ആഹചൈനം ദുരാധര്ഷോ വരദോഽസ്മീതി ഭാരത
അവന് പറഞ്ഞു: 'എന്നെ നേരിടാന് എളുപ്പമല്ല, ഞാന് വരങ്ങള് നല്കുന്നവനാണ്.'
വരം വരയ ഭദ്രം തേ യത്തേ മനസി വര്തതേ। മയി പ്രീതേ തു യദ്ധര്മ്യം നാലഭ്യം വിദ്യതേ തവ
'നിന്റെ മനസ്സില് എന്താണ് ആഗ്രഹം, അതു വരമായി ചോദിക്കൂ. നീ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചാല്, നീതിയുള്ള കാര്യങ്ങളില് നിന്നെ ലഭിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല.'
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ മഹര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ। അമന്യത പുനര്ജാതമാത്മാനം സ സുയോധനഃ
ആ മഹര്ഷിയുടെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ടു, suyodhanan തനിക്ക് വീണ്ടും ജനിച്ചപോലെയാണ് എന്നു കരുതി.
പ്രാഗേവ മന്ത്രിതം ചാസീത്കര്ണദുഃശാസനാദിഭിഃ। യാചനീയം മുനേസ്തുഷ്ടാദിതി നിശ്ചിത്യ ദുര്മതിഃ
ഇതിനുമുമ്പേ തന്നെ കര്ണ്ണനും ദുഃശാസനനും മറ്റുള്ളവരും അവനെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു: 'മുനിവന് സന്തോഷിച്ചാല് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണം' എന്ന്. അതിനാല് ആ ദുഷ്ടന് മനസ്സില് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
അതിഹര്ഷാന്വിതോ രാജന്വരമേനമയാചത। ശിഷ്യൈഃ സഹ മമ ബ്രഹ്മന്യഥാ ജാതോഽതിഥിര്ഭവാന്
വലിയ സന്തോഷത്തോടെ, രാജാവേ, അവന് ഇങ്ങനെ ഒരു വരം ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങള് നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം എനിക്ക് അതിഥിയായതുപോലെ—'
അസ്മത്കുലേ മഹാരാജോ ജ്യേഷ്ഠഃ ശ്രേഷ്ഠോ യുധിഷ്ഠിരഃ। വനേ വസതി ധര്മാത്മാ ഭ്രാതൃഭിഃ പരിവാരിതഃ। ഗുണവാഞ്ശീലസംപന്നസ്തസ്യ ത്വമതിഥിര്ഭവ
'ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില് വലിയ രാജാവായ യുദിഷ്ഠിരന് മൂത്തവനും ഏറ്റവും നല്ലവനുമാണ്. അവന് തന്റെ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം കാട്ടില് വാസം ചെയ്യുന്നു, ധര്മ്മപരനായും ഗുണസമ്പന്നനുമായവനാണ്. അവനോടും അതിഥിയായിരിക്കുക.'
യദാ ച രാജപുത്രീ സാ സുകുമാരീ യശസ്വിനീ। ഭോജയിത്വാ ദ്വിജാന്സര്വാന്പതീംശ്ച വരവര്ണിനീ
'അവിടെ രാജകുമാരിയായ ആ സുന്ദരിയും പ്രശസ്തയുമായ ദ്രൗപദി എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഭര്ത്താക്കളെയും ഭക്ഷണം നല്കി—'
വിശ്രാന്താ ച സ്വയം ഭുക്ത്വാ സുഖാസീനാ ഭവേദ്യദാ। തദാ ത്വം തത്രഗച്ഛേഥാ യദ്യനുഗ്രാഹ്യതാ മയി
'അവള് സ്വയം വിശ്രമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് സുഖമായി ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞാല്, അപ്പോള് നീ അവിടെ എത്തണം—എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമെന്നു ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്.'
