യമാഭ്യാം സഹ രാജേന്ദ്ര ധൌമ്യേന ച മഹാത്മനാ। പ്രാപ്യാശ്രമപദം രാജന്ദ്രൌപദീം പരിസാന്ത്വയ
രാജാവേ, ഇരട്ട സഹോദരന്മാരോടും മഹാത്മാവായ ധൗമ്യനോടും കൂടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി അവിടെ ദ്രൗപദിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കൂ.
ന ഹി മേ മോക്ഷ്യതേജീവന്മൂഢഃ സൈന്ധവകോ നൃപഃ। പാതാലതലസംസ്ഥോപി യദി ശക്രോസ്യ സാരഥിഃ
അവൻ എവിടെയായാലും, അവന്റെ സാരഥി ഇന്ദ്രൻ തന്നെയായാലും, പാതാളത്തിൽ ഒളിച്ചാലും, ആ മൂഢനായ സൈന്ധവ രാജാവ് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെടില്ല.
ന ഹന്തവ്യോ മഹാബാഹോ ദുരാത്മാഽപിസ സൈന്ധവഃ। ദുഃശലാമഭിസംസ്മൃത്യ ഗാന്ധാരീം ച യശസ്വിനീമ്
ശക്തനായവനേ, ദുഷ്ടനായ സൈന്ധവനെ കൊല്ലരുത്; ദുഃശലയും മഹത്വമുള്ള ഗാന്ധാരിയും ഓർത്ത് അവനെ വിട്ടുകൊടുക്കണം.
തച്ഛ്രുത്വാ ദ്രൌപദീ ഭീമമുവാച വ്യാകുലേന്ദ്രിയാ। കുപിതാ ഹ്രീമതീ പ്രാജ്ഞാ പതീ ഭീമാര്ജുനാവുഭൌ
ഇത് കേട്ട ദ്രൗപദി, മനസ്സാക്ഷി കലങ്ങിയവളായി, കോപവും ലജ്ജയും ഉള്ളതായും ബുദ്ധിമതിയായും ഭീമനും അർജ്ജുനനും ആയ ഭർത്താക്കന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
കര്തവ്യം ചേത്പ്രിയം മഹ്യം വധ്യഃ സ പുരുഷാധമഃ। സൈന്ധവാപശദഃ പാപോ ദുര്മതിഃ കുലപാംസനഃ
എനിക്ക് ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്ന കാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ മനുഷ്യരാശിയിലെ നിന്ദ്യൻ, പാപിയും ദുഷ്ടനും കുടുംബത്തെ അപമാനിപ്പിക്കുന്ന സൈന്ധവൻ കൊല്ലപ്പെടണം.
ഭാര്യാഭിഹര്താ വൈരീ യോ യശ്ച രാജ്യഹരോ രിപുഃ। യാചമാനോഽപിസംഗ്രാമേ ന മോക്തവ്യഃ കഥംചന
ഭാര്യയെ ആക്രമിക്കുന്നവനും, രാജ്യം അപഹരിക്കുന്ന ശത്രുവും, യുദ്ധത്തിൽ കയറിച്ചെന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചാലും പോലും ഒരിക്കലും വിടാൻ പാടില്ല.
ഇത്യുക്തൌ തൌ നരവ്യാഘ്രൌ യയതുര്യത്ര സൈന്ധവഃ। രാജാ നിവവൃതേകൃഷ്ണാമാദായ സപുരോഹിതഃ
അങ്ങനെ ദ്രൗപദി പറഞ്ഞതുകേട്ട്, ആ ഇരുവരും സൈന്ധവൻ എവിടെയുണ്ടോ അവിടേക്ക് പോയി; രാജാവും കൃഷ്ണയെയും പുരോഹിതനെയും കൂട്ടി തിരിച്ചു.
