ഏതത്പ്രത്യക്ഷതഃ സര്വം പൂര്വം വൃത്തം ദ്വിജോത്തമ। തസ്മാദിച്ഛാമ്യഹം ശ്രോതും സര്വാംഹേത്വാത്മികാം കഥാം
ഇത് എല്ലാം മുമ്പ് സംഭവിച്ചവയാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നീ നേരിട്ട് കണ്ടതുമാണ്. അതുകൊണ്ട്, അതിന്റെ മുഴുവൻ കാരണങ്ങളോടുകൂടിയ കഥ ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അനുഭൂതം ഹി ബഹുശസ്ത്വയൈകേന ദ്വിജോത്തമ। ന തേഽസ്ത്യവിദിതം കിംചിത്സര്വലോകേഷു നിത്യദാ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നീ ഒരുവൻ തന്നെ പലതും അനുഭവിച്ചവനാണ്. ലോകങ്ങളിൽ എപ്പോഴും നിനക്കു അറിയാത്തതൊന്നുമില്ല.
ഹന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി നമസ്കൃത്വാ സ്വയംഭുവേ। പുരുഷായ പുരാണായ ശാശ്വതായാവ്യയായ ച। അവ്യക്തായ സുസൂക്ഷ്മായ നിര്ഗുണായ ഗുണാത്മനേ
അപ്പോൾ ഞാൻ സ്വയംഭുവായ, പുരാതനനായ, ശാശ്വതനായ, അക്ഷയനായ, അദൃശ്യനായ, അതിസൂക്ഷ്മനായ, ഗുണരഹിതനായ, ഗുണങ്ങളുടെ സാരമായവനോട് വന്ദനം ചെയ്ത് നിന്നോട് പറയാം.
യ ഏഷ പൃഥുദീര്ഘാക്ഷഃ പീതവാസാ ജനാര്ദനഃ। ഏഷ കര്താ വികര്താ ച ഭൂതാത്മാ ഭൂതകൃത്പ്രഭുഃ
വിപുലവും നീണ്ടതുമായ കണ്ണുകളുള്ള, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ജനാർദ്ദനൻ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടാവും സംഹാരകനും, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവും, ഭവങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും, പ്രഭുവും.
അചിന്ത്യം മഹദാശ്ചര്യം പവിത്രമിതി ചോച്യതേ। അനാദിനിധനം ഭൂതം വിശ്വമവ്യയമക്ഷയമ്
അവൻ മനസ്സിൽ പിടികൂടാനാകാത്തവനും, അത്ഭുതകരനും, വിശുദ്ധനും ആണെന്ന് പറയുന്നു. അവൻ ആദിയില്ലാത്തവനും അന്തമില്ലാത്തവനും, അക്ഷയമായ, നശിക്കാത്ത ലോകം തന്നെയാണ്.
ഏഷ കര്താ ന ക്രിയതേ കാരണം ചാപി പൌരുഷേ। കോ ഹ്യേനം പരുഷം വേത്തി ദേവാ അപി ന തം പൌരഷേ
അവൻ സൃഷ്ടാവാണ്, പക്ഷേ ആരും അവനെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല. അവൻ കാരണമാണെങ്കിലും, മനുഷ്യശക്തിയാൽ അല്ല. ആരാണ് അവനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നത്? ദേവന്മാർക്കു പോലും അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയില്ല.
സര്വമാശ്ചര്യമേവൈതന്നിര്വൃത്തം രാജസത്തമ। ആദിതോ മനുജവ്യാഘ്ര കൃത്സ്നസ്യ ജഗതഃ ക്ഷയേ
രാജശ്രേഷ്ഠാ, ഇതെല്ലാം അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങളാണ്, മനുഷ്യസിംഹാ, ലോകം മുഴുവൻ നശിച്ചപ്പോൾ ആദിയിൽ സംഭവിച്ചവ.
