ബ്രഹാഃ സോപഗ്രഹാശ്ചൈവ ഋഷയോ മാതരസ്തഥാ। ഹുതാശനമുഖാശ്ചൈവ ദൃപ്താഃ പാരിഷദാം ഗണാഃ
ബ്രഹ്മാദേവന്മാരും അവരുടെ അനുചിതരായ ഗ്രഹങ്ങളും, ഋഷിമാരും, മാതാക്കളും, ഹോമാഗ്നിയില് നിന്നു ജനിച്ച അഭിമാനമുള്ള സേവകരുടെ കൂട്ടങ്ങളും,
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ഘോരാസ്ത്രിദിവവാസിനഃ। പരിവാര്യ മഹാസേനം സ്ഥിതാ മാതൃഗണൈഃ സഹ
ഇവരും മറ്റും അനേകം ഭയാനകമായ സ്വര്ഗ്ഗവാസികളും, മാതാക്കളോടൊപ്പം മഹാസേനനെ ചുറ്റി നിന്നു.
സംദിഗ്ധം വിജയം ദൃഷ്ട്വാ വിജയേപ്സുഃ സുരേശ്വരഃ। ആരുഹ്യൈരാവതസ്കന്ധം പ്രയയൌ ദൈവതൈഃ സഹ
വിജയം സംശയാസ്പദമാണെന്ന് കണ്ടു, ജയിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച്, ദേവന്മാരുടെ നാഥന് ഐരാവതത്തിന്റെ തോളിലേറി ദേവന്മാരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.
ആദായ വജ്രം ബവാന്സര്വൈര്ദേവഗണൈര്വൃതഃ। വിജിഘാംസുര്മഹാസേനമിന്ദ്രസ്തൂര്ണതരം യയൌ
വജ്രായുധം എടുത്ത്, എല്ലാ ദേവസേനകളും ചുറ്റിയുള്ള ഇന്ദ്രന്, മഹാസേനനെ കൊല്ലാന് ഉദ്ദേശിച്ച് വേഗത്തില് മുന്നേറി.
ഇന്ദ്രസ്തസ്യ മഹാവേഗം ദൃഷ്ട്വാഽദ്ഭുതപരാക്രമമ്। വിസ്മിതശ്ചാഭവദ്രാജന്ദേവാനീകമചോദയത്
അവന്റെ അതിവേഗവും അത്ഭുതമായ വീര്യവും കണ്ടു, രാജാവേ, ഇന്ദ്രന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു, ദേവസേനയെ മുന്നോട്ട് പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ഉഗ്രം തം ച മഹാനാദം ദേവാനീകം മഹാപ്രഭമ്। വിചിത്രധ്വജസന്നാഹം നാനാവാഹനകാര്മുകമ്
ഭയാനകവും ശക്തിയേറിയതുമായ ദേവസേന, ഭംഗിയായ പതാകകളും കാവലും, വിവിധമായ വാഹനങ്ങളും വില്ലുകളും അണിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.
പ്രവരാമ്ബരസംവീതം ശ്രിയാ ജുഷ്ടമലംകൃതമ്। വിജിഘാംസും തമായാന്തം കുമാരഃ ശക്രമന്വയാത്
ഉത്തമവസ്ത്രം ധരിച്ച്, ആഭരണങ്ങളാലും മഹത്വത്താലും ഭാസ്വരമായ ദേവസേന, കൊല്ലുവാനായി വരുന്ന ഇന്ദ്രനെ നേരിടാന് കുമാരന് മുന്നോട്ട് പോയി.
വിയത്പതിഃ സ ശക്രസ്തു ദ്രുതമായാന്മഹാബലഃ। സംഹര്പയന്ദേവസേനാം ജിഘാംസുഃ പാവകാത്മജമ്
ആകാശത്തിന്റെ നാഥനായ ശക്തനായ ഇന്ദ്രന്, ദേവസേനയെ കൂട്ടിച്ചേര്ത്ത്, അഗ്നിയുടെ മകനെ കൊല്ലാന് ഉദ്ദേശിച്ച് വേഗത്തില് എത്തി.
സംപൂജ്യമാനസ്ത്രിദശൈസ്തഥൈവ പരമര്ഷിഭിഃ। സമീപമഥ സംപ്രാപ്തോ വഹ്നിപുത്രസ്യ വാസവഃ
ദേവന്മാരാലും പരമഋഷിമാരാലും ആദരിക്കപ്പെട്ട വാസവന്, അഗ്നിപുത്രന്റെ അടുത്തേക്ക് സമീപിച്ചു.
സിംഹനാദം തതശ്ചക്രേ ദേവേശഃ സഹിതൈഃ സുരൈഃ। ഗുഹോഽപിശബ്ദം തം ശ്രുത്വാ വ്യനദാത്സാഗരോ യഥാ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരോടൊപ്പം ദേവാധിപന് സിംഹനാദം മുഴക്കി. ആ ശബ്ദം കേട്ട ഗുഹന് സമുദ്രം പോലെ ഉച്ചത്തില് മുഴക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു.
