തതോഽഹമഗ്നിം വ്യധമം സലിലാസ്ത്രേണ സര്വശഃ। ശൈലേന ച മഹാസ്ത്രേണ വായോരവേഗമധാരയമ്
അപ്പോള് ഞാന് വെള്ളാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് തീ പൂര്ണമായും അണച്ചു; വലിയൊരു പര്വ്വതാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് കാറ്റിന്റെ ശക്തിയും തടഞ്ഞു.
തസ്യാം പ്രതിഹതായാം തേ ദാനവാ യുദ്ധദുര്മദാഃ। പ്രാകുര്വന്വിവിധാം മായാം യൌഗപദ്യേന ഭാരത
അത് പോലും തടഞ്ഞതോടെ, യുദ്ധത്തില് ഉന്മാദമായ ദാനവന്മാര് ഒരേസമയം പലവിധ മായാജാലങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചു, ഭാരത.
തതോ വര്ഷം പ്രാദുരഭൂത്സുമഹദ്രോമഹര്ഷണമ്। അസ്ത്രാണാം ഘോരരൂപാണാമഗ്നേര്വായോസ്തഥാഽശ്മനാമ്
അപ്പോള് തീയുടെ, കാറ്റിന്റെ, കല്ലുകളുടെ ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങളുടെ വലിയൊരു വര്ഷമുണ്ടായി.
സാ തു മായാമയീ വൃഷ്ടിഃ പീഡയാമാസ മാം യുധി। അഥ ഘോരം തമസ്തീവ്രം പ്രാദുരാസീത്സമന്തതഃ
ആ മായാവശം വര്ഷം യുദ്ധത്തില് എന്നെ വളരെ പീഡിപ്പിച്ചു; പിന്നെ ചുറ്റും ഭയങ്കരമായ കനത്ത ഇരുണ്ടിരുട്ട് നിറഞ്ഞു.
തമസാ സംവൃതേലോകേ ഘോരേണ പരുഷേണ ച। ഹരയോ വിമുഖാശ്ചാസന്പ്രാസ്ഖലച്ചാപി മാതലിഃ
ആ ഭയാനകവും കടുത്തതുമായ ഇരുട്ട് ലോകത്തെ മൂടിയപ്പോള്, കുതിരകള് വഴിതെറ്റി, മാതലി പോലും തളര്ന്നു വീണു.
ഹസ്താദ്ധിരണ്മയശ്ചാസ്യ പ്രതോദഃ പ്രാപതദ്ഭുവി। അസകൃച്ചാഹ മാം ഭീതഃ കിം കരിഷ്യാവ ഇത്യപി
അവന്റെ കൈയില് നിന്നുള്ള പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ചവിട്ടുപിടി നിലത്തേക്ക് വീണു; ഭയന്നവന് വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?' എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു.
മാം ച ഭീരാവിശത്തീവ്രാ തസ്മിന്വിഗതചേതസി। സ ച മാം വിഗതജ്ഞാനഃ സംത്രസ്തമിദമബ്രവീത്
അപ്പോള് ഞാന് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോള്, കടുത്ത ഭയം എന്നെ പിടികൂടി; മാതലി ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് വിറയച്ച് എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
സുരാണാമസുരാണാം ച സംഗ്രാമഃ സുമഹാനഭൂത്। അമൃതാര്ഥം പുരാ പാര്ത സ ച ദൃഷ്ടോ മയാഽനഘ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും അമൃതം നേടാനായി ഒരിക്കല് വലിയൊരു യുദ്ധം നടത്തി, പാര്ഥാ; ആ യുദ്ധം ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്, പാപരഹിതനായവാ.
ശമ്ബരസ്യ വധേ ഘോരഃ സംഗ്രാമഃ സുമഹാനഭൂത്। സാരഥ്യം ദേവരാജസ്യ തത്രാപി കൃതവാനഹമ്
ശംബരനെ കൊല്ലുമ്പോള് ഭയങ്കരമായ വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി; അപ്പോഴും ഞാന് ദേവരാജാവിന് രഥസാരഥിയായി സേവനം ചെയ്തു.
