പാണ്ഡവാന്സഹ കുന്ത്യാ ജതുഗൃഹേ ദാഹയിതുകാമോ ധൃതരാഷ്ട്രാത്മജോഽഭൂത്
പിന്നീട് ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മകൻ, പാണ്ടവന്മാരെയും കുന്തിയെയും ചേർത്തു ജതുഗൃഹത്തിൽ കത്തിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
താംശ്ച വിദുരോ മോക്ഷയാമാസ। തതോ ഭീമോ ഹിഡിമ്ബം ഹത്വാ പുത്രമുത്പാദയാമാസ ഹിഡിമ്ബായാം ഘടോത്കചം നാമ
അപ്പോൾ വിദുരൻ അവരെ രക്ഷിച്ചു. പിന്നീട് ഭീമൻ ഹിഡിംബനെ കൊല്ലുകയും ഹിഡിംബയിലൊരു മകനായ ഘടോൽക്കചനെ ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
തതശ്ചൈകചക്രാം ജഗ്മുഃ കുശലിനഃ। തതഃ പാഞ്ചാലവിഷയം ഗത്വാ സ്വയംവരേ ദ്രൌപദീം ലബ്ധ്വാഽര്ധരാജ്യം പ്രാപ്യേന്ദ്രപ്രസ്ഥനിവാസിനസ്തസ്യാം പുത്രാനുത്പാദയാമാസുര്ദ്രൌപദ്യാമ്
അതിനുശേഷം അവർ സുരക്ഷിതമായി ഏകചക്രയിൽ എത്തി. പിന്നെ പാഞ്ചാലദേശത്ത് പോയി സ്വയംവരത്തിൽ ദ്രൗപദിയെ നേടി, അരരാജ്യം ലഭിച്ചു, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിൽ താമസിച്ച് ദ്രൗപദിയിൽ നിന്ന് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
ശ്രുതസേനം സഹദേവ ഇതി
അവരുടെ പേരുകൾ ശ്രുതസേനനും സഹദേവനും ആയിരുന്നു.
ശൈവ്യസ്യ കന്യാം ദേവകീം നാമോപയേമേ യുധിഷ്ഠിരഃ। തസ്യാം പുത്രം ജനയാമാസ യൌധേയം നാമ
യുധിഷ്ഠിരൻ ശൈവ്യന്റെ മകളായ ദേവകിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അവളിൽ യൗധേയൻ എന്ന മകനു ജനനം നൽകി.
ഭീമസേനസ്തു വാരാണസ്യാം കാശിരാജകന്യാം ജലന്ധരാം നാമോപയേമേ സ്വയംവരസ്ഥാം। തസ്യാമസ്യ ജജ്ഞേ ശര്വത്രാതഃ
ഭീമസേനൻ വാരാണസിയിൽ കാശിരാജാവിന്റെ മകളായ ജലന്ധരയെ സ്വയംവരത്തിൽ വിവാഹം ചെയ്തു. അവളിൽ ശർവത്രാതൻ എന്ന മകൻ ജനിച്ചു.
അര്ജുനസ്തു ഖലു ദ്വാരവതീം ഗത്വാ ഭഗവതോ വാസുദേവസ്യ ഭഗിനീം സുഭദ്രാം നാമോദവഹദ്ഭാര്യാം। തസ്യാമഭിമന്യും നാമ പുത്രം ജനയാമാസ
അർജുനൻ ദ്വാരകയിൽ പോയി ഭഗവാൻ വാസുദേവന്റെ സഹോദരിയായ സുഭദ്രയെ ഭാര്യയായി വിവാഹം ചെയ്തു. അവളിൽ അഭിമന്യു എന്ന മകൻ ജനിച്ചു.
നകുലസ്തു ഖലു ചൈദ്യാം രേണുമതീം നാമോദവഹത്। തസ്യാം പുത്രം ജനയാമാസ നിരമിത്രം നാമ
നകുലൻ ചേദിരാജ്ഞിയുടെ മകളായ റെണുമതിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അവളിൽ നിരമിത്രൻ എന്ന മകൻ ജനിച്ചു.
