ഭവസ്വേന്ദ്രോ മഹാബാഹോ സര്വേഷാം നഃ സുഖാവഹഃ। അഭിഷിച്യസ്വ ചൈവാദ്യ പ്രാപ്തരൂപോഽസി സത്തമ
നീ മഹാബാഹുവായവനേ, എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം നൽകുന്ന ഇന്ദ്രനാകണം. ഇന്ന് തന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്യുക, കാരണം നീ അതിന് യോജിച്ചവനാണ്.
ശാധി ത്വമേവ ത്രൈലോക്യമവ്യാഗ്രേ നിജയേ രതഃ। അഹം തേ കിംകരഃ ശക്ര ന മമേന്ദ്രത്വമീപ്സിതമ്
നീ തന്നെ ത്രൈലോക്യത്തെ ഭരിക്കണം, അചഞ്ചലനായി ജയത്തിൽ മനസ്സോടെ. ശക്രാ, ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാണ്; എനിക്ക് ഇന്ദ്രപദം ആഗ്രഹമില്ല.
ബലംതവാദ്ഭുതം വീര ത്വം ദേവാനാമരീഞ്ജഹി। അവജ്ഞാസ്യന്തി മാം ലോകാ വീര്യണ തവ വിസ്മിതാഃ
നിന്റെ ശക്തി അത്ഭുതകരമാണ്, വീരനായവനേ. ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നീ ജയിക്കണം. ലോകങ്ങൾ നിന്റെ വീര്യത്തിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ട് എന്നെ അവഗണിക്കും.
ഇന്ദ്രത്വേ തു സ്ഥിതം വീര ബലഹീനം പരാജിതമ്। `ത്വത്തേജസാഽവമംസ്യന്തി ലോകാ മാം സുരസത്തമ
ശക്തിയില്ലാത്ത, തോറ്റവൻ ഇന്ദ്രപദത്തിൽ ഇരുന്നാൽ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നിന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ട് ലോകങ്ങൾ എന്നെ താഴ്ത്തി കാണും.
ആവയോശ്ച മിഥോ ഭേദേ പ്രയതിഷ്യന്ത്യതന്ദ്രിതാഃ। ഭേദിതേ ച ത്വയി വിഭോ ലോകോ ദ്വൈധമുപേഷ്യതി
നമ്മിൽ തമ്മിൽ ഭേദം ഉണ്ടെങ്കിൽ, അശ്രാന്തരായവർ വിഭജിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. മഹാനേ, നീ ഭിന്നനായാൽ ലോകം രണ്ടായി പിരിയുകയും ചെയ്യും.
ദ്വിധാഭൂതേഷു ലോകേഷു നിശ്ചിതേഷ്വാവയോസ്തഥാ। വിഗ്രഹഃ സംപ്രവര്തേത ഭൂതഭേദാന്മഹാബല
ലോകങ്ങൾ രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നമ്മുടെയിടയിൽ സ്ഥാനം ഉറപ്പായാൽ, മഹാബലശാലിയായവനേ, ജീവികളുടെ ഭേദം കൊണ്ടു കലഹം ഉണ്ടാകും.
തത്ര ത്വം മാം രണേ താത യഥാശ്രദ്ധം വിജേഷ്യസി। തസ്മാദിന്ദ്രോ ഭവാനേവ ഭവിതാ മാ വിചാരയ
അപ്പോൾ പ്രിയനായവനേ, നീ യഥേഷ്ടം എന്നെ യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കും. അതിനാൽ നീയേ ഇന്ദ്രനാകണം; സംശയിക്കേണ്ട.
ത്വമേവ രാജാ ഭദ്രം തേ ത്രൈലോക്യസ്യ മമൈവ ച। കരോമി കിം ച തേശക്ര ശാസനാത്തദ്ബ്രവീഹി മേ
നീ മാത്രം രാജാവാണ്—നിനക്ക് എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും—ത്രൈലോക്യത്തിന്റെയും എന്റെയും. ശക്രാ, നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ.
അഹമിന്ദ്രോ ഭവിഷ്യാമി തവ വാക്യാന്മഹാബല। യദി സത്യമിദം വാക്യം നിശ്ചയാദ്ഭാഷിതം ത്വയാ
മഹാബലശാലിയായവനേ, നീ ഉറച്ച മനസ്സോടെ സത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ഞാൻ നിന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് ഇന്ദ്രനാകും.
യദി വാ ശാസനം സ്കന്ദ കര്തുമിച്ഛസി മേ ശൃണു। അഭിഷിച്യസ്വ ദേവാനാം സൈനാപത്യേ മഹാബല
അല്ലെങ്കിൽ, സ്കന്ദാ, നീ എന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ കേൾക്കൂ: മഹാബലശാലിയായവനേ, ദേവസൈന്യത്തിന്റെ സേനാനായകനായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടുക.
