തസ്മിന്യുഗസഹസ്രാന്തേ സംപ്രാപ്തേ ചായുഷഃ ക്ഷയേ। അനാവൃഷ്ടിര്മഹാരാജ ജായതേ ബഹുവാര്ഷികീ
ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, ജീവരുടെ ആയുസ്സ് തീർന്നപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, വളരെ വർഷങ്ങൾ മഴയില്ലാത്ത ഒരു വലിയ വരൾച്ച ഭൂമിയിൽ വരുന്നു.
തതസ്താന്യല്പസാരാണി സത്വാനി ക്ഷുധിതാനി വൈ। പ്രലയം യാന്തി ഭൂയിഷ്ഠം പൃഥിവ്യാം പൃഥിവീപതേ
അപ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ രാജാവേ, ശക്തി കുറഞ്ഞ ജീവികൾ, വിശപ്പാൽ ദുരിതപ്പെടുന്നു; അവയിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഭൂമിയിൽ നശിച്ചുപോകുന്നു.
തതോ ദിനകരൈര്ദീപ്തൈഃ സപ്തഭിര്മനുജാധിപ। പീയതേ സലിലം സര്വം സമുദ്രേഷു സരിത്സു ച
അതിന്റെ ശേഷം, മനുഷ്യരുടെ രാജാവേ, ഏഴു ദഹിക്കുന്ന സൂര്യന്മാർ സമുദ്രങ്ങളിലും നദികളിലും ഉള്ള എല്ലാ വെള്ളവും ഉണക്കിത്തീർക്കുന്നു.
യച്ച രകാഷ്ഠം തൃണം ചാപി ശുഷ്കം ചാര്ദ്രം ച ഭാരത। സര്വം തദ്ഭസ്മസാദ്ഭൂതം ദൃശ്യതേ ഭരതര്ഷഭ
ഭാരതവംശജനായോ, മരവും പുല്ലും ഉണങ്ങിയതും ഈരപ്പെട്ടതും എല്ലാം, ഭൂമിയിൽ കാഴ്ചകാണുന്നത് ചാരമായിത്തീരുന്നു.
തതഃ സംവര്തകോ വഹ്നിര്വായുനാ സഹ ഭാരത। ലോകമാവിശതേ പൂര്വമാദിത്യൈരുപശോഷിതമ്
അതിനുശേഷം, ഭാരതാ, ആ സംഹാരാഗ്നിയും കാറ്റും ചേർന്ന്, സൂര്യന്മാർ ഉണക്കിയ ലോകത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്നു.
തതഃ സ പൃഥിവീം ഭിത്ത്വാ പ്രവിശ്യ ച രസാതലമ്। രദേവദാനവയക്ഷാണാം ഭയം ജനയതേ മഹത്
ആ അഗ്നി ഭൂമിയെ തുരന്ന് അടിയിലേക്കു കടന്ന്, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കും വലിയ ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്നു.
നിരദഹന്നാഗലോകം ച യച്ച കിംചിത്ക്ഷിതാവിഹ। അധസ്താത്പൃഥിവീപാല സര്വം നാശയതേ ക്ഷണാത്
ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ആ അഗ്നി നാഗലോകവും ഭൂമിക്കടിയിൽ ഉള്ള എല്ലാം കത്തിച്ച്, ഒരുപോലെ എല്ലാം നിമിഷംകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കുന്നു.
തതോ യോജനവിംശാനാം സഹസ്രാണി ശതാനി ച। നിര്ദഹത്യശിവോ വായുഃ സ ച സംവര്തകോഽനലഃ
അതിനുശേഷം, ആ കാറ്റും സംഹാരാഗ്നിയും ലക്ഷക്കണക്കിന് യോജന ദൂരങ്ങൾ കത്തിച്ചുതീർക്കുന്നു.
സദേവാസുരഗന്ധര്വം സയക്ഷോരഗരാക്ഷസമ്। തതോ ദഹതി ദീപ്തഃ സ സര്വമേവ ജഗദ്വിഭുഃ
അപ്പോൾ ആ ദഹിക്കുന്ന പ്രഭുവിന്റെ തീ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും യക്ഷന്മാരെയും നാഗന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം കത്തിച്ചുതീർക്കുന്നു.
തതോ ഗജകുലപ്രഖ്യാസ്തജിന്മാലാവിഭൂഷിതാഃ। ഉത്തിഷ്ഠന്തി മഹാമേഘാ നഭസ്യദ്ഭുതദര്ശനാഃ
അതിനുശേഷം, ആനകളെപ്പോലെയുള്ള രൂപവും ചർമ്മങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ മേഘങ്ങൾ ആകാശത്ത് അതിശയകരമായി ഉയരുന്നു.
