മഹാബലാ കിംത്വിഹ ദുര്ബലേവ സൌവീരരാജസ്യ മതാഽഹമസ്മി। നാഹം പ്രമാഥാദിഹ സംപ്രതീതാ സൌവീരരാജം കൃപണം വദേയമ്
വലിയ ശക്തിയുണ്ടെങ്കിലും, ഇവിടെ സൗവീരരാജാവിന് ഞാൻ ദുർബലയായി തോന്നുന്നു. അവനോട് വിനയത്തോടെ അപേക്ഷിക്കണമെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല, അങ്ങനെ പറയാനും മനസ്സില്ല.
യസ്യാ ഹി കൃഷ്ണൌ പദവീം ചരേതാം സമാസ്ഥിതാവേകരഥേ സമേതൌ। ഇന്ദ്രോഽപിതാം നാപഹരേത്കഥംചി- ന്മനുഷ്യമാത്രഃ കൃപണഃ കുതോഽന്യഃ
കൃഷ്ണനും അർജുനനും ഒരുമിച്ച് ഒരേ രഥത്തിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ, അതിന്റെ വഴിയെ ഇന്ദ്രൻ പോലും കൈവശമാക്കാൻ കഴിയില്ല; പിന്നെ ഒരു മനുഷ്യൻ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരെങ്കിലും എങ്ങനെ കഴിയും?
യഥാ വികീടീ പരവീരഘാതീ നിഘ്നന്രഥസ്ഥോ ദ്വിഷതാം മനാംസി। മദന്തരേ ത്വദ്ധ്വജിനീം പ്രവേഷ്ടാ വക്ഷം ദഹന്നഗ്നിരിവോഷ്ണഗേഷു
പക്ഷി പോലെയുള്ള, ശത്രുവീരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന, രഥത്തിൽ നിന്ന് ശത്രുക്കളുടെ മനസ്സിനെ തകർക്കുന്ന വീരൻപോലെ, ഞാൻ നിന്റെ സൈന്യത്തിൽ കടന്നു, ചൂടുള്ള കട്ടകളിൽ തീപോലെ നിന്റെ നെഞ്ച് കത്തിക്കും.
ജനാര്ദനഃ സാന്ധകവൃഷ്ണിവീരോ മഹേഷ്വാസാഃ കേകയാശ്ചാപി സര്വേ। ഏതേ ഹി സര്വേ മമ രാജപുത്രാഃ പ്രഹൃഷ്ടരൂപാഃ പദവീം ചരേയുഃ
ജനാർദ്ദനൻ, ആന്ധകവൃഷ്ണി വീരൻ, കേകയരുടെ മഹാബാണധാരികളും — ഈ രാജപുത്രന്മാർ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ വഴിയെ പിന്തുടരും.
മൌര്വീവിസൃഷ്ടാഃ സ്തനയിത്നുഘോഷാ ഗാണ്ഡീവമുക്താസ്ത്വതിവേഗവന്തഃ। ഹസ്തം സമാഹത്യ ധനംജയസ്യ ഭീമാഃ ശബ്ദം ഘോരതരം നദനതി
ഗാന്ഡീവത്തിൽ നിന്നു വിട്ടുവിട്ട അമ്പുകൾ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു. അവ അതിവേഗത്തിൽ ധനഞ്ജയന്റെ കൈയിലേക്ക് തട്ടി, അതിന്റെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം അതിനേക്കാൾ ഭയാനകമായി മുഴങ്ങുന്നു.
ഗാണ്ഡീവമുക്താംശ്ച മഹാശരൌഘാന് പതങ്ഗസങ്ഘാനിവ ശീഘ്രവേഗാന്। യദാ ദ്രഷ്ടാസ്യര്ജുനം വീര്യശാലിനം തദാ സ്വബുദ്ധിം പ്രതിനിന്ദിതാസി
നീ ധൈര്യശാലിയായ അർജുനൻ ഗാന്ഡീവത്തിൽ നിന്ന് വലിയ അമ്പുകളുടെ പ്രവാഹം വെടിയുന്നതും, അതിവേഗത്തിൽ പറക്കുന്ന വണ്ടുപടകളെപ്പോലെ അമ്പുകൾ പെയ്യുന്നതും കണ്ടാൽ, അപ്പോൾ നീ തന്നെത്താനേ കുറ്റം പറയേണ്ടി വരും.
