അസിതം ചാര്തിമന്തം ച സുനീഥം ചാപി യഃ സ്മരേത്। ദിവാ വാ യദി വാ രാത്രൌ നാസ്യ സര്പഭയം ഭവേത്
ആസിതൻ, ആർതിമാൻ, സുനീതൻ എന്നിവരെ ആരെങ്കിലും പകൽ അല്ലെങ്കിൽ രാത്രി ഓർത്താൽ, അവർക്കു പാമ്പുകളുടെ ഭയം ഉണ്ടാകില്ല.
യോ ജരത്കാരുണാ ജാതോ ജരത്കാരൌ മഹാവശാഃ। ആസ്തീകഃ സര്പസത്രേ വഃ പന്നഗാന്യോഽഭ്യരക്ഷത। തം സ്മരന്തം മഹാഭാഗാ ന മാം ഹിംസിതുമര്ഹഥ
ജരത്കാരുവിൽ ജനിച്ച മഹാശക്തനായ ആസ്തീകൻ, പാമ്പയാഗത്തിൽ നിങ്ങളെ രക്ഷിച്ചവൻ—അവനെ ഓർക്കുന്നവരെ, ഭാഗ്യശാലികളേ, നിങ്ങൾ ദോഷം ചെയ്യരുത്.
സര്പാപസര്പ ഭദ്രം തേ ഗച്ഛ സര്പ മഹാവിഷ। ജനേമേജയസ്യ യജ്ഞാന്തേ ആസ്തീകവചനം സ്മര
പാമ്പേ, പിന്മാറുക, നിനക്ക് ആശംസകൾ; മഹാവിഷമുള്ളവാ, നീ പോകൂ. ജനമേജയന്റെ യാഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആസ്തീകന്റെ വാക്കുകൾ ഓർക്കുക.
ആസ്തീകസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ യഃ സര്പോ ന നിവര്തതേ। ശതധാ ഭിദ്യതേ മൂര്ധാ ശിംശവൃക്ഷഫലം യഥാ
ആസ്തീകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും പിന്മാറാത്ത പാമ്പിന്റെ തല ശിംശപാവൃക്ഷത്തിന്റെ പഴംപോലെ നൂറായി പിളരും.
സ ഏവമുക്തസ്തു തദാ ദ്വിജേന്ദ്രഃ സമാഗതൈസ്തൈര്ഭുജഗേന്ദ്രമുഖ്യൈഃ। സംപ്രാപ്യ പ്രീതിം വിപുലാം മഹാത്മാ തതോ മനോ ഗമനായാഥ ദധ്രേ
അങ്ങനെ കൂടിയിരുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പാമ്പുകൾ പറഞ്ഞതുപോലെ, ആ മഹാത്മാവായ ദ്വിജൻ വലിയ സന്തോഷം നേടി, മനസ്സിൽ യാത്രയെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഇത്യേവം നാഗരാജോഽഥ നാഗാനാം മധ്യഗസ്തദാ। ഉക്ത്വാ സഹൈവ തൈഃ സര്പൈഃ സ്വമേവ ഭവനം യയൌ
അങ്ങനെ, പാമ്പുകളുടെ രാജാവ് അവിടെ പാമ്പുകൾക്കിടയിൽ പറഞ്ഞശേഷം, അവരോടൊപ്പം സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
മോക്ഷയിത്വാ തു ഭുജഗാന്സര്പസത്രാദ്ദ്വിജോത്തമഃ। ജഗാമ കാലേ ധര്മാത്മാ ദിഷ്ടാന്തം പുത്രപൌത്രവാന്
പാമ്പുകളെ പാമ്പയാഗത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച ശേഷം, ആ ധാർമ്മികനും ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണനും ആയവൻ, സമയമായപ്പോൾ പുത്രപൗത്രന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായി.
ഇത്യാഖ്യാനം മയാസ്തീകം യഥാവത്തവ കീര്തിതമ്। യത്കീര്തയിത്വാ സര്പേഭ്യോ ന ഭയം വിദ്യതേ ക്വചിത്
ഇങ്ങനെ ആസ്തീകന്റെ കഥ ഞാൻ നിനക്കു യഥാർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇത് പറയുന്നവർക്കു പാമ്പുകളിൽ നിന്ന് എവിടെയും ഭയം ഉണ്ടാകില്ല.
യഥാ കഥിതവാന്ബ്രഹ്മന്പ്രമതിഃ പൂര്വജസ്തവ। പുത്രായ രുരവേ പ്രീതഃ പൃച്ഛതേ ഭാര്ഗവോത്തമ
നിന്റെ മൂപ്പൻ പ്രമതി, സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ മകനായ രുരുവിനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഭാർഗവശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ നിനക്കു ഇതു പറഞ്ഞു.
യദ്വാക്യം ശ്രുതവാംശ്ചാഹം തഥാ ച കഥിതം മയാ। ആസ്തീകസ്യ കവേര്വിപ്ര ശ്രീമച്ചരിതമാദിതഃ
ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു; ബ്രാഹ്മണനേ, ആസ്തീകന്റെ മഹത്വമുള്ള കഥ തുടക്കം മുതൽ ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു.