സ പ്രവിശ്യാശ്രമപദമപവിദ്ധവൃസീകടമ്। മാര്കണ്ഡേയാദിഭിര്വിപ്രൈരനുകീര്ണം ദദര്ശ ഹ
അവൻ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, ദർഭം ചിതറിക്കിടക്കുന്ന സ്ഥലം മാർക്കണ്ടേയാദി ബ്രാഹ്മണന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടു.
ദ്രൌപദീമനുശോചദ്ഭിര്ബ്രാഹ്മണൈസ്തൈഃ സമാഹിതൈഃ। സമേയായ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സഭാര്യ ഭ്രാതൃമധ്യഗഃ
ദ്രൗപദിക്ക് ദു:ഖം അനുഭവിച്ചിരുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഇടയിൽ, ഭാര്യയെയും സഹോദരന്മാരെയും കൂട്ടി ധീരനായ രാജാവ് എത്തി.
തേ സ്മ തം മുദിതാ ദൃഷ്ട്വാ പുനരപ്യാഗതം നൃപമ്। ജിത്വാ താന്സിനധുസൌവീരാന്ദ്രൌപദീം ചാഹൃതാം പുനഃ
സൈന്ധവരും സൗവീരരും ജയിച്ച്, ദ്രൗപദിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന രാജാവിനെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു.
സ തൈഃ പരിവൃതോ രാജാതത്രൈവോപവിവേശ ഹ। പ്രവിവേശാശ്രമം കൃഷ്ണാ യമാഭ്യാം സഹ ഭാമിനീ
അവരുടെ ഇടയിൽ രാജാവു ഇരുന്നു. അതേസമയം, ഭാസുരയായ കൃഷ്ണയും, ധർമ്മപുത്രന്മാരായ ഇരുവരും ആശ്രമത്തിലേക്ക് കടന്നു.
ഭീമസേനാര്ജുനൌ ചാപി ശ്രുത്വാ ക്രോശഗതം രിപുമ്। സ്വയമശ്വാംസ്തുദന്തൌ തൌ ജവേനൈവാഭ്യധാവതാമ്
ഭീമസേനനും അർജുനനും, ശത്രു വിളിച്ചാൽ കേൾക്കാവുന്ന ദൂരത്തുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, തങ്ങൾ തന്നേ കുതിരകളെ ഉണർത്തി വേഗത്തിൽ പിന്തുടർന്നു.
ഇദമത്യദ്ഭുതം ചാത്ര ചകാരാതിരഥോഽര്ജുനഃ। ക്രോശമാത്രഗതാനശ്വാന്സൈന്ധവസ്യ ജഘാന യത്
ഇവിടെ അർജുനൻ അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു; ഒരു വിളി ദൂരത്ത് നിന്നിരുന്ന സൈന്ധവന്റെ കുതിരകളെ അവൻ അമ്പുകൊണ്ട് വീഴ്ത്തി.
സ ഹി ദിവ്യാസ്ത്രസംപന്നഃ കൃച്ഛ്രകാലേഽപ്യസംഭ്രമഃ। അകരോദ്ദുഷ്കരം കര്മ ശരൈരസ്ത്രാനുമന്ത്രിതൈഃ
ദിവ്യായുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ളവനും, കഠിനമായ സമയത്തും മനസ്സു കുലുങ്ങാതിരുന്നവനും, മന്ത്രശക്തിയുള്ള അമ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വളരെ പ്രയാസമുള്ള ഒരു പ്രവർത്തി നിർവഹിച്ചു.
തതോഽഭ്യധാവതാം വീരാവുഭൌ ഭീമധനംജയൌ। ഹതാശ്വം സൈന്ധവം ഭീതമേകം വ്യാകുലചേതസമ്
അപ്പോൾ ഭീമനും ധനഞ്ജയനും, വീരന്മാരായ ഇരുവരും, കുതിരകൾ കൊല്ലപ്പെട്ട് ഭയത്താൽ വിറയക്കുന്ന മനസ്സോടെ ഒറ്റക്കായി നിൽക്കുന്ന സൈന്ധവരാജാവിനോട് ഓടിച്ചെന്നു.
