തവാജ്ഞയാ പാര്ഥിവ നിര്വിശങ്കാ വിഹായ മാനം വിചരാമോ വനാനി। സമീപവാസേന വിലോഭിതാസ്തേ ജ്ഞാസ്യന്തി നാസ്മാനപകൃഷ്ടദേശാന്
നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, രാജാവേ, ഭയമില്ലാതെ ഞങ്ങൾ അഭിമാനം വിട്ട് കാടുകളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നു ആകർഷിതരാകുന്നവർ ഞങ്ങൾ ദൂരദേശങ്ങളിൽ ഇല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കും.
സംവത്സരം തത്ര വിഹൃത്യ ഗൂഢം നരാധമം തം സുഖമുദ്ധരേമ। നിര്യാത്യ വൈരം സഫലം സപുഷ്പം തസ്മൈ നരേന്ദ്രാധമപൂരുഷായ
അവിടെ ഒരു വർഷം മറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ്, ആ ദുഷ്ടനെ സന്തോഷത്തോടെ പിടിച്ചെടുക്കും. പുറത്തു വരുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വൈരം വിജയകരമായി സഫലമാക്കും, ആ അയോഗ്യനായ രാജാവിനോട്.
സുയോധനായാനുചരൈര്വൃതായ തതോ മഹീം പ്രാപ്നുഹി ധര്മരാജ। സ്വര്ഗോപമം ദേശമിമം ചരദ്ഭിഃ ശക്യോ വിഹന്തും നരദേവ ശോകഃ
സുയോധനന്റെ അനുചിതരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിട്ടും, നീ, ധർമരാജാവേ, ഭൂമി വീണ്ടെടുക്കണം. സ്വർഗ്ഗത്തോടു സമമായ ഈ ദേശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്ക് ദു:ഖം അകറ്റാൻ കഴിയും, രാജാവേ.
കീര്തിസ്തു തേ ഭാരത പുണ്യഗന്ധാ നശ്യേദ്ധി ലോകേഷു ചരാചരേഷു। തത്പ്രാപ്യ രാജ്യംകുരുപുങ്ഗവാനാം ശക്യം മഹത്പ്രാപ്തുമഥ ക്രിയാശ്ച
ഭാരതപുത്രാ, നിന്റെ പുണ്യഗന്ധമുള്ള കീർത്തി സഞ്ചരിക്കുന്ന എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ഇല്ലാതാകും. കുരുവംശത്തിലെ പ്രധാനികളിൽ നിന്നു രാജ്യം ലഭിച്ചാൽ, വലിയ വിജയങ്ങളും യാഗങ്ങളും നേടാൻ കഴിയും.
ഇദം തു ശക്യം സതതം നരേന്ദ്ര പ്രാപ്തും ത്വയാ യല്ലഭസേ കുബേരാത്। കുരുഷ്വ ബുദ്ധിം ദ്വിഷതാം വധായ കൃതാഗസാം ഭാരത നിഗ്രഹേ ച
രാജാവേ, നീ കുബേരനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചതുപോലെ ഇതൊന്നും എപ്പോഴും നേടാൻ കഴിയും. ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാനും പാപം ചെയ്തവരെ നിയന്ത്രിക്കാനും മനസ്സുറപ്പിക്കൂ, ഭാരതപുത്രാ.
തേജസ്തവോഗ്രം ന സഹേത രാജന് സമേത്യ സാക്ഷാദപി വജ്രപാണിഃ। ന ഹി വ്യഥാം ജാതു കരിഷ്യതസ്തൌ സമേത്യ ദേവൈരപി ധര്മരാജ
നിന്റെ ഭയങ്കരമായ തേജസിനെ, രാജാവേ, നേരിട്ട് വജ്രപാണി വന്നാലും സഹിക്കാനാവില്ല. ദേവന്മാർ ഒന്നിച്ചു വന്നാലും, അവർ ഒരിക്കലും നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ല, ധർമരാജാവേ.
തവാര്ഥസിദ്ധ്യര്ഥമപി പ്രവൃത്തൌ സുപര്ണകേതുശ്ച ശിനേശ്ച നപ്താ। യഥൈവ കൃഷ്ണോഽപ്രതിമോ ബലേന തഥൈവ രാജന്സ ശിനിപ്രവീരഃ
നിന്റെ ലക്ഷ്യം നേടാൻ, സുപർണകേതുവും ശിനിയുടെ മകനും സജ്ജരായിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ എങ്ങനെ ശക്തിയിൽ തുല്യനില്ലാത്തവനോ, അങ്ങനെ തന്നെ ആ ശിനിവംശത്തിലെ വീരനും.
