കഥം സമഭവദ്ഭേദസ്തേഷാമക്ലിഷ്ടകര്മണാമ്। തച്ച യുദ്ധം കഥം വൃത്തം ഭൂതാന്തകരണം മഹത്
അവരുടെ കുറ്റമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികളില് എങ്ങനെ ഭേദം ഉണ്ടായി? ആ മഹത്തായ, എല്ലാം നശിപ്പിച്ച യുദ്ധം എങ്ങനെ നടന്നു?
പിതാമഹാനാം സര്വേഷാം ദൈവേനാവിഷ്ടചേതസാമ്। കാര്ത്സ്ന്യേനൈതന്മമാചക്ഷ്വ യഥാ വൃത്തം ദ്വിജോത്തമ। `ഇച്ഛാമി തത്ത്വതഃ ശ്രോതും ഭഗവന്കുശലോ ഹ്യസി
ദൈവം മനസ്സില് പിടിച്ചുപറ്റിയ എല്ലാ പിതാമഹന്മാരുടെയും കഥ മുഴുവനും, യഥാര്ത്ഥത്തില് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവോ അതുപോലെ, ദയവായി എന്നോട് പറയണം; ഭഗവാന്, ഞാന് സത്യമായിട്ട് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, കാരണം ഭഗവാന് അതില് പ്രാവീണ്യമുള്ളവനാണ്.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്തദാ। ശശാസ ശിഷ്യമാസീനം വൈശംപായനമന്തികേ
അവന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, കൃഷ്ണദ്വൈപായനന് തന്റെ ശിഷ്യനായ വൈശംപായനനെ സമീപത്ത് ഇരുന്നവനെ വിളിച്ചു നിര്ദ്ദേശിച്ചു.
കുരൂണാം പാണ്ഡവാനാം ച യഥാ ഭേദോഽഭവത്പുരാ। തദസ്മൈ സര്വമാചക്ഷ്വ യന്മത്തഃ ശ്രുതവാനസി
കുരുക്കളുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും ഇടയില് പഴയകാലത്ത് എങ്ങനെ ഭേദം ഉണ്ടായി എന്നത്, നീ എന്നില് നിന്ന് കേട്ടതുപോലെ മുഴുവനും അവനോട് പറയണം.
ഗുരോര്വചനമാജ്ഞായ സ തു വിപ്രര്ഷഭസ്തദാ। ആചചക്ഷേ തതഃ സര്വമിതിഹാസം പുരാതനമ്
ഗുരുവിന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച്, ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന് അപ്പോള് ആ പഴയ ചരിത്രം മുഴുവനും വിവരിച്ചു.
രാജ്ഞേ തസ്മൈ സദസ്യേഭ്യഃ പാര്ഥിവേഭ്യശ്ച സര്വശഃ। ഭേദം സര്വവിനാശം ച കുരുപാണ്ഡവയോസ്തദാ
രാജാവിനും സഭാംഗങ്ങള്ക്കും മറ്റു രാജാക്കന്മാര്ക്കും, കുരുക്കളുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും ഭേദവും പൂര്ണ്ണമായ നാശവും അദ്ദേഹം വിശദമായി പറഞ്ഞു.
ശൃണു രാജന്യഥാ വീരാ ഭ്രാതരഃ പഞ്ച പാണ്ഡവാഃ। വിരോധമന്വഗച്ഛന്ത ധാര്തരാഷ്ട്രൈര്ദുരാത്മഭിഃ
രാജാവേ, പാണ്ഡുവിന്റെ അഞ്ചു വീരപുത്രന്മാർ എങ്ങനെയാണ് ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ള ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുമായി വൈരത്തിലേർപ്പെട്ടതെന്ന് കേൾക്കൂ.
ഗുരവേ പ്രാങ്നമസ്കൃത്യ മനോബുദ്ധിസമാധിഭിഃ। സംപൂജ്യ ച ദ്വിജാന്സര്വാംസ്തഥാന്യാന്വിദുഷോ ജനാന്
ആദ്യം ഗുരുവിന് മനസ്സും ബുദ്ധിയും ഏകാഗ്രമാക്കി നമസ്കരിച്ചു, പിന്നെ എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും മറ്റു പണ്ഡിതന്മാരെയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു.