സഹദേവസ്തു ഖലു മാദ്രീമേവ സ്വയംവരേ വിജയാം നാമോദവഹദ്ഭാര്യാമ്। തസ്യാം പുത്രം ജനയാമാസ സുഹോത്രം നാമ
സഹദേവൻ മാദ്രിയുടെ സ്വന്തം മകളായ വിജയയെ സ്വയംവരത്തിൽ വിവാഹം ചെയ്തു. അവളിൽ സുഹോത്രൻ എന്ന മകൻ ജനിച്ചു.
ഭീമസേനശ്ച പൂര്വമേവ ഹിഡിമ്ബായാം രാക്ഷസ്യാം പുത്രമുത്പാദയാമാസ ഘടോത്കചം നാമ। അര്ജുനസ്തു നാഗകന്യായാമുലൂപ്യാമിരാവന്തം നാമ പുത്രം ജനയാമാസ
ഭീമസേനൻ മുമ്പേ തന്നെ ഹിഡിംബ എന്ന രാക്ഷസസ്ത്രീയിൽ ഘടോൽക്കചൻ എന്ന മകനെ ജനിപ്പിച്ചിരുന്നു. അർജുനൻ നാഗകന്യയായ ഉലൂപിയിൽ ഇരാവത് എന്ന മകനെ ജനിപ്പിച്ചു.
തതോ മണലൂരുപതികന്യായാം ചിത്രാങ്ഗദായാമര്ജുനഃ പുത്രമുത്പാദയാമാസ ബഭ്രുവാഹനം നാമ। ഏതേ ത്രയോദശ പുത്രാഃ പാണ്ഡവാനാമ്
പിന്നീട് അർജുനൻ മണലൂരിന്റെ രാജാവിന്റെ മകളായ ചിത്രാംഗദയിൽ ബഭ്രുവാഹനൻ എന്ന മകനെ ജനിപ്പിച്ചു. ഇവരാണ് പാണ്ടവന്മാരുടെ പതിമൂന്നു പുത്രന്മാർ.
വിരാടസ്യ ദുഹിതരമുത്തരാം നാമാഭിമന്യുരുപേയേമേ। തസ്യാമസ്യ പരാസുര്ഗര്ഭോഽജായത
വിരാടന്റെ മകളായ ഉത്തരയെ അഭിമന്യു വിവാഹം ചെയ്തു. അവളിൽ അവന്റെ മരണാനന്തരമായി ഒരു മകൻ ഗർഭത്തിൽ ഉണ്ടായി.
തമുത്സങ്ഗേ പ്രതിജഗ്രാഹ പൃഥാ നിയോഗാത്പുരുഷോത്തമസ്യ। ഷാണ്മാസികം ഗര്ഭമഹം ജീവയാമി പാദസ്പര്ശാദിതി വാസുദേവ ഉവാച
പൃഥാ, പുരുഷോത്തമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ആ കുഞ്ഞിനെ തനിക്കു മടിയിൽ എടുത്തു. വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ എന്റെ കാലിന്റെ സ്പർശനത്തിലൂടെ ആറുമാസം മാത്രം ഗർഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന ഈ കുഞ്ഞിനെ ജീവിപ്പിക്കും'.
അഹം ജീവയാമി കുമാരമനന്തവീര്യം ജാത ഏവായമജായത। അഭിമന്യോഃ സത്യേന ചേയം പൃഥിവീ ധാരയത്വിതി വാസുദേവസ്യ പാദസ്പര്ശാത്സജീവോഽജായത। നാമ തസ്യാകരോത്സുഭദ്രാ
'അനന്തശക്തിയുള്ള ഈ ബാലനെ ഞാൻ ജീവിപ്പിക്കും; ഇദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ തന്നെ ജനിക്കുന്നു,' വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു. 'അഭിമന്യുവിന്റെ സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഈ ഭൂമി നിലനിൽക്കട്ടെ.' വാസുദേവന്റെ കാലിന്റെ സ്പർശനത്തിൽ ആ കുഞ്ഞ് ജീവോടെ ജനിച്ചു. സുഭദ്ര അവനു പേര് നൽകി.
