നാരദസ്ത്വഥ ദേവര്ഷിര്ജ്ഞാത്വാ താംസ്തു കൃതക്ഷണാന്। മാര്കണ്ഡേയസ്യ വദതസ്താം കഥാമന്വമോദത
അപ്പോൾ ദൈവമഹർഷിയായ നാരദൻ, സമയമെത്തിയെന്ന് മനസിലാക്കി, മാർകണ്ടേയൻ പറയാൻ പോകുന്ന ആ കഥ ആസ്വദിച്ച് ശ്രവിച്ചു.
ഉവാച ചൈനം കാലജ്ഞം സ്മയന്നിവ സനാരദഃ। ബ്രഹ്മര്ഷേ കഥ്യതാം യത്തേ പാണ്ഡവേഷു വിവക്ഷിതമ്
അപ്പോൾ നാരദൻ, നേരം അറിയുന്ന ആ മഹർഷിയെ നോക്കി, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'ബ്രഹ്മർഷേ, പാണ്ഡവന്മാരോട് പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്തോ അത് പറയൂ.'
ഏവമുക്തഃ പ്രത്യുവാച മാര്കണ്ഡേയോ മഹാതപാഃ। ക്ഷണം കുരുധ്വംവിപുലമാഖ്യാതവ്യം ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മഹാതപസ്സുകാരനായ മാർകണ്ടേയൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കുക; പറയേണ്ടത് വളരെ വിശാലമാണ്.'
ഏവമുക്താഃ ക്ഷണം ചക്രുഃ പാണ്ഡവാഃ സഹ തൈര്ദ്വിജൈഃ। മധ്യംദിനേ യഥാദിത്യം പ്രേക്ഷന്തസ്തേ മഹാമുനിമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, പാണ്ഡവന്മാരും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ഒത്തിരി കാത്തുനിന്നു, ഉച്ചക്കാല സൂര്യനെ പോലെ ആ മഹാമുനിയെ നോക്കി നിന്നു.
തം വിവക്ഷന്തമാലക്ഷ്യകുരുരാജോ മഹാമുനിമ്। കഥാസംജനനാര്ഥായ ചോദയാമാസ പാണ്ഡവഃ
ആ മഹാമുനി സംസാരിക്കാൻ ഒരുക്കമെടുക്കുന്നതു കണ്ടു, കഥകൾ തുടങ്ങണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച കുരുരാജാവ് അവനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
ഭവാന്ദൈവതദൈത്യാനാമൃഷീണാം ച മഹാത്മനാമ്। രാജര്ഷീണാം ച സര്വേഷാം ചരിതജ്ഞഃ പുരാതനഃ
ഭഗവനെ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും മഹാത്മാക്കളായ ഋഷിമാരുടെയും രാജർഷിമാരുടെയും പഴയ കഥകൾ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ് നീ.
സേവ്യശ്ചോപാസിതവ്യശ് മതോ നഃ കാങ്ക്ഷിതശ്ചിരമ്। അയം ച ദേവകീപുത്രഃ പ്രാപ്തോഽസ്മാനവലോകകഃ
നിനക്ക് സേവനം ചെയ്യാനും ആരാധിക്കാനും ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു; ദേവകിപുത്രനും ഞങ്ങളെ കാണാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഭ്രമത്യേവ ഹി മേ ബുദ്ധിര്ദൃഷ്ട്വാഽഽത്മാനം സുഖാച്ച്യുതമ്। ധാര്തരാഷ്ട്രാംശ്ച രദുര്ത്താനൃദ്ധ്യതഃ പ്രേക്ഷ്യ സര്വശഃ
സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു; ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ എല്ലായ്പ്പോഴും സമൃദ്ധിയോടെ ജീവിക്കുന്നതും ഞാൻ കാണുന്നു.
കര്മണഃ പുരുഷഃ കര്താ ശുഭസ്യാപ്യശുഭസ്യ വാ। സ്വഫലം തദുപാശ്നാപി കഥം കര്താ സ്വിദീശ്വരഃ
ഒരു മനുഷ്യൻ നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് തന്നെ ഉത്തരവാദിയാണ്; അതിന്റെ ഫലം അവൻ തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദൈവം എങ്ങനെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദിയാകാം?
അഥവാ സുഖദുഃഖേഷു നൃണാം ബ്രഹ്മവിദാംവര। ഇഹ വാ കൃതമന്വേതി പരദേഹേഽഥവാ പുനഃ
ബ്രഹ്മം അറിയുന്നവരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സുഖവും ദുഃഖവും മനുഷ്യനെ ഈ ലോകത്തോ, മരിച്ചശേഷം മറ്റൊരു ശരീരത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെയും അനുഗമിക്കുമോ?
ദേഹീ ച ദേഹം സംത്യജ്യ മൃഗ്യമാണഃ ശുഭാശുഭൈഃ। കഥം സംയുജ്യതേപ്രേത്യ ഇഹ വാ ദ്വിജസത്തമ
ശരീരധാരി ശരീരം വിട്ട് പോകുമ്പോൾ, നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവനെ പിന്തുടരുമ്പോൾ, അവൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം ഇവയുമായി എങ്ങനെ ചേർന്ന് പോകുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഈ ലോകത്തോ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ?
