സ താനുവാച വ്യഥിതോ വാലോഽയം സുമഹാബലഃ। സ്രഷ്ടാരമപി ലോകാനാം യുധി വിക്രമ്യ നാശയേത്। [ന ബാലമുത്സഹേ ഹന്തുമിതി ശക്രഃ പ്രഭാഷതേ
അവൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഈ ബാലൻ അത്യന്തം ശക്തിയുള്ളവനാണ്; ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിനെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ച് നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ. ഞാൻ ഒരു ബാലനെ കൊല്ലാൻ ധൈര്യമില്ല,' എന്നു ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു.
തേഽബ്രുവന്നാസ്തി തേ വീര്യം യത ഏവം പ്രഭാസേ।] സര്വാസ്ത്വദ്യാഭിഗച്ഛന്തു സ്കന്ദം ലോകസ്യ മാതരഃ
അവർ പറഞ്ഞു: 'നീ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് നിന്നിൽ ശക്തിയില്ലെന്നു കാണിക്കുന്നു. ഇന്ന് ലോകത്തിലെ എല്ലാ മാതാക്കളും സ്കന്ദനോടു സമീപിക്കട്ടെ.'
കാമവീര്യാ ഘ്നന്തു ചൈനം തഥേത്യുക്ത്വാ ച താ യയുഃ। തമപ്രതിബലം ദൃഷ്ട്വാ വിഷണ്ണവദനാസ്തു താഃ
"കാമശക്തി അവനെ നശിപ്പിക്കട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവര് അവിടെ നിന്ന് പോയി. അവന് തുല്യശക്തിയില്ലാത്തവനാണെന്ന് കണ്ടപ്പോള് അവരുടെ മുഖങ്ങള് വിഷാദം നിറഞ്ഞതായി മാറി.
അശക്യോഽയംവിചിന്ത്യൈവം തമേവ ശരണം യയുഃ। ഊചുശ്ചൈനം ത്വമസ്മാകം പുത്രോഽസ്മാഭിര്ധൃതംജഗത്
'ഇവനെ ജയിക്കാന് കഴിയില്ല' എന്ന് വിചാരിച്ച്, അവര് അവനില് അഭയം തേടി. അവന് അവര് പറഞ്ഞു: "നീ ഞങ്ങളുടെ മകനാണ്, ലോകം ഞങ്ങളാല് നിലനില്ക്കുന്നു."
അഭിനന്ദ്യ തതഃ സര്വാഃ പ്രസ്നുതാഃ സ്നേഹവിക്ലബാഃ। [താസാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പാതുകാമഃ സ്തനാന്പ്രഭുഃ]
അതിനുശേഷം, സ്നേഹത്തില് തുളുമ്പി, സ്നേഹഭാരത്തില് കുലുങ്ങി, അവരൊക്കെയും സന്തോഷിച്ചു. അവരുടെ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള്, പ്രഭു അവരുടെ മുലകള് കുടിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ചു.
താഃ സംപൂജ്യ മഹാസേനഃകാമാംശ്ചാസാം പ്രദായ സഃ। അപശ്യദഗ്നിമായാന്തം പിതരം ബലിനാം ബലീ
മഹാസേനന് അവരെ ആദരിച്ചു, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള് നിറവേറ്റി. അതിനുശേഷം, അതിശക്തനായ അവന് അഗ്നിയെ, തന്റെ പിതാവിനെ, സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു.
സ തു സംപൂജിതസ്തേന സഹ മാതൃഗണേന ഹ। പരിവാര്യ മഹാസേനം രക്ഷമാണഃ സ്ഥിതഃ ശിവഃ
അവനാല് ആദരിക്കപ്പെട്ട ശിവന്, മാതാക്കളോടൊപ്പം മഹാസേനനെ ചുറ്റി നിന്നു, അവനെ കാത്തു രക്ഷിച്ചു.
സര്വാസാം യാ തു മാതൄണാം നാരീ ക്രോധസമുദ്ഭവാ। ധാത്രീ സ്വപുത്രവത്സ്കന്ദം ശൂലഹസ്താഽഭ്യരക്ഷത
മാതാക്കളില് കോപത്തില് നിന്നു ജനിച്ച സ്ത്രീ, തന്റെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സ്കന്ദനെ മുഷ്ടിയിലൊരു കുന്തം പിടിച്ച് കാത്തു.
ലോഹിതസ്യോദധേഃ കന്യാ ക്രൂരാ ലോഹിതഭോജനാ। പരിഷ്വജ്യ മഹാസേനം പുത്രവത്പര്യരക്ഷത
ചുവന്ന കടലിന്റെ ക്രൂരയായ മകള്, രക്തം ഭക്ഷിക്കുന്നവള്, മഹാസേനനെ മകനായി ആലിംഗനം ചെയ്തു കാത്തു.
