കാമം ദേവാഽപി മാം വിപ്ര ന ഹി ജാനന്തി തത്ത്വതഃ। ത്വത്പ്രീത്യാ തു പ്രവക്ഷ്യാമി യഥേദം വിമൃജാമ്യഹമ്
ബ്രാഹ്മണാ, ദേവന്മാര്ക്ക് പോലും എന്നെ സത്യത്തില് അറിയാന് കഴിയില്ല; പക്ഷേ, നിന്നോടുള്ള സ്നേഹത്താല് ഞാന് ഈ കാര്യങ്ങള് നിനക്ക് വിശദമായി പറയുന്നു.
പിതൃഭക്തോസി വിപ്രര്ഷേ മാം ചൈവ ശരണം ഗതഃ। തതോ ദൃഷ്ടോസ്മി തേ സാക്ഷാദ്ബ്രഹ്യചര്യം ച തേ മഹത്
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നീ പിതാക്കളോടു ഭക്തിയുള്ളവനും എന്നെ ആശ്രയിച്ചവനും ആകുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന് നേരിട്ട് നിന്റെ മുമ്പില് പ്രത്യക്ഷമായത്. നിന്റെ തപസ്സും വളരെ വലിയതാണ്.
ആപോ നാരാ ഇതി പ്രോക്താസ്താസാം നാമ കൃതം മയാ। തേന നാരായണപ്യുക്തോ മമ തത്ത്വയനം സദാ
ജലം 'നാരാ' എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; ആ പേര് ഞാന് തന്നെയാണ് നല്കിയത്. അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് നാരായണന് എന്ന പേരും, അതാണ് എനിക്ക് യഥാര്ത്ഥ സ്വഭാവവും.
അഹംനാരായണോ നാമ പ്രഭവഃ ശാശ്വതോഽവ്യയഃ। വിധാതാ സര്വഭൂതാനാം സംഹര്താ ച ദ്വിജോത്തമ്
ഞാന് നാരായണന് എന്ന പേരില് അറിയപ്പെടുന്നവനും, ശാശ്വതനും, അക്ഷയനും, എല്ലായിടത്തെയും സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനുമാണ്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ.
അഹം വിഷ്ണുരഹം ബ്രഹ്മാ ശക്രശ്ചാഹം സുരാധിപഃ। അഹം വൈശ്രവണോ രാജാ യമഃ പ്രേതാധിപസ്തഥാ
ഞാന് വിഷ്ണുവും, ഞാന് ബ്രഹ്മാവും, ഞാന് ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രനും, ഞാന് വൈശ്രവണന് രാജാവും, ഞാന് യമനും, മരിച്ചവരുടെ അധിപനും ആകുന്നു.
അഹം ശിവശ്ച സോമശ്ച കശ്യപോഽഥ പ്രജാപതിഃ। അഹം ധാതാ വിധാതാ ച യജ്ഞശ്ചാഹം ദ്വിജോത്തമ
ഞാന് ശിവനും, ഞാന് സോമനും, ഞാന് കശ്യപനും, പ്രജാപതിയും, ഞാന് ധാതാവും, വിധാതാവും, ഞാന് യജ്ഞവും ആകുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ.
അഗ്നിരാസ്യം ക്ഷിതി പാദൌ ചന്ദ്രാദിത്യൌ ച ലോചനേ। ദ്യൌര്മൂര്ധാ മേ ദിശഃ ശ്രോത്രേ തഥാഽഽപഃ സ്വേദസംഭവാഃ। സകലം ച നഭഃ കായോ വായുര്മനസി മേ സ്ഥിതഃ
എന്റെ വായാണ് അഗ്നി, കാലുകള് ഭൂമി, കണ്ണുകള് ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, തല ആകാശം, ചെവികള് ദിക്കുകള്, വിയര്പ്പില് നിന്നുള്ള ജലവും എന്റെ ഭാഗമാണ്; ആകാശം മുഴുവന് എന്റെ ശരീരവും, വായു എന്റെ മനസ്സിലാണു നിലകൊള്ളുന്നത്.
