സംസ്തൂയമാനോ വിപ്രേന്ദ്രൈര്മാനയാനോ ദ്വിജോത്തമാന്। കല്കീചരിഷ്യതി മഹീം സദാ ദസ്യുവധേ രതഃ
ബ്രാഹ്മണപ്രമുഖന്മാർ അവനെ പുകഴ്ത്തി, ഉത്തമ ദ്വിജന്മാരെ ആദരിച്ച്, കല്കി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ച്, ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ എപ്പോഴും താൽപര്യത്തോടെ ഇരിക്കും.
ഹാ മാതസ്താത പുത്രേതി താസ്താ വാചഃ സുദാരുണാഃ। വിക്രോശമാനാന്സുഭൃശം ദസ്യൂനനേഷ്യതി സംക്ഷയമ്
‘അയ്യോ അമ്മേ! അച്ഛാ! മകനേ!’ എന്നിങ്ങനെ ഭയങ്കരമായ ഈ നിലവിളികൾ ഉയരുമ്പോൾ, അവൻ ദുഷ്ടന്മാരെ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കും.
തതോഽധറ്മവിനാശോ വൈ ധര്മവൃദ്ധിശ്ച ഭാരത। ഭവിഷ്യതി കൃതേപ്രാപ്തേ ക്രിയാവാംശ്ച ജനസ്തഥാ
അതിനുശേഷം, ഭാരത, അധർമ്മം നശിച്ച്, ധർമ്മം വളരും; കൃതയുഗം എത്തിയപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ നല്ല പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടും.
ആരാമാശ്ചൈവ ചൈത്യാശ്ച തടാകാവസഥാസ്തഥാ। പുഷ്കരിണ്യശ്ച വിവിധാ ദേവതായതനാനി ച
തോട്ടങ്ങൾ, ക്ഷേത്രങ്ങൾ, കുളങ്ങൾ, വസതികൾ, വിവിധതരം പുഷ്കരിണികൾ, ദേവതകളുടെ ആലയങ്ങൾ എന്നിവ ഉണ്ടാകും.
യജ്ഞക്രിയാശ്ച വിവിധാ ഭവിഷ്യന്തി കൃതേ യുഗേ। ബ്രാഹ്മണാഃ സാധവശ്ചൈവ മുനയശ്ച തപസ്വിനഃ
കൃതയുഗത്തിൽ വിവിധയാഗങ്ങൾ നടക്കും; ബ്രാഹ്മണന്മാർ, സദാചാരികൾ, തപസ്സുചെയ്യുന്ന മുനികൾ—all ഇവർ വളരും.
ആശ്രമാ ഹതപാഷണ്ഡാഃ സ്ഥിതാഃ സത്യേ ജനാസ്തദാ। ജായന്തി സര്വഭൂതാനി ശുധ്യമാനാനി ചൈവ ഹി
കപടവിദ്യകൾ ഇല്ലാത്ത ആശ്രമങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെടും; ജനങ്ങൾ സത്യത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കും; എല്ലാ ജീവികളും ശുദ്ധരാകും.
സര്വേഷ്വൃതുഷു രാജേന്ദ്ര സര്വം സസ്യം ഭവിഷ്യതി। നരാ ദാനേഷു നിരതാ വ്രതേഷു നിയമേഷു ച
എല്ലാ കാലാവസ്ഥകളിലും എല്ലാ വിളകളും സമൃദ്ധിയായി വളരും; മനുഷ്യർ ദാനം ചെയ്യുന്നതിലും, വ്രതങ്ങളിലും, നിയന്ത്രണങ്ങളിലും താൽപര്യത്തോടെ ഇരിക്കും.
ജപയജ്ഞപരാ വിപ്രാ ധര്മകാമാ മുദാ യുതാഃ। പാലയിഷ്യന്തി രാജാനോ ധര്മേണേമാം വസുംധരാമ്
ജപവും യാഗവും ചെയ്യുന്നതിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർ താൽപര്യത്തോടെ, ധർമ്മം ആഗ്രഹിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും; രാജാക്കന്മാർ ഈ ഭൂമിയെ ധർമ്മപാലനത്തിലൂടെ സംരക്ഷിക്കും.
വ്യവഹാരരതാ വൈശ്യാ ഭവിഷ്യന്തി കൃതേ യുഗേ। ഷട്കര്മനിരതാ വിപ്രാഃ ക്ഷത്രിയാ രക്ഷണേ രതാഃ
കൃതയുഗത്തിൽ വൈശ്യന്മാർ വ്യാപാരത്തിൽ താൽപര്യത്തോടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ആറു കര്മങ്ങളിലും, ക്ഷത്രിയർ സംരക്ഷണത്തിൽ താൽപര്യത്തോടെ ഇരിക്കും.
