നിഗൃഹീതേന്ദ്രിയഗ്രാമഃ സമയോജയദാത്മനി। യുക്തചിത്തം യഥാഽഽത്മാനം യുയോജ പരമേശ്വരേ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്, മനസ്സിനെ ആത്മാവിൽ ഏകീകരിച്ചു; മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, ആത്മാവിനെ പരമേശ്വരനിൽ ലയിപ്പിച്ചു.
ധ്യാനയോഗാദ്ബലം ലബ്ധ്വാ പ്രാപ്യ ബുദ്ധിമനുത്തമാമ്। ജഗാമ ശാശ്വതീം സിദ്ധിം പരാം നിര്വാണലക്ഷണാമ്
ധ്യാനയോഗത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, അതുല്യമായ ബുദ്ധി നേടി, അവൻ ശാശ്വതമായ പരമസിദ്ധിയും പരമനിർവാണവും പ്രാപിച്ചു.
തസ്മാത്ത്വമപികൌന്തേയ ന ശോകം കര്തുമര്ഹസി। രാജ്യാത്സ്ഫീതാത്പരിഭ്രഷ്ടസ്തപസാ തദവാപ്സ്യസി
അതിനാല്, കുന്തിദേവിയുടെ മകനേ, നീ ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല. സമൃദ്ധമായ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും, നീ തപസ്സിലൂടെ അതു വീണ്ടും നേടും.
സുഖസ്യാനന്തരം ദുഃഖം ദുഃഖസ്യാനന്തരം സുഖമ്। പര്യായേണോപസര്പന്തേ നരം നേമിമരാ ഇവ
സുഖത്തിന് ശേഷം ദുഃഖവും, ദുഃഖത്തിന് ശേഷം സുഖവും വരും; ഇവ ഒരുമിച്ചും മാറിമാറിയും മനുഷ്യരെ സമീപിക്കുന്നു, ചക്രത്തിന്റെ അകശലകങ്ങൾ പോലെ.
പിതൃപൈതാമഹം രാജ്യംപ്രാപ്സ്യസ്യമിതവിക്രമ। വര്ഷാത്രയോദശാദൂര്ധ്വംവ്യേതു തേ മാനസോ ജ്വരഃ
നിന്റെ പിതാവിന്റെയും പിതാമഹന്റെയും രാജ്യം നീ നേടും, മഹാബലശാലിയേ; പതിമൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ, നിന്റെ മനസ്സിലെ വേദന മാറട്ടെ.
സ ഏവമുക്ത്വാഭഗവാന്വ്യാസഃ പാണ്ഡവനന്ദനമ്। ജഗാമ തപസേ ധീമാന്പുനരേവാശ്രമം പ്രതി
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാത്മാവായ വ്യാസൻ, പാണ്ഡവരുടെ സന്താനത്തോട്, വീണ്ടും തപസ്സിനായി തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
വസത്സ്വേവം വനേ തേഷു പാണ്ഡവേഷു മഹാത്മസു। രമമാണഏഷു ചിത്രാബിഃ കഥാഭിര്മുനിഭിഃ സഹ
അങ്ങനെ, മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവർ കാട്ടിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, അവർ മുനിമാരോടൊപ്പം വിവിധ കഥകളിൽ ആസ്വദിച്ചു.
സൂര്യദത്താക്ഷയാന്നേന കൃഷ്ണായാ ഭോജനാവധി। ബ്രാഹ്മണാംസ്തര്പമാണേഷു യേ ചാന്നാര്ഥമുപാഗതാഃ। ആരണ്യാനാം മൃഗാണാം ച മാംസൈര്നാനാവിധൈരപി
സൂര്യദേവൻ നൽകിയ അക്ഷയഭക്ഷണം, കൃഷ്ണയുടെ ഭക്ഷണസമയത്തോളം, ഭക്ഷണത്തിനായി വന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ വിവിധതരം മാംസവും ഉപയോഗിച്ച്, അവർ സംതൃപ്തരാക്കി.
ധാര്തരാഷ്ട്രാ ദുരാത്മാനഃ സര്വേ ദുര്യോധനാദയഃ। കഥം തേഷ്വന്വവര്തന്ത പാപാചാരാ മഹാമുനേ
മഹാമുനിയേ, ദുര്യോധനനും മറ്റു ദുർബുദ്ധികളായ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരും അവരോടു എങ്ങനെ പെരുമാറി, ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തതെങ്ങനെ?
ദഃശാസനസ്യ കര്ണസ്യ ശകുനേശ്ച മതേ സ്ഥിതാഃ। ഏതദാചക്ഷ്വ ഭഗവന്വൈശംപായന പൃച്ഛതഃ
ദുഃശാസനൻ, കർണ്ണൻ, ശകുനി എന്നിവരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, ഭഗവനേ, വൈശംപായനാ, ഞാനിങ്ങനെ ചോദിക്കുമ്പോൾ അതെല്ലാം പറഞ്ഞുതരൂ.
