കേചിന്നീലോത്പലശ്യാമാഃ കേചിത്കുമുദസന്നിഭാഃ। കേചിത്കിഞ്ജല്കസംകാശാഃ കേചിത്പീതാഃ പയോധരാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ നീലനീലോത്പലപോലെയും, ചിലത് വെള്ളകുമുദപോലെയും, ചിലത് പൂവിന്റെ പൊടിപോലെയും, ചിലത് മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള മഴമേഘങ്ങൾപോലെയും കാണപ്പെടുന്നു.
കേചിദ്ധാരിദ്രസംകാശാഃ കാരണ്ഡവനിഭാസ്തഥാ। കേചിത്കമലപത്രാഭാഃ കേചിദ്ധിങ്ഗുലസപ്രഭാഃ
ചിലത് മഞ്ഞളിനിറംപോലെയും, ചിലത് വാട്ടർഹെൻപോലെയും, ചിലത് താമരയുടെ ഇലയെപ്പോലെയും, ചിലത് ചുവന്ന കാട്ടുപൊടിപോലെയും പ്രകാശിക്കുന്നു.
കേചിത്പുരവരാകാരാഃ കേചിദ്ഗജകുലോപമാഃ। കേചിദഞ്ജനസംകാശാഃ കേചിന്മകരസന്നിഭാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ നഗരദുര്ഗ്ഗംപോലെയും, ചിലത് ആനക്കൂട്ടംപോലെയും, ചിലത് കജൾപോലെയും, ചിലത് മകരംപോലെയും രൂപത്തിലുള്ളവയാണ്.
വിദ്യുന്മാലാപിനദ്ധാങ്ഗാഃ സമുത്തിഷ്ഠന്തി വൈ ഘനാഃ। ഘോരരൂപാ മഹാരാജ ഘോരസ്വനനിനാദിതാഃ
വജ്രംപോലുള്ള മിന്നൽമാലകൾ ചുറ്റിയ ദേഹങ്ങളോടെ, ഭയാനകമായ രൂപത്തിലും ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെയും ആ വലിയ മേഘങ്ങൾ ഉയരുന്നു, മഹാരാജാവേ.
തതോ ജലഘരാഃ സര്വം വ്യാപ്നുവനതി നഭസ്തലമ്। `ഗര്ജന്തഃ പൃഥിവീപാല പൃഥിവീധരസന്നിഭാഃ
അതിനുശേഷം, മഴമേഘങ്ങൾ ആകാശം മുഴുവൻ മൂടി, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ഭൂമിയിലെ പർവതങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെ ഗർജിക്കുന്നു.
തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപര്വതവനാകരാ। ആപൂര്യതേ മഹാരാജ സലിലൌഘപരിപ്ലുതാ
അവയുടെ വഴി, മഹാരാജാവേ, പർവതങ്ങളും കാടുകളും തടാകങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ ഭൂമി മുഴുവൻ വെള്ളം നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നു.
തതസ്തേ ജലദാ ഘോരാ രാവിണഃ പുരുഷര്ഷഭ। പര്വതാന്പ്ലാവയന്ത്യാശു ചോദിതാഃ പരമേഷ്ഠിനാ
അപ്പോൾ ആ ഭയങ്കരമായ, ഇടിമുഴങ്ങുന്ന മേഘങ്ങൾ, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ, പരമേശ്വരൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, പർവതങ്ങളെ വേഗത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കുന്നു.
വര്ഷമാണാ മഹത്തോയം പൂരയന്തോ വസുംധരാമ്। സുഘോരമശിവം രൌദ്രം നാശയനതി ച പാവകമ്
വലിയ വെള്ളം മഴയായി പെയ്യിച്ച്, ഭൂമിയെ നിറച്ച്, ആ മേഘങ്ങൾ ഭയാനകവും അശുഭവും ക്രൂരവുമായ അഗ്നിയെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
തതോ ദ്വാദശവര്ഷാണി പയോദാസ്ത ഉപപ്ലവേ। ധാരാഭിഃ പൂരയന്തോ വൈ ചോദ്യമാനാ മഹാത്മനാ
അതിനുശേഷം പന്ത്രണ്ടു വർഷം ആകാശമേഘങ്ങൾ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രേരണയിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യിച്ചു.
തതഃ സമുദ്രഃ സ്വാം വേലാമതിക്രാമതി ഭാരത। പര്വതാശ്ച വിദീര്യന്തേ മഹീ ചാപി വിദീര്യതേ
അതിനുശേഷം, ഭാരത, സമുദ്രം അതിന്റെ കരകൾ കടന്നു, പർവതങ്ങൾ തകർന്നു, ഭൂമി പോലും പിളർന്നു.
