ഉത്തിഷ്ഠ രാജന്കിം ശേഷേ കസ്മാച്ഛോചസി ശത്രുഹന്। ശത്രൂന്പ്രതാപ്യ വീര്യേണ സ കഥം മര്തുമര്ഹസി
രാജാവേ, എഴുന്നേൽക്കൂ! എന്തിനാണ് കിടക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് ദുഃഖിക്കുന്നത്, ശത്രുനാശകനേ? വീര്യത്തോടെ ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കി, മരിക്കാൻ നീ ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല.
അഥവാ തേ ഭയം ജാതം ദൃഷ്ട്വാഽര്ജുനപരാക്രമമ്। സത്യംതേ പ്രതിജാനാമി വധിഷ്യാമി രണേഽര്ജുനമ്
അല്ലെങ്കിൽ, അർജുനന്റെ വീര്യം കണ്ടാണ് ഭയം തോന്നുന്നതോ? ഞാൻ സത്യമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു: യുദ്ധത്തിൽ അർജുനനെ ഞാൻ കൊല്ലും.
ഗതേ ത്രയോദശേ വര്ഷേ സത്യേനായുധമാലഭേ। ആനയിഷ്യാമ്യഹം പാര്താന്വശം തവ ജനാധിപ
പതിമൂന്നാം വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ, ഞാൻ സത്യവാചകമായി ആയുധം എടുക്കും; പാണ്ഡുപുത്രന്മാരെ നിന്റെ വശത്ത് കൊണ്ടുവരും, രാജാവേ.
ഏവമുക്തസ്തു കര്ണേന ദൈത്യാനാം വചനാത്തഥാ। പ്രണിപാതേന ചാപ്യേഷാമുദതിഷ്ഠത്സുയോധനഃ
കർണ്ണനും ദാനവന്മാരുടെ വാക്കുകളും കേട്ട ശേഷം, സുയോധനൻ അവരോട് നമസ്കരിച്ച് എഴുന്നേറ്റു.
ദൈത്യാനാം തദ്വചഃ ശ്രുത്വാ ഹൃദി കൃത്വാ സ്ഥിരാം മതിമ്। തതോ മനുജശാര്ദൂലോ യോജയാമാസ വാഹിനീമ്। രഥനാഗാശ്വഫലിലാം പദാതിജനസംകുലാമ്
ദാനവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, ആ മനുഷ്യസിംഹൻ രഥങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, പദാതികൾ എന്നിവകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ തന്റെ സൈന്യം ക്രമീകരിച്ചു.
ഗങ്ഗൌഘപ്രതിമാ ചാസ്യ പ്രയാണേ ശുശുഭേ ചമൂഃ
അവൻ യാത്രതിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ സൈന്യം ഗംഗയുടെ പ്രവാഹംപോലെ ദീപ്തിയായി.
ശ്വേതച്ഛത്രൈഃ പതാകാഭിശ്ചാമരൈശ്ച സുപാണ്ഡുരൈഃ। രഥൈര്നാഗൈഃ പദാതൈശ്ച ശുശുഭേഽതീവ സംകുലാ
വെളുത്ത കുടകളും പതാകകളും ശുദ്ധമായ ചാമരികളും, രഥങ്ങളും ആനകളും പദാതികളും ചേർന്ന് ആ സൈന്യം അതിയായി പ്രകാശിച്ചു.
വ്യപേതാഭ്രഘനേ കാലേ ദ്യൌരിവാസീത്തു ശാരദീ। `ഹംസപങ്ക്തിസമാകീര്ണാ ഭ്രമത്സാരസശോഭിതാ
കട്ടകൂടിയ മേഘങ്ങൾ മാറിയ ശരദ്കാലത്തിന്റെ ആകാശംപോലെ, ഹംസപ്പങ്ക്തികളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും ചുറ്റി പറക്കുന്ന സാരസപ്പക്ഷികൾകൊണ്ടും അതു ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
ജയാശീര്ഭിര്ദ്വിജേന്ദ്രൈഃ സ സ്തൂയമാനോഽധിരാജവത്। ഗൃഹ്ണന്നഞ്ജലിമാലാശ്ച ധാര്തരാഷ്ട്രോ ജനാധിപഃ
ജയാശംസകൾ നേർന്ന് പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ രാജാധിരാജനെപ്പോലെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനായ രാജാവ് അവരുടെ അഞ്ജലിമാലകൾ സ്വീകരിച്ചു.
