ഹന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി മഹദാഖ്യാനമുത്തമമ്। കൃഷ്ണദ്വൈപായനമതം മഹാഭാരതമാദിതഃ
ശ്രദ്ധിക്കൂ, ഞാൻ നിന്നോട് കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ പഠിപ്പിച്ച മഹാഭാരതം, ആദ്യം മുതൽ ഈ മഹത്തായ ഉത്തമകഥ പറയാം.
ശൃണു സര്വമശേഷേണ കഥ്യമാനം മയാ ദ്വിജ। ശംസിതും തന്മഹാന്ഹര്ഷോ മമാപീഹ പ്രവര്തതേ
ദ്വിജാ, ഞാൻ പറയുന്നത് മുഴുവനായും നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഈ മഹത്തായ കഥ പറയാൻ എനിക്കിപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷമാണ്.
ശ്രുത്വാ തു സര്പസത്രായ ദീക്ഷിതം ജനമേജയമ്। അഭ്യഗച്ഛദൃഷിര്വിദ്വാന്കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്തദാ
ജനമേജയൻ സർപ്പയാഗത്തിന് ദീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, പണ്ഡിതനായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ അപ്പോൾ അവനെ സമീപിച്ചു.
ജനയാമാസ യം കാലീ ശക്തേഃ പുത്രാത്പരാശരാത്। കന്യൈവ യമുനാദ്വീപേ പാണ്ഡവാനാം പിതാമഹമ്
ശക്തിയുടെ പുത്രനായ പരാശരനിൽ നിന്ന്, യമുനാനദിയിലെ ദ്വീപിൽ കന്യയായ കാലി പ്രസവിച്ചവൻ, പാണ്ഡവന്മാരുടെ പിതാമഹനാണ്.
ജാതമാത്രശ്ച യഃ സദ്യ ഇഷ്ട്യാ ദേഹമവീവൃധത്। വേദാംശ്ചാധിജഗേ സാങ്ഗന്സേതിഹാസാന്മഹായശാഃ
അവൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ യാഗം നടത്തി ശരീരം വളർത്തി; വേദങ്ങളെയും അതിന്റെ ശാഖകളെയും ഇതിഹാസങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചു, മഹാശ്രേഷ്ഠനായി പ്രശസ്തനായി.
യം നാതി തപസാ കശ്ചിന്ന വേദാധ്യയനേന ച। ന വ്രതൈര്നോപവാസൈശ്ച ന പ്രസൂത്യാ ന മന്യുനാ
തപസ്സുകൊണ്ടും, വേദപഠനത്താലും, വ്രതങ്ങളാലും ഉപവാസങ്ങളാലും, ജനനത്താലും, കോപത്താലും, ആരും അവനെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
വിവ്യാസൈകം ചതുര്ധാ യോ വേദം വേദവിദാം വരഃ। പരാവരജ്ഞോ ബ്രഹ്മര്ഷിഃ കവിഃ സത്യവ്രതഃ ശുചിഃ
വേദജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ ഏകവേദം നാലായി വിഭജിച്ചു; പരവും അപരവും അറിയുന്ന ബ്രഹ്മർഷി, കവി, സത്യവ്രതനും ശുദ്ധനും ആയവൻ.
യഃ പാണ്ഡും ധൃതരാഷ്ട്രം ച വിദുരം ചാപ്യജീജനത്। ശന്തനോഃ സംതതിം തന്വന്പുണ്യകീര്തിര്മഹായശാഃ
പാണ്ഡുവിനെയും ധൃതരാഷ്ട്രനെയും വിദുരനെയും ജനിപ്പിച്ചവൻ, ശാന്തനുവിന്റെ വംശം നീട്ടിയവൻ, പുണ്യകീർത്തിയുള്ള മഹാശ്രേഷ്ഠനാണ്.
ജനമേജയസ്യ രാജര്ഷേഃ സ മഹാത്മാ സദസ്തഥാ। വിവേശ സഹിതഃ ശിഷ്യൈര്വേദവേദാങ്ഗപാരഗൈഃ
ജനമേജയന് എന്ന മഹാത്മാവായ രാജാവിന്റെ സഭയില് വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പൂര്ണ്ണമായി പഠിച്ച ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ആ മഹാനായ ഋഷി പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര രാജാനമാസീനം ദദര്ശ ജനമേജയമ്। വൃതം സദസ്യൈര്ബഹുഭിര്ദേവൈരിവ പുരന്ദരമ്
അവിടെ ജനമേജയന് രാജാവിനെ അനേകം സഭാംഗങ്ങളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട് ഇരിക്കുന്നതും, ദേവന്മാരുടെ ഇടയില് ഇന്ദ്രന് ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, കണ്ടു.
തഥാ മൂര്ധാഭിഷിക്തൈശ്ച നാനാജനപദേശ്വരൈഃ। ഋത്വിഗ്ഭിര്ബ്രഹ്മകല്പൈശ്ച കുശലൈര്യജ്ഞസംസ്തരേ
അവിടെ വിവിധ ദേശങ്ങളില് നിന്നുള്ള അഭിഷേകം ലഭിച്ച രാജാക്കന്മാരും, യജ്ഞവിദ്യയില് പ്രാവീണ്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണരും അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റി നിന്നു.