തഥാ കരിഷ്യേ ത്വത്പ്രീത്യേത്യേവമുക്ത്വാ സുയോധനമ്। ദുര്വാസാ അപിവിപ്രേന്ദ്രോ യഥാഗതമഗാത്തതഃ
'നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി അങ്ങനെ ചെയ്യും' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ദുർവാസാ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന് suyodhananോട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ ദുർവാസാ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് തിരിച്ചു പോയി.
കൃതാര്ഥമപി ചാത്മാനം തദാ മേനേ സുയോധനഃ। കരേണ ച കരം ഗൃഹ്യ കര്ണസ്യ മുദിതോ ഭൃശമ്
തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം സാധിച്ചിട്ടും suyodhanan തനിക്ക് പൂര്ത്തിയായതുപോലെ തോന്നി; അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ കര്ണ്ണന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
കര്ണോപി ഭ്രാതൃസഹിതമിത്യുവാച നൃപം മുദാ। ദുഷ്ട്യാ കാമഃ സുസംവൃത്തോദിഷ്ട്യാ കൌരവ വര്ധസേ। ദിഷ്ട്യാ തേ ശത്രവോ മഗ്നാ ദുസ്തരേ വ്യസനാര്ണവേ
കര്ണ്ണനും സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ആഗ്രഹം നല്ല വിധിയില് പൂര്ത്തിയായി; നിന്റെ ശത്രുക്കള് വലിയ ദുരിതസമുദ്രത്തില് മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.'
ദുര്വാസഃക്രോധജേ വഹ്നൌ പതിതാഃ പാണ്ഡുനന്ദനാഃ। സ്വൈരേവ തേ മഹാപാപൈര്ഗതാ വൈ ദുസ്തരം തമഃ
ദുർവാസയുടെ കോപാഗ്നിയില് പാണ്ഡുവംശജന്മാര് വീണിരിക്കുന്നു; അവരുടെ സ്വന്തം വലിയ പാപങ്ങളാല് അവര് കടുത്ത ഇരുണ്ടതിലേക്കാണ് പോയത്.
ഇത്ഥം തേ നികൃതിപ്രജ്ഞാ രാജന്ദുര്യോധനാദയഃ। ഹസന്തഃ പ്രീതമനസോ ജഗ്മുഃ സ്വംസ്വം നികേതനമ്
ഇങ്ങനെ, ദുർയോധനനും കൂട്ടരും, വഞ്ചനയില് നിപുണരായവര്, ചിരിച്ചും സന്തോഷത്തോടെ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് പോയി.
തതഃ കദാചിദ്ദുര്വാസാഃ സുഖാസീനാംസ്തു പാണ്ഡവാന്। ഭുക്ത്വാ ചാവസ്ഥിതാം കൃഷ്ണാം ജ്ഞാത്വാ തസ്മിന്വനേ മുനിഃ। അഭ്യാഗച്ഛത്പരിവൃതഃ ശിഷ്യൈരയുതസംമിതൈഃ
അതിനുശേഷം, ഒരു ദിവസം, ദുർവാസാ മഹര്ഷി പാണ്ഡവന്മാര് സുഖമായി ഇരിക്കുന്നതും കൃഷ്ണയും അവിടെ കാട്ടില് ഉണ്ടെന്നുമറിഞ്ഞ്, പത്ത് ആയിരം ശിഷ്യന്മാരുമായി അവിടെ എത്തി.
ദൃഷ്ട്വാ യാന്തം തമതിഥിം സ ച രാജാ യുധിഷ്ഠിരഃ। ജഗാമാഭിമുഖഃ ശ്രീമാന്സഹ ഭ്രാതൃഭിരച്യുതഃ
ആ അതിഥിയെ വരവേല്ക്കുന്നതു കണ്ട യുദിഷ്ഠിരന് രാജാവും സഹോദരന്മാരും അച്യുതനുമൊത്ത് നേരെ ചെന്നു.