കേചിന്നീലോത്പലശ്യാമാഃ കേചിത്കുമുദസന്നിഭാഃ। കേചിത്കിഞ്ജല്കസംകാശാഃ കേചിത്പീതാഃ പയോധരാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ നീലനീലോത്പലപോലെയും, ചിലത് വെള്ളകുമുദപോലെയും, ചിലത് പൂവിന്റെ പൊടിപോലെയും, ചിലത് മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള മഴമേഘങ്ങൾപോലെയും കാണപ്പെടുന്നു.
കേചിദ്ധാരിദ്രസംകാശാഃ കാരണ്ഡവനിഭാസ്തഥാ। കേചിത്കമലപത്രാഭാഃ കേചിദ്ധിങ്ഗുലസപ്രഭാഃ
ചിലത് മഞ്ഞളിനിറംപോലെയും, ചിലത് വാട്ടർഹെൻപോലെയും, ചിലത് താമരയുടെ ഇലയെപ്പോലെയും, ചിലത് ചുവന്ന കാട്ടുപൊടിപോലെയും പ്രകാശിക്കുന്നു.
കേചിത്പുരവരാകാരാഃ കേചിദ്ഗജകുലോപമാഃ। കേചിദഞ്ജനസംകാശാഃ കേചിന്മകരസന്നിഭാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ നഗരദുര്ഗ്ഗംപോലെയും, ചിലത് ആനക്കൂട്ടംപോലെയും, ചിലത് കജൾപോലെയും, ചിലത് മകരംപോലെയും രൂപത്തിലുള്ളവയാണ്.
വിദ്യുന്മാലാപിനദ്ധാങ്ഗാഃ സമുത്തിഷ്ഠന്തി വൈ ഘനാഃ। ഘോരരൂപാ മഹാരാജ ഘോരസ്വനനിനാദിതാഃ
വജ്രംപോലുള്ള മിന്നൽമാലകൾ ചുറ്റിയ ദേഹങ്ങളോടെ, ഭയാനകമായ രൂപത്തിലും ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെയും ആ വലിയ മേഘങ്ങൾ ഉയരുന്നു, മഹാരാജാവേ.
തതോ ജലഘരാഃ സര്വം വ്യാപ്നുവനതി നഭസ്തലമ്। `ഗര്ജന്തഃ പൃഥിവീപാല പൃഥിവീധരസന്നിഭാഃ
അതിനുശേഷം, മഴമേഘങ്ങൾ ആകാശം മുഴുവൻ മൂടി, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ഭൂമിയിലെ പർവതങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെ ഗർജിക്കുന്നു.
തൈരിയം പൃഥിവീ സര്വാ സപര്വതവനാകരാ। ആപൂര്യതേ മഹാരാജ സലിലൌഘപരിപ്ലുതാ
അവയുടെ വഴി, മഹാരാജാവേ, പർവതങ്ങളും കാടുകളും തടാകങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ ഭൂമി മുഴുവൻ വെള്ളം നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നു.
തതസ്തേ ജലദാ ഘോരാ രാവിണഃ പുരുഷര്ഷഭ। പര്വതാന്പ്ലാവയന്ത്യാശു ചോദിതാഃ പരമേഷ്ഠിനാ
അപ്പോൾ ആ ഭയങ്കരമായ, ഇടിമുഴങ്ങുന്ന മേഘങ്ങൾ, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ, പരമേശ്വരൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, പർവതങ്ങളെ വേഗത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കുന്നു.
വര്ഷമാണാ മഹത്തോയം പൂരയന്തോ വസുംധരാമ്। സുഘോരമശിവം രൌദ്രം നാശയനതി ച പാവകമ്
വലിയ വെള്ളം മഴയായി പെയ്യിച്ച്, ഭൂമിയെ നിറച്ച്, ആ മേഘങ്ങൾ ഭയാനകവും അശുഭവും ക്രൂരവുമായ അഗ്നിയെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
തതോ ദ്വാദശവര്ഷാണി പയോദാസ്ത ഉപപ്ലവേ। ധാരാഭിഃ പൂരയന്തോ വൈ ചോദ്യമാനാ മഹാത്മനാ
അതിനുശേഷം പന്ത്രണ്ടു വർഷം ആകാശമേഘങ്ങൾ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രേരണയിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യിച്ചു.
തതഃ സമുദ്രഃ സ്വാം വേലാമതിക്രാമതി ഭാരത। പര്വതാശ്ച വിദീര്യന്തേ മഹീ ചാപി വിദീര്യതേ
അതിനുശേഷം, ഭാരത, സമുദ്രം അതിന്റെ കരകൾ കടന്നു, പർവതങ്ങൾ തകർന്നു, ഭൂമി പോലും പിളർന്നു.
