കഥം സംഭവതേ യോനൌ കഥം വാ പുണ്യപാപയോഃ। ജാതീഃ പുണ്യാ ഹ്യപുണ്യാശ് കഥം ഗച്ഛതി സത്തമ
ജനനം എങ്ങനെ ഗര്ഭത്തില് സംഭവിക്കുന്നു? പുണ്യവും പാപവും എങ്ങനെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു? നല്ലതും മോശവും ജന്മങ്ങള് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു, മഹാനേ?
ഗര്ഭാധാനസമായുക്തം കര്മേദം സംപ്രദൃശ്യതേ। സമാസേന തു തേ ക്ഷിപ്രം പ്രവക്ഷ്യാമി ദ്വിജോത്തമ
ജനനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കര്മ്മം ഇതാണ്. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഇതിന്റെ സംക്ഷിപ്തമായ വിശദീകരണം ഞാന് ഉടന് പറയുന്നു.
യഥാ സംഭൃതസംഭാരഃ പുനരേവ പ്രജായതേ। ശുഭകൃച്ഛുഭയോനീഷു പാപകൃത്പാപയോനിഷു
എന്തുപോലെ ഒരുവൻ ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ ഒരുക്കിയാൽ വീണ്ടും ജനിക്കുമോ, അതുപോലെ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർ നല്ല ഗർഭങ്ങളിൽ ജനിക്കും, പാപം ചെയ്യുന്നവർ പാപമുള്ള ഗർഭങ്ങളിൽ ജനിക്കും.
ശുഭൈഃ പ്രയോഗൈര്ദേവത്വംവ്യാമിശ്രൈര്മാനുഷോ ഭവേത്। മോഹനീയൈര്വിയോനീഷു ത്വധോഗാമീ ച കില്ബിഷൈഃ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു ദൈവത്വം ലഭിക്കും; കലർന്ന പ്രവൃത്തികളാൽ മനുഷ്യജന്മം; ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതും പാപകരവുമായ പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു താഴ്ന്ന ജന്മങ്ങൾ ലഭിക്കും.
ജാതിമൃത്യുജരാദുഃഖൈഃ സതതം സമഭിദ്രുതഃ। സംസാരേ പച്യമാനശ്ച ദോഷൈരാത്മകൃതൈര്നരഃ
ജനനം, മരണം, വയസ്സായതിന്റെ ദു:ഖം എന്നിവയാൽ എല്ലായ്പ്പോഴും പീഡിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യൻ, താനേ ചെയ്ത പിഴവുകൾകൊണ്ടു ഈ ലോകത്ത് കഷ്ടപ്പെടുന്നു.
തിര്യഗ്യോനിസഹസ്രാണി ഗത്വാ നരകമേവ ച। ജീവാഃ സംപരിവര്തന്തേ കര്മബന്ധനിബന്ധനാഃ
ആയിരക്കണക്കിന് മൃഗജന്മങ്ങൾക്കും നരകത്തിനും വഴിയേ കടന്നുപോകുന്ന ജീവികൾ, കർമ്മത്തിന്റെ ബന്ധനത്തിൽ പെട്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.
ജന്തുസ്തു കര്മഭിസ്തൈസ്തൈഃ സ്വകൃതൈഃ പ്രേത്യ ദുഃഖിതഃ। തദ്ദുഃഖപ്രതിഘാതാര്ഥമപുണ്യാം യോനിമാപ്നുതേ
താനേ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമായി, മരിച്ചശേഷം ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്ന ജീവി, ആ ദു:ഖത്തിന്റെ ഫലമായി പീഡാജനകമായ ജന്മം പ്രാപിക്കും.
തതഃ കര്മ സമാദത്തേ പുനരന്യന്നവം ബഹു। പച്യതേ തു പുനസ്തേന ഭുക്ത്വാഽപഥ്യമിവാതുരഃ
പിന്നീട്, പുതിയ പല പ്രവൃത്തികളും വീണ്ടും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവയുടെ ഫലത്തിൽ വീണ്ടും കഷ്ടപ്പെടുന്നു; രോഗിയായവൻ അനാരോഗ്യകരമായത് കഴിച്ചാൽ എങ്ങനെയോ അങ്ങനെ.