പരിക്ഷീണേ കുലേ ജാത ഉത്തരായാം പരംതപഃ। പരിക്ഷിദഭവത്തസ്മാത്സൌഭദ്രാത്തു യശസ്വിനഃ
കുലം ക്ഷയിച്ചപ്പോള് ഉത്തരയ്ക്കും സൌഭദ്രന്റെ മഹത്വമുള്ള മകനായ പരീക്ഷിതിനും ജനനം ലഭിച്ചു.
പരീക്ഷിത്തു ഖലു ഭദ്രവതീം നാമോപയേമേ। തസ്യാം തത്ര ഭവാഞ്ജനമേജയഃ
പരീക്ഷിതന് ഭദ്രവതിയെന്ന സ്ത്രീയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അവളില്നിന്നാണ് നീ ജനിച്ച ജനംജയ.
ജനമേജയാത്തു ഭവതഃ ഖലു വപുഷ്ടമായാം പുത്രൌ ദ്വൌ ശതാനീകഃ ശങ്കുകര്ണശ്ച
ജനംജയ, നിന്നില്നിന്ന് മഹത്വമുള്ള രണ്ടു മക്കള് ജനിച്ചു: ശതാനീകനും ശങ്കുകര്ണനും.
ശതാനീകസ്തു ഖലു വൈദേഹീമുപയേമേ। തസ്യാമസ്യ ജജ്ഞേ പുത്രോഽശ്വമേധദത്തഃ
ശതാനീകന് വൈദേഹരാജകുമാരിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അവളില്നിന്നാണ് അശ്വമേധദത്തന് ജനിച്ചത്.
ഇത്യേഷ പൂരോര്വംശസ്തു പാണ്ഡവാനാം ച കീര്തിതഃ। പൂരോര്വംശമിമം ശ്രുത്വാ സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ
ഇങ്ങനെ പൂരുവംശവും പാണ്ഡവരുടെ വംശവും വിവരിച്ചു. ഈ പൂരുവംശം കേള്ക്കുന്നവന് എല്ലാ പാപങ്ങളില് നിന്നും മോചനം നേടും.
രാജോപരിചരോ നാമ ധര്മനിത്യോ മഹീപതിഃ। ബഭൂവ മൃഗയാശീലഃ ശശ്വത്സ്വാധ്യായവാഞ്ഛുചിഃ
ധര്മത്തില് സ്ഥിരനായ ഉപ്പരിചരന് എന്ന രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് വേട്ടയാടുന്നതില് ആസ്വാദനവും എപ്പോഴും വേദപഠനത്തിലും ശുദ്ധിയിലും നിലകൊണ്ടവനുമായിരുന്നു.
സ ചേദിവിഷയം രമ്യം വസുഃ പൌരവനന്ദനഃ। ഇന്ദ്രോപദേശാജ്ജഗ്രാഹ രമണീയം മഹീപതിഃ
പൗരവകുലത്തിന്റെ ആനന്ദമായ വസു രാജാവ്, ഇന്ദ്രന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം മനോഹരമായ ചേദിദേശം കൈവശമാക്കി.
തമാശ്രമേ ന്യസ്തശസ്ത്രം നിവസന്തം തപോനിധിമ്। ദേവാഃ ശക്രപുരോഗാ വൈ രാജാനമുപതസ്ഥിരേ
അവന് ആയിരിപ്പില് ആയുധങ്ങള് വച്ചുവെച്ച് തപസ്സില് ലീനനായി കഴിയുമ്പോള്, ഇന്ദ്രന് മുന്നില് നിന്നുള്ള ദേവന്മാര് ആ രാജാവിനെ സമീപിച്ചു.
ഇന്ദ്രത്വമര്ഹോ രാജായം തപസേത്യനുചിന്ത്യ വൈ। തം സാന്ത്വേന നൃപം സാക്ഷാത്തപസഃ സംന്യവര്തയന്
‘ഈ രാജാവ് തപസ്സിലൂടെ ഇന്ദ്രപദത്തിന് യോഗ്യനാണ്’ എന്ന ചിന്തയോടെ, ദേവന്മാര് സൗമ്യതയോടെ രാജാവിനെ നേരിട്ട് തപസ്സില് നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിച്ചു.
