അദ്ഭുതസ്യ പ്രിയാ ഭാര്യാ തസ്യാഃ പുത്രോ വിഡൂരഥഃ। യാവന്തഃ പാവകാഃ പ്രോക്താഃ സോമാസ്താവന്ത ഏവ തു
അദ്ഭുത എന്നവളാണ് പ്രിയഭാര്യ, അവളുടെ മകനാണ് വിഡൂരഥൻ. എത്ര അഗ്നികൾ ഉണ്ട് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നുവോ, അത്രയും സോമങ്ങളും ഉണ്ട്.
അത്രേശ്ചാപ്യന്വയേ ജാതാ ബ്രഹ്മണോ മാനസാഃ പ്രജാഃ। അഗ്നിഃ പുത്രാന്സ്രഷ്ടുകാമസ്താനേവാത്മന്യധാരയത്
അത്രിമഹർഷിയുടെ വംശത്തിലും ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച സന്തതികൾ ഉണ്ടായി. അഗ്നിദേവൻ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച് അവരെ തന്റെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
തസ്യ തദ്ബ്രഹ്മണഃ കായാന്നിര്ഹരന്തി ഹുതാശനാഃ। ഏവമേതേ മഹാത്മാനഃ കീര്തിതാസ്തേഽഗ്നയോ യഥാ
ആ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് അഗ്നികൾ പുറത്തു വരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ മഹാത്മാക്കളായ അഗ്നികൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അപ്രമേയാ യഥോത്പന്നാഃ ശ്രീമന്തസ്തിമിരാപഹാഃ। അദ്ഭുതസ്ത തു മാഹാത്മ്യം യഥാ വേദേഷു കീര്തിതമ്
അളക്കാനാവാത്തവരും, പ്രസിദ്ധരായും, ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നവരുമായ ഇവർ ജനിച്ചു. അദ്ഭുതന്റെ മഹത്വം വേദങ്ങളിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
താദൃശം വിദ്ധി സര്വേഷാമേകോ ഹ്യേഷു ഹുതാശനഃ। ഏക ഏവൈഷ ഭഗവാന്വിജ്ഞേയഃ പ്രഥമോഽങ്ഗിരാഃ
ഇവരിൽ എല്ലാം ഒരുവൻ മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ അഗ്നി. അവനാണ് ആദ്യമായും ഭഗവാനായും അറിയേണ്ടത്, ആദ്യ അങ്കിരസൻ.
ബഹുധാ നിഃസൃതഃ കായാജ്ജ്യോതിഷ്ടോമഃ ക്രതുര്വഥാ। ഇത്യേഷ വംശഃ സുമഹാനഗ്നീനാം കീര്തിതോ മയാ। പാവകോ വിവിധൈര്മന്ത്രൈര്ഹവ്യം വഹതി ദേഹിനാമ്
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പല രൂപത്തിൽ അഗ്നികൾ പുറത്ത് വന്നതുപോലെ, ജ്യോതിഷ്ടോമം പോലുള്ള യാഗങ്ങളും ഉണ്ടായി. അങ്ങനെ അഗ്നികളുടെ മഹത്തായ വംശം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു. പാവകൻ വിവിധ മന്ത്രങ്ങളാൽ ജീവികളുടെ ഹവ്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.
അഗ്നീനാം വിവിധാ വംശാഃ കീര്തിതാസ്തേ മയാഽനഘ। ശുണു ജന്മ തു കൌരവ്യ കാര്തികേയസ് ധീമതഃ
അഗ്നികളുടെ വിവിധ വംശങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു, പാപരഹിതനേ. ഇനി ധീരനായ കാർത്തികേയന്റെ ജനനം നീ കേൾക്കൂ.
അദ്ഭുതസ്യാദ്ഭുതം പുത്രം പ്രവക്ഷ്യാമ്യമിതൌജസമ്। ജാതം സപ്തര്ഷിഭാര്യാഭിര്ബ്രഹ്മണ്യം കീര്തിവര്ധനമ്
അദ്ഭുതന്റെ അത്ഭുതമായ, അളവറ്റ ശക്തിയുള്ള പുത്രന്റെ കഥ ഞാൻ പറയാം. സപ്തർഷിമാരുടെ ഭാര്യമാരിൽ നിന്ന് ജനിച്ച, ധർമ്മത്തിനും കീർത്തിക്കും കാരണമായവൻ.
ദേവാസുരാഃ പുരാ യത്താ വിനിഘ്നന്തഃ പരസ്പരമ്। തത്രാജയന്സദാ ദേവാന്ദാനവാ ഘോരരൂപിണഃ
പണ്ടു ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പരസ്പരം നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ രൂപമുള്ള ദാനവന്മാർ ദേവന്മാരെ എല്ലായ്പ്പോഴും ജയിച്ചു.