ചത്വാര്യാഹുഃ സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം തത്കൃതം യുഗമ്। തസ്യ താവച്ഛതീ സന്ധ്യാ സന്ധ്യാംശശ്ച തഥാവിധഃ
നാലായിരം വർഷങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് കൃതയുഗം എന്ന് പറയുന്നു. അതിന്റെ ഉദയവും അസ്തമയവും അതേ അളവിലാണ്.
വീണി വര്ഷസഹസ്രാണി ത്രേതായുഗമിഹോച്യതേ। തസ്യ താവച്ഛതീ സന്ധ്യാ സന്ധ്യാംശശ്ച തതഃ പരം
ഇവിടെ ത്രേതായുഗം മൂവായിരം വർഷം എന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിന്റെ ഉദയവും അസ്തമയവും അതേ അളവിലാണ്.
തഥാ വര്ഷസഹസ്രേ ദ്വേ ദ്വാപരം പരിമാണതഃ। തസ്യാപി ദ്വിശതീ സന്ധ്യാ സന്ധ്യാംശശ്ച തഥാവിധഃ
അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ദ്വാപരയുഗം രണ്ടായിരം വർഷം അളവിലാണ്. അതിന്റെ ഉദയവും അസ്തമയവും രണ്ട് നൂറ് വർഷം വീതം, അതേപോലെയാണ്.
സഹസ്രമേകം വര്ഷാണാം തതഃ കലിയുഗം സ്മൃതമ്। തസ്യ വര്ഷശതം സന്ധ്യാ സന്ധ്യാംശശ്ച തതഃ പരമ്
അതിനു ശേഷം, കലിയുഗം ആയിരം വർഷം എന്നാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. അതിന്റെ ഉദയവും അസ്തമയവും നൂറ് വർഷം വീതമാണ്.
സന്ധ്യാസംധ്യാംശയോസ്തുല്യം പ്രമാണമുപധാരയ। ക്ഷീണേ കലിയുഗേ ചൈവ പ്രവര്തതി കൃതം യുഗമ്
ഉദയത്തിന്റെയും അസ്തമയത്തിന്റെയും അളവ് ഒരുപോലെയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. കലിയുഗം അവസാനിച്ചാൽ വീണ്ടും കൃതയുഗം ആരംഭിക്കും.
ഏഷാ ദ്വാദശസാഹസ്രീ യുഗാഖ്യാ പരികീര്തിതാ। ഏതത്സഹസ്രപര്യന്തമഹോ ബ്രാഹ്മമുദാഹൃതമ്
ഇതാണ് പന്ത്രണ്ടായിരം വർഷം ചേർന്ന യുഗചക്രം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇതിന്റെ ആയിരം ഗണനയാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം എന്ന് പറയുന്നു.
വിശ്വം ഹി ബ്രഹ്മഭവനേ സര്വതഃ പരിവര്തതേ। ലോകാനാം മനുജവന്യാഘ്ര പ്രലയം തം വിദുര്ബുധാഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ, വിശ്വം എല്ലായിടത്തും പര്യടിക്കുന്നു. മനുഷ്യസിംഹാ, ലോകങ്ങളുടെ പ്രളയം എന്ന് ജ്ഞാനികൾ അതിനെ അറിയുന്നു.
അല്പാവശിഷ്ടേ തു തദാ യുഗാന്തേ ഭരതര്ഷഭ। സഹസ്രാന്തേ നരാഃ സര്വേ പ്രായശോഽനൃതവാദിനഃ
ഭരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, യುಗാന്തത്തിൽ, ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, ബാക്കി വെറും അല്പം മാത്രമായപ്പോൾ, മനുഷ്യർ ഭൂരിഭാഗവും അസത്യവാദികളായിരിക്കും.
യജ്ഞപ്രതിനിധിഃ പാര്ഥ ദാനപ്രതിനിധിസ്തഥാ। വ്രതപ്രതിനിധിശ്ചൈവ തസ്മിന്കാലേ പ്രവര്തതേ
പാർത്താ, അന്നത്തെ കാലത്ത് യജ്ഞത്തിന് പകരം മറ്റൊന്നും, ദാനത്തിന് പകരം മറ്റൊന്നും, വ്രതത്തിന് പകരം മറ്റൊന്നും ചെയ്യപ്പെടും.