മയാ ക്രതുശതൈരിഷ്ടം ബഹുഭിസ്ത്വാപ്തദക്ഷിണൈഃ। യജന്തേ വേദവിദുഷോ മാം ദേവസദനേ സ്ഥിതമ്
വേദം അറിയുന്നവര് ദേവലോകത്തില് വസിക്കുന്ന എന്നെ, അനേകം വലിയ യാഗങ്ങളാലും ധാരാളം ദാനങ്ങളാലും ആരാധിക്കുന്നു.
പൃഥിവ്യാം ക്ഷത്രിയേന്ദ്രാശ് പാര്തിവാഃ സ്വര്ഗകാങ്ക്ഷിണഃ। യജന്തേ മാം തഥാ വൈശ്യാഃ സ്വര്ഗലോകജിഗീഷയാ
ഭൂമിയില് സ്വര്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ക്ഷത്രിയരാജാക്കന്മാരും, സ്വര്ഗലോകം നേടാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന വൈശ്യരും എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.
ചതുഃസമുദ്രപര്യന്താം മേരുമന്ദരഭൂഷണാമ്। ശേഷോ ഭൂത്വാഽഹമേവൈതാം ധാരയാമി വസുംധരാമ്
നാല് സമുദ്രങ്ങള് ചുറ്റിപ്പറ്റിയ, മേരുവും മന്ദരയും അലങ്കാരമായ ഭൂമിയെ, ഞാന് ശേഷനായി മാറി ഒരുവന് തന്നെ താങ്ങി നില്ക്കുന്നു.
വാരാഹം രൂപമാസ്ഥായ മയേയം ജഗതീ പുരാ। മജ്ജമാനാ ജലേ വിപ്ര വീര്യേണാസീത്സമുദ്ധൃതാ
ഒരു കാലത്ത് ഞാൻ വാരാഹമായ രൂപം ധരിച്ച്, ജലം നിറഞ്ഞതിൽ മുങ്ങിപ്പോയ ഭൂമിയെ എന്റെ ശക്തിയാൽ ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു, ബ്രാഹ്മണാ.
അഗ്നിശ്ച ബഡബാവക്രേ ഭൂത്വാഽഹം ദ്വിജസത്തമ। പിബാമ്യാപഃ സദാ വിദ്വംസ്താശ്ചൈവ വിസൃജാമ്യഹമ്
സമുദ്രത്തിലെ അഗ്നിരൂപമായ ബഡബാമുഖം ആയി ഞാൻ ജലങ്ങളെ എന്നും കുടിച്ചുമാറ്റുന്നു, ജ്ഞാനിയേ, പിന്നെ അവയെ വീണ്ടും വിടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ബ്രഹ്മ വക്രം ഭുജൌ ക്ഷത്രമൂരൂ മേ സംസ്ഥിതാ വിശഃ। പാദൌ ശൂദ്രാ ഭവന്തീമേ വിക്രമേണ ക്രമേണ ച
ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്റെ വായാണ്, ക്ഷത്രിയർ എന്റെ കൈകളിലാണ്, വൈശ്യർ എന്റെ തുണ്ടുകളിൽ, ശൂദ്രന്മാർ എന്റെ കാലുകളായി, എന്റെ ശക്തിയാലും ക്രമത്താലും നിലകൊള്ളുന്നു.
ഋഗ്വേദഃ സാമവേദശ്ച യജുര്വേദോഽപ്യഥര്വണഃ। മത്തഃ പ്രാദുര്ഭവന്ത്യേതേ മാമേവ പ്രവിശന്തി ച
ഋഗ്വേദം, സാമവേദം, യജുര്വേദം, അതർവ്വവേദം—ഇവയെല്ലാം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്, പിന്നെ ഇവ വീണ്ടും എന്നിലേക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്.
