സര്വപൂജ്യാഃ ശ്രുതധനാസ്തഥൈവ ച തപസ്വിനഃ। സര്വഭൂതദയാവന്തസ്തേ ശിഷ്ടാഃ ശിഷ്ടസംമതാഃ
എല്ലാവരാലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവരും, പഠനത്തിൽ സമ്പന്നരായവരും, തപസ്സിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരും, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ളവരും — ഇവരാണ് നല്ലവരിൽ പ്രശസ്തരായ സദാചാരികൾ.
ദാനനിത്യാഃ സുഖാന്യാശു പ്രാപ്നുവന്ത്യപി ച ശ്രിയമ്। പീഡയാ ച കലത്രസ്യ ഭൃത്യാനാം ച സമാഹിതാഃ
എപ്പോഴും ദാനത്തിൽ താൽപ്പര്യമുള്ളവർക്കു സന്തോഷവും ഐശ്വര്യവും വേഗത്തിൽ ലഭിക്കും; ഭാര്യയുടെയും സേവകരുടെയും ദു:ഖത്തിൽ അവർ ശ്രദ്ധ പുലർത്തുന്നു.
അതിശക്ത്യാ പ്രയച്ഛന്തി സന്തഃ സദ്ഭിഃ സമാഗതാഃ। ലോകയാത്രാം ച പശയ്ന്തോ ധര്മമാത്മഹിതാനി ച। ഏവം സന്തോവര്തമാനാസ്ത്വേധന്തേ ശാശ്വതീഃ സമാഃ
നല്ലവരോടൊപ്പം കൂടുമ്പോൾ, സദാചാരികൾ തങ്ങളുടെ ശേഷിയ്ക്ക് മീതെ ദാനം ചെയ്യുന്നു; ലോകത്തിന്റെ പ്രവാഹവും, ധർമ്മവും, തങ്ങൾക്കു നല്ലതുമായ കാര്യങ്ങളും പരിഗണിച്ച് ജീവിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നവർ ശാശ്വതമായ കാലം സമൃദ്ധിയോടെ തുടരുന്നു.
അഹിംസാ സത്യവചനമാനൃശംസ്യവഥാര്ജവമ്। അദ്രോഹോ നാതിമാനശ്ച ഹ്രീസ്തിതിക്ഷാ ദമഃ ശമഃ
അഹിംസ, സത്യവാക്യം, ദയ, നേരായ മനസ്സ്, വൈരമില്ലായ്മ, അഹങ്കാരമില്ലായ്മ, ലജ്ജ, ക്ഷമ, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, മനസ്സിന്റെ ശാന്തി —
ധീമന്തോ ധൃതിമന്തശ്ച ഭൂതാനാമനുകമ്പകാഃ। അകാമദ്വേഷസംയുക്താസ്തേ സന്തോ ലോകസത്കൃതാഃ
ജ്ഞാനവും ധൈര്യവും ഉള്ളവരും, എല്ലാ ജീവികളോടും അനുകമ്പയുള്ളവരും, കാരണമില്ലാതെ വൈരമില്ലാത്തവരും — ഇത്തരത്തിലുള്ള സദാചാരികൾ ലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.
ത്രീണ്യേവ തു പദാന്യാഹുഃ സതാം വൃത്തമനുസ്മരന്। ന ചൈവ ദ്രുഹ്യേദ്ദദ്യാച്ച സത്യം ചൈവ സദാ വദേത്
നല്ലവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ മൂന്നു ചുവടുകൾ മാത്രമെന്ന് പറയുന്നു: ഒരിക്കലും ദോഷം ചെയ്യരുത്, എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യണം, എപ്പോഴും സത്യം പറയണം.
സര്വത്ര ച ദയാവന്തഃ സന്തഃ കരുണവേദിനഃ। ഗച്ഛന്തീഹ സുസംതുഷ്ടാ ധര്മ്യം പന്ഥാനമുത്തമമ്
എവിടെയും സദാചാരികൾ കരുണയുള്ളവരും, മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന അറിയുന്നവരുമാണ്; അവർ ഇവിടെ സന്തോഷത്തോടെ ഉത്തമമായ ധാർമിക പഥത്തിൽ നടക്കുന്നു.