തസ്മൈ ബദ്ധ്വാഞ്ജലിം സമ്യഗുപവേശ്യ വരാസനേ। വിധിവത്പൂജയിത്വാ തമാതിഥ്യന ന്യമന്ത്രയത്। ആഹ്നികം ഭഗവന്കൃത്വാ ശീഘ്രമേഹീതി ചാബ്രവീത്
അവനോട് കയ്യൊപ്പിച്ച്, നല്ല ഇരിപ്പിടത്തില് ഇരുത്തി, ആചാരപ്രകാരം ആദരിച്ച്, അതിഥിയായി ക്ഷണിച്ചു: 'ഭഗവാനേ, നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന കര്മ്മം കഴിഞ്ഞ് വേഗം വരിക' എന്നു പറഞ്ഞു.
ജഗാമ ച മുനിഃ സോപി സ്നാതും ശിഷ്യൈഃ സഹാനഘഃ। ഭോജയേത്സഹശിഷ്യം മാം കഥമിത്യവിചിന്തയന്
മഹര്ഷിയും ശിഷ്യന്മാരുമൊത്ത് കുളിക്കാന് പോയി, 'എങ്ങനെ ഇവരെല്ലാവരെയും ഭക്ഷണം നല്കാം' എന്ന് ചിന്തിച്ചു.
ന്യമജ്ജത്സലിലേ ചാപി മുനിസങ്ഘഃ സമാഹിതഃ
മുനിസംഘം മനസ്സില് ഏകാഗ്രതയോടെ വെള്ളത്തില് മുങ്ങി.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാജന്ദ്രൌപദീ യോപിതാം വരാ। ചിന്താമവാപ പരമാമന്നഹേതോഃ പതിവ്രതാ
അപ്പോള് രാജാവേ, ഭര്ത്താവിനോടു പൂര്ണ്ണമായ ഭക്തിയുള്ള ദ്രൗപദി, അന്നം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടു വലിയ വിഷമത്തിലായി.
സാ ചിന്തയന്തീ ച യദാ നാന്നഹേതുമവിന്ദത। മനസാ ചിന്തയാമാസ കൃഷ്ണം കംസനിഷൂദനമ്
അവള് അന്നം കിട്ടാത്തതിന്റെ കാരണമെന്താണെന്നു ചിന്തിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അപ്പോള് അവള് മനസ്സില് കംസനെ സംഹരിച്ച കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചു.
കൃഷ്ണകൃഷ്ണ മഹാബാഹോ ദേവകീനന്ദനാവ്യയ। വാസുദേവ ജഗന്നാഥ പ്രണതാര്തിവിനാശന
കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹുവായ ദേവകിയുടെ മകനേ, വാസുദേവാ, ലോകനാഥാ, ശരണം പ്രാപിച്ചവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ.
വിശ്വാത്മന്വിശ്വജനക വിശ്വഹര്തഃ പ്രഭോഽവ്യയ। പ്രപന്നപാല ഗോപാല പ്രജാപാല പരാത്പര। ആകൂതീനാം ച ചിത്തീനാം പ്രവര്തക നതാഽസ്മി തേ
ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവും സ്രഷ്ടാവും സംഹാരകനും ആയവനേ, ശരണം പ്രാപിച്ചവരെ രക്ഷിക്കുന്നവനേ, പശുക്കളുടെ കാവലാളും ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനും, പരമോന്നതനേ, എല്ലാം അറിയുന്നവനേ, ഞാന് നിന്നെ വണങ്ങുന്നു.
വരേണ്യ വരദാനന്ത അഗതീനാം ഗതിപ്രദ। പുരാണപുരുഷ പ്രാണമനോവൃത്ത്യാദ്യഗോചര
ഏറ്റവും ഉത്തമനേ, വരങ്ങള് നല്കുന്നവനേ, അനന്തനേ, അഭയം ഇല്ലാത്തവര്ക്ക് ആശ്രയം നല്കുന്നവനേ, പ്രാചീനപുരുഷനേ, മനസ്സിനും പ്രാണനും അതീതനേ.