യന്മാം ത്വം പൃഷ്ടവാന്ബ്രഹ്മഞ്ശ്രുത്വാ ഡുണ്ഡുഭഭാഷിതമ്। വ്യേതു തേ സുമഹദ്ബ്രഹ്മന്കൌതൂഹലമരിന്ദമ
ബ്രഹ്മണേ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതും, ദുണ്ടുഭിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, അതിനാൽ നിന്നിലെ ആ വലിയ കൗതുകം അകറ്റപ്പെടട്ടെ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവനേ.
ശ്രുത്വാ ധര്മിഷ്ഠമാഖ്യാനമാസ്തീകം പുണ്യവര്ധനമ്। `സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ ദീര്ഘമായുരവാപ്നുയാത്
ആസ്തീകന്റെ ധർമ്മപൂർണ്ണമായ, പുണ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന കഥ കേട്ടാൽ, എല്ലാവിധ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, ദീർഘായുസ് ലഭിക്കും.
ഭൃഗുവംശാത്പ്രഭൃത്യേവ ത്വയാ മേ കീര്തിതം മഹത്। ആഖ്യാനമഖിലം താത സൌതേ പ്രീതോഽസ്മിതേന തേ
ഭൃഗുവംശം മുതൽ നീ എന്നോട് ഈ മഹത്തായ കഥ മുഴുവനും പറഞ്ഞുതന്നു, സൌതേ, നിന്റെ ഈ വിവരണത്തിൽ ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്.
പ്രക്ഷ്യാമി ചൈവ ഭൂയസ്ത്വാം യഥാവത്സൂതനന്ദന। യാഃ കഥാ വ്യാസസംപന്നാസ്താശ്ച ഭൂയോ വിചക്ഷ്വ മേ
സൂതപുത്രാ, ഞാൻ നിന്നോട് വീണ്ടും യുക്തമായി ചോദിക്കും; വ്യാസൻ രചിച്ചിരിക്കുന്ന ആ കഥകൾ നീ വീണ്ടും എന്നോട് വിശദമായി പറയണം.
തസ്മിന്പരമദുഷ്പാരേ സര്പസത്രേ മഹാത്മനാമ്। കര്മാന്തരേഷു യജ്ഞസ്യ സദസ്യാനാം തഥാഽധ്വരേ
അവിടെയുള്ള മഹാത്മാക്കളുടെ അതി ദുഷ്കരമായ സർപ്പയാഗത്തിലും, യാഗത്തിന്റെ വിവിധ കര്മ്മങ്ങളിലും, സദസ്യരിലുമാണ്,
യാ ബഭൂവുഃ കഥാശ്ചിത്രാ യേഷ്വര്ഥേഷു യഥാതഥമ്। ത്വത്ത ഇച്ഛാമഹേ ശ്രോതും സൌതേ ത്വം വൈ പ്രചക്ഷ്വ നഃ
അവിടെ ഉണ്ടായ അത്ഭുതകരമായ കഥകൾ, അതത് വിഷയങ്ങൾക്കനുസരിച്ച്, സൌതേ, ഞങ്ങൾ നിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി അവയെ ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
കര്മാന്തരേഷ്വകഥയന്ദ്വിജാ വേദാശ്രയാഃ കഥാഃ। വ്യാസസ്ത്വകഥയച്ചിത്രമാഖ്യാനം ഭാരതം മഹത്
അവിടെയുള്ള കര്മ്മങ്ങളിൽ, ദ്വിജന്മാർ വേദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കഥകൾ പറഞ്ഞു; എന്നാൽ വ്യാസൻ അത്ഭുതകരമായ മഹാഭാരതകഥയാണ് പറഞ്ഞത്.
മഹാഭാരതമാഖ്യാനം പാണ്ഡവാനാം യശസ്കരമ്। ജനമേജയേന പൃഷ്ടഃ സന്കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്തദാ
പാണ്ഡവന്മാർക്ക് മഹത്വം നൽകുന്ന മഹാഭാരതകഥ, ജനമേജയൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ അപ്പോൾ പറഞ്ഞുതന്നു.
ശ്രാവയാമാസ വിധിവത്തദാ കര്മാന്തരേ തു സഃ। താമഹം വിധിവത്പുണ്യാം ശ്രോതുമിച്ഛാമി വൈ കഥാമ്
അപ്പോൾ, യാഗത്തിലെ കര്മ്മങ്ങളിൽ, അവൻ ആ കഥയെ യഥാവിധി എല്ലാവർക്കും കേൾപ്പിച്ചു; ആ പുണ്യമായ കഥ ഞാൻ യഥാവിധി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
മനഃസാഗരസംഭൂതാം മഹര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ। കഥയസ്വ സതാം ശ്രേഷ്ഠ സര്വരത്നമയീമിമാമ്
മഹർഷിയുടെ വിശുദ്ധമായ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച, എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും സമ്പന്നമായ ഈ കഥ, സന്മാർഗ്ഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നീ ഞങ്ങൾക്ക് പറയേണം.
