വാരാഹം രൂപമാസ്ഥായ മയേയം ജഗതീ പുരാ। മജ്ജമാനാ ജലേ വിപ്ര വീര്യേണാസീത്സമുദ്ധൃതാ
ഒരു കാലത്ത് ഞാൻ വാരാഹമായ രൂപം ധരിച്ച്, ജലം നിറഞ്ഞതിൽ മുങ്ങിപ്പോയ ഭൂമിയെ എന്റെ ശക്തിയാൽ ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു, ബ്രാഹ്മണാ.
അഗ്നിശ്ച ബഡബാവക്രേ ഭൂത്വാഽഹം ദ്വിജസത്തമ। പിബാമ്യാപഃ സദാ വിദ്വംസ്താശ്ചൈവ വിസൃജാമ്യഹമ്
സമുദ്രത്തിലെ അഗ്നിരൂപമായ ബഡബാമുഖം ആയി ഞാൻ ജലങ്ങളെ എന്നും കുടിച്ചുമാറ്റുന്നു, ജ്ഞാനിയേ, പിന്നെ അവയെ വീണ്ടും വിടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ബ്രഹ്മ വക്രം ഭുജൌ ക്ഷത്രമൂരൂ മേ സംസ്ഥിതാ വിശഃ। പാദൌ ശൂദ്രാ ഭവന്തീമേ വിക്രമേണ ക്രമേണ ച
ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്റെ വായാണ്, ക്ഷത്രിയർ എന്റെ കൈകളിലാണ്, വൈശ്യർ എന്റെ തുണ്ടുകളിൽ, ശൂദ്രന്മാർ എന്റെ കാലുകളായി, എന്റെ ശക്തിയാലും ക്രമത്താലും നിലകൊള്ളുന്നു.
ഋഗ്വേദഃ സാമവേദശ്ച യജുര്വേദോഽപ്യഥര്വണഃ। മത്തഃ പ്രാദുര്ഭവന്ത്യേതേ മാമേവ പ്രവിശന്തി ച
ഋഗ്വേദം, സാമവേദം, യജുര്വേദം, അതർവ്വവേദം—ഇവയെല്ലാം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്, പിന്നെ ഇവ വീണ്ടും എന്നിലേക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്.
യതയഃ ശാന്തിപരമാ യതാത്മാനോ മുമുക്ഷവഃ। കാമക്രോധദ്വേഷമുക്താ നിഃസംജ്ഞാ വീതകല്മഷാഃ
ശാന്തിയിലേക്കാണ് മനസ്സുള്ള, ആത്മസംയമനം നേടിയ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ആസക്തിയും കോപവും വൈരവും വിട്ട, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത, പാപരഹിതരായ യതികൾ—
സത്വസ്ഥാ നിരഹംകാരാ നിത്യമധ്യാത്മകോവിദാഃ। മാമേവ സതതം വിപ്രാശ്ചിന്തയന്ത ഉപാസതേ
സത്വഗുണത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത, ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നെ എന്നും ചിന്തിച്ച് ആരാധിക്കുന്നു.
അഹം സംവര്തകോ വഹ്നിരഹം സംവര്തകോ യമഃ। അഹം സംവര്തകഃ സൂര്യസ്ത്വഹം സംവര്തകോഽനിലഃ
സമസ്തം സംഹരിക്കുന്ന അഗ്നിയാണ് ഞാൻ, സംഹാരകാല യമൻ ഞാൻ, സംഹാരസൂര്യൻ ഞാൻ, സംഹാരവായു ഞാൻ തന്നെയാണ്.
താരാരൂപാണി ദൃശ്യന്തേ യാന്യേതാനി നഭസ്തലേ। മമ രൂപാണ്യഥൈതാനി വിദ്ധി ത്വം ദ്വിജസത്തമ
ആകാശത്ത് കാണുന്ന എല്ലാ നക്ഷത്രരൂപങ്ങളും എന്റെ തന്നെ രൂപങ്ങളാണെന്ന് നീ അറിയണം, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ.
രത്നാകരാഃ സമുദ്രാശ്ച സര്വ ഏവ ചതുര്ദിശഃ। വസനം ശയനം ചൈവ വിലയം ചൈവ വിദ്ധി മേ
മുത്തുകളും രത്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ സമുദ്രങ്ങൾ, നാലു ദിശകളും—ഇവയുടെ വസ്ത്രവും വിശ്രമവും ലയവും എന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് എന്ന് നീ അറിയണം.
മയൈവ സുവിഭക്താസ്തേ ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ। കാമം ക്രോധം ച ഹര്ഷം ച ഭയം മോഹം തഥൈവ ച। മമൈവ വിദ്ധി രോമാണി സര്വാണ്യേതാനി സത്തമ
ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ സാധിക്കാനായി ഇവയെല്ലാം ഞാൻ തന്നെ നന്നായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു; ആഗ്രഹം, കോപം, സന്തോഷം, ഭയം, മോഹം—ഇവയെല്ലാം എന്റെ രോമങ്ങൾ തന്നെയാണ്, മഹാനേ.