ഐഹലൌകികമേവൈതദുതാഹോ പാരലൌകികമ്। ക്വ വാ കര്മാണി തിഷ്ഠന്തി ജന്തോഃ പ്രേതസ്യ ഭാര്ഗവ
ഭാർഗവാ, ഈ ഫലം ഈ ലോകത്തേത് മാത്രമാണോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ലോകത്തേത് ആണോ? ജീവി മരിച്ചശേഷം പ്രവർത്തനങ്ങൾ എവിടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്?
ത്വദ്യുക്തോഽയമനുപ്രശ്നോ യഥാവദ്വദതാംവര। വിദിതം വേദിതവ്യം തേ സ്ഥിത്യര്ഥം ത്വം തു പൃച്ഛസി
നല്ല സമയത്താണ് നീ ഈ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചത്, സംസാരിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ. അറിയേണ്ടത് നീ അറിയുന്നവനാണ്, പക്ഷേ കൂടുതൽ വ്യക്തതയ്ക്കായി നീ ചോദിക്കുന്നു.
അത്ര തേ കഥയിഷ്യാമി തദിഹൈകമനാഃ ശൃണു। യഥേഹാമുത്ര ച നര സുഖദുഃഖമുപാശ്നുതേ
ഇതിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ നിന്നോട് വിശദമായി പറയും; മനസ്സോടെ കേൾക്കു, എങ്ങനെ മനുഷ്യൻ ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും സുഖവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന്.
നിര്മലാനി ശരീരാണി വിശുദ്ധാനി ശരീരിണാമ്। സസര്ജ ധറ്മതന്ത്രാണി പൂര്വോത്പന്നഃ പ്രജാപതിഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ പ്രജാപതി ശരീരധാരികൾക്കായി നിർമ്മലവും വിശുദ്ധവുമായ, ധർമ്മം അനുസരിച്ചുള്ള ശരീരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
അമോഘഫലസംകല്പാഃ സുവ്രതാഃ സത്യവാദിനഃ। ബ്രഹ്മഭൂതാ നരാഃ പുണ്യാഃ പുരാണാഃ കുരുസത്തമ
കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ആ പുരാതന മനുഷ്യർ വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവരും സത്യവാദികളുമായിരുന്നു; അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എപ്പോഴും ഫലപ്രദമായിരുന്നു; അവർ ബ്രഹ്മസ്വരൂപികളും പുണ്യശീലികളും ആയിരുന്നു.
സര്വേ ദേവൈഃ സമായാന്തി സ്വച്ഛന്ദേന നഭസ്തലമ്। തതശ്ച പുനരായാന്തി സര്വേ സ്വച്ഛന്ദചാരിണഃ
അവർക്ക് ഇഷ്ടം വന്നപ്പോൾ ദേവതകളോടൊപ്പം ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയരാൻ കഴിയും; പിന്നെ സ്വേച്ഛയോടെ വീണ്ടും തിരിച്ചു വരികയും ചെയ്തു.
സ്വച്ചന്ദമരണാശ്ചാസന്നരാഃ സ്വച്ഛന്ദജീവിനഃ। അല്പബാധാ നിരാതങ്കാഃ സിദ്ധാര്ഥാ നിരുപദ്രവാഃ
അവർക്ക് ജീവനും മരണവും സ്വേച്ഛയിലായിരുന്നു; ജീവിതം സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു; കുറച്ച് മാത്രം ദുഃഖം, രോഗമോ ഉപദ്രവമോ ഇല്ല; എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും വിജയിക്കുകയും ശാന്തരായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ദ്രഷ്ടാരോദേവസങ്ഘാനാമൃഷീണാം ച മഹാത്മനാമ്। പ്രത്യക്ഷാഃ സര്വധര്മാണാം ദാന്താ വിഗതമത്സരാഃ
അവർ ദേവസംഘങ്ങളെയും മഹർഷിമാരെയും നേരിട്ട് കാണുന്നവരായിരുന്നു; എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും നേരിട്ട് ഗ്രഹിച്ചവരും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവരും അസൂയ ഇല്ലാത്തവരുമായിരുന്നു.
ആസന്വര്ഷസഹസ്രാണി തഥാ പുത്രസഹസ്രിണഃ। തതഃ കാലാന്തരേ തസ്മിന്പൃഥിവീതലചാരിണഃ
അവർ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ജീവിച്ചു, ആയിരക്കണക്കിന് പുത്രന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെ കാലക്രമത്തിൽ അവർ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കാമക്രോധാഭിഭൂതാസ്തേ മായാവ്യാജോപജീവിനഃ। ലോഭമോഹാഭിഭൂതാശ്ച ത്യക്താ ദേവൈസ്തതോ നരാഃ
അവരെ കാമവും ക്രോധവും കീഴടക്കി; മായയും കപടവും ആശ്രയിച്ച് ജീവിച്ചു; ലാഭവും മോഹവും പിടിച്ചെടുത്തപ്പോൾ ദേവതകൾ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
അശുഭൈഃ കര്മഭിഃ പാപാസ്തിര്യങ്ഗിരയഗാമിനഃ। സംസാരേഷു വിചിത്രേഷു പച്യമാനാഃ പുനഃ പുനഃ
ചീത്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ട് പാപികൾ മൃഗജന്മങ്ങളിലേക്കും നരകത്തിലേക്കും പോയി; വിവിധ ജന്മചക്രങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നു.