വധ്യമാനം ബലം ദൃഷ്ട്വാ ബഹുശസ്തൈഃ പുരംദരഃ। സ സൈന്യനായകാര്ഥായ ചിന്തയാമാസ വാസവഃ
തന്റെ സൈന്യം പലതവണ ദാനവന്മാർ കൊല്ലുന്നത് കണ്ട പുരന്ദരൻ, സൈന്യത്തിന് ഒരു നായകൻ വേണമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
ദേവസേനാം ദാനവൈര്ഹി ഭഗ്നാം ദൃഷ്ട്വാ മഹാബലഃ। പാലയേദ്വീര്യമാശ്രിത്യ സ ജ്ഞേയഃ പുരുഷോ മയാ
ദേവസേനയെ ദാനവന്മാർ തകർത്തത് കണ്ട മഹാശക്തനായവൻ, തന്റെ വീര്യത്തിൽ ആശ്രയിച്ച്, 'അങ്ങനെയൊരു പുരുഷനെ ഞാൻ അറിയണം' എന്ന് വിചാരിച്ചു.
സ ശൈലം മാനസം ഗത്വാ ധ്യായന്നര്ഥമിമം ഭൃശമ്। ശുശ്രാവാര്തസ്വരം ഘോരമഥ മുക്തം സ്ത്രിയാ തദാ
അവൻ മാനസപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി, ഈ കാര്യത്തിൽ ആഴമായി ധ്യാനിച്ചു. അപ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീയാൽ ഉച്ചരിച്ച ഭയങ്കരമായ ഒരു ദു:ഖഭരിത ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു.
അഭിധാവതു മാം കശ്ചിത്പുരുഷസ്ത്രാതു ചൈവ ഹ। പതിം ച മേ പ്രദിശതു സ്വയം വാ പതിരസ്തു മേ
'ആർക്കെങ്കിലും എന്നെ രക്ഷിക്കണം, ആരെങ്കിലും എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ! ആരെങ്കിലും എന്റെ ഭർത്താവിനെ കാണിച്ചുതരട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ എനിക്കു ഭർത്താവായി വരട്ടെ!'
പുരംദരസ്തു താമാഹ മാ ഭൈര്നാസ്തി ഭയം തവ। ഏവമുക്ത്വാ തതോഽപശ്യത്കേശിനം സ്ഥിതമഗ്രതഃ
പക്ഷേ, പുരന്ദരൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, നിനക്കു ഭയം ഒന്നുമില്ല.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം അവൻ മുന്നിൽ കേശിനിനെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
കിരീടിനം ഗദാപാണിം ധാതുമന്തമിവാചലമ്। ഹസ്തേ ഗൃഹീത്വാ കന്യാം താമഥൈനം വാസവോഽബ്രവീത്
കിരീടം ധരിച്ചും ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ചും, ഉരുക്കുപോലെയുള്ള അചഞ്ചലനായവനെ, വാസവൻ ആ കന്യയെ കൈയിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു:
അനാര്യകര്മന്കസ്മാത്ത്വമിമാം കന്യാം ജിഹീര്ഷസി। വജ്രിണം മാംവിജാനീഹി വിരമാസ്യാഃ പ്രബാധനാത്
നീതിയില്ലാത്തവനേ, നീ ഈ കന്യയെ പിടിക്കാൻ എന്തിനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്? ഞാൻ വജ്രം കൈവശമുള്ളവനാണെന്ന് അറിയുക; അവളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നത് നിർത്തുക.
വിസൃജസ്വ ത്വമേവൈനാം ശക്രൈഷാ പ്രാര്ഥിതാ മയാ। ക്ഷമം തേജീവതോ ഗനതും സ്വപുരം പാകശാസന
നീ ഉടൻ അവളെ വിട്ടുകൊടുക്കണം; ശക്രനായി ഞാൻ അവളെ അഭിലഷിക്കുന്നു. ശക്തിയോടെ തിളങ്ങുന്നവനേ, നീ തിരിച്ച് നിന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നത് ഉചിതമാണ്, വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവനേ.
ഏവമുക്ത്വാ ഗദാം കേശീ ചിക്ഷേപേന്ദ്രവധായ വൈ। താമാപതന്തീം ചിച്ഛേദ മധ്യേ വജ്രേണ വാസവഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കേശി ഗദ ഉയർത്തി ഇന്ദ്രനെ കൊല്ലാൻ എറിഞ്ഞു; പക്ഷേ വാസവൻ വജ്രം കൊണ്ട് അതു മദ്ധ്യേ തന്നെ തകർത്തു.
അഥാസ്യ ശൈലശിഖരം കേശീ ക്രുദ്ധോ വ്യവാസൃജത്। `മഹാമേഘപ്രതീകാശം ചലത്പാവകസംകുലമ്
അതിനുശേഷം, കോപത്തോടെ കേശി ഒരു വലിയ മേഘംപോലും ജ്വലിക്കുന്ന തീ നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു പർവ്വതശിഖരം എറിഞ്ഞു.
തദാപന്തതം സംപ്രേക്ഷ്യ ശൈലശൃങ്ഗം ശതക്രതുഃ। ബിഭേദ രാജന്വജ്രേണ ഭുവി തന്നിപപാത ഹ
അത് വേഗത്തിൽ വരുന്നത് കണ്ട ശതക്രതു വജ്രം കൊണ്ട് ആ പർവ്വതശൃംഗം തകർത്തു; അത് ഭൂമിയിൽ വീണു.