തസ്യ ശബ്ദേന മഹതാ സമുദ്ധൂതോദധിപ്രഭമ്। വഭ്രാമ തത്രതത്രൈവ ദൈവസൈന്യമചേതനമ്
അവിടെയുള്ള ആ മഹത്തായ ശബ്ദം കടലിന്റെ ഉണരുന്ന ശബ്ദംപോലെ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, ദേവസൈന്യം അവിടവിടെയായി അശക്തരായി അലയുകയായിരുന്നു.
ജിധാംസൂനുപസംപ്രാപ്താന്ദേവാന്ദൃഷ്ട്വാ സപാവകിഃ। വിസസര്ജ മുഖാത്ക്രുദ്ധഃ പ്രവൃദ്ധാഃ പാവകാര്ചിഷഃ
യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഉത്സുകരായി സമീപിച്ച ദേവന്മാരെ കണ്ടു, പാവകന്റെ മകൻ കോപത്തോടെ വായിൽ നിന്ന് തീയുടെ ജ്വാലകൾ പുറത്തുവിട്ടു.
അദഹദ്ദേവസൈന്യാനി വേപമാനാനി ഭൂതലേ
ഭൂമിയിൽ വിറയുന്ന ദേവസൈന്യങ്ങളെ അവൻ തീകൊണ്ട് ദഹിപ്പിച്ചു.
തേ പ്രദീപ്തശിരോദേഹാഃ പ്രദീപ്തായുധവാഹനാഃ। പ്രച്യുതാഃ സഹസാ ഭാന്തി ചിത്രാസ്താരാഗണാ ഇവ
അവരുടെ തലയും ശരീരവും തീപിടിച്ചു, ആയുധങ്ങളും വാഹനങ്ങളും ജ്വലിച്ചു; അവർ അപ്രതീക്ഷിതമായി വീണു, പ്രകാശമുള്ള നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങൾപോലെ തെളിഞ്ഞു.
ദഹ്യമാനാഃ പ്രപന്നാസ്തേ ശരണം പാവകാത്മജമ്। ദേവാ വജ്രധരം ത്യക്ത്വാതതഃ ശാനതിമുപാഗതാഃ
ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ദേവന്മാർ പാവകന്റെ മകനിൽ അഭയം തേടി, വജ്രധാരിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു; അങ്ങനെ അവർക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചു.
ത്യക്തോ ദേവൈസ്തതഃ സ്കന്ദേ വജ്രം ശക്രോ ന്യപാതയത്
അതിനുശേഷം, ദേവന്മാർ ഉപേക്ഷിച്ചതിനാൽ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ വജ്രം സ്കന്ദനിലേക്കെറിഞ്ഞു.
തദ്വിസൃഷ്ടം ജഘാനാശു പര്ശ്വം സ്കന്ദസ്യ ദക്ഷിണമ്। വിഭേദ ച മഹാരാജ പാര്ശ്വം തസ്യ മഹാത്മനഃ
അവൻ എറിഞ്ഞ വജ്രം വേഗത്തിൽ സ്കന്ദന്റെ വലതുവശത്ത് പതിച്ചു, മഹാരാജാവേ, ആ മഹാത്മാവിന്റെ വശം പിളർന്നുപോയി.
വജ്രപ്രഹാരാത്സ്കന്ദസ്യ സംജാതഃ പുരുഷോഽപരഃ। യുവാ കാഞ്ചനസന്നാഹഃ ശക്തിധൃഗ്ദിവ്യകുണ്ഡലഃ
വജ്രം സ്കന്ദനെ തട്ടി, അവിടെ മറ്റൊരു യുവാവു ജനിച്ചു; സ്വർണ്ണംപോലുള്ള കാവചം ധരിച്ച, ശക്തി പിടിച്ച, ദിവ്യകുണ്ഡലങ്ങളുള്ള യുവാവായിരുന്നു അവൻ.
യദ്വജ്രവിശനാജ്ജാതോ വിശാഖസ്തേന സോഽഭവത്
വജ്രം പിളർത്തിയതിൽ നിന്ന് അവൻ ജനിച്ചതിനാൽ, അവനെ വിശാഖൻ എന്നു വിളിച്ചു.
തം ജാതമപരം ദൃഷ്ട്വാ കാലാനലസമദ്യുതിമ്। ഭയാദിനദ്രസ്തുത തം സ്കന്ദം പ്രാഞ്ജലിഃ ശരണം ഗതഃ
അങ്ങനെ മറ്റൊരാൾ കാലാഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടെ ജനിച്ചതു കണ്ടു, ഭയത്താൽ ഇന്ദ്രൻ കയ്യുകൂപ്പി സ്കന്ദനെ സ്തുതിച്ച് അഭയം തേടി.