അജസ്രമേവ ദുഃഖാര്തോഽദുഃഖിതഃ സുഖിസംജ്ഞിതഃ। തതോ നിവൃത്തബന്ധത്വാത്കര്മണാമുദയാദപി
എപ്പോഴും ദു:ഖത്തിൽ പെടുന്നവൻ, ദു:ഖമില്ലാത്തപ്പോൾ തന്നെ സന്തോഷമാണെന്ന് കരുതുന്നു; എന്നാൽ കർമ്മത്തിന്റെ ബന്ധത്തിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു, അതു തീർന്നാൽ മോചിതനാവും.
പരിക്രാമതി സംസാരേ ചക്രവദ്ബഹുവേദനഃ। സ ചേന്നിവൃത്തബന്ധസ്തു വിശുദ്ധശ്ചാപി കര്മഭിഃ
സംസാരചക്രത്തിൽ ചുറ്റി ചുറ്റി അനേകം വേദനകൾ അനുഭവിക്കുന്നു; എന്നാൽ കർമ്മബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു ശുദ്ധനാകുമ്പോൾ—
തപോയോഗസമാരമ്ഭം കുരുതേ ദ്വിജസത്തമ। കര്മഭിര്ബഹുഭിശ്ചാപി ലോകാനശ്നാതി കര്മഭിഃ
അവൻ തപസ്സും യോഗവും ആരംഭിക്കും, മഹാനായ ദ്വിജനേ, അനേകം നല്ല പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു ആ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമായി ലോകങ്ങളിൽ ആസ്വദിക്കും.
[സ ചേന്നിവൃത്തബന്ധസ്തു വിശുദ്ധശ്ചാപി കര്മഭിഃ।] പ്രാപ്നോതി സുകൃതാഁല്ലോകാന്യത്രഗത്വാ ന ശോചതി
അവൻ കർമ്മബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, നല്ല പ്രവൃത്തികളാൽ ശുദ്ധനാകുമ്പോൾ, സദ്പുരുഷന്മാരുടെ ലോകങ്ങൾ പ്രാപിക്കും; അവിടെ ചെന്നാൽ ദു:ഖിക്കില്ല.
പാപം കുര്വനപുണ്യവൃത്തഃ പുണ്യസ്യാന്തം ന ഗച്ഛതി। `പുണ്യം കുര്വന്പുണ്യവൃത്തഃ പുണ്യസ്യാന്തം ന ഗച്ഛതി'। തസ്മാത്പുണ്യം യതേത്കര്തും വര്ജയീത ച പാപകമ്
പാപം ചെയ്യുന്നവനും ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ളവനും പുണ്യത്തിന്റെ അവസാനം കാണില്ല; പുണ്യം ചെയ്യുന്നവനും നല്ലവഴി നടക്കുന്നവനും പുണ്യത്തിന്റെ അവസാനം കാണില്ല. അതുകൊണ്ട് പുണ്യം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കണം, പാപം ഒഴിവാക്കണം.
അനസൂയുഃ കൃതജ്ഞശ്ച കല്യാണാന്യേവ സേവതേ। സുഖാനി ധര്മമര്ഥം ച സ്വര്ഗം ച ലഭതേ നരഃ
അസൂയയില്ലാത്തവനും കൃതജ്ഞനും നല്ലതേ മാത്രം ചെയ്യുന്നു; അവൻ സന്തോഷവും, ധർമ്മവും, സമ്പത്തും സ്വർഗ്ഗവും നേടുന്നു.
സംസ്കൃതസ്യ ച ദാന്തസ് നിയതസ്യ യതാത്മനഃ। പ്രാജ്ഞാസ്യാനന്തരാ വൃത്തിരിഹി ലോകേ പരത്ര ച
ശാന്തനും, നിയന്ത്രിതനും, ആത്മസംയമനമുള്ളവനും ആയാൽ, ഈ ലോകത്തും അപ്പുറത്തും ജ്ഞാനികളുടെ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ അവനെ അനുഗമിക്കും.