മോഘേഷ്ടാ മോഘസംകല്പാ മോഘജ്ഞാനാ വിചേതസഃ। `കാങ്ക്ഷിണഃ സര്വകാമാനാം നാസ്തികാ ഭിന്നസേതവഃ
അവരുടെ യാഗങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ജ്ഞാനവും ഫലമില്ലാത്തതായി; മനസ്സിൽ ആശയക്കുഴപ്പം; എല്ലാം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവരും നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുമായിരുന്നു.
സര്വാഭിശങ്ഖിനശ്ചൈവ സംവൃത്താഃ ക്ലേദായിനഃ। അശുഭൈഃ കര്മഭിശ്ചാപി പ്രായശഃ പരിചിഹ്നിതാഃ
അവർ എല്ലാറ്റിലും സംശയമുള്ളവരായി മാറി; ചീത്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ട് ദോഷം വിതറുന്നവരും സാധാരണയായി പാപങ്ങൾ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയവരുമായിരുന്നു.
ദൌഷ്കുല്യാ വ്യാധിബഹുലാ ദുരാത്മാനോഽഭിതാപിനഃ। ഭവന്ത്യല്പായുഷഃ പാപാ രൌദ്രകര്മഫലോദയാഃ। നാഥന്തഃ സര്വകാമാനാം നാസ്തികാ ഭിന്നചേതസഃ
അവർ ദുഷ്ടവംശത്തിൽ പിറന്നവരും, പല രോഗങ്ങൾ ബാധിച്ചവരുമായിത്തീർന്നു; ദുഷ്ടചിന്തകളും കഷ്ടതകളും അനുഭവിച്ചു; ചെറു ആയുസ്സും പാപഫലവും ലഭിച്ചു; വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവരും എല്ലാം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും മനസ്സിൽ ഭേദം വന്നവരുമായിരുന്നു.
ജന്തോഃ പ്രേതസ്യ കൌന്തേയ ഗതിഃ സ്വൈരിഹ കര്മഭിഃ। പ്രാജ്ഞസ്യ ഹീനബുദ്ധേശ്ച കര്മകോശഃ ക്വ തിഷ്ഠതി
കുന്തീപുത്രാ, ഒരു ജീവിയുടെ മരിച്ചശേഷത്തെ ഗതി അവൻ ഈ ലോകത്ത് ചെയ്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾ അനുസരിച്ചാണ്; എന്നാൽ ജ്ഞാനികളും അജ്ഞന്മാരും ചെയ്ത പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഫലം എവിടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്?
ക്വസ്ഥസ്തത്സമുപാശ്നാതി സുകൃതം യദി വേതരത്। ഇതി തേ ദര്ശനം യച്ച തത്രാപ്യനുനയം ശൃണു
അവൻ നല്ലതോ മോശമോ ചെയ്തതിന്റെ ഫലം എവിടെയാണ് അനുഭവിക്കുന്നത് എന്നതാണ് നിന്റെ ചോദ്യം. അതിന്റെ വിശദീകരണം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
അയമാദിശരീരേണ ദേവസൃഷ്ടേന മാനവഃ। ശുഭാനാമശുഭാനാം ച കുരുതേ സംചയം മഹത്
ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച ഈ ആദിമ ശരീരത്തിൽ മനുഷ്യൻ നല്ലതും മോശവും ആയ പ്രവർത്തികൾ വലിയ തോതിൽ സമ്പാദിക്കുന്നു.
ആയുഷോഽന്തേ പ്രഹായേദം ക്ഷീണപ്രായം കലേബരമ്। സംഭവത്യേവ യുഗപദ്യോനൌ നാസ്ത്യന്തരാഽഭവഃ
ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം ഈ ക്ഷയിച്ച ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; ഉടനെ തന്നെ പുതിയ ജനനം സംഭവിക്കുന്നു, ഇതിന് ഇടയിൽ ഒരു വിടവാങ്ങലുമില്ല.
തത്രാസ്യ സ്വകൃതം കര്മ ച്ഛായേവാനുഗതം സദാ। ഫലത്യഥ സുഖാര്ഹോ വാ ദുഃഖാര്ഹോവാഽഥ ജായതേ
അവന്റെ തന്നെ കർമ്മങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും നിഴലുപോലെ പിന്തുടരുന്നു; അതിന്റെ ഫലമായി അവൻ സന്തോഷത്തിനോ ദുഃഖത്തിനോ അർഹനായി ജനിക്കുന്നു.