ശുശ്രൂഷായാം രതാഃ ശൂദ്രാസ്തഥാ വര്ണത്രയസ്യ ച। ഏഷ ധര്മഃ കൃതയുഗേ ത്രേതായാം ദ്വാപരേ തഥാ
ശൂദ്രന്മാർ മറ്റു മൂന്നു വർണ്ണങ്ങളെയും സേവിക്കാൻ താൽപര്യത്തോടെ ഇരിക്കും; ഇതാണ് കൃതയുഗത്തിലെ ധർമ്മം, ത്രേതായുഗത്തിലും ദ്വാപരയുഗത്തിലും ഇതുപോലെയാണ്.
പശ്ചിമേ യുഗകാലേ ച യഃ സ തേ സംപ്രകീര്തിതഃ। സര്വലോകസ് വിദിതാ യുഗസഹ്ഖ്യാ ച പാണ്ഡവ
യുഗത്തിന്റെ അവസാനം ഇതാണ് നിന്നോട് പറഞ്ഞത്; യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണം എല്ലാവർക്കും അറിയാമാണ്, പാണ്ഡവ.
ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതമതീതാനാഗതം മയാ। വായുപ്രോക്തമനുസ്മൃത്യപുരാണമൃഷിസംസ്തുതമ്
ഇതെല്ലാം, കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതും, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; വായു പറഞ്ഞതും, പുരാതനമുനികൾ പുകഴ്ത്തിയതും ഓർത്ത്.
ഏവം സംസാരമാര്ഗാ മേ ബഹുശശ്ചിരജീവിനഃ। ദൃഷ്ടാശ്ചൈവാനുഭൂതാശ്ച കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
ഇങ്ങനെ, ദീർഘായുസ്സുള്ളവനേ, ഞാൻ ഈ ലോകജീവിതത്തിന്റെ പല വഴികളും കണ്ടിട്ടുണ്ട്, അനുഭവിച്ചുമുണ്ട്. ഇനി നീ എന്താണ് കൂടുതൽ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഇദം ചൈവാപരം ഭൂയഃ സഹ ഭ്രാതൃഭിരച്യുത। ധര്മസംശയമോക്ഷാര്ഥം നിബോധ വചനം മമ
ഇനി അച്യുതനേ, സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം നീ എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം; നീയുള്ള ധർമ്മസന്ദേഹങ്ങൾ തീർക്കാനാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്.
ന തേഽന്യഥാഽത്ര വിജ്ഞേയോ ധര്മോ ധര്മഭൃതാംവര। ധര്മാത്മാ ഹി സുഖം രാജന്പ്രേത്യ ചേഹ ച നന്ദതി
ധർമ്മം മറ്റെന്തെങ്കിലും വിധത്തിൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതല്ല, ധർമ്മത്തെ പാലിക്കുന്നവരുടെ մեջ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ. ധാർമ്മികനായവൻ ഈ ലോകത്തും മരണത്തിന് ശേഷവും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.
ന ബ്രാഹ്മണേ പരിഭവഃ കര്തവ്യസ്തേ കദാചന। ബ്രാഹ്മണഃ കുപിതോഽഹന്യാദപി ലോകാന്പ്രതിജ്ഞയാ
ബ്രാഹ്മണനെ ഒരിക്കലും അവഹേളിക്കരുത്; കാരണം, ബ്രാഹ്മണൻ കോപിതനാകുമ്പോൾ തന്റെ പ്രതിജ്ഞയാൽ ലോകങ്ങൾ പോലും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും.
മാര്കണ്ഡേയവചഃ ശ്രുത്വാ കുരൂണാം പ്രവരോ നൃപഃ। ഉവാച വചനം ധീമാന്പരമം പരമദ്യുതിഃ
മാർകണ്ഡേയന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കുരുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനും മഹത്വമുള്ളവനുമായ രാജാവ്, ബുദ്ധിമാനായവൻ, ഉജ്വലമായവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഏതച്ഛ്രുത്വാ മയാ കിം സ്യാത്കര്തവ്യം മുനിസത്തമ। കഥം ചായം ജിതോലോകോ രക്ഷിതവ്യോ ഭവിഷ്യതി
മഹർഷിയേ, ഞാൻ ഇതൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം? ജയിച്ച ഈ ലോകം എങ്ങനെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കണം?
കസ്മിന്ധര്മേ മയാ സ്ഥേയം പ്രജാഃ സംരക്ഷതാ മുനേ। കഥംച വര്തമാനോ വൈ ന ച്യവേയം സ്വധര്മതഃ
മഹർഷിയേ, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഏത് ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കണം? അങ്ങനെ ജീവിക്കുമ്പോൾ എന്റെ സ്വന്തം ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ തെറ്റിപ്പോകാതെ ഇരിക്കാം?
ദയാവാന്സര്വബൂതേഷു ഹിതോ രക്തോഽനസൂയകഃ। ഉപത്യാനാമിവ സ്നേഹാത്പ്രജാനാം രക്ഷണേ രതഃ
എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ളവനായി, അവർക്കു നല്ലതിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാകണം, അസൂയയില്ലാത്തവനായി, അച്ഛൻ കുട്ടികളോടുള്ള സ്നേഹത്തോടുപോലെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആസ്വദിക്കണം.