ശ്രുത്വാ തേഷാം തഥാ വൃത്തിം നഗരേ വസതാമിവ। ദുര്യോധനോ മഹാരാജ തേഷു പാപമരോചയത്
അവർ നഗരത്തിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ ജീവിക്കുന്ന വിവരം കേട്ടപ്പോൾ, മഹാരാജാവായ ദുര്യോധനൻ അവർക്കെതിരെ ദുഷ്ടത ചിന്തിച്ചു.
തഥാ തൈര്നികൃതിപ്രജ്ഞൈഃ കര്ണദുഃശാസനാദിഭിഃ। നാനോപായൈരധം തേഷു ചിന്തയത്സു ദുരാത്മസു
അങ്ങനെ, കർണ്ണനും ദുഃശാസനനും മറ്റു ദുർബുദ്ധികളും, പലവിധ തന്ത്രങ്ങൾ ആലോചിച്ച്, അവർക്കെതിരെ ദുഷ്ടതകൾ വിചാരിച്ചു.
അഭ്യാഗച്ഛത്സ ധര്മാത്മാ തപസ്വീ കസുമഹായശാഃ। ശിഷ്യായുതസമോപേതോ ദുര്വാസാ നാമ കാമതഃ
അപ്പോൾ, ധർമ്മപരനായും തപസ്സുകാരനായും മഹാശ്രേഷ്ഠനായും ആയ ദുർവാസമുനി, അനേകം ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം സ്വമനസ്സുകൊണ്ട് അവിടെ എത്തി.
തമാഗതമഭിപ്രേക്ഷ്യ മുനിം പരമകോപനമ്। സഹിതോ ഭ്രാതൃഭിഃ ശ്രീമാനാതിഥ്യേന ന്യമന്ത്രയത്
അതി ക്രോധശീലനായ ആ മുനിയെ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മഹത്വമുള്ളവൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ആദരപൂർവ്വം ക്ഷണിച്ചു.
വിധിവത്പൂജയാമാസ സ്വയം കിംകരവത്സ്ഥിതഃ। അഹാനി കതിചിത്തത്ര തസ്ഥൌ സ മുനിസത്തമഃ
സ്വയം ദാസനായി നിന്നുകൊണ്ട്, യഥാവിധി ആ മുനിയെ ആദരിച്ചു. ആ മഹാമുനി അവിടെ കുറെ ദിവസങ്ങൾ താമസിച്ചു.
തം ച പര്യചരദ്രാജാ ദിവാരാത്രമതന്ദ്രിതഃ। ദുര്യോധനോ മഹാരാജ ശാപാത്തസ്യ വിശങ്കിതഃ
രാജാവ്, ദുര്യോധനൻ, ശാപം ഭയന്ന്, രാവും പകലും അവനെ അശ്രാന്തമായി സേവിച്ചു.
ക്ഷുധിതോഽസ്മി ദദസ്വാന്നം ശീഘ്രം മമ നരാധിപ। ഇത്യുക്ത്വാ ഗച്ഛതി സ്നാതും പ്ര്യാഗച്ചതി വൈ ചിരാത്
അവൻ പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് വിശക്കുന്നു, രാജാവേ, ഉടൻ ഭക്ഷണം തരിക.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കുളിക്കാൻ പോയി, ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞ് മാത്രം തിരിച്ചു വന്നു.
ന ഭോക്ഷ്യാമ്യദ്യമേ നാസ്തി ക്ഷുധേത്യുക്ത്വൈത്യദര്ശനമ്। അകസ്മാദേത്യ ച ബ്രൂതേ ഭോജനയാസ്മാംസ്ത്വരാന്വിതഃ
'ഇന്ന് ഞാൻ ഭക്ഷിക്കില്ല, വിശപ്പില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായി; പിന്നെ പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും വന്ന്, ഭക്ഷണം വേഗം ഒരുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
കദാചിച്ച നിശീഥേ സ ഉത്ഥായ നികൃതൌ സ്ഥിതഃ। പൂര്വവത്കാരയിത്വാഽന്നം ന ഭുങ്ക്തേ ഗര്ഹയന്സ്മ സഃ
ഒരിക്കൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ എഴുന്നേറ്റ്, മുമ്പുപോലെ ഭക്ഷണം ഒരുക്കിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ ഭക്ഷിക്കാതെ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
വര്തമാനേ തഥാ തസ്മിന്യദാ ദുര്യോധനോ നൃപഃ। വികൃതിം നൈതി ന ക്രോധം തദാ തുഷ്ടോഽഭവന്മുനിഃ
അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് ദുര്യോധനൻ അസഹിഷ്ണുതയും കോപവും കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ആ മുനി സന്തോഷിച്ചു.