സൈന്ധവസ്തു ഹതാന്ദൃഷ്ട്വാ തഥാഽശ്വാന്സ്വാന്സുദുഃഖിതഃ। `രഥാത്പ്രസ്കന്ദ്യ പദ്ഭ്യാം വൈ പലായനപരോഽഭവത്
തന്റെ കുതിരകൾ അങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ട സൈന്ധവൻ അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടി കാലിൽ നടന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ രവിക്രമകര്മാണി കുര്വാണം ച ധനംജയമ്। പലായനകൃതോത്സാഹഃ പ്രാദ്രവദ്യേന വൈ വനമ്
ധനഞ്ജയൻ സൂര്യനെപ്പോലെ വീരത്വം കാണിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, രക്ഷപ്പെടാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ അവൻ കാടിലേക്ക് ഓടി.
സൈന്ധവം ത്വമിസംപ്രേക്ഷ്യപരാക്രാന്തം പലായനേ। അനുയായ മഹാബാഹുഃ ഫല്ഗുനോ വാക്യമബ്രവീത്
സൈന്ധവ രാജാവിനെ പൂർണ്ണശക്തിയോടെ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ട ഫല്ഗുനൻ, തന്റെ ശക്തിയാൽ അവനെ പിന്തുടർന്ന് പറഞ്ഞു:
അനന വീര്യേണ കഥം സ്ത്രിയം പ്രാര്ഥയസേ ബലാത്। രാജപുത്ര നിവര്തസ്വ ന തേ യുക്തം പലായനമ്
നിനക്കു ശക്തിയില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ ഒരു സ്ത്രീയെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു? രാജകുമാരാ, തിരിച്ചു നിൽക്കു; ഓടിപ്പോകുന്നത് നിനക്കു യോജിച്ചതല്ല.
കഥം ഹ്യനുചരാന്ഹിത്വാ ശത്രുമധ്യേ പലായസേ। ഇത്യുച്യമാനഃ പാര്ഥേന സൈന്ധവോ ന ന്യവര്തത
നിന്റെ അനുചരരെ വിട്ട് ശത്രുക്കളുടെ നടുവിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ നീ ഓടുന്നു? പാർത്ഥൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും സൈന്ധവൻ തിരിച്ചു നിന്നില്ല.
തിഷ്ഠതിഷ്ഠേതി തം ഭീമഃ സഹസാഽഭ്യദ്രവദ്ബലീ। മാ വധീരിതി പാര്ഥസ്തം ദയാവാന്പ്രത്യഭാഷത
ഭീമൻ 'നിൽക്കു, നിൽക്കു' എന്നു വിളിച്ചു വല്ലാതെ അവനെ ആക്രമിച്ചു; എന്നാൽ ദയയോടെ പാർത്ഥൻ, 'അവനെ കൊല്ലരുത്' എന്നു പറഞ്ഞു.
ജയദ്രഥസ്തു സംപ്രേക്ഷ്യഭ്രാതരാവുദ്യതായുധൌ। പ്രാദാവത്തൂര്ണമവ്യഗ്രോ ജീവിതേപ്സുഃ സുദുഃഖിതഃ
ജയദ്രഥന് ആയുധങ്ങള് ഉയര്ത്തിയെടുത്ത് മുന്നോട്ട് വരുന്ന ഇരുവര് സഹോദരന്മാരെ കണ്ടപ്പോള്, അതീവ വിഷമത്തോടെ ജീവന് രക്ഷിക്കാനായി ഭയമില്ലാതെ വേഗത്തില് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ലതാഭിഃ സംവൃതേ കക്ഷേ കിരീടം രത്നഭാസ്വരമ്। അപവിധ്യപ്രധാവന്തം നിലീയന്തം വനാന്തരേ
വനം കുരുമുളകുകളും തണ്ടുകളും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരിക്കെ, രത്നങ്ങളാല് തിളങ്ങുന്ന കിരീടം അവന് ഉപേക്ഷിച്ച്, വനത്തിന്റെ ആഴത്തില് ഒളിച്ചോടി മറഞ്ഞു.