ദാനവാനാം വിനാശായ ദേവാനാമര്ഥസിദ്ധയേ। ഗോബ്രാഹ്മണഹിതാര്ഥായ സൈനാപത്യേഽഭിഷിഞ്ച മാമ്
ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാനും ദേവന്മാരുടെ ലക്ഷ്യം നേടാനും, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും ക്ഷേമത്തിനും, എന്നെ സേനാനായകനായി അഭിഷേകം ചെയ്യുക.
സോഽഭിഷിക്തോ മഘവതാ സര്വൈര്ദേവഗണൈഃ സഹ। അതീവ ശുശുഭേ തത്ര പൂജ്യമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ
അങ്ങനെ മഘവാനും എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും ചേർന്ന് അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു. മഹർഷിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവിടെ അവൻ അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
തത്ര തത്കാഞ്ചനം ഛത്രം ധ്രിയമാണം വ്യരോചത। തഥൈവ സുസമിദ്ധസ്യ പാവകസ്യാത്മമണ്ഡലമ്
അവന്റെ മുകളിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പൊൻ കുട അവിടെ പ്രകാശിച്ചു; അങ്ങനെ തന്നെ കത്തുന്ന അഗ്നിയുടെ പ്രകാശവലയം പോലെ.
വിശ്വകര്മകൃതാ ചാസ്യ ദിവ്യാ മാലാ ഹിരണ്മയീ। ആബദ്ധാ ത്രിപുരഘ്നേന സ്വയമേവ യശസ്വിനാ
വിശ്വകർമ്മൻ നിർമ്മിച്ച സ്വർണ്ണമാല അവന്റെ കഴുത്തിൽ, ത്രിപുരനാശകനായ മഹാതേജസ്വി സ്വയം അണിയിച്ചു.
ആഗമ്യ മനുജവ്യാഘ്ര സഹ ദേവ്യാ പരംതപ। അര്ചയാമാസ സുപ്രീതോ ഭഗവാന്ഗോവൃഷധ്വജഃ
മനുഷ്യസിംഹനേ, ദേവിയോടൊപ്പം അങ്ങ് എത്തിയപ്പോൾ, ആനന്ദത്തോടെ ഗോവൃഷധ്വജനായ പരമേശ്വരൻ ആരാധന നടത്തി.
രുദ്രമഗ്നിം ദ്വിജാഃ പ്രാഹൂ രുദ്രസൂനുസ്തതസ്തു സഃ। `കീര്ത്യതേ സുമഹാതേജാഃ കുമാരോഽദ്ഭുതദര്ശനഃ
ദ്വിജന്മാർ രുദ്രനും അഗ്നിയും വിളിച്ചു; പിന്നെ രുദ്രന്റെ പുത്രനായ, മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള, അത്ഭുതമായ രൂപമുള്ള കുമാരൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി.
രുദ്രേണ ശുക്രമുത്സൃഷ്ടം തച്ഛ്വേതഃ പര്വതോഽഭവത്। പാവകസ്യേനദ്രിയം ശ്വേതേ കൃത്തികാഭിഃ കൃതം നഗേ
രുദ്രൻ വിതച്ച വിത്ത് വെളുത്ത പർവ്വതമായി; ആ വെളുത്ത മലയിൽ അഗ്നിദേവന്റെ വാസസ്ഥലം കൃതികകൾ ഒരുക്കി.
പൂജ്യമാനം തു രുദ്രേണ ദൃഷ്ട്വാ സര്വേദിവൌകസഃ। രുദ്രസൂനും തതഃ പ്രാഹുര്ഗുഹം ഗുണവതാംവരമ്
രുദ്രനെ ആരാധിക്കുന്നത് ദേവന്മാർ കണ്ടപ്പോൾ, അവരൊക്കെയും രുദ്രന്റെ പുത്രനെ ഗുഹ എന്ന പേരിൽ, ഗുണവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി വിളിച്ചു.
അനുപ്രവിശ്യ രുദ്രേണ വഹ്നിം ജാതോ ഹ്യയം ശിശുഃ। തത്ര ജാതസ്തതഃ സ്കന്ദോ രുദ്രസൂനുസ്തതോഽഭവത്
രുദ്രൻ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ആ ശിശു അവിടെ ജനിച്ചു; അങ്ങനെ സ്കന്ദൻ അവിടെ ജനിച്ച് രുദ്രന്റെ പുത്രനായി.
രുദ്രസ്യ വഹ്നേഃ സ്വാഹായാഃ ഷണ്ണാം സ്ത്രീണാം ച തേജസാ। ജാതഃ സ്കന്ദഃ സുരശ്രേഷ്ഠോ രുദ്രസൂനുസ്തതോഽഭവത്
രുദ്രന്റെയും അഗ്നിയുടെയും സ്വാഹയുടെയും ആറു സ്ത്രീകളുടെയും തേജസ്സിൽ നിന്ന്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സ്കന്ദൻ ജനിച്ചു, അങ്ങനെ രുദ്രന്റെ പുത്രനായി.