തഥൈവ വൃത്രസ്യ വധേ സംഗൃഹീതാ ഹയാ മയാ। വൈരോചനേര്മയാ യുദ്ധം ദൃഷ്ടം ചാപി സുദാരുണമ്
അതു പോലെ തന്നെ വൃത്രനെ കൊല്ലുമ്പോഴും ഞാന് കുതിരകളെ പിടിച്ചു; വൈരോചനനോടൊപ്പം നടന്ന അതി ഭയങ്കരമായ യുദ്ധവും ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ഏതേ മയാ മഹാഘോരഃ സംഗ്രാമാഃ പര്യുപാസിതാഃ। ന ചാപി വിഗതജ്ഞാനോ ഭൂതപൂര്വോസ്മി പാണ്ഡവ
പാണ്ഡവാ, ഞാൻ ഇതുപോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ വലിയ യുദ്ധങ്ങൾ നേരിട്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും എപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല, മുൻപൊരിക്കലും ഞാൻ തോറ്റതുമില്ല.
പിതാമഹേന സംഹാരഃ പ്രജാനാം വിഹിതോ ധ്രുവമ്। ന ഹി യുദ്ധമിദം യുക്തമന്യത്ര ജഗതഃ ക്ഷയാത്
സൃഷ്ടിയുടെ നാശം പിതാമഹൻ നിർണയിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകം മുഴുവനും നശിക്കുമ്പോഴല്ലാതെ ഇത്തരം യുദ്ധം ശരിയല്ല.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ സംസ്തഭ്യാത്മാനമാത്മനാ। മോഹയിഷ്യന്ദാനവാനാമഹം മായാബലം മഹത്
അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സു ദൃഢമാക്കി, എന്റെ വലിയ മായാബലത്തോടെ ദാനവന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി.
അബ്രുവം മാതലിം ഭീതം പശ്യ മേ ബുജയോര്ബലമ്। അസ്ത്രാണാം ച പ്രഭാവം വൈ ധനുഷോ ഗാണ്ഡിവസ്യ ച
ഭയപ്പെട്ട മാതലിയെ ഞാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ കൈകളിലെ ശക്തിയും, ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തിയും, ഗാണ്ഡീവം വില്ലിന്റെ ശക്തിയും നീ കാണു.
അദ്യാസ്ത്രമായയൈതൈഷാം മായാമേതാം സുദാരുണാമ്। വിനിഹന്മി തമശ്ചോഗ്രം മാ ഭൈഃ സൂത സ്തിരോ ഭവ
ഇന്ന് എന്റെ ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ ഇവരുടെ ഈ ഭയങ്കരമായ മായയെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും, ഈ കനത്ത ഇരുണ്ടത്വം അകറ്റും. ഭയപ്പെടേണ്ട, സാരഥി, ഉറച്ചുനിൽക്കു.
ഏവമുക്ത്വാഹമസൃജമസ്ത്രമായാം നരാധിപ। മോഹനീം സര്വഭൂതാനാം ഹിതായ ത്രിദിവൌകസാമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രാജാവേ, ഞാൻ എല്ലാ ജീവികളെയും ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന മായാസ്ത്രം സ്വർഗ്ഗവാസികളുടെ ഭാവുകത്വത്തിനായി വിട്ടുവിട്ടു.
പീഡ്യമാനാസു മായാസു താസു താസ്വസുരോത്തമാഃ। പുനര്ബഹുവിധാ മായാഃ പ്രാകുര്വന്നമിതൌജസഃ
ആ മായകൾ അവരെ ബാധിച്ചപ്പോൾ പോലും, ആ മഹാശക്തിയുള്ള അസുരന്മാർ വീണ്ടും പലവിധ മായകൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
പുനഃ പ്രകാശമഭവത്തമസാ ഗ്രസ്യതേ പുനഃ। ഭവത്യദര്ശനോ ലോകഃ പുനരപ്സു നിമജ്ജതി
വീണ്ടും വെളിച്ചം പ്രത്യക്ഷമായി, പിന്നെ വീണ്ടും ഇരുണ്ടത്വം എല്ലാം മൂടി; ലോകം കാണാനാവാതെ പോയി, പിന്നെ വീണ്ടും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.