ചര ധര്മം ത്യജാധര്മം പിതൄന്പൂര്വാനനുസ്മര। പ്രമാദാദ്യത്കൃതം തേഽഭൂത്സമ്യഗ്ജ്ഞാനേന തജ്ജയ
നീ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം, അധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കണം, പിതാക്കളെയും മുൻപത്തെ പിതാക്കളെയും ഓർക്കണം; അശ്രദ്ധയാൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ ശരിയായ അറിവിലൂടെ നീ ജയിക്കണം.
അലം തേ മാനമാശ്രിത്യ സതതം പ്രിയവാഗ്ഭവ। വിജിത്യ പൃഥിവീം സര്വാം മോദമാനഃ സുഖീ ഭവ
അഹങ്കാരം നിന്നിൽ വസിക്കരുത്; എല്ലായ്പ്പോഴും സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിക്കണം. ഭൂമി മുഴുവൻ ജയിച്ച ശേഷം സന്തോഷത്തോടെയും സുഖത്തോടെയും ജീവിക്കണം.
ഏഷ ഭൂതോ ഭവിഷ്യശ്ച ധര്മസ്തേ സമുദീരിതഃ। ന തേഽസ്ത്യവിദിതം കിംചിദതീതാനാഗതം ഭുവി
ഇതാ, കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ ധർമ്മം ഞാൻ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു; ഭൂമിയിൽ കഴിഞ്ഞതോ വരാനിരിക്കുന്നതോ ഒന്നും നിന്നെ അറിയാത്തതല്ല.
തസ്മാദിമം പരിക്ലേശം ത്വം താത ഹൃദി മാ കൃഥാഃ। പ്രാജ്ഞാസ്താത ന മുഹ്യന്തി കാലേനാപി പ്രപീഡിതാഃ
അതുകൊണ്ട്, മകനേ, ഈ ദുഃഖം ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കരുത്; ബുദ്ധിമാന്മാർ, കാലം എത്രയൊക്കെ കഠിനമാകുമ്പോഴും മനസ്സു കുഴയാറില്ല.
ഏഷ കാലോ മഹാബാഹോ അപി സര്വദിബൌകസാമ്। മുഹ്യന്തി ഹി പ്രജാസ്താത കാലേനാപി പ്രചോദിതാഃ
മഹാബാഹുവേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഇതാണ് സമയമെന്നു പറയാം; മകനേ, കാലം പ്രേരിപ്പിച്ചാലും ജനങ്ങൾ ഭ്രമത്തിലാവാറുണ്ട്.
മാ ച തേഽത്ര വിശങ്കാ ഭൂദ്യന്മയോക്തം തവാനഘ। അതിശങ്ക്യ വചോ ഹ്യേതദ്ധര്മലോപോ ഭവേത്തവ
നിനക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ ഒരു സംശയവും ഉണ്ടാകരുത്, പാപരഹിതനേ; ഈ വാക്കുകളിൽ അത്യധികം സംശയം കാണിക്കുന്നത് നീയുള്ള ധർമ്മം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കാരണമാകും.
ജാതോസി പ്രഥിതേ വംശേ കുരൂണാം ഭരതര്ഷഭ। കര്മണാ മനസാ വാചാ സര്വമേതത്സമാചര
ഭരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, നീ പ്രസിദ്ധമായ കുരുവംശത്തിൽ ജനിച്ചവനാണ്; പ്രവർത്തിയിൽ, മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ ഇതൊക്കെയും നീ അനുഷ്ഠിക്കണം.
യത്ത്വയോക്തം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ വാക്യം ശ്രുതിമനോഹരമ്। തഥാ കരിഷ്യേ യത്നേന ഭവതഃ ശാസനം വിഭോ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, നീ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ അതിമനോഹരമായിരുന്നു; മഹാനേ, ഞാൻ പരിശ്രമത്തോടെ അവയെല്ലാം അനുഷ്ഠിക്കും.
ന മേ ലോഭോസ്തി വിപ്രേന്ദ്രന ഭയം ന ച മത്സരഃ। കരിഷ്യാമി ഹി തത്സര്വമുക്തം യത്തേ മയി പ്രഭോ
ബ്രാഹ്മണനേ, എനിക്ക് ലാലസയോ ഭയമോ അസൂയയോ ഇല്ല; മഹാനേ, നീ എന്നോട് പറഞ്ഞതൊക്കെയും ഞാൻ നിർവഹിക്കും.
ശ്രുത്വാ തു വചനം തസ്യ പാണ്ഡവസ്യ യശസ്വിനഃ। സംഹൃഷ്ടഃ പാണ്ഡവാ രാജന്സഹിതാ ശാര്ങ്ഗധന്വനാ
ആ പ്രശസ്തനായ പാണ്ഡവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, പാണ്ഡവരും ശാരംഗധന്വിയുമായവനും ചേർന്ന് സന്തോഷിച്ചു, രാജാവേ.