അഗ്നിര്ഭൂത്വാ നൈഗമേയശ്ഛാഗവക്രോ ബഹുപ്രജഃ। രമയാമാസ ശൈലസ്തം ബാലം ക്രീഡനകൈരിവ
അഗ്നിയുടെ രൂപം ധരിച്ച്, ആടിന്റെ മുഖവും അനേകം മക്കളും ഉള്ള നൈഗമേയന്, മലയില് ബാലനെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളാല് സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
ബ്രഹാഃ സോപഗ്രഹാശ്ചൈവ ഋഷയോ മാതരസ്തഥാ। ഹുതാശനമുഖാശ്ചൈവ ദൃപ്താഃ പാരിഷദാം ഗണാഃ
ബ്രഹ്മാദേവന്മാരും അവരുടെ അനുചിതരായ ഗ്രഹങ്ങളും, ഋഷിമാരും, മാതാക്കളും, ഹോമാഗ്നിയില് നിന്നു ജനിച്ച അഭിമാനമുള്ള സേവകരുടെ കൂട്ടങ്ങളും,
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ഘോരാസ്ത്രിദിവവാസിനഃ। പരിവാര്യ മഹാസേനം സ്ഥിതാ മാതൃഗണൈഃ സഹ
ഇവരും മറ്റും അനേകം ഭയാനകമായ സ്വര്ഗ്ഗവാസികളും, മാതാക്കളോടൊപ്പം മഹാസേനനെ ചുറ്റി നിന്നു.
സംദിഗ്ധം വിജയം ദൃഷ്ട്വാ വിജയേപ്സുഃ സുരേശ്വരഃ। ആരുഹ്യൈരാവതസ്കന്ധം പ്രയയൌ ദൈവതൈഃ സഹ
വിജയം സംശയാസ്പദമാണെന്ന് കണ്ടു, ജയിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച്, ദേവന്മാരുടെ നാഥന് ഐരാവതത്തിന്റെ തോളിലേറി ദേവന്മാരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.
ആദായ വജ്രം ബവാന്സര്വൈര്ദേവഗണൈര്വൃതഃ। വിജിഘാംസുര്മഹാസേനമിന്ദ്രസ്തൂര്ണതരം യയൌ
വജ്രായുധം എടുത്ത്, എല്ലാ ദേവസേനകളും ചുറ്റിയുള്ള ഇന്ദ്രന്, മഹാസേനനെ കൊല്ലാന് ഉദ്ദേശിച്ച് വേഗത്തില് മുന്നേറി.
ഇന്ദ്രസ്തസ്യ മഹാവേഗം ദൃഷ്ട്വാഽദ്ഭുതപരാക്രമമ്। വിസ്മിതശ്ചാഭവദ്രാജന്ദേവാനീകമചോദയത്
അവന്റെ അതിവേഗവും അത്ഭുതമായ വീര്യവും കണ്ടു, രാജാവേ, ഇന്ദ്രന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു, ദേവസേനയെ മുന്നോട്ട് പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ഉഗ്രം തം ച മഹാനാദം ദേവാനീകം മഹാപ്രഭമ്। വിചിത്രധ്വജസന്നാഹം നാനാവാഹനകാര്മുകമ്
ഭയാനകവും ശക്തിയേറിയതുമായ ദേവസേന, ഭംഗിയായ പതാകകളും കാവലും, വിവിധമായ വാഹനങ്ങളും വില്ലുകളും അണിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.
പ്രവരാമ്ബരസംവീതം ശ്രിയാ ജുഷ്ടമലംകൃതമ്। വിജിഘാംസും തമായാന്തം കുമാരഃ ശക്രമന്വയാത്
ഉത്തമവസ്ത്രം ധരിച്ച്, ആഭരണങ്ങളാലും മഹത്വത്താലും ഭാസ്വരമായ ദേവസേന, കൊല്ലുവാനായി വരുന്ന ഇന്ദ്രനെ നേരിടാന് കുമാരന് മുന്നോട്ട് പോയി.
വിയത്പതിഃ സ ശക്രസ്തു ദ്രുതമായാന്മഹാബലഃ। സംഹര്പയന്ദേവസേനാം ജിഘാംസുഃ പാവകാത്മജമ്
ആകാശത്തിന്റെ നാഥനായ ശക്തനായ ഇന്ദ്രന്, ദേവസേനയെ കൂട്ടിച്ചേര്ത്ത്, അഗ്നിയുടെ മകനെ കൊല്ലാന് ഉദ്ദേശിച്ച് വേഗത്തില് എത്തി.
സംപൂജ്യമാനസ്ത്രിദശൈസ്തഥൈവ പരമര്ഷിഭിഃ। സമീപമഥ സംപ്രാപ്തോ വഹ്നിപുത്രസ്യ വാസവഃ
ദേവന്മാരാലും പരമഋഷിമാരാലും ആദരിക്കപ്പെട്ട വാസവന്, അഗ്നിപുത്രന്റെ അടുത്തേക്ക് സമീപിച്ചു.