മഹര്ഷേര്വിശ്രുതസ്യേഹ സര്വലോകേഷു ധീമതഃ। പ്രവക്ഷ്യാമി മതം കൃത്സ്നം വ്യാസസ്യാമിതതേജസഃ
സകല ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തനും അനന്തമായ തേജസ്സുള്ളവനുമായ മഹർഷി വ്യാസന്റെ പൂർണ്ണമായ അഭിപ്രായം ഞാൻ ഇവിടെ വെളിപ്പെടുത്താം.
ശ്രോതും പാത്രം ച രാജംസ്ത്വം പ്രാപ്യേമാം ഭാരതീം കഥാമ്। ഗുരോര്വക്ത്രപരിസ്പന്ദോ മനഃ പ്രോത്സാഹതീവ മേ
രാജാവേ, ഈ ഭാരതകഥ കേൾക്കാൻ നീ യോജ്യനാണ്; ഗുരുവിന്റെ വായ് ചലിക്കുന്നതിൽ എന്റെ മനസ്സ് അതീവ ഉല്ലാസം പ്രാപിക്കുന്നു.
ശൃണു രാജന്യഥാ ഭേദഃ കുരുപാണ്ഡവയോരഭൂത്। രാജ്യാര്ഥേ ദ്യൂതസംഭൂതോ വനവാസസ്തഥൈവ ച
രാജാവേ, കുരുക്കളുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും ഇടയിൽ എങ്ങനെ ഭേദം ഉണ്ടായി, രാജ്യം നേടാൻ നടന്ന ജുവയിലൂടെയും അവരുടേത് വനവാസത്തിലൂടെയും എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് കേൾക്കൂ.
യഥാ ച യുദ്ധമഭവത്പൃഥിവീക്ഷയകാരകമ്। തത്തേഽഹം കഥയിഷ്യാമി പൃച്ഛതേ ഭരതര്ഷഭ
പൃഥിവി നശിപ്പിച്ച യുദ്ധം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്നതും, നീ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ, ഞാൻ നിനക്ക് പറയാം, ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ.
മൃതേ പിതരി തേ വീരാ വനാദേത്യ സ്വമന്ദിരമ്। നചിരാദേവ വിദ്വാംസോ വേദേ ധനുഷി ചാഭവന്
അവരുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചശേഷം ആ വീരന്മാർ വനത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തി; അധികം വൈകാതെ അവർ വേദങ്ങളിലും അമ്പയിടലിലും പ്രാവീണ്യം നേടി.
താംസ്തഥാ സത്വവീര്യൌജഃസംപന്നാന്പൌരസംമതാന്। നാമൃഷ്യന്കുരവോ ദൃഷ്ട്വാ പാണ്ഡവാഞ്ശ്രീയശോഭൃതഃ
പാണ്ഡവന്മാർ ധൈര്യത്തിലും ശക്തിയിലും ഉജ്ജ്വലതയിലും സമ്പന്നരായി, ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ആദരവും ഐശ്വര്യവും പ്രശസ്തിയും നേടിയതിനെ കണ്ട് കുരുക്കൾ അതു സഹിക്കാനാവാതെ പോയി.
തതോ ദുര്യോധനഃ ക്രൂരഃ കര്ണശ്ച സഹസൌബലഃ। തേഷാം നിഗ്രഹനിര്വാസാന്വിവിധാംസ്തേ സമാരഭന്
അതിനുശേഷം ക്രൂരഹൃദയനായ ദുര്യോധനൻ, കർണ്ണനും ശകുനിയുടെ മകനുമൊത്ത്, അവരെ നിയന്ത്രിക്കാനും പുറത്താക്കാനും പലവിധ ഉപായങ്ങൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തു.
