മഹാഭൂതാനി യാന്യാഹുഃ പഞ്ച ധര്മവിദാംവര। ഏകൈകസ്യ ഗുണാന്സമ്യക്പഞ്ചാനാമപി മേ വദ
ധർമ്മജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ, ആഞ്ചു മഹാഭൂതങ്ങളുടെ ഓരോന്നിന്റെയും ഗുണങ്ങൾ വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ.
ഭൂമിരാപസ്തഥാ ജ്യോതിര്വായുരാകാശമേവ ച। ഗുണോത്തരാണഇ സര്വാണി തേഷാം വക്ഷ്യാമി തേ ഗുണാന്
ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം—ഇവയ്ക്ക് എല്ലാം ഉത്തമഗുണങ്ങളുണ്ട്; അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാം.
ഭൂമിഃ പഞ്ചഗുണാ ബ്രഹ്മനനുദകം ച ചതുര്ഗുണമ്। ഗുണാസ്ത്രയസ്തേജസി ച ത്രയശ്ചാകാശവാതയോഃ
ഭൂമിക്ക് അഞ്ചു ഗുണങ്ങളുണ്ട്, ബ്രാഹ്മണാ, ജലത്തിന് നാലു; അഗ്നിക്കും വായുവിനും മൂന്ന് വീതം, ആകാശത്തിനും അതുപോലെ മൂന്നു.
ശബ്ദഃ സ്പര്ശശ്ച രൂപം ച രസോ ഗന്ധശ്ച പഞ്ചമഃ। ഏതേഗുണാഃ പഞ്ച ഭൂമേഃ സര്വേഭ്യോ ഗുണവത്തരാഃ
ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രുചി, അഞ്ചാമത്തേത് ഗന്ധം—ഇവയാണ് ഭൂമിയുടെ അഞ്ചു ഗുണങ്ങൾ, എല്ലാത്തിനുമപ്പുറം ഉന്നതമായവ.
ശബ്ദഃ സ്പര്ശശ്ച രൂപം ച സരശ്ചാപി ദ്വിജോത്തമ। അപാമേതേ ഗുണാ ബ്രഹ്മന്കീര്തിതാസ്തവ സുവ്രത
ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രുചി—ഇവയാണ് ജലത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, മഹാനായ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ; ഇവയെ ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു, ബ്രാഹ്മണാ.
ശബ്ദഃ സ്പര്ശശ്ച രൂപം ച തേജസോഽഥ ഗുണാസ്ത്രയഃ। ശബ്ദഃ സ്പര്ശശ്ച വായൌ തു ശബ്ദശ്ചാകാശ ഏവ തു
ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം—ഇവയാണ് അഗ്നിയുടെ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ; ശബ്ദവും സ്പർശവും വായുവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ, ശബ്ദം മാത്രം ആകാശത്തിന്റെ ഗുണം.
ഏതേ പഞ്ചദശ ബ്രഹ്മന്ഗുണാ ഭൂതേഷു പഞ്ചസു। വര്തന്തേ സര്വഭൂതേഷു യേഷു ലോകാഃ പ്രതിഷ്ഠിതാഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, ഈ പതിനഞ്ച് ഗുണങ്ങൾ അങ്ങേയറ്റം അഞ്ചു ഭൗതിക ഘടകങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവ എല്ലാ ജീവികളിലും ഉണ്ടെന്നും, ലോകങ്ങൾ അവയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെന്നും അറിയണം.
അന്യോന്യം നാതിവര്തന്തേ സമ്യക്വ ഭവതി ദ്വിജ। യദാ തു വിഷമം ഭാവമാചരന്തി ചരാചരാഃ
ഇവ തമ്മിൽ ഒരിക്കലും അതിക്രമിക്കാറില്ല, ദ്വിജനേ, എല്ലാം സമത്വത്തിൽ നടക്കുന്നു. എന്നാൽ ചലനശീലമുള്ളവയും അചലമായവയും വ്യത്യസ്ത മനസ്സോടെ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ,
തദാ ദേഹീ ദേഹമന്യം വ്യതിരോഹതി കാലതഃ। പ്രാതിലോമ്യാദ്വിനശ്യന്തി ജായന്തേ ചാനുപൂര്വശഃ
അപ്പോൾ, ശരീരധാരി സമയാനുസൃതമായി മറ്റൊരു ശരീരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. വിരുദ്ധത മൂലം അവ നശിക്കുന്നു; ക്രമത്തിൽ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.
തത്ര തത്രഹി ദൃശ്യന്തേ ധാതവഃ പാഞ്ചഭൌതികാഃ। യൈരാവൃതമിദം സര്വം ജഗത്സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
എവിടെയും ഈ പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഘടകങ്ങൾ കാണാം. അവകൊണ്ടാണ് ഈ മുഴുവൻ ജഗത്, ചലനശീലമുള്ളതും അചലമായതുമായത്, മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
ഇന്ദ്രിയൈര്ഗൃഹ്യതേ യദ്യത്തത്തദ്വ്യക്തമിതി സ്മൃതമ്। തദവ്യക്തമിതി ജ്ഞേയം ലിങ്ഗഗ്രാഹ്യമതീന്ദ്രിയമ്
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾകൊണ്ട് ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നതെന്തും വ്യക്തമായതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. സൂക്ഷ്മബുദ്ധിയാൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നത് അവ്യക്തമാണെന്ന് അറിയണം.
