യന്മാം ത്വം പൃഷ്ടവാന്ബ്രഹ്മഞ്ശ്രുത്വാ ഡുണ്ഡുഭഭാഷിതമ്। വ്യേതു തേ സുമഹദ്ബ്രഹ്മന്കൌതൂഹലമരിന്ദമ
ബ്രഹ്മണേ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതും, ദുണ്ടുഭിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, അതിനാൽ നിന്നിലെ ആ വലിയ കൗതുകം അകറ്റപ്പെടട്ടെ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനേ.
ശ്രുത്വാ ധര്മിഷ്ഠമാഖ്യാനമാസ്തീകം പുണ്യവര്ധനമ്। `സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ ദീര്ഘമായുരവാപ്നുയാത്
ആസ്തീകന്റെ ധർമ്മപൂർണ്ണമായ, പുണ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന കഥ കേട്ടാൽ, എല്ലാവിധ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, ദീർഘായുസ് ലഭിക്കും.
ഭൃഗുവംശാത്പ്രഭൃത്യേവ ത്വയാ മേ കീര്തിതം മഹത്। ആഖ്യാനമഖിലം താത സൌതേ പ്രീതോഽസ്മിതേന തേ
ഭൃഗുവംശം മുതൽ നീ എന്നോട് ഈ മഹത്തായ കഥ മുഴുവനും പറഞ്ഞുതന്നു, സൌതേ, നിന്റെ ഈ വിവരണത്തിൽ ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്.
പ്രക്ഷ്യാമി ചൈവ ഭൂയസ്ത്വാം യഥാവത്സൂതനന്ദന। യാഃ കഥാ വ്യാസസംപന്നാസ്താശ്ച ഭൂയോ വിചക്ഷ്വ മേ
സൂതപുത്രാ, ഞാൻ നിന്നോട് വീണ്ടും യുക്തമായി ചോദിക്കും; വ്യാസൻ രചിച്ചിരിക്കുന്ന ആ കഥകൾ നീ വീണ്ടും എന്നോട് വിശദമായി പറയണം.
തസ്മിന്പരമദുഷ്പാരേ സര്പസത്രേ മഹാത്മനാമ്। കര്മാന്തരേഷു യജ്ഞസ്യ സദസ്യാനാം തഥാഽധ്വരേ
അവിടെയുള്ള മഹാത്മാക്കളുടെ അതി ദുഷ്കരമായ സർപ്പയാഗത്തിലും, യാഗത്തിന്റെ വിവിധ കര്മ്മങ്ങളിലും, സദസ്യരിലുമാണ്,
യാ ബഭൂവുഃ കഥാശ്ചിത്രാ യേഷ്വര്ഥേഷു യഥാതഥമ്। ത്വത്ത ഇച്ഛാമഹേ ശ്രോതും സൌതേ ത്വം വൈ പ്രചക്ഷ്വ നഃ
അവിടെ ഉണ്ടായ അത്ഭുതകരമായ കഥകൾ, അതത് വിഷയങ്ങൾക്കനുസരിച്ച്, സൌതേ, ഞങ്ങൾ നിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി അവയെ ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
കര്മാന്തരേഷ്വകഥയന്ദ്വിജാ വേദാശ്രയാഃ കഥാഃ। വ്യാസസ്ത്വകഥയച്ചിത്രമാഖ്യാനം ഭാരതം മഹത്
അവിടെയുള്ള കര്മ്മങ്ങളിൽ, ദ്വിജന്മാർ വേദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കഥകൾ പറഞ്ഞു; എന്നാൽ വ്യാസൻ അത്ഭുതകരമായ മഹാഭാരതകഥയാണ് പറഞ്ഞത്.
മഹാഭാരതമാഖ്യാനം പാണ്ഡവാനാം യശസ്കരമ്। ജനമേജയേന പൃഷ്ടഃ സന്കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്തദാ
പാണ്ഡവന്മാർക്ക് മഹത്വം നൽകുന്ന മഹാഭാരതകഥ, ജനമേജയൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ അപ്പോൾ പറഞ്ഞുതന്നു.
ശ്രാവയാമാസ വിധിവത്തദാ കര്മാന്തരേ തു സഃ। താമഹം വിധിവത്പുണ്യാം ശ്രോതുമിച്ഛാമി വൈ കഥാമ്
അപ്പോൾ, യാഗത്തിലെ കര്മ്മങ്ങളിൽ, അവൻ ആ കഥയെ യഥാവിധി എല്ലാവർക്കും കേൾപ്പിച്ചു; ആ പുണ്യമായ കഥ ഞാൻ യഥാവിധി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
മനഃസാഗരസംഭൂതാം മഹര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ। കഥയസ്വ സതാം ശ്രേഷ്ഠ സര്വരത്നമയീമിമാമ്
മഹർഷിയുടെ വിശുദ്ധമായ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും സമ്പന്നമായ ഈ കഥ, സന്മാർഗ്ഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നീ ഞങ്ങൾക്ക് പറയേണം.