തതോ ദുര്യോധനഃ ക്രൂരഃ കുലിങ്ഗസ്യ മതേ സ്ഥിതഃ। പാമ്ഡവാന്വിവിധോപായൈ രാജ്യഹേതോരപീഡയത്
പിന്നീട്, ദുര്യോധനൻ ക്രൂരനും ശകുനിയുടെ ഉപദേശത്തിൽ ഉറച്ചവനുമായി, രാജ്യം സ്വന്തമാക്കാൻ പാണ്ഡവരെ പലവിധ മാർഗങ്ങളിൽ പീഡിപ്പിച്ചു.
ദദാവഥ വിഷം പാപോ ഭീമായ ധൃതരാഷ്ട്രജഃ। ജരയാമാസ തദ്വീരഃ സഹാന്നേന വൃകോദരഃ
അപ്പോൾ പാപിയായ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രൻ ഭീമനു വിഷം കൊടുത്തു; പക്ഷേ, ആ വീരൻ, വലിയ അകത്തുള്ളവൻ, ആഹാരത്തോടൊപ്പം അതു ദഹിപ്പിച്ചു.
പ്രമാണകോട്യാം സംസുപ്തം പുനര്ബദ്ധ്വാ വൃകോദരമ്। തോയേഷു ഭീമം ഗങ്ഗായാഃ പ്രക്ഷിപ്യ പുരമാവ്രജത്
ഭീമൻ നദിക്കരയിൽ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, അവനെ വീണ്ടും കെട്ടി ഗംഗയിൽ തള്ളിയിട്ടു, പിന്നെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
യദാ വിബുദ്ധഃ കൌന്തേയസ്തദാ സംഛിദ്യ ബന്ധനമ്। ഉദതിഷ്ഠന്മഹാബാഹുര്ഭീമസേനോ ഗതവ്യഥഃ
കുന്തിപുത്രൻ ഉണർന്നപ്പോൾ, അവൻ കെട്ടുകൾ പൊളിച്ചു; വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള ഭീമസേനൻ വേദനയില്ലാതെ എഴുന്നേറ്റു.
ആശീവിഷൈഃ കൃഷ്ണസര്പൈഃ സുപ്തം ചൈനമദംശയത്। സര്വേഷ്വേവാങ്ഗദേശേഷു ന മമാര സ ശത്രുഹാ
അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, കറുത്ത പാമ്പുകളും വിഷസർപ്പങ്ങളും അവനെ ശരീരമൊട്ടാകെ കടിച്ചെങ്കിലും, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന ആ വീരൻ മരിച്ചില്ല.
തേഷാം തു വിപ്രകാരേഷു തേഷു തേഷു മഹാമതിഃ। മോക്ഷണേ പ്രതികാരേ ച വിദുരോഽവഹിതോഽഭവത്
അവരുടെ എല്ലാ ദുഷ്പ്രവർത്തനങ്ങളിലും അവരെ മോചിപ്പിക്കാനും പ്രതിരോധിക്കാനും വിദുരൻ സൂക്ഷ്മമായ ശ്രദ്ധ പുലർത്തി.
സ്വര്ഗസ്ഥോ ജീവലോകസ്യ യഥാ ശക്രഃ സുഖാവഹഃ। പാണ്ഡവാനാം തഥാ നിത്യം വിദുരോഽപി സുഖാവഹഃ
സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഇന്ദ്രൻ ജീവനുള്ള ലോകത്തിന് എങ്ങനെ സുഖം നൽകുന്നുവോ, അതുപോലെ പാണ്ഡവന്മാർക്ക് വിദുരനും എപ്പോഴും സന്തോഷം നൽകുകയായിരുന്നു.