യഥാസ്വം ഗ്രാഹകാന്യേഷാം ശബ്ദാദീനാമിമാനി തു। ഇന്ദ്രിയാണി തഥാ ദേഹീ ധാരയന്നിഹ തപ്യതേ
ശബ്ദം മുതലായവയെ ഗ്രഹിക്കുന്നവയാണ് ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ. അതുപോലെ, ശരീരധാരി ഇവയെ ധരിച്ച് ഇവിടെ സുഖവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നു.
ലോകേ വിതതമാത്മാനം ലോകം ചാത്മനി പശ്യതി। പരാപരജ്ഞഃ സക്തഃ സന്സ തു ഭൂതാനി പശ്യതി
ലോകത്ത് ആത്മാവിനെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, ആത്മാവിൽ ലോകത്തെ കാണുന്നതുമാണ് അവൻ. പരവും അപരവും അറിയുമ്പോഴും, ആസ്വാദനത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അവൻ എല്ലാ ജീവികളെയും കാണുന്നു.
പശ്യതഃ സര്വഭൂതാനി സര്വാവസ്ഥാസു സര്വദാ। ബ്രഹ്മഭൂതസ് സംയോഗോ നാശുഭേനോപപദ്യതേ
എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ ജീവികളെയും കാണുന്നവനു, ബ്രഹ്മാവുമായുള്ള ഐക്യം ദുഷ്പ്രഭാവം കൊണ്ടു ഭംഗപ്പെടുന്നില്ല.
ജ്ഞാനമൂലാത്മകം ക്ലേശമതിവൃത്തസ്യ മോഹജമ്। ലോകബുദ്ധിപ്രകാശേന ജ്ഞേയമാര്ഗേണ ഗമ്യതേ
അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള, മോഹത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ദുഃഖം അതിജയിക്കപ്പെടുന്നു; ലോകബുദ്ധിയുടെ പ്രകാശത്തിൽ ജ്ഞാനമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കടക്കാം.
അനാദിനിധനം ജന്തുമാത്മയോനിം സദാവ്യയമ്। അനൌപമ്യമമൂര്തം ച ഭഗവാനാഹ ബുദ്ധിമാന്
ആത്മാവിൽ നിന്നുള്ള ഉത്ഭവം ഉള്ള ജീവി ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തതും, ശാശ്വതവും, ഉപമയില്ലാത്തതും, രൂപരഹിതവുമാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.
തപോമൂലമിദം സര്വം യന്മാം വിപ്രാനുപൃച്ഛസി। `തപസാ ഹി സമാപ്നോതി യദ്യദേവാഭിവാഞ്ഛതി'। ഇന്ദ്രിയാണ്യേവ സംയമ്യ തപോ ഭവതി നാന്യഥാ
ബ്രാഹ്മണനേ, നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം തപസ്സാണ് അടിസ്ഥാനമായത്. തപസ്സിനാൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും നേടാം. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചാലേ തപസ്സ് സാധ്യമാകൂ, അതല്ലാതെ ഇല്ല.
ഇന്ദ്രിയാണ്യേവ തത്സര്വംയത്സ്വര്ഗനരകാവുഭൌ। നിഗൃഹീതവിസൃഷ്ടാനി സ്വര്ഗായ നരകായ ച
ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതെല്ലാം സ്വർഗ്ഗവും നരകവും ആകുന്നു. അവ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കും, വിട്ടുവിടുമ്പോൾ നരകത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു.
ഏഷ യോഗവിധിഃ കൃത്സ്നോ യാവദിന്ദ്രിയധാരണമ്। ഏതന്മൂലം ഹി തപസഃ സ്വര്ഗസ്യ നരകസ്യ ച
ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം വരെയുള്ളതാണു യോഗത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ മാർഗ്ഗം. ഇതാണ് തപസ്സിന്റെ, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ, നരകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
ഇന്ദ്രിയാണാം പ്രസങ്ഗേന ദോമാര്ച്ഛത്യസംശയമ്। സന്നിയമ്യ തു താന്യേവ തതഃ സിദ്ധിം സമാപ്നുയാത്
ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം മൂലം ഒരാൾ നിർഭാഗ്യത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു, സംശയമില്ല. എന്നാൽ അവയെ നിയന്ത്രിച്ചാൽ, വിജയവും സിദ്ധിയും നേടാം.