യതയഃ ശാന്തിപരമാ യതാത്മാനോ മുമുക്ഷവഃ। കാമക്രോധദ്വേഷമുക്താ നിഃസംജ്ഞാ വീതകല്മഷാഃ
ശാന്തിയിലേക്കാണ് മനസ്സുള്ള, ആത്മസംയമനം നേടിയ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ആസക്തിയും കോപവും വൈരവും വിട്ട, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത, പാപരഹിതരായ യതികൾ—
സത്വസ്ഥാ നിരഹംകാരാ നിത്യമധ്യാത്മകോവിദാഃ। മാമേവ സതതം വിപ്രാശ്ചിന്തയന്ത ഉപാസതേ
സത്വഗുണത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത, ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നെ എന്നും ചിന്തിച്ച് ആരാധിക്കുന്നു.
അഹം സംവര്തകോ വഹ്നിരഹം സംവര്തകോ യമഃ। അഹം സംവര്തകഃ സൂര്യസ്ത്വഹം സംവര്തകോഽനിലഃ
സമസ്തം സംഹരിക്കുന്ന അഗ്നിയാണ് ഞാൻ, സംഹാരകാല യമൻ ഞാൻ, സംഹാരസൂര്യൻ ഞാൻ, സംഹാരവായു ഞാൻ തന്നെയാണ്.
താരാരൂപാണി ദൃശ്യന്തേ യാന്യേതാനി നഭസ്തലേ। മമ രൂപാണ്യഥൈതാനി വിദ്ധി ത്വം ദ്വിജസത്തമ
ആകാശത്ത് കാണുന്ന എല്ലാ നക്ഷത്രരൂപങ്ങളും എന്റെ തന്നെ രൂപങ്ങളാണെന്ന് നീ അറിയണം, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ.
രത്നാകരാഃ സമുദ്രാശ്ച സര്വ ഏവ ചതുര്ദിശഃ। വസനം ശയനം ചൈവ വിലയം ചൈവ വിദ്ധി മേ
മുത്തുകളും രത്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ സമുദ്രങ്ങൾ, നാലു ദിശകളും—ഇവയുടെ വസ്ത്രവും വിശ്രമവും ലയവും എന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് എന്ന് നീ അറിയണം.
മയൈവ സുവിഭക്താസ്തേ ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ। കാമം ക്രോധം ച ഹര്ഷം ച ഭയം മോഹം തഥൈവ ച। മമൈവ വിദ്ധി രോമാണി സര്വാണ്യേതാനി സത്തമ
ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ സാധിക്കാനായി ഇവയെല്ലാം ഞാൻ തന്നെ നന്നായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു; ആഗ്രഹം, കോപം, സന്തോഷം, ഭയം, മോഹം—ഇവയെല്ലാം എന്റെ രോമങ്ങൾ തന്നെയാണ്, മഹാനേ.
പ്രാപ്നുവന്തി നരാ വിപ്ര യത്കൃത്വാ കര്മ ശോഭനമ്। സത്യം ദാനം തപശ്ചോഗ്രമഹിംസാ ചൈവ ജന്തുഷു
മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന സത്യം, ദാനം, കഠിനമായ തപസ്, ജീവികളോടുള്ള അഹിംസ—ഇവയൊക്കെയും, ബ്രാഹ്മണാ, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്നു.
മദ്വിധാനേന വിഹിതാ മമ ദേഹവിഹാരിണഃ। മയാഽഭിഭൂതവിജ്ഞാനാ വിചേഷ്ടന്തേ ന കാമതഃ
എന്റെ നിയമപ്രകാരം, എന്റെ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്നവരും, ഞാൻ നിയന്ത്രിച്ച ജ്ഞാനമുള്ളവരും, സ്വൈച്ഛികമായി അല്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
സമ്യഗ്വേദമധീയാനാ യജന്തേ വിവിധൈര്മഖൈഃ। ശാന്താത്മാനോ ജിതക്രോധാഃ പ്രാപ്നുവന്തി ദ്വിജാതയഃ
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, കോപം ജയിച്ച, വേദം ശരിയായി പഠിക്കുന്ന, വിവിധ യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്ന ദ്വിജന്മാർ ലക്ഷ്യം നേടുന്നു.