സശങ്ഖഘോഷഃ സതലത്രഘോഷോ ഗാണ്ഡീവധന്വാ മുഹുരുദ്വഹംശ്ച। യദാ ശരാനര്പയിതാ തവോരസി തദാ മനസ്തേ കിമിവാഭവിഷ്യത്
ഗാന്ഡീവം കൈവശമുള്ളവൻ ശംഖനാദവും രഥചക്രങ്ങളുടെ ശബ്ദവും കൂടെക്കൊണ്ട്, വീണ്ടും വീണ്ടും അമ്പുകൾ നിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ലക്ഷ്യമിടുമ്പോൾ, അപ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സ് എങ്ങനെയിരിക്കും?
ഗദാഹസ്തം ഭീമമഭിദ്രവന്തം മാദ്രീപുത്രൌ സംപതന്തൌ ദിശശ്ച। അമര്ഷജം ക്രോധവിഷം വമന്തൌ ദൃഷ്ട്വാ ചിരം താപമുപൈഷ്യസേഽധമ
ഗദ കൈവശമുള്ള ഭീമൻ മുന്നോട്ട് ചാടുകയും, മാദ്രിയുടെ മക്കൾ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടിച്ചെല്ലുകയും, ഇരുവരും കോപത്തിൽ നിന്നുള്ള വിഷം പുകച്ചുകളയുകയും ചെയ്യുന്നത് നീ കണ്ടാൽ, നീ ഉടൻ തന്നെ ദീർഘമായ വേദന അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും, ദുഷ്ടനേ.
യഥാ വാഽഹം നാതിചരേ കഥംചി- ത്പതീന്മഹാര്ഹാന്മനസാഽപിജാതു। തേനാദ്യ സത്യേന വശീകൃതംത്വാം ദ്രഷ്ടാസ്മി പാര്ഥൈഃ പരികൃഷ്യമാണമ്
ഞാൻ ഒരിക്കലും, മനസ്സിൽ പോലും, എന്റെ മഹാനായ ഭർത്താക്കന്മാരെ എതിര്ത്തിട്ടില്ലെന്ന സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ പാണ്ഡവന്മാർ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് കാണും.
ന സംഭ്രമം ഗന്തുമഹം ഹി ശക്ഷ്യേ ത്വയാ നൃശംസേന വികൃഷ്യമാണാ। സമാഗതാഽഹം ഹി കുരുപ്രവീരൈഃ പുനര്വനം കാമ്യകമാഗതാഽസ്മി
നീ എന്നെ ക്രൂരതയോടെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ പോലും, ഞാൻ ഭയത്തിൽ അലയ്ക്കില്ല; കാരണം ഞാൻ കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരുമായി ഒന്നിച്ചിരുന്നത്, ഇപ്പോൾ വീണ്ടും കാമ്യകവനത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഇത്യേവമുക്തസ്തു സ സിന്ധുനാഥ- സ്താം ദ്രൌപദീമാഹവിശാലനേത്രാമ്। ആരുഹ്യതാമാശു രഥം മദീയം മാ ത്വാം വലാദ്ദൌപദികര്ഷയേഹമ്
ഇങ്ങനെ ദ്രൗപദിയെ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ളവളെ, സിന്ധുരാജാവ് പറഞ്ഞു: 'എൻ്റെ രഥത്തിൽ വേഗത്തിൽ കയറി നിൽക്കു; ഞാൻ നിന്നെ ബലാൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകേണ്ടി വരാതിരിക്കുക.'
