സര്വതഃ സഹസാ ഭ്രാന്താസ്തേ പയോദാ നഭസ്തലമ്। സംവേഷ്ടയിത്വാ നശ്യന്തി വായുവേഗപരാഹതാഃ
അപ്രത്യക്ഷമായി ആ മേഘങ്ങൾ എല്ലാടും ചുറ്റി, ആകാശം മൂടി, കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ തകർന്നു പോയി.
കതതസ്തം മാരുതം ഘോരം സ്വയംഭൂര്മനുജാധിപ। ആദിഃ പദ്മാലയോ ദേവഃ പീത്വാ സ്വപിതി ഭാരത
അതിനുശേഷം, മനുഷ്യരാജാവേ, സ്വയംഭൂയായ ദൈവം, പദ്മത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, ആ ഭയങ്കരമായ കാറ്റ് കുടിച്ചു, ഉറങ്ങി.
തസ്മിന്നേകാര്ണവേ ഘോരേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ। നഷ്ടേ ദേവാസുരഗണഏ യക്ഷരാക്ഷസവര്ജിതേ
ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രത്തിൽ, സഞ്ചാരികളും അചഞ്ചലരുമായ എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും യക്ഷന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഇല്ലാതായി.
നിര്മനുഷ്യേ മഹീപാല നിഃശ്വാപദമഹീരുഹേ। അനന്തരിക്ഷേ ലോകേഽസ്മിന്ഭ്രമാമ്യേകോഽഹമാതുരഃ
മനുഷ്യരില്ലാതെ, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, മൃഗങ്ങളോ വൃക്ഷങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ആകാശമില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഞാൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം വിഷമത്തോടെ അലയുകയായിരുന്നു.
ഏകാര്ണവേ ജലേ ഘോരേ വിചരന്പാര്ഥിവോത്തമ। അപശ്യന്സര്വഭൂതാനി വൈക്ലബ്യമഗമം തതഃ
ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ജീവികൾ ആരെയും കാണാതെ, രാജാവേ, ഞാൻ നിരാശയിൽ ആകുകയായിരുന്നു.
തതഃ സുദീര്ഘം ഗത്വാഽഹം പ്ലവമാനോ ധരാധിപ। ശ്രാന്തഃ ക്വചിന്ന ശരണം ലബ്ധവാനസ്മ്യതന്ദ്രിതഃ
അതിനുശേഷം, ഭൂമിയുടെ അധിപനായ രാജാവേ, വളരെ ദൂരം നീന്തി, ക്ഷീണിച്ചെങ്കിലും ജാഗ്രതയോടെ, എവിടെയും അഭയം കിട്ടിയില്ല.
തതഃ കദാചിത്പശ്യാമി തസ്മിന്സലിലസംനിഘൌ। ന്യഗ്രോധം സുമഹാന്തം വൈ വിശാലം പൃഥിവീപതേ
അപ്പോൾ, ആ വെള്ളത്തിനരികിൽ, ഭൂമിയുടെ രാജാവേ, ഞാൻ വലിയതും വിശാലവുമായ ഒരു ആൽമരം കണ്ടു.
ശാഖായാം തസ്യ വൃക്ഷസ്യ വിസ്തീര്ണായാം നരാധിപ। പര്യങ്കേ പൃഥിവീപാല ദിവ്യാസ്തരണസംസ്തൃതേ
ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ വിശാലമായ ഒരു ശാഖയിൽ, മനുഷ്യരുടെ രാജാവേ, ദിവ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ വിരിച്ച ഒരു കിടക്ക ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉപവിഷ്ടം മഹാരാജ പദ്മേന്ദുസദൃശാനനമ്। ഫുല്ലപദ്മവിശാലാക്ഷം ബാലം പശ്യാമി ഭാരത
മഹാരാജാവേ, അവിടെ ഇരുന്ന്, പുഷ്പിച്ച താമരപോലെയുള്ള വലിയ കണ്ണുകളും, ചന്ദ്രനെയും താമരയെയും പോലെ മുഖവുമുള്ള ഒരു ബാലനെ ഞാൻ കണ്ടു.