---ന ശക്യോ യോ വിദ്വന്നരൈര്ദുഷ്കൃതകര്മഭിഃ। ---ഭാഭിഭൂതൈഃ കൃപണൈരനാര്യൈരകൃതാത്മഭിഃ
ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർക്കും, പാപത്തിൽ മുങ്ങിയവർക്കും, ദുർഭാഗ്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവർക്കും, അശിഷ്ടന്മാർക്കും, ആത്മനിയന്ത്രണമില്ലാത്തവർക്കും, ജ്ഞാനിയേ, അവനെ അറിയാൻ കഴിയില്ല.
തസ്മാന്മഹാഫലംവിദ്ധി പദം സുകൃതകര്മണഃ। സുദുഷ്പ്രാപം വിമൂഢാനാം മാര്ഗം യോഗൈര്നിഷേവിതമ്
അതുകൊണ്ട്, മഹാഫലമായ സ്ഥാനം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർക്കാണ്; വിഡ്ഢികൾക്ക് അതിൽ എത്താൻ വളരെ കഷ്ടമാണ്; യോഗികൾ പിന്തുടരുന്ന വഴിയാണ് അത്.
യദാ യദാ ച ധര്മസ്യ ഗ്ലാനിര്ഭവതി സത്തമ। അഭ്യുത്ഥാനമധര്മസ്യ തദാഽഽത്മാനം സൃജാമ്യഹമ്
ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുകയും അധർമ്മം ഉയരുകയും ചെയ്യുന്നപ്പോഴെല്ലാം, മഹാനേ, ഞാൻ തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ദൈത്യാ ഹിംസാനുരക്താശ്ച അവധ്യാഃ സുരസത്തമൈഃ। രാക്ഷസാശ്ചാപി ലോകേഽസ്മിന്യദോത്പത്സ്യന്തി ദാരുണാഃ
ദൈത്യർ ഹിംസയിൽ ആസ്വാദം കാണുന്നവരാണ്; അവർക്ക് ദേവന്മാർക്ക് കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; ഈ ലോകത്ത് ഭയാനകമായ രാക്ഷസന്മാരും ജനിക്കും.
തദാഽഹംസംപ്രസൂയാമി ഗൃഹേഷു ശുഭകര്മണാമ്। പ്രവിഷ്ടോ മാനുഷം ദേഹം സര്വം പ്രശമയാമ്യഹമ്
അപ്പോൾ ഞാൻ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവരുടെ വീട്ടിൽ ജനിക്കുന്നു; മനുഷ്യശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, എല്ലാം ശമിപ്പിക്കുന്നു.
സൃഷ്ട്വാ ദേവമനുഷ്യാംസ്തു ഗന്ധര്വോരഗരാക്ഷസാന്। സ്ഥാവരാണി ച ഭൂതാനി സംഹരാമ്യാത്മമായയാ
ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും രാക്ഷസന്മാരെയും, കൂടാതെ നിലനിൽക്കുന്ന സകല ജീവികളും ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച്, എന്റെ മായാവശേഷം അവയെല്ലാം തിരിച്ചു എടുക്കുന്നു.
കര്മകാലേ പുനര്ദേഹമനുചിന്ത്യ സൃജാമ്യഹമ്। ആവിശ്യ മാനഷം ദേഹം മര്യാദാബന്ധകാരണാത്
കർമ്മത്തിന് സമയമാകുമ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും ആലോചിച്ച് ശരീരം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, അതിന്റെ അതിരുകൾ നിലനിർത്താൻ ഞാൻ ജനിക്കുന്നു.