പതതാ തു തദാ കേശീ തേന ശൃങ്ഗേണ താഡിതഃ। ഹിത്വാ കന്യാം മഹാഭാഗാം പ്രാദ്രവദ്ഭൃശപീഡിതഃ
അത് വീഴുമ്പോൾ ആ ശൃംഗം കേശിയെ അടിച്ചു; അതിനാൽ വളരെ വേദനയോടെ അവൻ ആ മഹാഭാഗ്യവതിയായ കന്യയെ വിട്ട് വേഗത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
അപയാതേഽസുരേ തസ്മിംസ്താം കന്യാം വാസവോഽബ്രവീത്। കാസി കസ്യസി കിംചേഹ കുരുഷേ ത്വം ശുഭാനനേ
അസുരൻ അവിടെ നിന്ന് പോയപ്പോൾ, വാസവൻ ആ കന്യയോട് പറഞ്ഞു: നീ ആരാണ്? ആരുടെ മകളാണ്? ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, മനോഹരമുഖിയായവളേ?
അഹം പ്രജാപതേഃ കന്യാ ദേവസേനേതി വുശ്രുതാ। ഭഗിനീ മേ ദൈത്യസേനാ സാ പൂര്വം കോശിനാ ഹൃതാ
ഞാൻ പ്രജാപതിയുടെ മകളായ ദേവസേനയാണെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു; എന്റെ സഹോദരി ദൈത്യസേനയെ മുമ്പ് കേശി അപഹരിച്ചു.
സഹൈവാവാം ഭഗിന്യൌ തു സഖീഭിഃ സഹ മാനസമ്। ആഗച്ഛാവോ വിഹാരാര്ഥമനുജ്ഞാപ്യ പ്രജാപതിമ്
ഞങ്ങൾ ഇരുവരും സഹോദരിമാർ, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം വിനോദത്തിനായി ഈ సరസ്സിലേക്ക് വന്നതാണ്, പ്രജാപതിയോടു അനുമതി വാങ്ങിയശേഷം.
നിത്യം ചാവാം പ്രാര്ഥയതേ ഹര്തും കേശീ മഹാസുരഃ। ഇച്ഛത്യേനം ദൈത്യസേനാ ന ചാഹം പാകശാസന
മഹാസുരനായ കേശി എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ അപഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; ദൈത്യസേന അവനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവനേ.
സാ ഹൃതാഽനേന ഭഗവാന്മുക്താഽഹം ത്വദ്ബലേന തു। ത്വയാ ദേവേന്ദ്ര നിര്ദിഷ്ടം പതിമിച്ഛാമി ദുര്ജയമ്
അവൾ അവന്റെ കൈവശം പോയി, ഭഗവാനേ, എന്നാൽ ഞാൻ നിന്റെ ശക്തിയാൽ മോചിതയായി. ദേവേന്ദ്രാ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നവനെയാണ് ഞാൻ ഭർത്താവായി ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
മമ മാതൃഷ്വസേയീ ത്വം മാതാ ദാക്ഷായണീ മമ। ആഖ്യാതും ത്വഹമിച്ഛാമി സ്വയമാത്മബലം ത്വയാ
നീ എന്റെ അമ്മാവൻ ആണ്; എന്റെ അമ്മ ദക്ഷന്റെ മകളാണ്. എന്റെ ശക്തി ഞാൻ തന്നെ നിന്നോട് പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അബലാഽഹം മഹാബാഹോ പതിസ്തു ബലവാന്മമ। വരദാനാത്പിതുര്ഭാവീ സുരാസുരനമസ്കൃതഃ
മഹാബാഹുവേ, ഞാൻ ദുർബലമാണ്; പക്ഷേ എന്റെ അച്ഛന്റെ വരപ്രസാദത്തിൽ എന്റെ ഭർത്താവ് ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ആദരമർഹിക്കുന്ന ശക്തശാലിയായിരിക്കും.
കീദൃശം തു ബലംദേവി പത്യുസ്തവ ഭവിഷ്യതി। ഏതദിച്ഛാമ്യഹം ശ്രോതും തവ വാക്യമനിന്ദിതേ
ദേവതേ, നിന്റെ ഭർത്താവിന് എങ്ങനെയുള്ള ശക്തിയുണ്ടാകും? അപ്രത്യക്ഷയേ, അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ദേവദാനവയക്ഷാണാം കിന്നരോരഗരക്ഷസാമ്। ജേതാ യോ ദുഷ്ടദൈത്യാനാം മഹാവീര്യോ മഹാബലഃ
ദേവന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും യക്ഷന്മാരെയും കിന്നരന്മാരെയും നാഗന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും ജയിക്കുകയും, ദുഷ്ടദൈത്യന്മാരെ തോൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, മഹാശക്തനും വീര്യശാലിയും ആയവൻ—