പ്രാപ്നുവന്തി നരാ വിപ്ര യത്കൃത്വാ കര്മ ശോഭനമ്। സത്യം ദാനം തപശ്ചോഗ്രമഹിംസാ ചൈവ ജന്തുഷു
മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന സത്യം, ദാനം, കഠിനമായ തപസ്, ജീവികളോടുള്ള അഹിംസ—ഇവയൊക്കെയും, ബ്രാഹ്മണാ, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്നു.
മദ്വിധാനേന വിഹിതാ മമ ദേഹവിഹാരിണഃ। മയാഽഭിഭൂതവിജ്ഞാനാ വിചേഷ്ടന്തേ ന കാമതഃ
എന്റെ നിയമപ്രകാരം, എന്റെ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്നവരും, ഞാൻ നിയന്ത്രിച്ച ജ്ഞാനമുള്ളവരും, സ്വൈച്ഛികമായി അല്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
സമ്യഗ്വേദമധീയാനാ യജന്തേ വിവിധൈര്മഖൈഃ। ശാന്താത്മാനോ ജിതക്രോധാഃ പ്രാപ്നുവന്തി ദ്വിജാതയഃ
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, കോപം ജയിച്ച, വേദം ശരിയായി പഠിക്കുന്ന, വിവിധ യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്ന ദ്വിജന്മാർ ലക്ഷ്യം നേടുന്നു.
---ന ശക്യോ യോ വിദ്വന്നരൈര്ദുഷ്കൃതകര്മഭിഃ। ---ഭാഭിഭൂതൈഃ കൃപണൈരനാര്യൈരകൃതാത്മഭിഃ
ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർക്കും, പാപത്തിൽ മുങ്ങിയവർക്കും, ദുർഭാഗ്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവർക്കും, അശിഷ്ടന്മാർക്കും, ആത്മനിയന്ത്രണമില്ലാത്തവർക്കും, ജ്ഞാനിയേ, അവനെ അറിയാൻ കഴിയില്ല.
തസ്മാന്മഹാഫലംവിദ്ധി പദം സുകൃതകര്മണഃ। സുദുഷ്പ്രാപം വിമൂഢാനാം മാര്ഗം യോഗൈര്നിഷേവിതമ്
അതുകൊണ്ട്, മഹാഫലമായ സ്ഥാനം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർക്കാണ്; വിഡ്ഢികൾക്ക് അതിൽ എത്താൻ വളരെ കഷ്ടമാണ്; യോഗികൾ പിന്തുടരുന്ന വഴിയാണ് അത്.
യദാ യദാ ച ധര്മസ്യ ഗ്ലാനിര്ഭവതി സത്തമ। അഭ്യുത്ഥാനമധര്മസ്യ തദാഽഽത്മാനം സൃജാമ്യഹമ്
ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുകയും അധർമ്മം ഉയരുകയും ചെയ്യുന്നപ്പോഴെല്ലാം, മഹാനേ, ഞാൻ തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ദൈത്യാ ഹിംസാനുരക്താശ്ച അവധ്യാഃ സുരസത്തമൈഃ। രാക്ഷസാശ്ചാപി ലോകേഽസ്മിന്യദോത്പത്സ്യന്തി ദാരുണാഃ
ദൈത്യർ ഹിംസയിൽ ആസ്വാദം കാണുന്നവരാണ്; അവർക്ക് ദേവന്മാർക്ക് കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; ഈ ലോകത്ത് ഭയാനകമായ രാക്ഷസന്മാരും ജനിക്കും.
തദാഽഹംസംപ്രസൂയാമി ഗൃഹേഷു ശുഭകര്മണാമ്। പ്രവിഷ്ടോ മാനുഷം ദേഹം സര്വം പ്രശമയാമ്യഹമ്
അപ്പോൾ ഞാൻ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവരുടെ വീട്ടിൽ ജനിക്കുന്നു; മനുഷ്യശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, എല്ലാം ശമിപ്പിക്കുന്നു.
സൃഷ്ട്വാ ദേവമനുഷ്യാംസ്തു ഗന്ധര്വോരഗരാക്ഷസാന്। സ്ഥാവരാണി ച ഭൂതാനി സംഹരാമ്യാത്മമായയാ
ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും രാക്ഷസന്മാരെയും, കൂടാതെ നിലനിൽക്കുന്ന സകല ജീവികളും ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച്, എന്റെ മായാവശേഷം അവയെല്ലാം തിരിച്ചു എടുക്കുന്നു.
കര്മകാലേ പുനര്ദേഹമനുചിന്ത്യ സൃജാമ്യഹമ്। ആവിശ്യ മാനഷം ദേഹം മര്യാദാബന്ധകാരണാത്
കർമ്മത്തിന് സമയമാകുമ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും ആലോചിച്ച് ശരീരം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, അതിന്റെ അതിരുകൾ നിലനിർത്താൻ ഞാൻ ജനിക്കുന്നു.