തതോ മേ പൃതിവീപാല വിസ്മയഃ സുമഹാഭൂത്। കഥം ത്വയം ശിശുഃ ശേതേ ലോകേ നാശമുപാഗതേ
ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ലോകം നശിച്ചിട്ടും ഈ ബാലൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ കിടക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തപസാ ചിന്തയംശ്ചാപി തം ശിശും നോപലക്ഷയേ। ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യം ച ജാനന്നപി നരാധിപ
തപസ്സിലൂടെ ആ ബാലനെ ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ടും, ഭൂതകാലവും വർത്തമാനവും ഭാവിയും അറിയുന്നവനായിട്ടും, രാജാവേ, ഞാൻ അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അതസീപുഷ്പവര്ണാഭഃ ശ്രീവത്സകൃതഭൂഷണഃ। സാക്ഷാല്ലക്ഷ്മ്യാ ഇവാവാസ സ തദാ പ്രതിഭാതി മേ
അവൻ അതസീപ്പൂവിന്റെ നിറംപോലെയും, ശ്രീവത്സം അലങ്കരിച്ചവനുമായും, ലക്ഷ്മി തന്നെ അവിടെ വസിക്കുന്നതുപോലെയും എനിക്ക് തോന്നി.
തതോ മാമബ്രവീദ്ബാലഃ സ പദ്മനിഭലോചനഃ। ശ്രീവത്സധാരീ ദ്യുതിമാന്വാക്യം ശ്രുതിസുഖാവഹമ്
അതിനുശേഷം, പദ്മംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, ശ്രീവത്സം ധരിച്ച, പ്രകാശമുള്ള ആ ബാലൻ, ശ്രവ്യമായ വാക്കുകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
ജാനാമി ത്വാം പരിശ്രാന്തം താത വിശ്രാമകാങ്ക്ഷിണമ്। മാര്കണ്ഡേയ മഹാസത്വം യാവദിച്ഛസി ഭാര്ഗവ
നീ ക്ഷീണിച്ചും വിശ്രമം ആഗ്രഹിച്ചും ഇരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു, മഹാത്മാവായ മാർകണ്ടേയ, ഭാർഗവ, നീ എത്രകാലം ആഗ്രഹിക്കുമോ അത്രയും ഇവിടെ ഇരിക്കൂ.
അഭ്യന്തരം ശരീരം മേ പ്രവിശ്യ മുനിസത്തമ। ആസ്ഖേഹ വിഹിതോ വാസഃ പ്രസാദസ്തേ കൃതോ മയാ
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, എന്റെ ശരീരത്തിനകത്ത് പ്രവേശിച്ച് ഇവിടെ വസിക്കൂ; എന്റെ കൃപയാൽ ഈ അനുഗ്രഹം ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കുന്നു.
തതോ ബാലേന തേനൈവ മുക്തസ്യാസീത്തദാ മമ। നിര്വേദോ ജീവിതേ ദീര്ഘേ മനുഷ്യത്വേ ച ഭാരത
അതിനുശേഷം, ആ ബാലന്റെ കൃപയാൽ, ഭാരത, ദീർഘമായ മനുഷ്യജീവിതത്തിലും ജീവിക്കേണ്ട അവശേഷിച്ച ബുദ്ധിമുട്ടിലും നിന്നെ ഞാൻ മോചിതനായി.
തതോ ബാലേന തേനാസ്യം സഹസാ വിവൃതം കൃതമ്। തസ്യാഹമവശോ വക്രേ ദൈവയോഗാത്പ്രവേശിതഃ
അപ്പോൾ ആ ബാലൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി വായ് തുറന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ അവന്റെ വളഞ്ഞ വായിൽ ആകസ്മാത് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു.
തതഃ പ്രവിഷ്ടസ്തത്കുക്ഷിം സഹസാ മനുജാധിപ। സരാഷ്ട്രനഗരാകീര്ണാം കൃത്സ്നാം പശ്യാമി മേദിനീമ്
മനുഷ്യരാജാവേ, അങ്ങനെ ഞാൻ അവന്റെ വയറ്റിൽ കടന്നപ്പോൾ, രാജ്യങ്ങളും നഗരങ്ങളും നിറഞ്ഞ മുഴുവൻ ഭൂമിയും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു.
ഗങ്ഗാം ശതദ്രും സീതാം ച യമുനാമഥ കൌശികീമ്। ചര്മണ്വതീംവേത്രവതീം ചന്ദ്രഭാഗാം സരസ്വതീമ്
അവിടെ ഞാൻ ഗംഗ, ശതദ്രു, സീത, യമുന, കൗശികി, ചർമണ്വതി, വേത്രവതി, ചന്ദ്രഭാഗ, സരസ്വതി എന്നീ നദികളും കണ്ടു.
സിന്ധും ചൈവ വിപാശാം ച നദീം ഗോദാവരീമപി। വസ്വോകസാരാം നലിനീം നര്മദാം ചൈവ ഭാരത
സിന്ധു, വിപാശ, ഗോദാവരി, വസ്വോകസാര, നളിനി, നർമദ എന്നീ നദികളും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു, ഭാരത.