സിംഹനാദം തതശ്ചക്രേ ദേവേശഃ സഹിതൈഃ സുരൈഃ। ഗുഹോഽപിശബ്ദം തം ശ്രുത്വാ വ്യനദാത്സാഗരോ യഥാ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരോടൊപ്പം ദേവാധിപന് സിംഹനാദം മുഴക്കി. ആ ശബ്ദം കേട്ട ഗുഹന് സമുദ്രം പോലെ ഉച്ചത്തില് മുഴക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു.
തസ്യ ശബ്ദേന മഹതാ സമുദ്ധൂതോദധിപ്രഭമ്। വഭ്രാമ തത്രതത്രൈവ ദൈവസൈന്യമചേതനമ്
അവിടെയുള്ള ആ മഹത്തായ ശബ്ദം കടലിന്റെ ഉണരുന്ന ശബ്ദംപോലെ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, ദേവസൈന്യം അവിടവിടെയായി അശക്തരായി അലയുകയായിരുന്നു.
ജിധാംസൂനുപസംപ്രാപ്താന്ദേവാന്ദൃഷ്ട്വാ സപാവകിഃ। വിസസര്ജ മുഖാത്ക്രുദ്ധഃ പ്രവൃദ്ധാഃ പാവകാര്ചിഷഃ
യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഉത്സുകരായി സമീപിച്ച ദേവന്മാരെ കണ്ടു, പാവകന്റെ മകൻ കോപത്തോടെ വായിൽ നിന്ന് തീയുടെ ജ്വാലകൾ പുറത്തുവിട്ടു.
അദഹദ്ദേവസൈന്യാനി വേപമാനാനി ഭൂതലേ
ഭൂമിയിൽ വിറയുന്ന ദേവസൈന്യങ്ങളെ അവൻ തീകൊണ്ട് ദഹിപ്പിച്ചു.
തേ പ്രദീപ്തശിരോദേഹാഃ പ്രദീപ്തായുധവാഹനാഃ। പ്രച്യുതാഃ സഹസാ ഭാന്തി ചിത്രാസ്താരാഗണാ ഇവ
അവരുടെ തലയും ശരീരവും തീപിടിച്ചു, ആയുധങ്ങളും വാഹനങ്ങളും ജ്വലിച്ചു; അവർ അപ്രതീക്ഷിതമായി വീണു, പ്രകാശമുള്ള നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങൾപോലെ തെളിഞ്ഞു.
ദഹ്യമാനാഃ പ്രപന്നാസ്തേ ശരണം പാവകാത്മജമ്। ദേവാ വജ്രധരം ത്യക്ത്വാതതഃ ശാനതിമുപാഗതാഃ
ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ദേവന്മാർ പാവകന്റെ മകനിൽ അഭയം തേടി, വജ്രധാരിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു; അങ്ങനെ അവർക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചു.
ത്യക്തോ ദേവൈസ്തതഃ സ്കന്ദേ വജ്രം ശക്രോ ന്യപാതയത്
അതിനുശേഷം, ദേവന്മാർ ഉപേക്ഷിച്ചതിനാൽ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ വജ്രം സ്കന്ദനിലേക്കെറിഞ്ഞു.
തദ്വിസൃഷ്ടം ജഘാനാശു പര്ശ്വം സ്കന്ദസ്യ ദക്ഷിണമ്। വിഭേദ ച മഹാരാജ പാര്ശ്വം തസ്യ മഹാത്മനഃ
അവൻ എറിഞ്ഞ വജ്രം വേഗത്തിൽ സ്കന്ദന്റെ വലതുവശത്ത് പതിച്ചു, മഹാരാജാവേ, ആ മഹാത്മാവിന്റെ വശം പിളർന്നുപോയി.
വജ്രപ്രഹാരാത്സ്കന്ദസ്യ സംജാതഃ പുരുഷോഽപരഃ। യുവാ കാഞ്ചനസന്നാഹഃ ശക്തിധൃഗ്ദിവ്യകുണ്ഡലഃ
വജ്രം സ്കന്ദനെ തട്ടി, അവിടെ മറ്റൊരു യുവാവു ജനിച്ചു; സ്വർണ്ണംപോലുള്ള കാവചം ധരിച്ച, ശക്തി പിടിച്ച, ദിവ്യകുണ്ഡലങ്ങളുള്ള യുവാവായിരുന്നു അവൻ.
യദ്വജ്രവിശനാജ്ജാതോ വിശാഖസ്തേന സോഽഭവത്
വജ്രം പിളർത്തിയതിൽ നിന്ന് അവൻ ജനിച്ചതിനാൽ, അവനെ വിശാഖൻ എന്നു വിളിച്ചു.
തം ജാതമപരം ദൃഷ്ട്വാ കാലാനലസമദ്യുതിമ്। ഭയാദിനദ്രസ്തുത തം സ്കന്ദം പ്രാഞ്ജലിഃ ശരണം ഗതഃ
അങ്ങനെ മറ്റൊരാൾ കാലാഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടെ ജനിച്ചതു കണ്ടു, ഭയത്താൽ ഇന്ദ്രൻ കയ്യുകൂപ്പി സ്കന്ദനെ സ്തുതിച്ച് അഭയം തേടി.