അരജേ വാസസീ രക്തേ വസാനഃ പാവകാത്മജഃ। ഭാതി ദീപ്തവപുഃ ശ്രമാന്രക്താഭ്രാഭ്യാമിവാംശുമാന്
കഴുക്കില്ലാത്ത ചുവപ്പു വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അഗ്നിയുടെ പുത്രൻ ദീപ്തമായ രൂപത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു, ചുവന്ന മേഘങ്ങളാൽ സൂര്യൻ എങ്ങനെ തിളങ്ങുന്നുവോ അതുപോലെ.
കുക്കുടശ്ചാഗ്നിനാ ദത്തസ്തസ് കേതുരലംകൃതഃ। രഥേ സമുച്ഛിതോ ഭാതി കാലാഗ്നിരവ ലോഹിതഃ
അഗ്നി നൽകിയ കോഴി അവന്റെ ചിഹ്നമായി, അലങ്കരിച്ച് രഥത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു; അവൻ കറുത്ത അഗ്നിപോലും ചുവപ്പായി ഭയങ്കരമായി തിളങ്ങുന്നു.
യാ ചേഷ്ടാ സര്വഭൂതാനാം പ്രഭാ ശക്തിര്ബലം തഥാ। അഗ്രതസ്തസ്യ സാ ശക്തിര്ദേവാനാം ജയവര്ധനീ
എല്ലാ ജീവികളിലുമുള്ള ചലനം, പ്രകാശം, ശക്തി, ബലം എന്നിവ അവനിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതാണ് ദേവന്മാരുടെ വിജയം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത്.
വിവേശ കവചം ചാസ്യ ശരീരം സഹജം തഥാ। യുധ്യമാനസ്യ ദേവസ്യ പ്രാദുര്ഭവതി തത്സദാ
അവന്റെ കാവചവും സ്വാഭാവികമായ ശരീരവും അവനിൽ ലയിച്ചു; ദേവൻ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം അവയൊക്കെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
ശക്തിര്ധര്മോ ബലം തേജഃ കാന്തത്വം സത്യമുന്നതിഃ। ബ്രഹ്മണ്യത്വമസംമോഹോ ഭക്താനാം പരിരക്ഷണമ്
ശക്തി, ധർമ്മം, ബലം, തേജസ്, ഭംഗി, സത്യം, ഉയർച്ച, ബ്രഹ്മണ്യഭാവം, മനസ്സിന്റെ വ്യക്തത, ഭക്തന്മാരുടെ സംരക്ഷണം—
നികൃന്തനം ച ശത്രൂണാം ലോകാനാം ചാഭിരക്ഷണമ്। സ്കന്ദേന സഹ ജാതാനി സര്വാണ്യേവ ജനാധിപ
ശത്രുക്കളുടെ നാശവും ലോകങ്ങളുടെ സംരക്ഷണവും—ഇവയൊക്കെയും സ്കന്ദനോടൊപ്പം ജനാധിപനേ, ഒരുമിച്ച് ഉദിച്ചുവന്നു.
ഏവം ദേവഗണൈഃ സര്വൈഃ സോഽഭിഷിക്തഃ സ്വലംകൃതഃ। ബഭൌ പ്രതീതഃ സുമനാഃ പരിപൂര്ണേന്ദുദര്ശനഃ
ഇങ്ങനെ ദേവഗണങ്ങൾ എല്ലാവരും അവനെ അഭിഷേകം നടത്തി അലങ്കരിച്ചു; അവൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള ഭാവത്തിൽ തിളങ്ങി.
ഇഷ്ടൈഃ സ്വാധ്യായഘോഷൈശ്ച ദേവതൂര്യവരൈരപി। ദേവഗന്ധര്വഗീതൈശ്ച സര്വൈരപ്സരസാം ഗണൈഃ
ആശിച്ച വേദപാരായണങ്ങൾ, ദൈവീയ വാദ്യങ്ങൾ, ഗന്ധർവരുടെ ഗാനങ്ങൾ, അപ്സരസുകളുടെ സംഘങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും അവിടെ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഏതൈശ്ചാന്യൈശ്ച ബഹുഭിസ്തുഷ്ടൈര്ഹൃഷ്ടൈഃ സ്വലംകൃതഃ। [സുസംവൃതഃ പിശാചാനാം ഗണൈര്ദേവഗണൈസ്തഥാ।] ക്രീഡന്ഭാതി തദാ ദേവൈരഭിഷിക്തശ്ച പാവകിഃ
ഇതുപോലെയുള്ള അനേകം സന്തുഷ്ടരും അലങ്കരിച്ചവരും, പിശാചുകളുടെ സംഘങ്ങളാൽ ദേവഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദേവന്മാർ അഭിഷേകം ചെയ്ത അഗ്നിപുത്രൻ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു തിളങ്ങി.
അഭിഷിക്തം മഹാസേനമപശ്യന്ത ദിവൌകസഃ। വിനിഹത്യ തമഃ സൂര്യം യഥൈവാഭ്യുദിതം തഥാ
ദിവൗകസന്മാർ മഹാസേനനെ അഭിഷേകം ചെയ്തതും കണ്ടു; അങ്ങനെ സൂര്യൻ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് നീക്കി ഉദിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ പ്രകാശിച്ചു.