തവാര്ഥസിദ്ധ്യര്ഥമഭിപ്രപന്നോ യഥൈവ കൃഷ്ണഃ സഹ യാദവൈസ്തൈഃ। തഥൈവ ചേമൌ നരദേവവര്യ യമൌ ച വീരൌ കൃതിനൌ പ്രയോഗേ
നിന്റെ വിജയത്തിനായി, കൃഷ്ണൻ യാദവന്മാരോടൊപ്പം വന്നതുപോലെ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നീ, ഈ ഇരട്ടവീരന്മാരും കൃത്യത്തിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
ത്വദര്ഥയോഗപ്രഭവപ്രധാനാഃ ശമം കരിഷ്യാമ പരാന്സമേത്യ
നിന്റെ കാര്യത്തിനായി ശക്തിയും പ്രധാനത്വവും ഉള്ളവർ ആയി ഞങ്ങൾ ശത്രുക്കളെ നേരിട്ട് സമാധാനം കൊണ്ടുവരും.
തതസ്തദാജ്ഞായ മതം മഹാത്മാ തേഷാം ച ധര്മസ്യ സുതോ വരിഷ്ഠഃ। പ്രദക്ഷിണം സ്ഥാനമുപേത്യ രാജാ പര്യാക്രമദ്വൈശ്രവണസ്യ രാജ്ഞഃ
അപ്പോൾ ആ ഉപദേശം മനസ്സിലാക്കി, മഹാത്മാവായ ധർമ്മപുത്രൻ, അവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ്, വൈശ്രവണന്റെ ആലയം ഭക്തിപൂർവ്വം ചുറ്റി നടന്നു.
സംപ്രാര്ഥയാമാസ നഗേന്ദ്രവര്യമ് ।।]
അവൻ ആ മലകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവന്റെ അനുഗ്രഹം തേടി.
സമാപ്തകര്മാ സഹിതഃ സുഹൃദ്ഭി- ര്ജിത്വാ സപത്നാന്പ്രതിലഭ്യ രാജ്യമ്। ശൈലേന്ദ്ര ഭൂയസ്തപസേ ജിതാത്മാ ദ്രഷ്ടാ തവാസ്മീതി മതിം ചകാര
സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് രാജ്യം വീണ്ടെടുത്ത്, തപസ്സിലൂടെ മനസ്സിനെ ജയിച്ച മലരാജാവ്, 'ഞാൻ നിന്നെ കാണും' എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
വൃതശ്ച സര്വൈരനുജൈര്ദ്വിജൈശ്ച തേനൈവ മാര്ഗേണ പുനര്നിവൃത്തഃ। ഉവാഹ ചൈനാന്ഗണശസ്തഥൈവ ഘടോത്കചഃ പര്വതനിര്ഝരേഷു
സഹോദരന്മാരും ദ്വിജന്മാരും ചുറ്റിയവൻ, അതേ വഴി വീണ്ടും മടങ്ങി. ഘടോൽക്കചൻ മലപ്രവാഹങ്ങൾക്കിടയിൽ അവരെ അതുപോലെ കൊണ്ടുപോയി.
താന്പ്രസ്ഥിതാന്പ്രീതമനാ മഹര്ഷിഃ പിതേവ പുത്രാനനുശിഷ്യ സര്വാന്। സ ലോമശോ ദിവമേവോര്ജിതശ്രീ- ര്ജഗാമ തേഷാം വിജയം തദോക്ത്വാ
പ്രസന്നഹൃദയനായ മഹർഷി, അച്ഛൻപോലെ മക്കളെ ഉപദേശിക്കുന്നതുപോലെ അവരെ ഉപദേശിച്ചു. ദിവ്യമായ തേജസ്സോടെ ലോമശൻ അവരുടെ വിജയത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ച് യാത്രയായി.
തേനാര്ഷ്ടിഷേണേന തഥാനുശിഷ്ടാ- സ്തീര്താനി രമ്യാണി തപോവനാനി। മഹാന്തി ചാന്യാനി സരാംസി പാര്ഥാഃ കസംപശ്യമാനാഃ പ്രയയുര്നരാഗ്ര്യാഃ
ആ മഹർഷിയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, പാർത്ഥന്മാർ മനോഹരമായ തപോവനങ്ങളും വലിയ തടാകങ്ങളും കാണിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടർന്നു, പുരുഷശ്രേഷ്ഠന്മാർ.