യദാ തു വിവിധോപായൈഃ സംവൃതൈര്വിവൃതൈരപി। നാശകദ്വിനിഹന്തും താന്ദൈവഭാവ്യര്ഥരക്ഷിതാന്
അവരെ രഹസ്യമായും തുറന്നും പലവിധ ഉപായങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടും, വിധിയും ധർമ്മവും സംരക്ഷിച്ച പാണ്ഡവരെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ,
തതഃ സംമന്ത്ര്യ സചിവൈര്വൃഷദുഃശാസനാദിഭിഃ। ധൃതരാഷ്ട്രമനുജ്ഞാപ്യ ജാതുഷം ഗൃഹമാദിശത്
അതിനുശേഷം, മന്ത്രിമാരുമായി ആലോചിച്ച്, വൃഷസേനനും ദുഃശാസനനും ഉൾപ്പെടെ, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ അനുമതി വാങ്ങി, ജാതുവാസം പണിയാൻ ഉത്തരവിട്ടു.
തത്ര താന്വാസയാമാസ പാണ്ഡവാനമിതൌജസഃ।' സുതപ്രിയൈഷീ താന്രാജാ പാണ്ഡവാനമ്ബികാസുതഃ। തതോ വിവാസയാമാസ രാജ്യഭോഗബുഭുക്ഷയാ
അവിടെ അമിതശക്തിയുള്ള പാണ്ഡവന്മാരെ, തന്റെ മക്കളുടെ ഭാവി ആശിച്ച രാജാവായ അംബികയുടെ മകൻ താമസിപ്പിച്ചു. പിന്നിട്ട്, രാജ്യം ഭോഗിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ, അവരെ നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു.
തേ പ്രാതിഷ്ഠന്ത സഹിതാ നഗരാന്നാഗസാഹ്വയാത്। പ്രസ്ഥാനേ ചാഭവന്മന്ത്രീ ക്ഷത്താ തേഷാം മഹാത്മനാമ്
അവ വലിയ മനസ്സുള്ള പാണ്ഡവന്മാർ അമ്മയോടൊപ്പം ഹസ്തിനാപുരം നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. അവരുടെ യാത്രയിൽ, ബുദ്ധിമാൻ മന്ത്രിയായ വിദുരൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
തേന മുക്താ ജതുഗൃഹാന്നിശീഥേ പ്രാദ്രവന്വനമ്। തതഃ സംപ്രാപ്യ കൌന്തേയാ നഗരം വാരണാവതമ്
വിദുരന്റെ സഹായത്തോടെ, അവർ ജാതുവീടിൽ നിന്ന് അർദ്ധരാത്രിയിൽ രക്ഷപെട്ട് കാടിലേക്ക് ഓടി. പിന്നെ, കുന്തിദേവിയുടെ മക്കൾ വാരണാവതം നഗരത്തിലെത്തി.
ന്യവസന്ത മഹാത്മാനോ മാത്രാ സഹ പരന്തപാഃ। ധൃതരാഷ്ട്രേണ ചാജ്ഞപ്താ ഉഷിതാ ജാതുഷേ ഗൃഹേ
അവിടെ, ശത്രുക്കൾക്ക് ഭയമായ പാണ്ഡവന്മാർ അമ്മയോടൊപ്പം താമസിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കല്പനപ്രകാരം, അവർ ജാതുവീടിൽ ചില ദിവസം കഴിഞ്ഞു.
പുരോചനാദ്രക്ഷമാണാഃ സംവത്സരമതന്ദ്രിതാഃ। സുരുങ്ഗാം കാരയിത്വാ തു വിദുരേണ പ്രചോദിതാഃ
പുരോചനൻ ഒരു വർഷം സൂക്ഷ്മമായി കാവൽനിന്നപ്പോൾ, വിദുരന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം അവർ ഒരു തുരങ്കം നിർമ്മിച്ചു.
ആദീപ്യ ജാതുഷം വേശ്മ ദഗ്ധ്വാ ചൈവ പുരോചനമ്। പ്രാദ്രവന്ഭയസംവിഗ്നാ മാത്രാ സഹ പന്തപാഃ
അവർ ജാതുവീടിന് തീകൊളുത്തി പുരോചനനെ ദഹിപ്പിച്ചു. ഭയത്താൽ പിടഞ്ഞ്, അമ്മയോടൊപ്പം അവിടെ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.