സര്വതഃ സഹസാ ഭ്രാന്താസ്തേ പയോദാ നഭസ്തലമ്। സംവേഷ്ടയിത്വാ നശ്യന്തി വായുവേഗപരാഹതാഃ
അപ്രത്യക്ഷമായി ആ മേഘങ്ങൾ എല്ലാടും ചുറ്റി, ആകാശം മൂടി, കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ തകർന്നു പോയി.
കതതസ്തം മാരുതം ഘോരം സ്വയംഭൂര്മനുജാധിപ। ആദിഃ പദ്മാലയോ ദേവഃ പീത്വാ സ്വപിതി ഭാരത
അതിനുശേഷം, മനുഷ്യരാജാവേ, സ്വയംഭൂയായ ദൈവം, പദ്മത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, ആ ഭയങ്കരമായ കാറ്റ് കുടിച്ചു, ഉറങ്ങി.
തസ്മിന്നേകാര്ണവേ ഘോരേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ। നഷ്ടേ ദേവാസുരഗണഏ യക്ഷരാക്ഷസവര്ജിതേ
ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രത്തിൽ, സഞ്ചാരികളും അചഞ്ചലരുമായ എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും യക്ഷന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഇല്ലാതായി.
നിര്മനുഷ്യേ മഹീപാല നിഃശ്വാപദമഹീരുഹേ। അനന്തരിക്ഷേ ലോകേഽസ്മിന്ഭ്രമാമ്യേകോഽഹമാതുരഃ
മനുഷ്യരില്ലാതെ, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, മൃഗങ്ങളോ വൃക്ഷങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ആകാശമില്ലാത്ത ലോകത്തിൽ ഞാൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം വിഷമത്തോടെ അലയുകയായിരുന്നു.
ഏകാര്ണവേ ജലേ ഘോരേ വിചരന്പാര്ഥിവോത്തമ। അപശ്യന്സര്വഭൂതാനി വൈക്ലബ്യമഗമം തതഃ
ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ജീവികൾ ആരെയും കാണാതെ, രാജാവേ, ഞാൻ നിരാശയിൽ ആകുകയായിരുന്നു.
തതഃ സുദീര്ഘം ഗത്വാഽഹം പ്ലവമാനോ ധരാധിപ। ശ്രാന്തഃ ക്വചിന്ന ശരണം ലബ്ധവാനസ്മ്യതന്ദ്രിതഃ
അതിനുശേഷം, ഭൂമിയുടെ അധിപനായ രാജാവേ, വളരെ ദൂരം നീന്തി, ക്ഷീണിച്ചെങ്കിലും ജാഗ്രതയോടെ, എവിടെയും അഭയം കിട്ടിയില്ല.
തതഃ കദാചിത്പശ്യാമി തസ്മിന്സലിലസംനിഘൌ। ന്യഗ്രോധം സുമഹാന്തം വൈ വിശാലം പൃഥിവീപതേ
അപ്പോൾ, ആ വെള്ളത്തിനരികിൽ, ഭൂമിയുടെ രാജാവേ, ഞാൻ വലിയതും വിശാലവുമായ ഒരു ആൽമരം കണ്ടു.
ശാഖായാം തസ്യ വൃക്ഷസ്യ വിസ്തീര്ണായാം നരാധിപ। പര്യങ്കേ പൃഥിവീപാല ദിവ്യാസ്തരണസംസ്തൃതേ
ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ വിശാലമായ ഒരു ശാഖയിൽ, മനുഷ്യരുടെ രാജാവേ, ദിവ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ വിരിച്ച ഒരു കിടക്ക ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉപവിഷ്ടം മഹാരാജ പദ്മേന്ദുസദൃശാനനമ്। ഫുല്ലപദ്മവിശാലാക്ഷം ബാലം പശ്യാമി ഭാരത
മഹാരാജാവേ, അവിടെ ഇരുന്ന്, പുഷ്പിച്ച താമരപോലെയുള്ള വലിയ കണ്ണുകളും, ചന്ദ്രനെയും താമരയെയും പോലെ മുഖവുമുള്ള ഒരു ബാലനെ ഞാൻ കണ്ടു.
തതോ മേ പൃതിവീപാല വിസ്മയഃ സുമഹാഭൂത്। കഥം ത്വയം ശിശുഃ ശേതേ ലോകേ നാശമുപാഗതേ
ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ലോകം നശിച്ചിട്ടും ഈ ബാലൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ കിടക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.