സാ താനനുപ്രേക്ഷ്യ വിശാലനേത്രാ ജിഘൃക്ഷമാണാനവഭര്ത്സയന്തീ। പ്രോവാച മാ മാ സ്പൃശതേതി ഭീതാ ധൌമ്യം പ്രചുക്രോശ പുരോഹിതം സാ
വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള ദ്രൗപദി അവളെ പിടിക്കാനുള്ളവരെ കനിഞ്ഞുനോക്കി ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞുവിളിച്ചു: 'എന്നെ തൊടരുത്, എന്നെ തൊടരുത്!' എന്നിട്ട് പുരോഹിതനായ ധൗമ്യനെ വിളിച്ചു.
ജഗ്രാഹ താമുത്തരവസ്ത്രദേശേ ജയദ്രഥസ്തം സമവാക്ഷിപത്സാ। തയാ സമാക്ഷിപ്തതനുഃ സ പാപഃ പപാത ശാഖീവ നികൃത്തമൂലഃ
ജയദ്രഥൻ അവളെ മേൽവസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് പിടിച്ചു വലിച്ചു. അവൾ അതിന് എതിർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ പാപി അവളുടെ വലിച്ചിഴച്ചതിൽ, വേരുമുറിഞ്ഞ ശാഖപോലെ വീണുപോയി.
പ്രഗൃഹ്യമാണാ തു മഹാജവേന മുഹുര്വിനിഃശ്വസ്യ ച രാജപുത്രീ। സാ മൃഷ്യമാണാ രഥമാരുരോഹ ധൌമ്യസ്യ പാദാവഭിവാദ്യ കൃഷ്ണാ
വലിയ ബലത്തോടെ വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുമ്പോഴും, രാജകുമാരിയായ കൃഷ്ണാ വീണ്ടും വീണ്ടും ആഹ്ശ്വാസം വിട്ട് സഹിച്ചു, ധൗമ്യന്റെ കാലിൽ വണങ്ങി രഥത്തിൽ കയറി.
നേയം ശക്യാ ത്വയാ നേതുമവിജിത്യ മഹാരഥാന്। ധര്മം ക്ഷത്രസ് പൌരാണമവേക്ഷസ്വ ജയദ്രഥ
ജയദ്രഥാ, നീ മഹാരഥന്മാരെ ജയിക്കാതെ ഇവളെ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല. യുദ്ധത്തിന്റെ പുരാതന നിയമം ഓർത്തു നോക്കു.
ക്ഷുദ്രം കൃത്വാഫലംപാപം ത്വം പ്രാപ്സ്യസി ന സംശയഃ। ആസാദ്യ പാണ്ഡവാന്വീരാന്ധര്മരാജപുരോഗമാന്
നീ ചെയ്ത ഈ ചീത്തയും പാപകരമായ പ്രവൃത്തി നിനക്ക് ഫലം നൽകാതെ ഇരിക്കില്ല; ധർമ്മരാജനെ മുന്നിൽ നിർത്തുന്ന വീരനായ പാണ്ഡവന്മാരെ നീ നേരിടുകയാണ്.
ഇത്യുക്തവാഹ്രിയമാണാം താം രാജപുത്രീം യശസ്വിനീമ്। അന്വഗച്ഛത്തദാ ധൌമ്യഃ പദാതിഗണമധ്യഗഃ
ഇങ്ങനെ, മഹത്വമുള്ള രാജകുമാരി വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകപ്പെടുമ്പോൾ, ധൗമ്യൻ പദാതികളുടെ നടുവിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു.