ജനമേജയസ്തു രാജര്ഷിര്ദൃഷ്ട്വാ തമൃഷിമാഗതമ്। സഗണോഽഭ്യുദ്യയൌ തൂര്ണം പ്രീത്യാ ഭരതസത്തമഃ
ഭരതകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ ജനമേജയന് രാജാവ് ആ മഹാനായ ഋഷിയെ വരുന്നത് കണ്ട ഉടനെ, സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം വേഗത്തില് എഴുന്നേറ്റു.
കാഞ്ചനം വിഷ്ടരം തസ്മൈ സദസ്യാനുമതഃ പ്രഭുഃ। ആസനം കല്പയാമാസ യഥാ ശക്രോ ബൃഹസ്പതേഃ
സഭാംഗങ്ങളുടെ സമ്മതത്തോടെ, രാജാവ് ആ മഹാത്മാവിന് വേണ്ടി പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു സിംഹാസനം ഒരുക്കി, ശക്രന് ബൃഹസ്പതിക്ക് ഒരുക്കുന്നതുപോലെ.
തത്രോപവിഷ്ടം വരദം ദേവര്ഷിഗണപൂജിതമ്। പൂജയാമാസ രാജേന്ദ്രഃ ശാസ്ത്രദൃഷ്ടേന കര്മണാ
അവിടെ ദേവര്ഷിമാരാല് ആദരിക്കപ്പെട്ട് ഇരിക്കുന്ന ആ വരപ്രദാതാവിനെ, രാജാവ് ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ആദരിച്ചു.
പാദ്യമാചമനീയം ച അര്ഘ്യം ഗാം ച വിധാനതഃ। പിതാമഹായ കൃഷ്ണായ തദര്ഹായ ന്യവേദയത്
പാദ്യം, ആചമനജലം, അര്ഘ്യം, പശു എന്നിവയെല്ലാം, തന്റെ പിതാമഹനും അര്ഹനുമായ കൃഷ്ണവ്യാസന് മുനിക്ക്, വിധിപ്രകാരം സമര്പ്പിച്ചു.
പ്രതിഗൃഹ്യ തു താം പൂജാം പാമ്ഡവാജ്ജനമേജയാത്। ഗാം ചൈവ സമനുജ്ഞായ വ്യാസഃ പ്രീതോഽഭവത്തദാ
ജനമേജയനില് നിന്നുള്ള ആ ആദരവും പശുവിനെയും സ്വീകരിച്ച്, വ്യാസന് അതിനാല് അതിനാള് സന്തോഷിച്ചു.
തഥാ ച പൂജയിത്വാ തം പ്രണയാത്പ്രതിതാമഹമ്। ഉപോപവിശ്യ പ്രീതാത്മാ പര്യപൃച്ഛദനാമയമ്
അങ്ങനെ സ്നേഹപൂര്വ്വം ആ മഹാത്മാവിനെ ആദരിച്ച ശേഷം, രാജാവ് സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ സമീപം ഇരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഖദുഖങ്ങള് ചോദിച്ചു.
ഭഗവാനാപി തം ദൃഷ്ട്വാ കുശലം പ്രതിവേദ്യ ച। സദസ്യൈഃ പൂജിതഃ സര്വൈഃ സദസ്യാന്പ്രത്യപൂജയത്
ഭഗവാന് വ്യാസന് അവനെ കണ്ടു, തന്റെ സുഖം അറിയിച്ചു, സഭയിലെ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു; അദ്ദേഹം സഭാംഗങ്ങളെ തിരിച്ചും ആദരിച്ചു.
തതസ്തു സഹിതഃ സര്വൈഃ സദസ്യൈര്ജനമേജയഃ। ഇദം പശ്ചാദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠം പര്യപൃച്ഛത്കൃതാഞ്ജലിഃ
അതിനുശേഷം, സഭയിലെ എല്ലാവരോടൊപ്പം ചേര്ന്ന്, ജനമേജയന് കൈകൂപ്പി, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനോടു这样 ചോദിച്ചു.
കുരൂണാം പാണ്ഡവാനാം ച ഭവാന്പ്രത്യക്ഷദര്ശിവാന്। തേഷാം ചരിതമിച്ഛാമി കഥ്യമാനം ത്വയാ ദ്വിജ
കുരുക്കളുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും സംഭവങ്ങളെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുള്ളവനാണ് ഭഗവാന്; അവരുടെ ചരിത്രം ഭഗവാന് പറയുന്നതു ഞാന് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കഥം സമഭവദ്ഭേദസ്തേഷാമക്ലിഷ്ടകര്മണാമ്। തച്ച യുദ്ധം കഥം വൃത്തം ഭൂതാന്തകരണം മഹത്
അവരുടെ കുറ്റമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തികളില് എങ്ങനെ ഭേദം ഉണ്ടായി? ആ മഹത്തായ, എല്ലാം നശിപ്പിച്ച യുദ്ധം എങ്ങനെ നടന്നു?