ഹന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി മഹദാഖ്യാനമുത്തമമ്। കൃഷ്ണദ്വൈപായനമതം മഹാഭാരതമാദിതഃ
ശ്രദ്ധിക്കൂ, ഞാൻ നിന്നോട് കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ പഠിപ്പിച്ച മഹാഭാരതം, ആദ്യം മുതൽ ഈ മഹത്തായ ഉത്തമകഥ പറയാം.
ശൃണു സര്വമശേഷേണ കഥ്യമാനം മയാ ദ്വിജ। ശംസിതും തന്മഹാന്ഹര്ഷോ മമാപീഹ പ്രവര്തതേ
ദ്വിജാ, ഞാൻ പറയുന്നത് മുഴുവനായും നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഈ മഹത്തായ കഥ പറയാൻ എനിക്കിപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷമാണ്.
ശ്രുത്വാ തു സര്പസത്രായ ദീക്ഷിതം ജനമേജയമ്। അഭ്യഗച്ഛദൃഷിര്വിദ്വാന്കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്തദാ
ജനമേജയൻ സർപ്പയാഗത്തിന് ദീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, പണ്ഡിതനായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ അപ്പോൾ അവനെ സമീപിച്ചു.
ജനയാമാസ യം കാലീ ശക്തേഃ പുത്രാത്പരാശരാത്। കന്യൈവ യമുനാദ്വീപേ പാണ്ഡവാനാം പിതാമഹമ്
ശക്തിയുടെ പുത്രനായ പരാശരനിൽ നിന്ന്, യമുനാനദിയിലെ ദ്വീപിൽ കന്യയായ കാലി പ്രസവിച്ചവൻ, പാണ്ഡവന്മാരുടെ പിതാമഹനാണ്.
ജാതമാത്രശ്ച യഃ സദ്യ ഇഷ്ട്യാ ദേഹമവീവൃധത്। വേദാംശ്ചാധിജഗേ സാങ്ഗന്സേതിഹാസാന്മഹായശാഃ
അവൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ യാഗം നടത്തി ശരീരം വളർത്തി; വേദങ്ങളെയും അതിന്റെ ശാഖകളെയും ഇതിഹാസങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചു, മഹാശ്രേഷ്ഠനായി പ്രശസ്തനായി.
യം നാതി തപസാ കശ്ചിന്ന വേദാധ്യയനേന ച। ന വ്രതൈര്നോപവാസൈശ്ച ന പ്രസൂത്യാ ന മന്യുനാ
തപസ്സുകൊണ്ടും, വേദപഠനത്താലും, വ്രതങ്ങളാലും ഉപവാസങ്ങളാലും, ജനനത്താലും, കോപത്താലും, ആരും അവനെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
വിവ്യാസൈകം ചതുര്ധാ യോ വേദം വേദവിദാം വരഃ। പരാവരജ്ഞോ ബ്രഹ്മര്ഷിഃ കവിഃ സത്യവ്രതഃ ശുചിഃ
വേദജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ ഏകവേദം നാലായി വിഭജിച്ചു; പരവും അപരവും അറിയുന്ന ബ്രഹ്മർഷി, കവി, സത്യവ്രതനും ശുദ്ധനും ആയവൻ.
യഃ പാണ്ഡും ധൃതരാഷ്ട്രം ച വിദുരം ചാപ്യജീജനത്। ശന്തനോഃ സംതതിം തന്വന്പുണ്യകീര്തിര്മഹായശാഃ
പാണ്ഡുവിനെയും ധൃതരാഷ്ട്രനെയും വിദുരനെയും ജനിപ്പിച്ചവൻ, ശാന്തനുവിന്റെ വംശം നീട്ടിയവൻ, പുണ്യകീർത്തിയുള്ള മഹാശ്രേഷ്ഠനാണ്.
ജനമേജയസ്യ രാജര്ഷേഃ സ മഹാത്മാ സദസ്തഥാ। വിവേശ സഹിതഃ ശിഷ്യൈര്വേദവേദാങ്ഗപാരഗൈഃ
ജനമേജയന് എന്ന മഹാത്മാവായ രാജാവിന്റെ സഭയില് വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പൂര്ണ്ണമായി പഠിച്ച ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ആ മഹാനായ ഋഷി പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര രാജാനമാസീനം ദദര്ശ ജനമേജയമ്। വൃതം സദസ്യൈര്ബഹുഭിര്ദേവൈരിവ പുരന്ദരമ്
അവിടെ ജനമേജയന് രാജാവിനെ അനേകം സഭാംഗങ്ങളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട് ഇരിക്കുന്നതും, ദേവന്മാരുടെ ഇടയില് ഇന്ദ്രന് ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, കണ്ടു.