തതോ ദിശഃ സംപരിവൃത്യ പാര്ഥാ മൃഗാന്വരാഹാന്മഹിപാംസ്ച ഹന്വാ। ധനുര്ധരാഃ ശ്രേഷ്ഠതമാഃ പൃഥിവ്യാം പൃഥക്ചരന്തഃ സഹിതാ ബഭൂവുഃ
അതിനുശേഷം പൃഥയുടെ മക്കൾ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും തിരിഞ്ഞ്, മാൻ, പന്നി, മറ്റു മൃഗങ്ങൾ എന്നിവയെ വേട്ടയാടുകയും, ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വില്ലാളികൾ വേറിട്ടു സഞ്ചരിച്ചിട്ടും ഒരുമിച്ചു നിന്നു.
തതോ മൃഗവ്യാലജനാനുകീര്ണം മഹാവനം തദ്വിഹഗോപഘുഷ്ടമ്। ഭ്രാതൄംശ്ച താനഭ്യവദദ്യുധിഷ്ഠിരഃ ശ്രുത്വാ ഗിരോ വ്യാഹരതാം മൃഗാണാമ്
ആ വലിയ വനത്തിൽ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മൃഗങ്ങളുടെ വിളികൾ കേട്ട യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ സഹോദരന്മാരോടു പറഞ്ഞു.
ആദിത്യദീപ്താം ദിശമഭ്യുപേത്യ മൃഗാ ദ്വിജാഃ ക്രൂരമിമേ വദന്തി। ആയാസമുഗ്രം പ്രതിവേദയന്തോ മഹാഭയം ശത്രുഭിര്വാഽവമാനമ്
സൂര്യപ്രകാശം നിറഞ്ഞ ദിക്കിലേക്ക് സമീപിച്ചപ്പോൾ, മൃഗങ്ങൾ കഠിനമായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറത്ത് വിടുന്നു. അവ അതികഠിനമായ ക്ഷീണം, വലിയ ഭയം, അല്ലെങ്കിൽ ശത്രുക്കളിൽ നിന്നുള്ള അപമാനം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ക്ഷിപ്രം നിവര്തധ്വമലം മൃഗൈര്നോ മനോ ഹി മേ ദൂയതി ദഹ്യതേ ച। ബുദ്ധിം സമാച്ഛാദ്യ ച മേ സമന്യു- രുദ്ധൂയതേ പ്രാണപതിഃ ശരീരേ
വേഗത്തിൽ തിരിച്ച് വരൂ; വേട്ടയാടൽ മതിയാകട്ടെ. എന്റെ മനസ്സ് വേദനയോടെ കത്തുന്നു. എന്റെ ബുദ്ധി മങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ശ്വാസം ശരീരത്തിനകത്ത് അലയുന്നു.
സരഃ സുപര്ണന ഹൃതോരഗേന്ദ്ര- മരാജകം രാഷ്ട്രമിവേഹ ശാന്തമ്। ഏവംവിധം മേ പ്രതിഭാതി കാമ്യകം ശൌണ്ഡൈര്യഥാ പീതസുരശ്ച കുമ്ഭഃ
സുപർണ്ണനും വലിയ പാമ്പും ഇല്ലാതായ ഈ തടാകം രാജാവില്ലാത്ത രാജ്യത്തെപ്പോലെ ശൂന്യമാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, കാമ്യകവനം വീരന്മാർ പാനപാത്രം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ ശൂന്യമായി തോന്നുന്നു.
തേ സൈന്ധവൈരഗ്ന്യനിലോഗ്രവേഗൈ- ര്മഹാജവൈര്വാജിഭിരുഹ്യമാനാഃ। യുക്തൈര്ബൃഹദ്ഭിഃ സുരഥൈര്നൃവീരാ- സ്തദാശ്രമായാഭിമുഖാ ബഭൂവുഃ
അപ്പോള് അതിവേഗം ഓടുന്ന വലിയ, ഉജ്ജ്വലമായ കുതിരകള് ചേര്ത്ത രഥങ്ങളില് കയറി, മഹാശക്തരായ ആ വീരന്മാര് അശ്രമത്തേക്കു മുന്നോട്ട് പോന്നു.