ബ്രാഹ്മണാഃ ശൂദ്രകര്മാണസ്തഥാ ശൂദ്രാ ധനാര്ജകാഃ। ക്ഷത്രധര്മേണ വാഽപ്യത്ര വര്തയന്തി യുഗക്ഷയേ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ ശൂദ്രരുടെ ജോലി ചെയ്യുകയും, ശൂദ്രർ ധനം സമ്പാദിക്കുകയും, യುಗാന്തത്തിൽ അവർ ക്ഷത്രിയരുടെ കർമ്മം അനുസരിച്ചും ജീവിക്കും.
നിവൃത്തയജ്ഞസ്വാധ്യായാ ദണ്ഡാജിനവിവര്ജിതാഃ। ബ്രാഹ്മണാ സര്വഭക്ഷാശ്ച ഭവിഷ്യന്തി കലൌ യുഗേ
യജ്ഞവും സ്വാധ്യായവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ദണ്ഡവും അജിനവും ഇല്ലാതെ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാത്തരം ഭക്ഷ്യവും കഴിക്കുന്നവരായി കലിയുഗത്തിൽ മാറും.
അജപാ ബ്രാഹ്മണാസ്താത ശൂദ്രാ ജപപരായണാഃ। വിപരീതേ തദാ ലോകേ പൂര്വരൂപം ക്ഷയസ്യ തത്
പ്രിയനായവനേ, അന്നത്തെ കാലത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജപമോച്ചരിക്കാതെയും, ശൂദ്രർ ജപത്തിൽ ലയിച്ചും ഇരിക്കും. ലോകം അപ്പോഴെല്ലാം മറിഞ്ഞിരിക്കും; ഇതാണ് അതിന്റെ ക്ഷയത്തിന്റെ അടയാളം.
ബഹവോ മ്ലേച്ഛരാജാനഃ പൃഥിവ്യാം മനുജാധിപ। മൃഷാനുശാസിനഃ പാപാ മൃഷാവാദപരായണാഃ
മനുഷ്യരാജാവേ, അന്നത്തെ ഭൂമിയിൽ അനേകം വിദേശരാജാക്കന്മാർ ഭരിക്കും; അവർ പാപികളും അസത്യവാദികളും, തെറ്റായ ആജ്ഞകൾ നൽകുന്നവരുമായിരിക്കും.
ആന്ധ്രാഃ ശകാഃ പുലിന്ദാശ്ച യവനാശ്ച നരാധിപാഃ। കാമ്ഭോജാ ബാഹ്ലികാഃ ശൂരാഽഽ ഭീരസ്തഥാ നരോത്തമാ
ആന്ധ്രന്മാർ, ശകന്മാർ, പുലിന്ദന്മാർ, യവനന്മാർ, കാംഭോജന്മാർ, ബാഹ്ലികന്മാർ, ധൈര്യവും ഭയമില്ലായ്മയും ഉള്ളവരും, മനുഷ്യരിലും രാജാക്കന്മാരിലും ശ്രേഷ്ഠരായിരിക്കും.
ന തദാ ബ്രാഹ്മണഃ കശ്ചിത്സ്വധര്മമുപജീവതി। ക്ഷത്രിയാശ്ചാപി വൈശ്യാശ്ച വികര്മസ്ഥാ നരാധിപ
അന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു ബ്രാഹ്മണനും തന്റെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കില്ല; ക്ഷത്രിയരും വൈശ്യരും, മനുഷ്യരാജാവേ, തെറ്റായ വഴികളിൽ നിലകൊള്ളും.
അല്പായുഷഃ സ്വല്പബലാഃ സ്വല്പവീര്യപരാക്രമാഃ। അല്പസാരാല്പദേഹാശ്ച തഥാ സത്യാല്പഭാഷിണഃ
അവർക്ക് ചെറുതായുസ്സും, കുറച്ചു ശക്തിയും, കുറച്ചു വീര്യവും, കുറച്ചു സാരം, ചെറുതായ ദേഹം, കുറച്ചു സത്യവാക്ക് — ഇതൊക്കെയായിരിക്കും.