തഥാ മൂര്ധാഭിഷിക്തൈശ്ച നാനാജനപദേശ്വരൈഃ। ഋത്വിഗ്ഭിര്ബ്രഹ്മകല്പൈശ്ച കുശലൈര്യജ്ഞസംസ്തരേ
അവിടെ വിവിധ ദേശങ്ങളില് നിന്നുള്ള അഭിഷേകം ലഭിച്ച രാജാക്കന്മാരും, യജ്ഞവിദ്യയില് പ്രാവീണ്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണരും അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റി നിന്നു.
ജനമേജയസ്തു രാജര്ഷിര്ദൃഷ്ട്വാ തമൃഷിമാഗതമ്। സഗണോഽഭ്യുദ്യയൌ തൂര്ണം പ്രീത്യാ ഭരതസത്തമഃ
ഭരതകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ ജനമേജയന് രാജാവ് ആ മഹാനായ ഋഷിയെ വരുന്നത് കണ്ട ഉടനെ, സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം വേഗത്തില് എഴുന്നേറ്റു.
കാഞ്ചനം വിഷ്ടരം തസ്മൈ സദസ്യാനുമതഃ പ്രഭുഃ। ആസനം കല്പയാമാസ യഥാ ശക്രോ ബൃഹസ്പതേഃ
സഭാംഗങ്ങളുടെ സമ്മതത്തോടെ, രാജാവ് ആ മഹാത്മാവിന് വേണ്ടി പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു സിംഹാസനം ഒരുക്കി, ശക്രന് ബൃഹസ്പതിക്ക് ഒരുക്കുന്നതുപോലെ.
തത്രോപവിഷ്ടം വരദം ദേവര്ഷിഗണപൂജിതമ്। പൂജയാമാസ രാജേന്ദ്രഃ ശാസ്ത്രദൃഷ്ടേന കര്മണാ
അവിടെ ദേവര്ഷിമാരാല് ആദരിക്കപ്പെട്ട് ഇരിക്കുന്ന ആ വരപ്രദാതാവിനെ, രാജാവ് ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ആദരിച്ചു.
പാദ്യമാചമനീയം ച അര്ഘ്യം ഗാം ച വിധാനതഃ। പിതാമഹായ കൃഷ്ണായ തദര്ഹായ ന്യവേദയത്
പാദ്യം, ആചമനജലം, അര്ഘ്യം, പശു എന്നിവയെല്ലാം, തന്റെ പിതാമഹനും അര്ഹനുമായ കൃഷ്ണവ്യാസന് മുനിക്ക്, വിധിപ്രകാരം സമര്പ്പിച്ചു.
പ്രതിഗൃഹ്യ തു താം പൂജാം പാമ്ഡവാജ്ജനമേജയാത്। ഗാം ചൈവ സമനുജ്ഞായ വ്യാസഃ പ്രീതോഽഭവത്തദാ
ജനമേജയനില് നിന്നുള്ള ആ ആദരവും പശുവിനെയും സ്വീകരിച്ച്, വ്യാസന് അതിനാല് അതിനാള് സന്തോഷിച്ചു.
തഥാ ച പൂജയിത്വാ തം പ്രണയാത്പ്രതിതാമഹമ്। ഉപോപവിശ്യ പ്രീതാത്മാ പര്യപൃച്ഛദനാമയമ്
അങ്ങനെ സ്നേഹപൂര്വ്വം ആ മഹാത്മാവിനെ ആദരിച്ച ശേഷം, രാജാവ് സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ സമീപം ഇരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഖദുഖങ്ങള് ചോദിച്ചു.
ഭഗവാനാപി തം ദൃഷ്ട്വാ കുശലം പ്രതിവേദ്യ ച। സദസ്യൈഃ പൂജിതഃ സര്വൈഃ സദസ്യാന്പ്രത്യപൂജയത്
ഭഗവാന് വ്യാസന് അവനെ കണ്ടു, തന്റെ സുഖം അറിയിച്ചു, സഭയിലെ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു; അദ്ദേഹം സഭാംഗങ്ങളെ തിരിച്ചും ആദരിച്ചു.
തതസ്തു സഹിതഃ സര്വൈഃ സദസ്യൈര്ജനമേജയഃ। ഇദം പശ്ചാദ്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠം പര്യപൃച്ഛത്കൃതാഞ്ജലിഃ
അതിനുശേഷം, സഭയിലെ എല്ലാവരോടൊപ്പം ചേര്ന്ന്, ജനമേജയന് കൈകൂപ്പി, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനോടു这样 ചോദിച്ചു.
കുരൂണാം പാണ്ഡവാനാം ച ഭവാന്പ്രത്യക്ഷദര്ശിവാന്। തേഷാം ചരിതമിച്ഛാമി കഥ്യമാനം ത്വയാ ദ്വിജ
കുരുക്കളുടെയും പാണ്ഡവരുടെയും സംഭവങ്ങളെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുള്ളവനാണ് ഭഗവാന്; അവരുടെ ചരിത്രം ഭഗവാന് പറയുന്നതു ഞാന് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.