തേഷാം തു ഗോമായുരനല്പഘോഷോ നിവര്തതാം വാമമുപേത്യ പാര്ശ്വമ്। പ്രവ്യാഹരത്തത്പ്രവിമൃശ്യ രാജാ പ്രോവാച ഭീമം ച ധനംജയം ച
അവരടങ്ങി തിരിയുമ്പോള്, വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഒരു നായാട്ടു പുള്ളി ഇടതുവശം അടുത്തുവന്നു; രാജാവ് ഇതു ശ്രദ്ധിച്ച് ഭീമനും ധനഞ്ജയനും പറഞ്ഞു.
യഥാ വദത്യേപ വിഹീനയോനിഃ സാലാവൃകോവാമമുപേത്യ പാര്സ്വമ്। സുവ്യക്തമസ്മാനവമത്യ പാപൈഃ കൃതോഽഭിമര്ദഃ കുരുഭിഃ പ്രസഹ്യ
ഇങ്ങനെ ഒരു താഴ്ന്ന ജന്മത്തില് ജനിച്ച നായാട്ടുപുള്ളി നമ്മുടെ ഇടതുവശം വന്ന് കുരയ്ക്കുന്നതുപോലെ, കുരുക്കള് പാപബുദ്ധിയോടെ നമ്മെ അവമതിച്ച് തുറന്നടിച്ചു.
ഏത്യാഥ തേ തദ്വനമാവിശന്തോ മഹത്യരണ്യേ മൃഗയാം ചരിത്വാ। ബാലാമപശ്യന്ത തദാ രുദന്തീം ധാത്രേയികാം പ്രേഷ്യവധൂം പ്രിയായാഃ
അവിടെ ആ വലിയ കാടില് വേട്ടയാടിയശേഷം അശ്രമത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോള്, അവർ കരയുന്ന ഒരുപെൺകുട്ടിയെ കണ്ടു; അവളായിരുന്നു അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ദാസി, ധാത്രിയുടെ മരുമകള്.
താമിന്ദ്രസേനസ്ത്വരിതോഽഭിസൃത്യ രഥാദവപ്ലുത്യ തതോഽഭ്യധാവത്। പ്രോവാച ചൈനാം വചനം നരേന്ദ്ര ധാത്രേയികാമാര്തതരസ്തദാനീമ്
ഇന്ദ്രസേനന് വേഗത്തില് രഥത്തില് നിന്ന് ചാടി അവളോടേക്കു ഓടി; അതീവ ദുഃഖിതനായ രാജാവ് ധാത്രിയുടെ മരുമകളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കച്ചിത്പരൈര്നാപകൃതം വനേഽസ്മിന്
നിനക്കിവിടെ കാട്ടില് ആരെങ്കിലും ദോഷം ചെയ്തോ?
പര്യാകുലാ സാധു സമീക്ഷ്യസൂത- മഭ്യാപതന്തം ദ്രുതമിന്ദ്രസേനമ്। ഉരോ ഘ്നതീ കഷ്ടതരം തദാനീ- മുച്ചൈഃ പ്രചുക്രോശ ഹൃതേതി ദേവീ
ഇന്ദ്രസേനന് വേഗത്തില് അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ട രാജ്ഞി, അതീവ വിഷമത്തോടെ നെഞ്ച് അടിച്ചു, 'അവളെ കൊണ്ടുപോയി!' എന്നു ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു.
അനിന്ദ്യരൂപാ തു വിശാലനേത്രാ ശരീരതുല്യാ കുരുപുങ്ഗവാനാമ്। `കേനാത്മനാശായ യദാപനീതാ ഛിദ്രം സമാസാദ്യ നരേന്ദ്രപത്നീ
ദോഷമൊന്നുമില്ലാത്ത രൂപവും വലിയ കണ്ണുകളും 가진, കുരുക്കളിൽ പ്രധാനരായവരെപ്പോലെയുള്ള രാജ്ഞിയെ, ആരാണ് അവസരം നോക്കി, അവളുടെ നാശത്തിനായി കൊണ്ടുപോയത്?