ആഹചൈനം ദുരാധര്ഷോ വരദോഽസ്മീതി ഭാരത
അവന് പറഞ്ഞു: 'എന്നെ നേരിടാന് എളുപ്പമല്ല, ഞാന് വരങ്ങള് നല്കുന്നവനാണ്.'
വരം വരയ ഭദ്രം തേ യത്തേ മനസി വര്തതേ। മയി പ്രീതേ തു യദ്ധര്മ്യം നാലഭ്യം വിദ്യതേ തവ
'നിന്റെ മനസ്സില് എന്താണ് ആഗ്രഹം, അതു വരമായി ചോദിക്കൂ. നീ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചാല്, നീതിയുള്ള കാര്യങ്ങളില് നിന്നെ ലഭിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല.'
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ മഹര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ। അമന്യത പുനര്ജാതമാത്മാനം സ സുയോധനഃ
ആ മഹര്ഷിയുടെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ടു, suyodhanan തനിക്ക് വീണ്ടും ജനിച്ചപോലെയാണ് എന്നു കരുതി.
പ്രാഗേവ മന്ത്രിതം ചാസീത്കര്ണദുഃശാസനാദിഭിഃ। യാചനീയം മുനേസ്തുഷ്ടാദിതി നിശ്ചിത്യ ദുര്മതിഃ
ഇതിനുമുമ്പേ തന്നെ കര്ണ്ണനും ദുഃശാസനനും മറ്റുള്ളവരും അവനെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു: 'മുനിവന് സന്തോഷിച്ചാല് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണം' എന്ന്. അതിനാല് ആ ദുഷ്ടന് മനസ്സില് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
അതിഹര്ഷാന്വിതോ രാജന്വരമേനമയാചത। ശിഷ്യൈഃ സഹ മമ ബ്രഹ്മന്യഥാ ജാതോഽതിഥിര്ഭവാന്
വലിയ സന്തോഷത്തോടെ, രാജാവേ, അവന് ഇങ്ങനെ ഒരു വരം ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങള് നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം എനിക്ക് അതിഥിയായതുപോലെ—'
അസ്മത്കുലേ മഹാരാജോ ജ്യേഷ്ഠഃ ശ്രേഷ്ഠോ യുധിഷ്ഠിരഃ। വനേ വസതി ധര്മാത്മാ ഭ്രാതൃഭിഃ പരിവാരിതഃ। ഗുണവാഞ്ശീലസംപന്നസ്തസ്യ ത്വമതിഥിര്ഭവ
'ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില് വലിയ രാജാവായ യുദിഷ്ഠിരന് മൂത്തവനും ഏറ്റവും നല്ലവനുമാണ്. അവന് തന്റെ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം കാട്ടില് വാസം ചെയ്യുന്നു, ധര്മ്മപരനായും ഗുണസമ്പന്നനുമായവനാണ്. അവനോടും അതിഥിയായിരിക്കുക.'
യദാ ച രാജപുത്രീ സാ സുകുമാരീ യശസ്വിനീ। ഭോജയിത്വാ ദ്വിജാന്സര്വാന്പതീംശ്ച വരവര്ണിനീ
'അവിടെ രാജകുമാരിയായ ആ സുന്ദരിയും പ്രശസ്തയുമായ ദ്രൗപദി എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഭര്ത്താക്കളെയും ഭക്ഷണം നല്കി—'
വിശ്രാന്താ ച സ്വയം ഭുക്ത്വാ സുഖാസീനാ ഭവേദ്യദാ। തദാ ത്വം തത്രഗച്ഛേഥാ യദ്യനുഗ്രാഹ്യതാ മയി
'അവള് സ്വയം വിശ്രമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് സുഖമായി ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞാല്, അപ്പോള് നീ അവിടെ എത്തണം—എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമെന്നു ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്.'
തഥാ കരിഷ്യേ ത്വത്പ്രീത്യേത്യേവമുക്ത്വാ സുയോധനമ്। ദുര്വാസാ അപിവിപ്രേന്ദ്രോ യഥാഗതമഗാത്തതഃ
'നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി അങ്ങനെ ചെയ്യും' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ദുർവാസാ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന് suyodhananോട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ ദുർവാസാ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് തിരിച്ചു പോയി.
കൃതാര്ഥമപി ചാത്മാനം തദാ മേനേ സുയോധനഃ। കരേണ ച കരം ഗൃഹ്യ കര്ണസ്യ മുദിതോ ഭൃശമ്
തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം സാധിച്ചിട്ടും suyodhanan തനിക്ക് പൂര്ത്തിയായതുപോലെ തോന്നി; അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ കര്ണ്ണന്റെ കൈ പിടിച്ചു.