നഗോത്തമം പ്രസ്രവണൈരുപേതം ദിശാം ഗജൈഃ കിന്നരപക്ഷിഭിശ്ച। സുഖം നിവാസം ജഹതാം ഹി തേഷാം ന പ്രീതിരാസീദ്ഭരതര്ഷഭാണാമ്
ഉയർന്ന മലയും അതിലെ ഝരകളും, ദിക്കുകളുടെ ആനകളും കിന്നരന്മാരും പക്ഷികളും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ വാസസ്ഥലവും കണ്ടെങ്കിലും, ഭാരതപുത്രന്മാർക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടായില്ല.
തതസ്തു തേഷാം പുനരേവ ഹര്ഷഃ കൈലാസമാലോക്യ മഹാന്ബഭൂവ। കുബേരകാന്തം ഭരതര്ഷഭാണാം മഹീധരം വാരിധരപ്രകാശമ്
പിന്നീട്, കുബേരന് പ്രിയമായ, മേഘസമൂഹംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന കൈലാസം കണ്ടപ്പോൾ, ഭാരതപുത്രന്മാർക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി.
സമുച്ഛ്രയാന്പര്വതസംനിരോധാന് ഗോഷ്ഠാന്ഹരീണാം ഗിരിഗഹ്വരാണി। ബഹുപ്രകാരാണി സമീക്ഷ്യവീരാഃ സ്ഥലാനി നിമ്നാനി ച തത്ര തത്ര
വീരന്മാർ ഉയർന്ന മലശിഖരങ്ങളും മലവാരിരോധങ്ങളും, കുരങ്ങുകളുടെ കൂട്ടങ്ങളും മലഗുഹകളും, പലവിധത്തിലുള്ള സമതലവും താഴ്വരകളും അവിടവിടെ കണ്ടു.
തഥൈവ ചാന്യാനി മഹാവനാനി മൃഗദ്വിജാനേകപസേവിതാനി। ആലോകയന്തോഽഭിയയുഃ പ്രതീതാ- സ്തേ ധന്വിനാഃ ഖങ്ഗധരാ നരാഗ്ര്യാഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും സന്യാസികളും നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു വലിയ കാടുകളിലേക്കും, വില്ലും വാളും കൈവശമുള്ള ആ മഹാനായ പുരുഷന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി മുന്നോട്ട് പോയി.
വനാനി രമ്യാണി നദീഃ സരാംസി ഗുഹാ ഗിരീണാം ഗിരിഗഹ്വരാണി ഏതേ നിവാസാഃ സതതം ബഭൂവു- ര്നിശാമുഖം പ്രാപ്യ നരര്ഷഭാണാമ്
സുന്ദരമായ കാടുകളും നദികളും തടാകങ്ങളും പർവതഗുഹകളും പർവതങ്ങളിലെ ഒളിച്ചിടങ്ങളും, ഈ കുരുവംശജന്മാർക്ക് ഓരോ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താമസസ്ഥലങ്ങളായി മാറി.
തേ ദുര്ഗവാസം ബഹുധാ നിരുഷ്യ വ്യതീത്യ കൈലാസമചിന്ത്യരൂപമ്। ആസേദുരത്യര്ഥമനോരമം തേ തമാശ്രമാഗ്ര്യം വൃഷപര്വണസ്തു
വിവിധ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിച്ച്, ആകർഷകമായ രൂപമുള്ള കൈലാസം കടന്ന്, അവർ അതീവ മനോഹരമായ വൃഷപർവന്റെ പ്രധാന ആശ്രമത്തിലെത്തിച്ചു.
സമേത്യ രാജ്ഞാ വൃഷപര്വണാ തേ പ്രത്യര്ചിതാസ്തേന ച വീതമോഹാഃ। ശശംസിരേ വിസ്തരശഃ പ്രവാസം ശിവം യഥാവദ്വൃഷപര്വണസ്തേ
അവിടെ വൃഷപർവൻ രാജാവിനെ കണ്ടു, അവൻ അവരെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. മനസ്സിൽ ആശങ്കയില്ലാതെ, അവർ തന്റെ പ്രവാസം മുഴുവനായി സത്യസന്ധമായി വിശദമായി പറഞ്ഞു, രാജാവിന് ആശംസകൾ നേർന്ന്.
സുഖോഷിതാസ്തസ്യ ത ഏകരാത്രം പുണ്യാശ്രമേ ദേവമഹര്ഷിജുഷ്ടേ। അഭ്യായയുസ്തേ ബദരീം വിശാലാം സുഖേന വീരാഃ പുനരേവ വാസമ്
ദൈവങ്ങളും മഹർഷികളും പ്രിയപ്പെട്ട ആ പുണ്യമായ ആശ്രമത്തിൽ അവർ ഒരു രാത്രി സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. പിന്നെ ആ വീരന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും വിശാലമായ ബദരിയിലേക്കു യാത്രയായി.