സതാം ധറ്മേണ വര്തേത ക്രിയാം ശിഷ്ടവദാചരേത്। അസംക്ലേശേന ലോകസ്യ വൃത്തിം ലിപ്സേത വൈ ദ്വിജഃ
സത്പുരുഷന്മാരുടെ വഴിയിൽ നടക്കണം, നല്ലവർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ പ്രവർത്തിക്കണം; ലോകത്തിന് ദു:ഖം വരുത്താതെ ദ്വിജൻ തന്റെ ഉപജീവനം അന്വേഷിക്കണം.
സന്തി ഹ്യാഗമവിജ്ഞാനാഃ ശിഷ്ടാഃ ശാസ്ത്രേ വിചക്ഷണാഃ। സ്വധര്മേണ ക്രിയാ ലോകേ കുര്വാണാസ്തേ ഹ്യസംകരാഃ
ശാസ്ത്രത്തിൽ നിപുണരായ, ജ്ഞാനമുള്ള മുതിർന്നവർ ഉണ്ട്; സ്വധർമ്മം അനുസരിച്ച് ലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ വഴിതെറ്റാറില്ല.
പ്രാജ്ഞോ ധര്മേണ രമതേ ധര്മം ചൈവോപജീവതി। തസ്മാദ്ധര്മാദവാപ്തേന ധനന ദ്വിജസത്തമ
ജ്ഞാനികൾ ധർമ്മത്തിൽ ആനന്ദിക്കുകയും, അതിൽ നിന്നു ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതുകൊണ്ട് മഹാനായ ദ്വിജനേ, സമ്പത്ത് ധർമ്മം അനുസരിച്ച് നേടണം.
തസ്യൈവ സിംചതേ മൂലം ഗുണാന്പശ്യതി യത്ര വൈ। ധര്മാത്മാ ഭവതി ഹ്യേവം ചിത്തം ചാസ്യ പ്രസീദതി। സ മിത്രജനസംതുഷ്ട ഇഹ പ്രേത്യ ച നന്ദതി
ഗുണങ്ങൾ കാണുന്നിടത്താണ് അതിന്റെ വേരുകൾ വളരുന്നത്; അങ്ങനെ ഒരുവൻ ധർമ്മാത്മാവാകുന്നു, മനസ്സിന് സന്തോഷം ലഭിക്കും; സുഹൃത്തുക്കളിലും ജനങ്ങളിലും തൃപ്തനായി, ഈ ലോകത്തും മരിച്ചശേഷവും ആനന്ദിക്കും.
ശബ്ദം സ്പര്ശം തഥാ രൂപം ഗന്ധാനിഷ്ടാംസ്ച സത്തമ। പ്രഭുത്വം ലഭതേ ചാപി ധര്മസ്യൈതത്ഫലം വിദുഃ
ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, മനോഹരമായ സുഗന്ധങ്ങൾ, മഹത്വം—ഇവയെല്ലാം ധർമ്മത്തിന്റെ ഫലങ്ങളാണെന്ന് അറിവുള്ളവർ പറയുന്നു.
ധരമസ്യ ച പലം ലബ്ധ്വാ ന തുഷ്യതി മഹാദ്വിജ। അതുഷ്യമാണോ നിര്വേദമാദത്തേ ജ്ഞാനചക്ഷുഷാ
ധർമ്മഫലം ലഭിച്ചിട്ടും മഹാനായ ദ്വിജൻ തൃപ്തനാവുന്നില്ല; അതിൽ തൃപ്തിയില്ലാതെ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ കണ്ണോടെ വൈരാഗ്യം സ്വീകരിക്കുന്നു.