ശ്വേതഃ കൃതയുഗേ വര്ണഃ പീതസ്ത്രേതായുഗേ മമ। ശ്യാമോ ദ്വാപരമാസാദ്യ കൃഷ്ണഃ കലിയുഗേ തഥാ
കൃതയുഗത്തിൽ എന്റെ വർണ്ണം വെളുപ്പാണ്, ത്രേതായുഗത്തിൽ മഞ്ഞയും, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ കറുത്തതും, കലിയുഗത്തിൽ കറുപ്പുമാണ്.
ത്രയോ ഭാഗാ ഹ്യധര്മസ് തസ്മിന്കാലേ ഭവനതി ച। `യദാ ഭവതി മേ വര്ണഃ കൃഷ്ണോ വൈ ദ്വിജസത്തമ്
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, എന്റെ വർണ്ണം കറുപ്പാകുമ്പോൾ, അകാലത്തിൽ അധർമ്മം മൂന്ന് ഭാഗത്തായി ഉയർന്നുവരുന്നു.
അന്തകാലേ ച സംപ്രാപ്തേ കാലോ ഭൂത്വാഽതിദാരുണഃ। ത്രൈലോക്യം നാശയാമ്യേകഃ കൃത്സ്നം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
അവസാനകാലം എത്തിയാൽ, ഞാൻ തന്നെ അത്യന്തം ഭയാനകമായ കാലമായി മാറി, സഞ്ചാരികളും അചഞ്ചലങ്ങളുമായ മൂന്ന് ലോകം മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കുന്നു.
അഹം ത്രിവര്ത്മാ വിശ്വാത്മാ സര്വലോകസുഖാവഹഃ। അജിതഃ സര്വഗോഽനന്തോ ഹൃഷീകേശ ഉരുക്രമഃ। കാലചക്രം നയാമ്യേകോ ബ്രഹ്മന്നഹമരൂപകമ്
ഞാൻ മൂന്നു വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും, സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവും, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും സന്തോഷം നൽകുന്നവനും, ജയിക്കാനാവാത്തവനും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനും, അനന്തനും, ഹൃഷീകേശനും, വിശാലമായ കാൽവെയിലുള്ളവനും, ബ്രഹ്മനേ, ഞാൻ ഒരുവൻ തന്നെ കാലചക്രം നിയന്ത്രിക്കുന്നു; എനിക്ക് രൂപമില്ല.
ശമനം സര്വഭൂതാനാം സര്വകാലകൃതോദ്യമമ്। ഏവം പ്രണിഹിതഃ സമ്യങ്മായയാ മുനിസത്തമ। സര്വഭൂതേഷു വിപ്രേന്ദ്ര ന ച മാം വേത്തി കശ്ചന
സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ശമനവും, എല്ലാ സമയത്തും പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തുടക്കം നൽകുന്നവനും ഞാനാണ്. ഇങ്ങനെ എന്റെ മായാവശാൽ ശരിയായി നിലകൊള്ളുന്നു, മുനിശ്രേഷ്ഠാ, എല്ലാ ജീവികളിലും, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, എന്നിരുന്നാലും ആരും എന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല.
സര്വലോകേ ച മാം ഭക്താഃ പൂജയന്തി ച സര്വശഃ
എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും എന്റെ ഭക്തർ എന്നെ എല്ലാ വിധത്തിലും ആരാധിക്കുന്നു.
യച്ച കിംചിത്ത്വയാ പ്രാപ്തം മയി ക്ലേശാത്മകം ദ്വിജ। സുഖോദയായ തത്സര്വം ശ്രേയസേ ച തവാനഘ
ദ്വിജാ, നീ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അനുഭവിച്ച എല്ലാ കഷ്ടതകളും, അതൊക്കെയും നിനക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കാനും ഉത്തമമംഗളത്തിനും വേണ്ടി തന്നെയാണ്, പാപരഹിതനേ.
യച്ച കിംചിത്ത്വയാ ലോകേ ദൃഷ്ടം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്। വിഹിത സര്വഥൈവാസൌ മമാത്മാ ഭൂതഭാവനഃ
നീ ലോകത്തിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള എല്ലാം—ചലിക്കുന്നതോ അചലമോ ആയതൊക്കെയും—അവയെല്ലാം ഞാൻ, സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവും സൃഷ്ടാവും ആയ ഞാൻ, സ്ഥാപിച്ചവയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
അര്ധം മമ ശരീരസ്യ സര്വലോകപിതാമഹഃ। അഹം നാരായണോ നാമ ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ
എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതി സകലലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹനാണ്; ഞാൻ നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ളവൻ.
യാവദ്യുഗാനാം വിപ്രര്ഷേ സഹസ്രപരിവര്തനമ്। താവത്സ്വപിമി വിശ്വാത്മാ സര്വലോകപിതാമഹഃ
ബ്രാഹ്മണമുനിശ്രേഷ്ഠാ, എത്രയോ ആയിരക്കണക്കിന് യുഗങ്ങൾ കഴിയുന്നുവോ, അത്രയും കാലം ഞാൻ, സകലലോകങ്ങളുടെ പിതാവും വിശ്വാത്മാവുമായ ഞാൻ, ഉറങ്ങുന്നു.