പിതാമഹാനാം സര്വേഷാം ദൈവേനാവിഷ്ടചേതസാമ്। കാര്ത്സ്ന്യേനൈതന്മമാചക്ഷ്വ യഥാ വൃത്തം ദ്വിജോത്തമ। `ഇച്ഛാമി തത്ത്വതഃ ശ്രോതും ഭഗവന്കുശലോ ഹ്യസി
ദൈവം മനസ്സില് പിടിച്ചുപറ്റിയ എല്ലാ പിതാമഹന്മാരുടെയും കഥ മുഴുവനും, യഥാര്ത്ഥത്തില് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവോ അതുപോലെ, ദയവായി എന്നോട് പറയണം; ഭഗവാന്, ഞാന് സത്യമായിട്ട് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, കാരണം ഭഗവാന് അതില് പ്രാവീണ്യമുള്ളവനാണ്.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്തദാ। ശശാസ ശിഷ്യമാസീനം വൈശംപായനമന്തികേ
അവന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, കൃഷ്ണദ്വൈപായനന് തന്റെ ശിഷ്യനായ വൈശംപായനനെ സമീപത്ത് ഇരുന്നവനെ വിളിച്ചു നിര്ദ്ദേശിച്ചു.
കുരൂണാം പാണ്ഡവാനാം ച യഥാ ഭേദോഽഭവത്പുരാ। തദസ്മൈ സര്വമാചക്ഷ്വ യന്മത്തഃ ശ്രുതവാനസി
കുരുക്കളുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും ഇടയില് പഴയകാലത്ത് എങ്ങനെ ഭേദം ഉണ്ടായി എന്നത്, നീ എന്നില് നിന്ന് കേട്ടതുപോലെ മുഴുവനും അവനോട് പറയണം.
ഗുരോര്വചനമാജ്ഞായ സ തു വിപ്രര്ഷഭസ്തദാ। ആചചക്ഷേ തതഃ സര്വമിതിഹാസം പുരാതനമ്
ഗുരുവിന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച്, ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന് അപ്പോള് ആ പഴയ ചരിത്രം മുഴുവനും വിവരിച്ചു.
രാജ്ഞേ തസ്മൈ സദസ്യേഭ്യഃ പാര്ഥിവേഭ്യശ്ച സര്വശഃ। ഭേദം സര്വവിനാശം ച കുരുപാണ്ഡവയോസ്തദാ
രാജാവിനും സഭാംഗങ്ങള്ക്കും മറ്റു രാജാക്കന്മാര്ക്കും, കുരുക്കളുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും ഭേദവും പൂര്ണ്ണമായ നാശവും അദ്ദേഹം വിശദമായി പറഞ്ഞു.
ശൃണു രാജന്യഥാ വീരാ ഭ്രാതരഃ പഞ്ച പാണ്ഡവാഃ। വിരോധമന്വഗച്ഛന്ത ധാര്തരാഷ്ട്രൈര്ദുരാത്മഭിഃ
രാജാവേ, പാണ്ഡുവിന്റെ അഞ്ചു വീരപുത്രന്മാർ എങ്ങനെയാണ് ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ള ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുമായി വൈരത്തിലേർപ്പെട്ടതെന്ന് കേൾക്കൂ.
ഗുരവേ പ്രാങ്നമസ്കൃത്യ മനോബുദ്ധിസമാധിഭിഃ। സംപൂജ്യ ച ദ്വിജാന്സര്വാംസ്തഥാന്യാന്വിദുഷോ ജനാന്
ആദ്യം ഗുരുവിന് മനസ്സും ബുദ്ധിയും ഏകാഗ്രമാക്കി നമസ്കരിച്ചു, പിന്നെ എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും മറ്റു പണ്ഡിതന്മാരെയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു.
മഹര്ഷേര്വിശ്രുതസ്യേഹ സര്വലോകേഷു ധീമതഃ। പ്രവക്ഷ്യാമി മതം കൃത്സ്നം വ്യാസസ്യാമിതതേജസഃ
സകല ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തനും അനന്തമായ തേജസ്സുള്ളവനുമായ മഹർഷി വ്യാസന്റെ പൂർണ്ണമായ അഭിപ്രായം ഞാൻ ഇവിടെ വെളിപ്പെടുത്താം.
ശ്രോതും പാത്രം ച രാജംസ്ത്വം പ്രാപ്യേമാം ഭാരതീം കഥാമ്। ഗുരോര്വക്ത്രപരിസ്പന്ദോ മനഃ പ്രോത്സാഹതീവ മേ
രാജാവേ, ഈ ഭാരതകഥ കേൾക്കാൻ നീ യോജ്യനാണ്; ഗുരുവിന്റെ വായ് ചലിക്കുന്നതിൽ എന്റെ മനസ്സ് അതീവ ഉല്ലാസം പ്രാപിക്കുന്നു.