സുയോധനോ യയാവഗ്രേ ശ്രിയാ പരമയാ ജ്വലമ്। കര്ണേന സാര്ധം രാജേന്ദ്ര സൌബലേന ച ദേവിനാ
സുയോധനൻ കർണ്ണനും സൗബലരാജാവും ദേവിയും കൂടെ, അത്യുത്തമമായ തേജസ്സോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ദുഃശാസനാദയശ്ചാസ്യ ഭ്രാതരഃ സര്വ ഏവ തേ। ഭൂരിശ്രവാഃ സോമദത്തോ മാരാജശ്ച ബാഹ്ലികഃ
ദുഃശാസനനും മറ്റു സഹോദരന്മാരും, ഭൂരിശ്രവാസ്, സോമദത്തൻ, ബാഹ്ലിക രാജാവും അവനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
രഥൈര്നാനാവിധാകാരൈര്ഹയൈര്ഗജവരൈസ്തഥാ। പ്രയാന്തം നൃപസിംഹം തമനുജഗ്മുഃ കുരൂദ്വഹാഃ
വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള രഥങ്ങളും കുതിരകളും ഉത്തമമായ ആനകളും കൂട്ടിയെടുത്ത്, കുരുവംശത്തിലെ പ്രധാനികൾ ആ രാജസിംഹനെ പിന്തുടർന്നു.
പ്രഹൃഷ്ടമനസഃ സര്വേ ദുര്യോധനപുരോഗമാഃ' ।। കാലേനാല്പേന രാജേന്ദ്ര സ്വപുരം വിവിശുസ്തദാ
എല്ലാവരും സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ, ദുര്യോധനനെ മുന്നോട്ട് വെച്ച്, കുറച്ചു സമയത്തിനകം സ്വന്തം നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ഏവം ഗതേഷു പാര്ഥേഷു വനേ തസ്മിന്മഹാത്മസു। ധാര്തരാഷ്ട്രാ മഹേഷ്വാസാഃ കിമകുര്വത സത്തമാഃ
അങ്ങനെ മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ കാട്ടിൽ കഴിയുമ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരായ മഹാബലശാലികൾ എന്ത് ചെയ്തു, മഹാനുഭാവനേ?
കര്ണോ വൈകര്തനശ്ചൈവ ശകുനിശ്ച മഹാബലഃ। ഭീഷ്മദ്രോണകൃപാശ്ചൈവ തന്മേ ശംസിതുമര്ഹസി
കർണനും, ശക്തനായ ശകുനിയും, ഭീഷ്മനും, ദ്രോണനും, കൃപനും—ഇവരെ കുറിച്ച് ദയവായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
ഏവം ഗതേഷു പാര്ഥേഷു വിസൃഷ്ടേ ച സുയോധനേ। ആഗതേ ഹാസ്തിനപുരം മോക്ഷിതേ പാണ്ഡുനന്ദനൈഃ। ഭീഷ്മോഽബ്രവീന്മഹാരാജ ധാര്തരാഷ്ട്രമിദം വച
പാണ്ഡവന്മാർ അപ്രകാരമായി പോയി, സുയോധനൻ വിട്ടയക്കപ്പെട്ടു, പിന്നെ പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കൾ അവനെ മോചിപ്പിച്ചു ഹസ്തിനപുരിയിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, ഭീഷ്മൻ ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഉക്തം താത മയാ പൂര്വം ഗച്ഛതസ്തേ തപോവനമ്। വചനം തേ ന രുചിതം മമ തന്ന കൃതം ച തേ
പ്രിയനേ, നീ തപസ്സുകാരുടെ കാടിലേക്ക് പോകണമെന്ന് ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്റെ വാക്കുകൾ നിനക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല, അതിനാൽ നീ അതു ചെയ്തുമില്ല.
തതഃ പ്രാപ്തം ത്വയാ വീര ഗ്രഹണം ശത്രുഭിര്ബലാത്। മോക്ഷിതശ്ചാസി ധര്മജ്ഞൈഃ പാണ്ഡവൈര്ന ച ലജ്ജസേ
അതുകൊണ്ടാണ്, വീരനേ, ശത്രുക്കൾ നിന്നെ ബലാൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയത്. പിന്നെ ധർമ്മം പാലിക്കുന്ന പാണ്ഡവർ നിന്നെ മോചിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടും നിനക്ക് ലജ്ജയില്ല.
പ്രത്യക്ഷം തവ ഗാന്ധാരേ സസൈന്യസ് വിശാംപതേ। സൂതപുത്രോഽപയാദ്ഭീതോ ഗന്ധര്വാണാം തദാ രണാത്
രാജാധിരാജാവേ, നിന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം നീ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ തന്നെ, സാരഥിയുടെ മകൻ കർണൻ ഭയന്ന് ഗന്ധർവന്മാരുടെ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ക്രോശതസ്തവ രാജേന്ദ്ര സസൈന്യസ്യ നൃപാത്മജ। `വ്യപായാത്പൃഷ്ഠതസ്തസ്മാത്പ്രേക്ഷമാണഃ പുനഃപുനഃ
രാജാവേ, നീയും നിന്റെ സൈന്യത്തിലെ രാജകുമാരന്മാരും നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, അവൻ പിന്നോട്ടു നോക്കി നോക്കി, പിന്നിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ദൃഷ്ടസ്തേ വിക്രമശ്ചൈവ പാണ്ഡവാനാം മഹാത്മനാമ്। കര്ണസ്യ ച മഹാബാഹോ സൂതപുത്രസ്യ ദുര്മതേ
നീ മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവരുടെ വീര്യവും, സാരഥിയുടെ മകൻ കർണന്റെ ശക്തിയും നേരിൽ കണ്ടല്ലോ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള മഹാബാഹുവേ.