നദീം താമ്രാം ച വേണാം ച പുണ്യതോയാം ശുഭാവഹാമ്। സുവേണാം കൃഷ്ണവേണാം ച ഇരാമാം ച മഹാനദീമ്
താമ്ര, വേണ എന്നീ പുണ്യജലമുള്ള നദികൾ, സുവേണ, കൃഷ്ണവേണ, മഹാനദിയായ ഇരാമ എന്നീ നദികളും ഞാൻ കണ്ടു.
വിതസ്താം ച മഹാരാജ കാവേരീം ച മഹാനദീമ്। `തുങ്ഗഭദ്രാം കൃഷ്ണവേണീം കമലാം ച മഹാനദീമ്'। ശോണം ച പുരുഷവ്യാഘ്ര വിശല്യാം കിംപുനാമപി
മഹാരാജാവേ, വിറ്റസ്ത, കാവേരി എന്ന മഹാനദി, തുങ്ങഭദ്ര, കൃഷ്ണവേണി, കമല എന്ന മഹാനദി, ശോണ, വിശല്യ, കിംപുന എന്നീ നദികളും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു.
ഏതാശ്ചാന്യാശ്ച നദ്യോഽഹം പൃഥിവ്യാം യാ നരോത്തമ। പരിക്രാമന്പ്രപശ്യാമി തസ്യ കുക്ഷൌ മഹാത്മനഃ
നരോത്തമനേ, ഭൂമിയിൽ ഉള്ള ഈ നദികളും മറ്റു പല നദികളും ആ മഹാത്മാവിന്റെ വയറ്റിൽ ഞാൻ ചുറ്റി നടക്കുമ്പോൾ കണ്ടു.
തതഃ സമുദ്രം പശ്മാമി യാദോഗണനിഷേവിതമ്। രത്നാകരമമിത്രഘ്ന പയസോനിധിമുത്തമമ്
അതിനുശേഷം, ജലജീവികൾ നിറഞ്ഞ, രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, ഉത്തമമായ ജലസമൃദ്ധിയുള്ള സമുദ്രവും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു.
തതഃ പശ്യാമി ഗഗനം ചന്ദ്രസൂര്യവിരാജിതമ്। ജാജ്വല്യമാനം തേജോഭിഃ പാവകാര്കസമപ്രഭമ്
പിന്നീട്, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അലങ്കരിച്ച, തീയും സൂര്യനും പോലെയുള്ള പ്രകാശം പകർന്ന ആകാശവും ഞാൻ കണ്ടു.
പശ്യാമി ച മഹീം രാജന്കാനനൈരുപശോഭിതാമ്। `സപര്വതവനദ്വീപാം നിമ്നഗാശതസംകുലാമ്
രാജാവേ, കാടുകളും പർവതങ്ങളും ദ്വീപുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, നൂറുകണക്കിന് നദികൾ ഒഴുകുന്ന ഭൂമിയും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു.
യജന്തേ ഹി തതോ രാജന്ബ്രാഹ്മണാ ബഹുഭിര്മഖൈഃ। ക്ഷത്രിയാശ് പ്രവര്തന്തേ സര്വവര്ണാനുരഞ്ജനൈഃ
അവിടെ, രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ പല യാഗങ്ങളും നടത്തുകയും, ക്ഷത്രിയർ എല്ലാ വർഗങ്ങളെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.
വൈശ്യാഃ കൃഷിം യഥാന്യായം കാരയന്തി നരാധിപ। ശുശ്രൂഷായാം ച നിരതാ ദ്വിജാനാം വൃഷലാസ്തഥാ
നരാധിപനേ, വൈശ്യർ നിയമപ്രകാരം കൃഷി ചെയ്യുകയും, ശൂദ്രർ ദ്വിജന്മാരെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തതഃ പരിപതന്രാജംസ്തസ്യ കുക്ഷൌ മഹാത്മനഃ। ഹിമവന്തം ച പശ്യാമി ഹേമകൂടം ച പര്വതമ്
പിന്നീട്, ആ മഹാത്മാവിന്റെ വയറ്റിൽ ഞാൻ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, രാജാവേ, ഹിമവാനും സ്വർണ്ണശിഖരമുള്ള ഹേമകൂടപർവതവും ഞാൻ കണ്ടു.
നിഷധം ചാപി പശ്യാമി ശ്വേതം ച രജതാന്വിതമ്। പശ്യാമി ച മഹീപാല പര്വതം ഗന്ധമാദനമ്
നിഷധപർവതവും വെള്ളിയാൽ മിനുങ്ങുന്ന ശ്വേതപർവതവും, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനായ രാജാവേ, ഗന്ധമാദനപർവതവും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു.