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കിയതായെന്ന് സുഗ്രീവൻ കരുതിച്ചു. വിജയിച്ച ഭൃത്യന്മാർ ഇങ്ങനെ തന്നെ പെരുമാറാറുണ്ട്.