ഷണ്ണാമാത്പ്രനി യോജ്യാനാമൈശ്വര്യം യോഽധിതിഷ്ഠതി। ന സ പാപൈഃ കുതോഽനര്ഥൈര്യുജ്യതേ വിജിതേന്ദ്രിയഃ
ആറ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് വശീകരിച്ചവൻ പാപങ്ങളാലോ ദുരന്തങ്ങളാലോ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അവൻ ഇന്ദ്രിയജയിയാണു.
രഥഃ ശരീരം പുരുഷസ്യ ദൃഷ്ട- മാത്മാ നിയന്തേന്ദ്രിയാണ്യാഹുരശ്വാന്। തൈരപ്രമത്തഃ കുശലീ സദശ്വൈ- ര്ദാന്ത സുഖം യാതി രഥീവ ധീരഃ
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരം ഒരു രഥംപോലെയാണ്, ആത്മാവാണ് രഥസാരഥി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കുതിരകളാണ്. ജാഗ്രതയോടും കഴിവോടും കൂടെ, നല്ല കുതിരകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന രഥസാരഥിയെപ്പോലെ ധീരൻ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രചെയ്യുന്നു.
ഷണ്ണാമാത്മനിയുക്താനാമിന്ദ്രിയാണാം പ്രമാഥിനാമ്। യോ ധീരോ ധാരയേദ്രശ്മീന്സ സ്യാത്പരമസാരഥിഃ
ആറ് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആത്മാവിനോട് ചേർത്ത്, അവ അശാന്തരായിരിക്കുമ്പോഴും, അവയുടെ കയറ്റം ഉറപ്പോടെ പിടിക്കുന്നവനാണ് പരമസാരഥി.
ഇന്ദ്രിയാണാം പ്രസൃഷ്ടാനാം ഹയാനാമിവ വര്ത്മസു। ധൃതിം കുര്വീത സാരഥ്യേ ധൃത്യാ താനി ജയേദ്ധ്രുവമ്
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, വഴികളിൽ കുതിരകൾപോലെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ പോകുമ്പോൾ, രഥസാരഥിത്വത്തിൽ ധൈര്യം പുലർത്തണം. ധൈര്യത്താൽ അവയെ നിർഭാഗ്യമായി ജയിക്കാം.
ഇന്ദ്രിയാണാം വിചരതാം യന്മനോഽനുവിധീയതേ। തദസ് ഹരതേ ബുദ്ധിം നാവം വായുരിവാമ്ഭസി
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അവയെ പിന്തുടരുമ്പോൾ, മനസ്സിന്റെ ബുദ്ധി അകറ്റപ്പെടുന്നു. അതെ, കാറ്റ് വെള്ളത്തിൽ ഒരു നാവിനെ എങ്ങനെ തള്ളിക്കളയുമോ, അതുപോലെയാണ് ഇത്.
യേഷു വിപ്രതിപദ്യന്തേ ഷട്സ്വമോഹാത്ഫലാഗമമ്। തേഷ്വധ്യവസിതാധ്യായീ വിന്ദതേ ധ്യാനജം ഫലമ്
ആറ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ, ഫലത്തിനായി മോഹത്തിൽ അകപ്പെടുന്നവരിൽ, ധ്യാനത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവൻ മാത്രം ധ്യാനഫലം നേടുന്നു.
ഏവം തു സൂക്ഷ്മേ കഥിതേ ധര്മവ്യാധേന ഭാരത। ബ്രാഹ്മണഃ സ പുന സൂക്ഷ്മം പപ്രച്ഛ സുസമാഹിതഃ
ഇങ്ങനെ ധർമ്മവ്യാധൻ സൂക്ഷ്മമായ ഉപദേശം പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭാരതകുലജാതനായ ബ്രാഹ്മണൻ മനസ്സോടെ വീണ്ടും ആ സൂക്ഷ്മതയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
വൃത്ത്വസ്യ രജസശ്ചൈവ തമസശ്ച യഥാതഥമ്। വൃണാംസ്തത്ത്വേന മേ ബ്രൂഹി യഥാവദിഹ പൃച്ഛതഃ
സത്വം, രജസ്, തമസ് ഇവയുടെ സ്വഭാവവും വ്യത്യാസവും എങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ സത്യമായി വിശദമായി പറയൂ.
ദൃന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി। ഏതാന്ഗുണാന്പൃഥക്ത്വേന നിബോധ ഗദതോ മമ
നീ ചോദിച്ചതു പോലെ ഈ ഗുണങ്ങളെ ഓരോന്നായി യഥാർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
മോഹാത്മകം തമസ്തേഷാം രജ ഏഷാം പ്രവര്തകമ്। പ്രകാശബഹുലത്വാച്ച സത്വം ജ്യായ ഇഹോച്യതേ
ഇവയിൽ, തമസ് അജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളതും, രജസ് പ്രവർത്തനത്തിന് കാരണമാകുന്നതും, സത്വം പ്രകാശം കൂടുതലായതിനാൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായതും ആണെന്ന് ഇവിടെ പറയുന്നു.