പ്രജ്ഞാചക്ഷുര്നര ഇഹ ദോഷം നൈവാനുരുധ്യതേ। വിരജ്യേ യഥാകാമം ന ച ധര്മം വിമുഞ്ചതി
പ്രജ്ഞയുടെ കണ്ണുള്ളവൻ ഈ ലോകത്ത് ദോഷങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പെടുന്നില്ല; ഇഷ്ടം പോലെ വേരൊഴിച്ച് ജീവിച്ചാലും, ധർമ്മം വിട്ടൊഴിയുന്നില്ല.
ഫലത്യാഗേ ച യതതേ ദൃഷ്ട്വാ ലോകം ക്രിയാത്മകമ്। തതോ മോക്ഷേ പ്രയതതേ നാനുപായാദുപായതഃ
ലോകം പ്രവർത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതാണെന്ന് കണ്ടു, ഫലത്യാഗത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്നു; പിന്നെ ശരിയായ മാർഗ്ഗത്തിൽ മോക്ഷം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, തെറ്റായ വഴി സ്വീകരിക്കാതെ.
ഏവം നിര്വേദമാദത്തേ പാപം കര്മ ജഹാതി ച। ധാര്മികശ്ചാപി ഭവതി മോക്ഷം ച ലഭതേ പരമ്
ഇങ്ങനെ, വൈരാഗ്യം സ്വീകരിച്ച് പാപകര്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ധാർമ്മികനായി, പരമമായ മോക്ഷവും നേടുന്നു.
തപോ നിഃശ്രേയസം ജന്തോസ്തസ്യ മൂലം ശമോ ദമഃ। തേന സര്വാനവാപ്നോതി കാമാന്യാന്മനസേച്ഛതി
ജീവിക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമം തപസ്സാണ്; അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം മനസ്സിന്റെ ശാന്തിയും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും ആണ്. അതിലൂടെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നേടാൻ കഴിയും.
ഇന്ദ്രിയാണാം നിരോധേന സത്യേന ച ദമേന ച। ബ്രഹ്മണഃ പദമാപ്നോതി യത്പരം ദ്വിജസത്തമ
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, സത്യത്തിലും ദമത്തിലും നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, മഹാനായ ദ്വിജനേ, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പരമപദം നേടാൻ കഴിയും.
ഇന്ദ്രിയാണീതി യാന്യാഹുഃ കാനി താനി യതവ്രത। നിഗ്രഹശ്ച കഥം കാര്യോ നിഗ്രഹസ്യ ച കിം ഫലമ്
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നത് ഏവയാണ്, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവനേ? അവയെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണം, അതിന്റെ ഫലം എന്താണ്?
കഥം ച ഫലമാപ്നോതി തേഷാം ധര്മഭൃതാംവര। ഏതദിച്ഛാമി തത്ത്വേന ധര്മം ജ്ഞാതും സുധാര്മിക
അവയെ നിയന്ത്രിച്ചാൽ ഫലം എങ്ങനെ ലഭിക്കും, ധർമ്മഭൃതാംവരാ? ഈ സത്യധർമ്മം നിന്നിൽ നിന്ന് അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ഉത്തമധാർമ്മികാ.
ഏവമുക്തസ്തു വിപ്രേണ ധര്മവ്യാധോ യുധിഷ്ഠിര। പ്രത്യുവാച യഥാ വിപ്രം തച്ഛൃണുഷ്വ നരാധിപ
ബ്രാഹ്മണൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിന് ശേഷം, ധർമ്മവ്യാപാരി യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞതുപോലെ മറുപടി പറഞ്ഞു; രാജാവേ, അതു കേൾക്കൂ.
വിജ്ഞാനാര്ഥം മനുഷ്യാണാം മനഃ പൂര്വം പ്രവര്തതേ। തത്പ്രാപ്യ കാമം ഭജതേക്രോധം ച ദ്വിജസത്തമ
അറിയലിനായി മനുഷ്യരുടെ മനസ്സ് ആദ്യം ഉണരുന്നു; അതു ലഭിച്ചാൽ, ആഗ്രഹത്തെയും കോപത്തെയും പിന്തുടരുന്നു, മഹാനായ ദ്വിജനേ.