ബഹുശൂന്യാ ജനപദാ മൃഗവ്യാലാവൃതാ ദിശഃ। യുഗാന്തേ സമനുപ്രാപ്തേ വൃഥാ ച ബ്രഹ്മവാദിനഃ
അനേകം ദേശങ്ങൾ ശൂന്യമായിരിക്കും, ദിക്കുകൾ മൃഗങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കും; യುಗാന്തത്തിൽ ബ്രഹ്മം പ്രസംഗിക്കുന്നവർക്ക് അതൊക്കെ വ്യർത്ഥമായിരിക്കും.
ഭോവാദിനസ്തഥാ ശൂദ്രാ ബ്രാഹ്മണാശ്ചാര്യവാദിനഃ। യുഗാന്തേ മനുജവ്യാഘ്ര ഭവന്തി ബഹുജന്തവഃ
ശൂദ്രർ 'ഭോ' എന്നൊക്കെ സംസാരിക്കും, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഗുരുവിനെപ്പോലെ സംസാരിക്കും; മനുഷ്യസിംഹനായവനേ, യುಗാന്തത്തിൽ അനേകം ജീവികൾ ഉണ്ടാകും.
ന തഥാ ഘ്രാണയുക്താശ്ച സര്വഗന്ധാ വിശാംപതേ। രസാശ്ച മനുജവ്യാഘ്ര ന തഥാ സ്വാദുയോഗിനഃ
രാജാവേ, അന്നത്തെ കാലത്ത് ഗന്ധങ്ങൾ അത്ര സുഗന്ധമായിരിക്കുകില്ല; രുചികളും, മനുഷ്യസിംഹനായവനേ, അത്ര രുചികരമായിരിക്കുകില്ല.
ബഹുപ്രജാ ഹ്രസ്വദേഹാ ശീലാചാരവിവര്ജിതാഃ। മുഖേഭഗാഃ സ്ത്രിയോ രാജന്ഭവിഷ്യന്തി യുഗക്ഷയേ
അന്നത്തെ സ്ത്രീകൾ അനേകവും, ചെറുദേഹവും, ശീലവും ആചാരവും ഇല്ലാത്തവരും, വായിലൂടെ വിഭജിക്കപ്പെട്ടവരുമായിരിക്കും, രാജാവേ.
അട്ടശൂലാ ജനപദാഃ ശിവശൂലാശ്ചതുഷ്പഥാഃ। കേശശൂലാഃ സ്ത്രിയോ രാജന്ഭവിഷ്യന്തി യുഗക്ഷയേ
അന്നത്തെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ചിരി നിറഞ്ഞിരിക്കും, ചതുരശ്രങ്ങളിൽ ചിരി മുഴങ്ങും; സ്ത്രീകൾക്ക് തലമുടിയാണ് പ്രധാനമായിരിക്കും, രാജാവേ, യುಗാന്തത്തിൽ.
അല്പക്ഷീരാസ്തഥാ ഗാവോ ഭവിഷ്യന്തി ജനാധിപ। അല്പപുഷ്പഫലാശ്ചാപി പാദപാ ബഹുവായസാഃ
ജനാധിപതിയായവനേ, അന്നത്തെ പശുക്കൾക്ക് കുറച്ചു പാൽ മാത്രം ഉണ്ടാകും; മരങ്ങൾക്കു കുറച്ചു പൂവും പഴവും മാത്രം, പക്ഷികൾ മാത്രം കൂടുതലായിരിക്കും.
ബ്രഹ്മവധ്യാനുലിപ്താനാം തഥാ മിഥ്യാഭിശംസിനാമ്। നൃപാണാം പൃഥിവീപാല പ്രതിഗൃഹ്ണന്തി വൈ ദ്വിജാഃ
ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തവരിൽ നിന്നോ, അസത്യമായി തങ്ങളെ പ്രശംസിക്കുന്നവരിൽ നിന്നോ, രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ സമ്മാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കും.