സര്വതഃ സഹസാ ഭ്രാന്താസ്തേ പയോദാ നഭസ്തലമ്। സംവേഷ്ടയിത്വാ നശ്യന്തി വായുവേഗപരാഹതാഃ
അപ്രത്യക്ഷമായി ആ മേഘങ്ങൾ എല്ലാടും ചുറ്റി, ആകാശം മൂടി, കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ തകർന്നു പോയി.
കതതസ്തം മാരുതം ഘോരം സ്വയംഭൂര്മനുജാധിപ। ആദിഃ പദ്മാലയോ ദേവഃ പീത്വാ സ്വപിതി ഭാരത
അതിനുശേഷം, മനുഷ്യരാജാവേ, സ്വയംഭൂയായ ദൈവം, പദ്മത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, ആ ഭയങ്കരമായ കാറ്റ് കുടിച്ചു, ഉറങ്ങി.
തസ്മിന്നേകാര്ണവേ ഘോരേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ। നഷ്ടേ ദേവാസുരഗണഏ യക്ഷരാക്ഷസവര്ജിതേ
ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രത്തിൽ, സഞ്ചാരികളും അചഞ്ചലരുമായ എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും യക്ഷന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഇല്ലാതായി.
നിര്മനുഷ്യേ മഹീപാല നിഃശ്വാപദമഹീരുഹേ। അനന്തരിക്ഷേ ലോകേഽസ്മിന്ഭ്രമാമ്യേകോഽഹമാതുരഃ
മനുഷ്യരില്ലാതെ, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, മൃഗങ്ങളോ വൃക്ഷങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ആകാശമില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഞാൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം വിഷമത്തോടെ അലയുകയായിരുന്നു.
ഏകാര്ണവേ ജലേ ഘോരേ വിചരന്പാര്ഥിവോത്തമ। അപശ്യന്സര്വഭൂതാനി വൈക്ലബ്യമഗമം തതഃ
ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ജീവികൾ ആരെയും കാണാതെ, രാജാവേ, ഞാൻ നിരാശയിൽ ആകുകയായിരുന്നു.
തതഃ സുദീര്ഘം ഗത്വാഽഹം പ്ലവമാനോ ധരാധിപ। ശ്രാന്തഃ ക്വചിന്ന ശരണം ലബ്ധവാനസ്മ്യതന്ദ്രിതഃ
അതിനുശേഷം, ഭൂമിയുടെ അധിപനായ രാജാവേ, വളരെ ദൂരം നീന്തി, ക്ഷീണിച്ചെങ്കിലും ജാഗ്രതയോടെ, എവിടെയും അഭയം കിട്ടിയില്ല.
തതഃ കദാചിത്പശ്യാമി തസ്മിന്സലിലസംനിഘൌ। ന്യഗ്രോധം സുമഹാന്തം വൈ വിശാലം പൃഥിവീപതേ
അപ്പോൾ, ആ വെള്ളത്തിനരികിൽ, ഭൂമിയുടെ രാജാവേ, ഞാൻ വലിയതും വിശാലവുമായ ഒരു ആൽമരം കണ്ടു.
ശാഖായാം തസ്യ വൃക്ഷസ്യ വിസ്തീര്ണായാം നരാധിപ। പര്യങ്കേ പൃഥിവീപാല ദിവ്യാസ്തരണസംസ്തൃതേ
ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ വിശാലമായ ഒരു ശാഖയിൽ, മനുഷ്യരുടെ രാജാവേ, ദിവ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ വിരിച്ച ഒരു കിടക്ക ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉപവിഷ്ടം മഹാരാജ പദ്മേന്ദുസദൃശാനനമ്। ഫുല്ലപദ്മവിശാലാക്ഷം ബാലം പശ്യാമി ഭാരത
മഹാരാജാവേ, അവിടെ ഇരുന്ന്, പുഷ്പിച്ച താമരപോലെയുള്ള വലിയ കണ്ണുകളും, ചന്ദ്രനെയും താമരയെയും പോലെ മുഖവുമുള്ള ഒരു ബാലനെ ഞാൻ കണ്ടു.