ശിഷ്ടാചാരാ മഹാത്മാനോ യേഷാം ധര്മഃ സുനിശ്ചിതഃ। അനസൂയാ ക്ഷമാ ശാന്തിഃ സംതോഷഃ പ്രിയവാദിതാ
നല്ല പെരുമാറ്റവും ഉറപ്പായ ധർമ്മവും ഉള്ള മഹാത്മാക്കൾ — അസൂയയില്ല, ക്ഷമയുണ്ട്, മനസ്സിൽ ശാന്തിയും സംതൃപ്തിയും, സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിക്കുന്നവരും —
കാമക്രോധപരിത്യാഗഃ ശിഷ്ടാചാരനിഷേവണമ്। കര്മ ച ശ്രുതസംപന്നം സതാം മാര്ഗമനുത്തമമ്
കാമവും ക്രോധവും ഉപേക്ഷിച്ച്, നല്ലവരുടെ പെരുമാറ്റം അനുസരിച്ച്, പഠനത്താൽ സമ്പന്നമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നത് — ഇതാണ് നല്ലവരുടെ ഉത്തമമായ വഴി.
ശിഷ്ടാചാരം നിഷേവന്തേ നിത്യം ധ്രമമനുവ്രതാഃ। പ്രജ്ഞാപ്രാസാദമാരൂഹ്യ മുഹ്യതോ മഹതോ ജനാന്
എപ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവർ, നല്ലവരുടെ പെരുമാറ്റം പിന്തുടരുന്നു; ജ്ഞാനത്തിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഉയർന്ന്, അനേകർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുമ്പോൾ അവർ മുന്നേറുന്നു.
പ്രേക്ഷന്തേ ലോകവൃത്താനി വിവിധാനി ദ്വിജോത്തമാഃ। അതിഷുണ്യാനി ദാനാനി താനി ദ്വിജവരോത്തമ
ലോകത്തിലെ വിവിധ രീതികൾ ദ്വിജന്മാർ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുന്നു; എന്നാൽ, ദാനം ചെയ്യുന്നത് വളരെ അപൂർവ്വമാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം യഥാപ്രജ്ഞം യഥാശ്രുതമ്। ശിഷ്ടാചാരഗുണാന്ബ്രഹ്മന്പുരസ്കൃത്യ ദ്വിജര്ഷഭ
ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയതും കേട്ടതും പോലെ, നല്ല ആചാരങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ മുൻനിർത്തി, ഇതെല്ലാം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
സ തു വിപ്രമഥോവാച ധര്മവ്യാധോ യുധിഷ്ഠിര। യദഹം ഹ്യാചരേ കര്മ ഘോരമേതദസംശയമ്
അപ്പോൾ ധർമ്മവ്യാധൻ യുദിഷ്ഠിരനോടു പറഞ്ഞു: ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ജോലി ഭയങ്കരമാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല.
വിധിസ്തു ബലവാന്ബ്രഹ്മന്ദുസ്തരം ഹി പുരാ കൃതമ്। പുരാ കൃതസ് പാപസ്യ കര്മദോഷോ ഭവത്യയമ്
ഭാഗ്യം വളരെ ശക്തമാണ്, ബ്രാഹ്മണാ; പുരാതനകാലത്ത് കടുത്ത വിധി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു, അതിൽ നിന്നാണ് പാപകരമായ പ്രവൃത്തിയുടെ ദോഷം ഉണ്ടാകുന്നത്.
ദോപസ്യൈതസ്യ വൈ ബ്രഹ്മന്വിഘാതേ യത്നവാനഹമ്। വിധിനാ ഹി ഹതേ പൂര്വം നിമിത്തം ഘാതകോ ഭവേത്
ഈ പാപം ഒഴിവാക്കാൻ ഞാൻ വളരെ ശ്രമിക്കുന്നു, ബ്രാഹ്മണാ; പക്ഷേ, വിധി മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചാൽ, കൊല്ലുന്നവൻ വെറും ഉപാധിയാകും.
നിമിത്തഭൂതാ ഹി വയം കര്മണോഽസ്യ ദ്വിജോത്തമ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ നമ്മൾ വെറും ഉപാധികൾ മാത്രമാണ്.
യേഷാം ഹതാനാം മാംസാനി വിക്രീണീമോ വയം ദ്വിജ। തേഷാമപി ഭവേദ്ധര്മ ഉപയോഗേന ഭക്ഷണാത്। ദേവതാതിഥിഭൃത്യാനാം പിതൃണാം ചാപി പൂജനാത്
ബ്രാഹ്മണാ, ഞങ്ങൾ കൊല്ലുന്നവരുടെ മാംസം വിൽക്കുമ്പോഴും, അതു ഭക്ഷണമായി ഉപയോഗിച്ചാലും, ദേവന്മാരെയും അതിഥികളെയും ഭൃത്യന്മാരെയും പിതാക്കളെയും ആദരിക്കുന്നതിലൂടെ അവർക്കും ധർമ്മം ലഭിക്കും.
ഓഷധ്യോ വീരുധശ്ചൈവ പശവോ മൃഗപക്ഷിണഃ। അന്നാദ്യഭൂതാ ലോകസ്യ ഇത്യപി ശ്രൂയതേ ശ്രുതിഃ
ഔഷധികളും ചെടികളും പശുക്കളും കാട്ടുമൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ലോകത്തിന് ഭക്ഷണമായി വേണമെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറയുന്നു.
ആത്മമാംസപ്രസാദേന ശിബിരൌശീനരോ നൃപഃ। സ്വര്ഗം സുദുര്ലഭം പ്രാപ്തഃ ക്ഷമാവാന്ദ്വിജസത്തമ
തൻ്റെ സ്വന്തം മാംസം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ക്ഷമയുള്ള ഉശീനര വംശത്തിലെ ശിബി രാജാവ് ദുർലഭമായ സ്വർഗം പ്രാപിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
രാജ്ഞോ മഹാനസേ പൂര്വം രന്തിദേവസ്യ വൈ ദ്വിജ। [ദ്വേ സഹസ്രേ തു പച്ഛേതേ പശൂനാമന്വഹം തദാ।] അഹന്യഹനി പച്യേതേ ദ്വേ സഹസ്രേ ഗവാം തഥാ
ബ്രാഹ്മണാ, റന്തിദേവൻ്റെ അന്നശാലയിൽ ഓരോ ദിവസവും ഇരുപതിനായിരം മൃഗങ്ങളും അതുപോലെ തന്നെ പശുക്കളും പാകം ചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്നു.
സ മാസം ദദതോ ഹ്യന്നം രന്തിദേവസ്യ നിത്യശഃ। അതുലാ കീര്തിരഭവന്നൃപസ്യ ദ്വിജസത്തമ
ഒരു മാസം ദിവസേന അന്നം ദാനം ചെയ്തതുകൊണ്ട്, റന്തിദേവൻ്റെ കീർത്തി തുല്യമായില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
ചാതുര്മാസ്യേ ച പശവോ വധ്യന്ത ഇതി നിത്യശഃ। അഗ്നയോ മാംസകാമാശ്ചഇത്യപി ശ്രൂയതേ ശ്രുതിഃ
ചതുര്മാസ്യത്തിൽ മൃഗങ്ങളെ നിത്യമായി കൊല്ലുന്നതായി, അഗ്നികൾക്കും മാംസം ആഗ്രഹമുണ്ടെന്നതായും ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറയുന്നു.
യജ്ഞേഷു പശവോ ബ്രഹ്മന്വധ്യന്തേ സതതം ദ്വിജൈഃ। സംസ്കൃതാഃ കില മന്ത്രൈശ്ച തേഽപി സ്വര്ഗമവാപ്നുവന്
യാഗങ്ങളിൽ ദ്വിജന്മാർ എപ്പോഴും മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നു, ബ്രാഹ്മണാ; മന്ത്രങ്ങളാൽ ശുദ്ധീകരിച്ചവരും സ്വർഗം പ്രാപിക്കുന്നു.
യദി നൈവാഗ്നയോ ബ്രഹ്മന്മാംസകാമാഽഭവന്പുരാ। ഭക്ഷ്യം നൈവാഭവന്മാംസം കസ്യചിദ്ദ്വിജസത്തമ
ബ്രാഹ്മണാ, പുരാതനകാലത്ത് അഗ്നികൾക്ക് മാംസം ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, മാംസം ഒരാള്ക്കും ഭക്ഷ്യമായി മാറിയേനെ.
അത്രാപി വിധിരുക്തശ് മുനിഭിര്മാംസഭക്ഷണേ
മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഇവിടെ മുനികൾ വിധി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ദേവതാനാം പിതൃണാം ച ശുങ്ക്തേ ദത്ത്വാഽപിയഃ സദാ। യഥാവിധി യഥാശ്രദ്ധം ന സ ദുഷ്യേത ഭക്ഷണാത്
ദേവന്മാര്ക്കും പിതാക്കള്ക്കും യഥാവിധി വിശ്വാസപൂർവ്വം അർപ്പണം നടത്തി പാനീയം ഒഴിച്ചാൽ, ഭക്ഷണത്തിൽ ദോഷമില്ല, ബ്രാഹ്മണാ.
അമാംസാശീ ഭവത്യേവമിത്യപി ശ്രൂയതേ ശ്രുതിഃ। ഭാര്യാം ഗച്ഛന്ബ്രഹ്മചാരീ ഋതൌ ഭവതി ബ്രാഹ്മണഃ
ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ മാംസം കഴിക്കാത്തവനാകുമെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറയുന്നു; ബ്രഹ്മചാരി തന്റെ ഭാര്യയെ ശരിയായ സമയത്ത് സമീപിച്ചാൽ ബ്രാഹ്മണനായി തുടരുന്നു.
സത്യാനൃതേ വിനിശ്ചിത്യ അത്രാപി വിധിരുച്യതേ। സൌദാസേന തദാ രാജ്ഞാ മാനുഷാ ഭക്ഷിതാ ദ്വിജ। ശാപാഭിഭൂതേന ഭൃശമത്ര കിം പ്രതിഭാതി തേ
സത്യം-അസത്യം പരിശോധിച്ച്, ഇവിടെ ഒരു വിധി പറയപ്പെടുന്നു: ശാപം ബാധിച്ച സൗദാസ രാജാവ് ഒരിക്കൽ മനുഷ്യമാംസം ഭക്ഷിച്ചു, ബ്രാഹ്മണാ; ഇതിനെക്കുറിച്ച് നിനക്ക് എന്താണ് തോന്നുന്നത്?
സ്വധര്മ ഇതികൃത്വാ തു ന ത്യജാമി ദ്വിജോത്തമ। പുരാ കൃതമിതി ജ്ഞാത്വാ രജീവാമ്യേതേന കര്മണാ
സ്വധർമ്മം എന്നതിനെ ഞാൻ എന്റെ കടമയെന്നു കരുതുന്നു, അതിനാൽ ഞാൻ അതു ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. ഇത് മുമ്പ് ചെയ്തതാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഈ പ്രവൃത്തി ഞാൻ കമലപൂവിനെപ്പോലെ ആസ്വദിക്കുന്നു.
സ്വധര്മം ത്യജതോ ബ്രഹ്മന്നധര്മ ഇഹ ദൃശ്യതേ। സ്വകര്മനിരതോ യസ്തു ധര്മഃ സ ഇതി നിശ്ചയഃ
സ്വധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനിൽ അധർമ്മം കാണപ്പെടുന്നു, ബ്രാഹ്മണാ. എന്നാൽ തന്റെ കർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവനിൽ തന്നെ ധർമ്മമുണ്ടെന്നു ഉറപ്പാണ്.