ന ചാപി പാദഭാക്കര്ണഃ പാണ്ഡവാനാം മഹാത്മനാമ്। ധനുര്വേദേ ച ശൌര്യേ ച ധര്മേ വാ ധര്മവത്സല
ധർമ്മപ്രിയനേ, ധനുര്വിദ്യയിലും, ധൈര്യത്തിലും, ധർമ്മത്തിലും, കർണൻ മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവരുടെ പാദത്തേക്കും തുല്യമല്ല.
തസ്മാദഹം ക്ഷമം മന്യേ പാണ്ഡവൈസ്തൈര്മഹാത്മഭിഃ। രസന്ധിം സന്ധിവിദാംശ്രേഷ്ഠ കുലസ്യാസ്യ വിവൃദ്ധയേ
അതുകൊണ്ട്, ഈ വംശത്തിന്റെ വളർച്ചക്കായി മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവരുമായി സന്ധി ചെയ്യുന്നത് ഉചിതമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു, സന്ധികളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ.
ഏവമുക്തശ്ച ഭീഷ്മേണ ധാര്തരാഷ്ട്രോ ജനേശ്വരഃ। പ്രഹസ്യ സഹസാ രാജന്വിപ്രതസ്ഥേ സസൌബലഃ
ഭീഷ്മൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ രാജാവ് പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു, സൗബലപുത്രനോടൊപ്പം അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
തം തു പ്രസ്ഥിതമാജ്ഞായ കര്ണദുഃശാസനാദയഃ। അനുജഗ്മുര്മഹേഷ്വാസാ ധാര്തരാഷ്ട്രം മഹാബലമ്
അവൻ പുറപ്പെട്ടെന്നറിഞ്ഞ കർണനും ദുഃശാസനനും മറ്റ് മഹാബലശാലികളും ആ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനെ പിന്തുടർന്നു.
താംസ്തു സംപ്രസ്ഥിതാന്ദൃഷ്ട്വാ ഭീഷ്മഃ കുരുപിതാമഹഃ। ലജ്ജയാ വ്രീഡിതോ രാജഞ്ജഗാമ സ്വം നിവേശനമ്
അവരെല്ലാവരും പുറപ്പെട്ടത് കണ്ടു, കുരുവംശത്തിന്റെ പിതാമഹനായ ഭീഷ്മൻ ലജ്ജയോടെ തന്റെ താമസസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി.
ഗതേ ഭീഷ്മേ മഹാരാജ ധാര്തരാഷ്ട്രോ ജനേശ്വരഃ। പുനരാഗമ്യ തം ദേശമമന്ത്രയത മന്ത്രിഭിഃ
ഭീഷ്മൻ പോയ ശേഷം, രാജാവേ, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ രാജാവ് വീണ്ടും അവിടേക്ക് വന്നു മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം ആലോചിച്ചു.
കിമസ്മാകം ഭവേച്ഛ്രേയഃ കിം കാര്യമവശിഷ്യതേ। കഥം ച സുകൃതം തത്സ്യാന്മന്ത്രയാമാസ ഭാരത
നമുക്ക് ഏറ്റവും നല്ലത് എന്താണ്? ഇനി ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണ്? അതു എങ്ങനെ നല്ലതായി നടത്താം? എന്നിങ്ങനെ അവൻ ആലോചിച്ചു, ഭാരതവംശജനേ.
ദുര്യോധന നിബോധേദം യത്ത്വാം വക്ഷ്യാമി കൌരവ। ഭീഷ്മോസ്മാന്നിന്ദതി സദാ പാണ്ഡവാംശ്ച പ്രശംസതി
ദുര്യോധന, ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കു, കൌരവനേ. ഭീഷ്മൻ എപ്പോഴും നമ്മെ കുറ്റം പറയുന്നു, പാണ്ഡവരെ പ്രശംസിക്കുന്നു.
ത്വദ്വേഷാച്ച മഹാബാഹോ മാമപി ദ്വേഷ്ടുമര്ഹതി। വിഗര്ഹതേ ച മാം നിത്യം ത്വത്സമീപേ നരേശ്വര
നിനക്കുള്ള വൈരാഗ്യത്താൽ, മഹാബാഹുവേ, അവൻ എന്നെയും വെറുക്കാൻ ഉചിതമാണ്. രാജാവേ, നീര്ക്ക് മുന്നിൽ അവൻ എപ്പോഴും എന്നെ കുറ്റം പറയുന്നു.