തതോ മേ പൃതിവീപാല വിസ്മയഃ സുമഹാഭൂത്। കഥം ത്വയം ശിശുഃ ശേതേ ലോകേ നാശമുപാഗതേ
ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ലോകം നശിച്ചിട്ടും ഈ ബാലൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ കിടക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തപസാ ചിന്തയംശ്ചാപി തം ശിശും നോപലക്ഷയേ। ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യം ച ജാനന്നപി നരാധിപ
തപസ്സിലൂടെ ആ ബാലനെ ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ടും, ഭൂതകാലവും വർത്തമാനവും ഭാവിയും അറിയുന്നവനായിട്ടും, രാജാവേ, ഞാൻ അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അതസീപുഷ്പവര്ണാഭഃ ശ്രീവത്സകൃതഭൂഷണഃ। സാക്ഷാല്ലക്ഷ്മ്യാ ഇവാവാസ സ തദാ പ്രതിഭാതി മേ
അവൻ അതസീപ്പൂവിന്റെ നിറംപോലെയും, ശ്രീവത്സം അലങ്കരിച്ചവനുമായും, ലക്ഷ്മി തന്നെ അവിടെ വസിക്കുന്നതുപോലെയും എനിക്ക് തോന്നി.
തതോ മാമബ്രവീദ്ബാലഃ സ പദ്മനിഭലോചനഃ। ശ്രീവത്സധാരീ ദ്യുതിമാന്വാക്യം ശ്രുതിസുഖാവഹമ്
അതിനുശേഷം, പദ്മംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, ശ്രീവത്സം ധരിച്ച, പ്രകാശമുള്ള ആ ബാലൻ, ശ്രവ്യമായ വാക്കുകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
ജാനാമി ത്വാം പരിശ്രാന്തം താത വിശ്രാമകാങ്ക്ഷിണമ്। മാര്കണ്ഡേയ മഹാസത്വം യാവദിച്ഛസി ഭാര്ഗവ
നീ ക്ഷീണിച്ചും വിശ്രമം ആഗ്രഹിച്ചും ഇരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു, മഹാത്മാവായ മാർകണ്ടേയ, ഭാർഗവ, നീ എത്രകാലം ആഗ്രഹിക്കുമോ അത്രയും ഇവിടെ ഇരിക്കൂ.
അഭ്യന്തരം ശരീരം മേ പ്രവിശ്യ മുനിസത്തമ। ആസ്ഖേഹ വിഹിതോ വാസഃ പ്രസാദസ്തേ കൃതോ മയാ
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, എന്റെ ശരീരത്തിനകത്ത് പ്രവേശിച്ച് ഇവിടെ വസിക്കൂ; എന്റെ കൃപയാൽ ഈ അനുഗ്രഹം ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കുന്നു.
തതോ ബാലേന തേനൈവ മുക്തസ്യാസീത്തദാ മമ। നിര്വേദോ ജീവിതേ ദീര്ഘേ മനുഷ്യത്വേ ച ഭാരത
അതിനുശേഷം, ആ ബാലന്റെ കൃപയാൽ, ഭാരത, ദീർഘമായ മനുഷ്യജീവിതത്തിലും ജീവിക്കേണ്ട അവശേഷിച്ച ബുദ്ധിമുട്ടിലും നിന്നെ ഞാൻ മോചിതനായി.
തതോ ബാലേന തേനാസ്യം സഹസാ വിവൃതം കൃതമ്। തസ്യാഹമവശോ വക്രേ ദൈവയോഗാത്പ്രവേശിതഃ
അപ്പോൾ ആ ബാലൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി വായ് തുറന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ അവന്റെ വളഞ്ഞ വായിൽ ആകസ്മാത് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു.
തതഃ പ്രവിഷ്ടസ്തത്കുക്ഷിം സഹസാ മനുജാധിപ। സരാഷ്ട്രനഗരാകീര്ണാം കൃത്സ്നാം പശ്യാമി മേദിനീമ്
മനുഷ്യരാജാവേ, അങ്ങനെ ഞാൻ അവന്റെ വയറ്റിൽ കടന്നപ്പോൾ, രാജ്യങ്ങളും നഗരങ്ങളും നിറഞ്ഞ മുഴുവൻ ഭൂമിയും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു.
ഗങ്ഗാം ശതദ്രും സീതാം ച യമുനാമഥ കൌശികീമ്। ചര്മണ്വതീംവേത്രവതീം ചന്ദ്രഭാഗാം സരസ്വതീമ്
അവിടെ ഞാൻ ഗംഗ, ശതദ്രു, സീത, യമുന, കൗശികി, ചർമണ്വതി, വേത്രവതി, ചന്ദ്രഭാഗ, സരസ്വതി എന്നീ നദികളും കണ്ടു.
സിന്ധും ചൈവ വിപാശാം ച നദീം ഗോദാവരീമപി। വസ്വോകസാരാം നലിനീം നര്മദാം ചൈവ ഭാരത
സിന്ധു, വിപാശ, ഗോദാവരി, വസ്വോകസാര, നളിനി, നർമദ എന്നീ നദികളും ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു, ഭാരത.