തസ്യാഭയംദദൌ സ്കന്ദഃ സഹസൈന്യസ് സത്തമ। തതഃ പ്രഹൃഷ്ടാസ്ത്രിദശാ വാദിത്രാണ്യഭ്യവാദയന്
അവനോടും അവന്റെ സൈന്യത്തോടും സ്കന്ദൻ ഭയമില്ലെന്ന് ഉറപ്പു നൽകി; അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി.
സ്കന്ദപാരിഷദാന്ധോരാഞ്ഛൃണുഷ്വാദ്ഭുതദര്ശനാന്। വജ്രപ്ഹഹാരാത്സ്കന്ദസ്യ ജജ്ഞുസ്തത്ര കുമാരകാഃ। യേ ഹരന്തി ശിശൂഞ്ജാതാന്ഗര്ഭസ്ഥാശ്ചൈവ ദാരുണാഃ
സ്കന്ദന്റെ ഭയങ്കരരായ, അത്ഭുതം തോന്നിക്കുന്ന അനുയായികളെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ; വജ്രം തട്ടി ജനിച്ച ആ ബാലന്മാർ പുതുതായി ജനിക്കുന്ന കുട്ടികളെ, ഗർഭസ്ഥരെയും, പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നവരാണ്, അവർ ഭയങ്കരരാണ്.
വജ്രപ്രഹാരാത്കന്യാശ്ച ജജ്ഞിരേഽസ് മഹാബലാഃ
വജ്രം തട്ടി ശക്തിയുള്ള കന്യകകളും അവിടെ ജനിച്ചു.
കുമാരാന്സ വിശഖം ച പുത്രത്വേ സമകല്പയത്। സ ഭൂത്വാ ഭഗവാന്സങ്ഖ്യേ രക്ഷംശ്ഛാഗമുഖസ്തദാ
ആ ബാലന്മാരെയും വിശാഖനെയും സ്കന്ദൻ തന്റെ മക്കളായി അംഗീകരിച്ചു; പിന്നെ ഭഗവാൻ ആടിന്റെ മുഖം സ്വീകരിച്ച് യുദ്ധത്തിൽ അവരെ സംരക്ഷിച്ചു.
വൃതഃ കന്യാഗണൈഃ സര്വൈരാത്മീയൈഃ സഹ പുത്രകൈഃ। മാതൃണാം പ്രേഷിതാനാം ച ഭദ്രശാഖശ്ചകോമലൈഃ
അവന്റെ സ്വന്തം മക്കളും, എല്ലാ കന്യകകളും, മാതാക്കൾ അയച്ച സുന്ദരമായ ശാഖകളും ചുറ്റിപ്പറ്റി ഭദ്രശാഖനും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
തതഃ കുമാരം സംജാതം സ്കന്ദമാഹുര്ജനാ ഭുവി। രുദ്രമഗ്നിമുഖാം സ്വാഹാം പ്രദേശേഷു മഹാബലാഃ
അതിനാൽ ഭൂമിയിൽ ജനങ്ങൾ ജനിച്ച ആ മകനെ കുമാരൻ എന്നും സ്കന്ദൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു; രുദ്രൻ, അഗ്നി, സ്വാഹാ എന്നിവരെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ മഹാശക്തന്മാർ ആഹ്വാനിക്കുന്നു.
യജന്തി പുത്രകാമാശ്ച പുത്രിണശ്ച സദാ ജനാഃ। യാസ്താസ്ത്വജനയത്കന്യാസ്തപോ നാമ ഹുതാശനഃ
മക്കളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും, മക്കളുള്ളവരും എപ്പോഴും അവരെ ആരാധിക്കുന്നു; ഹുതാശനൻ ജനിപ്പിച്ച ആ കന്യകകളെ തപസ് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
കിം കരോമീതി താഃ സ്കന്ദം സംപ്രാപ്താഃ സമഭാഷയന്
അവ കന്യകകൾ സ്കന്ദനോടു സമീപിച്ചു, 'നാം എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഭവേമ സര്വലോകസ്യ മാതരോ വയമുത്തമാഃ। പ്രസാദാത്തവ പൂജ്യാശ്ച പ്രിയമേതത്കുരുഷ്വ നഃ
നാം എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ശ്രേഷ്ഠമായ അമ്മമാർ ആകട്ടെ; നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ എല്ലാവരും ഞങ്ങളെ ആദരിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ—ഈ അനുഗ്രഹം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണം.
സോഽബ്രവീദ്ബാഢമിത്യേവം ഭവിഷ്യധ്വം പൃഥിഗ്വിധാഃ। ശിവാശ്ചൈവാശിവാശ്ചൈവ പുനഃപുനഃരുദാരധീഃ
അവൻ പറഞ്ഞു: 'ശരി, അങ്ങനെ തന്നെയാകും; നിങ്ങൾ പല രൂപങ്ങളിലും, നല്ലതും മോശവും ആവർത്തിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കും, മഹാനായ മനസ്സുള്ളവരേ.'