ന സംകീര്യേത ധര്മോഽയം പൃഥിവ്യാം പൃഥിവീപതേ। ത്വയാ ഹി ധര്മോ വിധൃതഃ കൃത്സ്നം ധാരയതേ ജഗത്
രാജാവേ, ഈ ധര്മം ഭൂമിയില് കലക്കപ്പെടരുത്. നീയാണല്ലോ ധര്മം നിലനിര്ത്തുന്നത്; അതാണ് ലോകം മുഴുവന് താങ്ങുന്നത്.
ദേവാനഹം പാലയിതാ പാലയ ത്വം ഹി മാനുഷാന്।' ലോകേ ധര്മം പാലയ ത്വം നിത്യയുക്തഃ സമാഹിതഃ। ധര്മയുക്തസ്തതോ ലോകാന്പുണ്യാന്പ്രാപ്സ്യസി ശാശ്വതാന്
ദേവന്മാര് ലോകത്തെ രക്ഷകര്ത്താക്കളാണ്; മനുഷ്യരെ നീ രക്ഷിക്കണം. എപ്പോഴും മനസ്സോടെ നീ ധര്മം പാലിക്കണം. അങ്ങനെ നീ ധര്മപൂര്വം ശാശ്വതമായ പുണ്യലോകങ്ങള് പ്രാപിക്കും.
ദിവിഷ്ഠസ്യ ഭുവിഷ്ഠസ്ത്വം സഖാഭൂതോ മമ പ്രിയഃ। ഊധഃ പൃഥിവ്യാ യോ ദേശസ്തമാവസ നരാധിപ
ഞാന് സ്വര്ഗത്തില് താമസിക്കുമ്പോള് നീ ഭൂമിയില് എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്താണ്. രാജാവേ, ഭൂമിയിലെ ഊധ എന്ന ദേശത്ത് നീ താമസിക്കണം.
പശവ്യശ്ചൈവ പുണ്യശ്ച പ്രഭൂതധനധാന്യവാന്। സ്വാരക്ഷ്യശ്ചൈവ സൌമ്യശ്ച ഭോഗ്യൈര്ഭൂമിഗുണൈര്യുതഃ
ആ ദേശം ധന്യവും, മൃഗസമ്പത്തിലും ധനത്തിലും ധാന്യത്തിലും സമ്പന്നവുമാണ്. അതു സുരക്ഷിതവും സൌമ്യവുമാണ്; ഭൂമിയിലെ എല്ലാ സൗഖ്യങ്ങളും ഗുണങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ട്.
അര്ഥവാനേഷ ദേശോ ഹി ധനരത്നാദിഭിര്യുതഃ। വസുപൂര്ണാ ച വസുധാ വസ ചേദിഷു ചേദിപ
ഈ ദേശം സമ്പന്നമാണ്, ധനം, രത്നം തുടങ്ങിയവയാല് നിറഞ്ഞതാണ്. ഭൂമി സമ്പത്തുകളില് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ചേദിരാജാവേ, നീ ചേദികളില് താമസിക്കണം.
ധര്മശീലാ ജനപദാഃ സുസംതോഷാശ്ച സാധവഃ। ന ച മിഥ്യാ പ്രലാപോഽത്ര സ്വൈരേഷ്വപി കുതോഽന്യഥാ
അവിടെയുള്ള ജനങ്ങള് ധര്മപരായണരും സന്തോഷവാന്മാരുമാണ്. സ്വതന്ത്രരായവരിലും കള്ളം പറയുന്നവരില്ല; മറ്റെന്തിനും അതിന് സാധ്യതയില്ല.
ന ച പിത്രാ വിഭജ്യന്തേ പുത്രാ ഗുരുഹിതേ രതാഃ। യുഞ്ജതേ ധുരി നോ ഗാശ്ച കൃശാന്സംധുക്ഷയന്തി ച
അവിടുത്തെ പുത്രന്മാര് ഗുരുവിന്റെ ക്ഷേമത്തില് ആസ്വാദനമുള്ളവരായതിനാല് പിതാക്കന്മാര് അവരെ വിഭജിക്കാറില്ല. അവര് കാളകളെ നെല്ലറയിലേയ്ക്ക് ചേര്ത്ത് ക്ഷീണിച്ചവയെ ഉണര്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.