ഊഷുസ്തതസ്തത്ര മഹാനുഭാവാ നാരായണസ്ഥാനഗതാഃ സമഗ്രാഃ। കുബേരകാന്താം നലിനീം വിശോകാഃ സംപശ്യമാനാഃ സുരസിദ്ധജുഷ്ടാമ്
അവിടെ, നാരായണന്റെ സ്ഥലം എത്തിയ ആ മഹാത്മാക്കൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കുബേരന്റെ പ്രിയമായ നളിനി എന്ന തടാകം ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും സന്ദർശിക്കുന്നതും ദുഃഖമില്ലാത്തതുമായത് കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
താം ചാഥ ദൃഷ്ട്വാ നലിനീം വിശോകാഃ പാണ്ഡോഃ സുതാഃ സര്വനരപ്രധാനാഃ। തേ രേമിരേ നന്ദനവാസമേത്യ ദ്വിജര്ഷയോ വീതമലാ യഥൈവ
അങ്ങനെ ദുഃഖമില്ലാത്ത നളിനി തടാകം കണ്ടു, പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രന്മാർ, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ, നന്ദനവനത്തിൽ താമസിക്കുന്ന മഹർഷിമാരെപ്പോലെ ആനന്ദത്തോടെ അവിടെ സന്തോഷിച്ചു.
തതഃ ക്രമേണോപയയുര്നൃവീരാ യഥാഗതേനൈവ പഥാ സമഗ്രാഃ। വിഹൃത്യ മാസം സുഖിനോ ബദര്യാം കിരാതരാജ്ഞോ വിഷയം സുബാഹോഃ
അതിനുശേഷം, അതേ വഴി പിന്തുടർന്ന്, ആ രാജകുമാരന്മാർ എല്ലാവരും ബദരിയിൽ ഒരു മാസം സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു, പിന്നെ കിരാതരാജാവ് സുബാഹുവിന്റെ രാജ്യത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ചീനാംസ്തുഷാരാന്ദരദാംശ്ച സര്വാന് ദേശാന്കുലിന്ദസ്യ ച ഭൂരിരമ്യാന്। അതീത്യ ദുര്ഗം ഹിമവത്പ്രദേശം പുരം സുബാഹോര്ദദൃശുര്നൃവീരാഃ
ചീന, തുഷാര, ദരദ ദേശങ്ങളും, കുലിന്ദന്റെ അനേകം മനോഹര പ്രദേശങ്ങളും കടന്ന്, ഹിമവാന്റെ കഠിനമായ പ്രദേശം മറികടന്ന്, ആ രാജകുമാരന്മാർ സുബാഹുവിന്റെ നഗരത്തെ കണ്ടു.
ശ്രുത്വാ ച താന്പാര്ഥിവ പുത്രപൌത്രാ- ന്പ്രാപ്താന്സുബാഹുര്വിഷയേ സമഗ്രാന്। പ്രത്യുദ്യയൌ പ്രീതിയുതഃ സ രാജാ തം ചാഭ്യനന്ദന്വൃഷഭാഃ കുരൂണാമ്
രാജാക്കന്മാരുടെ പുത്രന്മാരും മകന്മാരും തന്റെ രാജ്യത്ത് എത്തിയെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, സുബാഹു രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ അവരെ വരവേറ്റു. കുരുവംശത്തിലെ മഹാന്മാർ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.
സമേത്യ രാജ്ഞാ തു സുബാഹുനാ തേ സുതൈര്വിശോകപ്രമുഖൈശ്ച സര്വേ। സഹേനദ്രസേനൈഃ പരിചാരകൈശ്ച പൌരോഗവൈര്യേ ച രമഹാനസസ്ഥാഃ
അവിടെ, രാജാവ് സുബാഹുവിനെയും, വിശോകനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ പുത്രന്മാരെയും, നദ്രസേനനും മറ്റ് സേവകരെയും, പുരോഹിതന്മാരെയും രാജധാനിയിലെ പ്രധാന ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും കൂടി കണ്ടു.
സുഖോപിതാസ്തത്രത ഏകരാത്രം സൂതാന്സമാദായ രഥാംശ്ച സര്വാന്। ഘടോത്കചം സാനുചരം വിസൃജ്യ തതോഽഭ്യയുര്യാമുനമദ്രിരാജമ്
അവിടെ ഒരു രാത്രി സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു, ശേഷം സാരഥിമാരെയും രഥങ്ങളെയും കൂട്ടി, ഘടോൽക്കചനും കൂട്ടുകാരെയും വിടവാങ്ങിച്ച്, അവർ യമുനാനദിക്കരയിലെ പർവതരാജാവിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് യാത്രയായി.