സര്വാധ്യക്ഷ പരാധ്യക്ഷ ത്വാമഹം ശരണം ഗതാ। പാഹി മാം കൃപയാ ദേവ ശരണാഗതവത്സല
എല്ലാവിധ കാര്യങ്ങളിലും മേല്നോട്ടം വഹിക്കുന്നവനേ, പരമാധ്യക്ഷനേ, ഞാന് നിന്നെ ആശ്രയിച്ചു. ദയാവാനായ ദേവാ, ശരണം പ്രാപിച്ചവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.
നീലോത്പലദലശ്യാമ പദ്മഗര്ഭാരുണേക്ഷണ। പീതാമ്ബരപരീധാന ലസത്കൌസ്തുഭഭൂഷണ
നീലത്താമരയുടെ ഇലപോലെയുള്ള കറുത്ത വണ്ണം, താമരയുടെ ഉള്ളിലുപോലെയുള്ള ചുവപ്പുനിറം കണ്ണുകളില്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവന്, പ്രകാശമുള്ള കൗസ്തുഭമണിയാല് അലങ്കരിച്ചവന്.
ത്വമാദിരന്തോ ഭൂതാനാം ത്വമേവ ച പരായണമ്। പരാത്പരതരം ജ്യോതിര്വിശ്വാത്മാ സര്വതോമുഖഃ
സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആദിയും അന്തവും, അവരെല്ലാവരുടെയും അവസാന ആശ്രയവും നീയാണു്. പരമോന്നതമായ പ്രകാശം, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവും എല്ലാടും കാണുന്നവനും നീ.
ത്വാമേവാഹുഃ പരം ബീജം നിധാനം സര്വസംപദാമ്। ത്വയാ നാഥേന ദേവേശ സര്വാപദ്മ്യോ ഭയം ന ഹി
സകല സമ്പത്തുകളുടെ മൂലമായ പരമബീജം നീയാണെന്നു എല്ലാവരും പറയുന്നു. ദേവതകളുടെ ദൈവമായ നീയെന്നെ കാവലാളായിരിക്കുമ്പോള് എനിക്ക് യാതൊരു ഭയവും ഇല്ല.
ദുഃശാസനാദഹം പൂര്വം സഭായാം മോചിതാ യഥാ। തഥൈവ സംകടാദസ്മാന്മാമുദ്ധര്തുമിഹാര്ഹസി
സഭയില് ദുഃശാസനന്റെ കൈയില് നിന്ന് നീ എന്നെ മോചിപ്പിച്ചപോലെ, ഇതു പോലെ തന്നെ ഈ കഷ്ടതയില് നിന്നും എന്നെ രക്ഷിക്കേണ്ടത് നിന്റെ കടമയാണ്.
ഏവം സ്തുതസ്തദാ ദേവഃ കൃഷ്ണയാ ഭക്തവത്സലഃ। ദ്രൌപദ്യാഃ സംകടം ജ്ഞാത്വാ ദേവദേവോ ജഗത്പതിഃ
ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണയാല് സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ഭക്തവത്സലനായ ദേവന്, ദ്രൗപദിയുടെ കഷ്ടത മനസ്സിലാക്കി, ദേവദേവനും ലോകനാഥനും ആയവന്,
പാര്സ്വസ്ഥാം ശയനേ ത്യക്ത്വാ രുക്മിണീം കേശവഃ പ്രഭുഃ। തത്രാജഗാമ ത്വരിതോ ഹ്യചിന്ത്യഗതിരീശ്വരഃ
പക്കല് കിടന്നിരുന്ന രുക്മിണിയെ വിട്ട്, അദ്ഭുതമായ വേഗത്തില് കേശവന് അവിടെ എത്തി.