ഹന്ത തേ കഥയിഷ്യാമി മഹദാഖ്യാനമുത്തമമ്। കൃഷ്ണദ്വൈപായനമതം മഹാഭാരതമാദിതഃ
ശ്രദ്ധിക്കൂ, ഞാൻ നിന്നോട് കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ പഠിപ്പിച്ച മഹാഭാരതം, ആദ്യം മുതൽ ഈ മഹത്തായ ഉത്തമകഥ പറയാം.
ശൃണു സര്വമശേഷേണ കഥ്യമാനം മയാ ദ്വിജ। ശംസിതും തന്മഹാന്ഹര്ഷോ മമാപീഹ പ്രവര്തതേ
ദ്വിജാ, ഞാൻ പറയുന്നത് മുഴുവനായും നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഈ മഹത്തായ കഥ പറയാൻ എനിക്കിപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷമാണ്.
ശ്രുത്വാ തു സര്പസത്രായ ദീക്ഷിതം ജനമേജയമ്। അഭ്യഗച്ഛദൃഷിര്വിദ്വാന്കൃഷ്ണദ്വൈപായനസ്തദാ
ജനമേജയൻ സർപ്പയാഗത്തിന് ദീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, പണ്ഡിതനായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ അപ്പോൾ അവനെ സമീപിച്ചു.
ജനയാമാസ യം കാലീ ശക്തേഃ പുത്രാത്പരാശരാത്। കന്യൈവ യമുനാദ്വീപേ പാണ്ഡവാനാം പിതാമഹമ്
ശക്തിയുടെ പുത്രനായ പരാശരനിൽ നിന്ന്, യമുനാനദിയിലെ ദ്വീപിൽ കന്യയായ കാലി പ്രസവിച്ചവൻ, പാണ്ഡവന്മാരുടെ പിതാമഹനാണ്.
ജാതമാത്രശ്ച യഃ സദ്യ ഇഷ്ട്യാ ദേഹമവീവൃധത്। വേദാംശ്ചാധിജഗേ സാങ്ഗന്സേതിഹാസാന്മഹായശാഃ
അവൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ യാഗം നടത്തി ശരീരം വളർത്തി; വേദങ്ങളെയും അതിന്റെ ശാഖകളെയും ഇതിഹാസങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചു, മഹാശ്രേഷ്ഠനായി പ്രശസ്തനായി.
യം നാതി തപസാ കശ്ചിന്ന വേദാധ്യയനേന ച। ന വ്രതൈര്നോപവാസൈശ്ച ന പ്രസൂത്യാ ന മന്യുനാ
തപസ്സുകൊണ്ടും, വേദപഠനത്താലും, വ്രതങ്ങളാലും ഉപവാസങ്ങളാലും, ജനനത്താലും, കോപത്താലും, ആരും അവനെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
വിവ്യാസൈകം ചതുര്ധാ യോ വേദം വേദവിദാം വരഃ। പരാവരജ്ഞോ ബ്രഹ്മര്ഷിഃ കവിഃ സത്യവ്രതഃ ശുചിഃ
വേദജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ ഏകവേദം നാലായി വിഭജിച്ചു; പരവും അപരവും അറിയുന്ന ബ്രഹ്മർഷി, കവി, സത്യവ്രതനും ശുദ്ധനും ആയവൻ.
യഃ പാണ്ഡും ധൃതരാഷ്ട്രം ച വിദുരം ചാപ്യജീജനത്। ശന്തനോഃ സംതതിം തന്വന്പുണ്യകീര്തിര്മഹായശാഃ
പാണ്ഡുവിനെയും ധൃതരാഷ്ട്രനെയും വിദുരനെയും ജനിപ്പിച്ചവൻ, ശാന്തനുവിന്റെ വംശം നീട്ടിയവൻ, പുണ്യകീർത്തിയുള്ള മഹാശ്രേഷ്ഠനാണ്.
ജനമേജയസ്യ രാജര്ഷേഃ സ മഹാത്മാ സദസ്തഥാ। വിവേശ സഹിതഃ ശിഷ്യൈര്വേദവേദാങ്ഗപാരഗൈഃ
ജനമേജയന് എന്ന മഹാത്മാവായ രാജാവിന്റെ സഭയില് വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പൂര്ണ്ണമായി പഠിച്ച ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ആ മഹാനായ ഋഷി പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര രാജാനമാസീനം ദദര്ശ ജനമേജയമ്। വൃതം സദസ്യൈര്ബഹുഭിര്ദേവൈരിവ പുരന്ദരമ്
അവിടെ ജനമേജയന് രാജാവിനെ അനേകം സഭാംഗങ്ങളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട് ഇരിക്കുന്നതും, ദേവന്മാരുടെ ഇടയില് ഇന്ദ്രന് ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, കണ്ടു.