ഭീമസേനസ്തു തം കക്ഷേ ലീയമാനം ഭയാകുലമ്। മാര്ഗമാണോഽവതീര്യാശു രഥാദ്രത്നവിഭൂപിതാത്'। അഭിദ്രുത്യ നിജഗ്രാഹകേശപക്ഷേ ഹ്യമര്ഷണഃ
ഭയത്താല് വിറയുന്ന ജയദ്രഥന് കാട്ടില് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതായി ഭീമസേനന് കണ്ടു. രത്നങ്ങളാല് അലങ്കരിച്ച രഥത്തില് നിന്ന് വേഗത്തില് ഇറങ്ങി, ക്രോധത്തോടെ ഓടിച്ചെന്നു ചെന്നു അവനെ മുടിയിലുപിടിച്ചു പിടിച്ചു.
സമുദ്യമ്യ ച തം ഭീമോ നിഷ്പിപേപ മഹീതലേ। ഗലേ ഗൃഹീത്വാരാജാനം പാതയാമാസ ചൈവ ഹ
അവനെ ഉയര്ത്തിപ്പിടിച്ച് ഭീമന് നിലത്തേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു; രാജാവിനെ കഴുത്തുപിടിച്ച് നിലത്ത് വീഴ്ത്തി.
പുനഃ സ ജീവമാനസ്യ തസ്യോത്പതിതുമിച്ഛതഃ। പദാ മൂര്ധ്നി മഹാബാഹുഃ പ്രാഹരദ്വിലപിഷ്യതഃ
വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭീമൻ തന്റെ ശക്തമായ കാലുകൊണ്ട് അവന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു, അവൻ കരയുമ്പോൾ.
തസ്യ ജാനൂ ദദൌ ഭമോ ജഘ്നേ ചൈനമരത്നിനാ। സ മോഹമഗമദ്രാജാ പ്രഹാരവരപീഡിതഃ
ഭീമൻ അവന്റെ മുട്ടുകളിൽ അടിച്ചു, കയ്യൊടികൊണ്ട് വീണ്ടും അടിച്ചു; ഭയങ്കരമായ ആ പ്രഹാരങ്ങൾ സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ രാജാവ് ബോധംകെട്ടുവീണു.
സരോഷം ഭീമസേനം തു വാരയാമാസ ഫല്ഗുനഃ। ദുഃശലായാഃ കൃതേരാജാ യത്ത്വാമാഹേതി കൌരവ
കോപത്തോടെ നിന്ന ഭീമസേനനെ അർജ്ജുനൻ തടഞ്ഞു; 'കൗരവാ, ദുഃശലയുടെ കാരണത്താലാണ് രാജാവ് നിന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത്,' എന്നു പറഞ്ഞു.
നായം പാപസമാചാരോ മത്തോ ജീവിതുമര്ഹതി। കൃഷ്ണായാസ്തദനര്ഹായാഃ പരിക്ലേഷ്ടാ നരാധമഃ
ഈ ദുഷ്ടനായ മനുഷ്യന് ജീവിക്കാനുള്ള അർഹതയില്ല; കൃഷ്ണയോട് അർഹിക്കാത്ത ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കിയ ഈ മനുഷ്യനാശം മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനാണ്.
കിംനു ശക്യം മയാ കര്തും യദ്രാജാ സതതം ഘൃണീ। ത്വം ച ബാലിശയാ ബുദ്ധ്യാ സദൈവാസ്മാന്പ്രബാധസേ
രാജാവ് എപ്പോഴും കരുണയുള്ളവനാണ്, നീയും ബാലിശമായ മനസ്സോടെ എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ തടയുന്നു; അപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?