സുസംഗൃഹീതൈര്ഹരിഭിഃ പ്രകാശേ സതി മാതലിഃ। വ്യചരത്സ്യന്ദനാഗ്ര്യേണ സംഗ്രാമേ രോമഹര്ഷണേ
വെളിച്ചം വന്നപ്പോൾ, മാതലി നല്ലപോലെ നിയന്ത്രിച്ച കുതിരകളുമായി ആ മഹത്തായ രഥത്തിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ യുദ്ധഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
തതഃ പര്യപതന്നുഗ്രാ നിവാതകവചാ മയി। താനഹം വിവരം ദൃഷ്ട്വാ പ്രാഹണ്വം യമസാദനമ്
അപ്പോൾ അതിവൈരമായ നിവാതകവചന്മാർ എന്നെ ആക്രമിച്ചു; ഞാൻ ഒരു അവസരം കണ്ടു, അവരെ യമലോകത്തേക്ക് അയച്ചു.
വര്തമാനേ തഥാ യുദ്ധേ നിവാതകവചാന്തകേ। നാപശ്യം സഹസാ സര്വാന്ദാനവാന്മായയാ വൃതാന്
അങ്ങനെ നിവാതകവചന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന യുദ്ധം നടക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ദാനവന്മാരെ കാണാനാവാതെ പോയി, അവർ മായകൊണ്ട് മറഞ്ഞിരുന്നു.
അദൃശ്യമാനാസ്തേ ദൈത്യാ യോധയന്തി സ്മ മായയാ। അദൃശ്യനാസ്ത്രവീര്യേണ താനപ്യഹമയോധയമ്
അദൃശ്യരായി ആ ദൈത്യന്മാർ മായകൊണ്ട് എന്നെ ആക്രമിച്ചു; ഞാൻ അവരെ അദൃശ്യമായ ആയുധശക്തിയാൽ നേരിട്ടു.
ഗാണ്ഡീവമുക്താ വിശിഖാഃ സമ്യഗസ്ത്രപ്രചോദിതാഃ। അച്ഛിന്ദന്നുത്തമാങ്ഗാനി യത്രയത്ര സ്മ തേഽഭവന്
ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട അമ്പുകൾ, ആയുധശക്തിയാൽ ഉണർത്തപ്പെട്ടത്, അവിടെയവിടെ പ്രത്യക്ഷമായവരുടെ തലകൾ വെട്ടിമുറിച്ചു.
തതോ നിവാതകവചാ വധ്യമാനാ മയാ യുധി। സംഹൃത്യ രമായാം സഹസാ പ്രാവിശന്പുരമാത്മനഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ അവരെ സംഹരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നിവാതകവചന്മാർ പെട്ടെന്ന് ഭൂമിയിലെ അവരുടെ നഗരത്തിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി.
വ്യപയാതേഷു ദൈത്യേഷു പ്രാദുര്ഭൂതേ ച ദര്ശനേ। അപശ്യം ദാനവാംസ്തത്ര ഹതാഞ്ശതസഹസ്രശഃ
ദൈത്യന്മാർ അപ്രത്യക്ഷരായി, വീണ്ടും ദൃശ്യമാകുമ്പോൾ, ഞാൻ അവിടെ നൂറുകണക്കിന് ആയിരങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെട്ട ദാനവന്മാരെ കണ്ടു.
വിനിഷ്പിഷ്ടാനി തത്രൈഷാം ശസ്ത്രാണ്യാഭരണാനി ച। ശതശഃ സ്മ പ്രദൃശ്യന്തേ ഗാത്രാണി കവചാനി ച
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ ആയുധങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും തകർന്ന് കിടന്നു; നൂറുകണക്കിന് ശരീരങ്ങളും കവർച്ചകളും ചിതറിക്കിടന്നു.
ഹയാനാം നാന്തരം ഹ്യാസീത്പദാദ്വിചലിതും പദമ്। ഉത്പത്യ സഹസാ തസ്ഥുരന്തരിക്ഷഗമാസ്തതഃ
കുതിരകൾക്ക് ഒരു കാൽ നീക്കാൻ പോലും ഇടമില്ലായിരുന്നു; അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുന്നവർ പെട്ടെന്ന് കുതിച്ചു കയറി, അവിടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
തതോ നിവാതകവചാ വ്യോമ സംഛാദ്യ കേവലമ്। അദൃശ്യാ ഹ്യഭ്യവര്തന്ത വിസൃജന്തഃ ശിലോച്ചയാന്
അപ്പോൾ നിവാതകവചന്മാർ ആകാശം മാത്രം മൂടി, അദൃശ്യരായി മുന്നോട്ട് വന്നു, വലിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ എറിഞ്ഞു.
അന്തര്ഭൂമിഗതാശ്ചാന്യേ ഹയാനാം ചരണാനഥ। വ്യഗൃഹ്ണന്ദാനവാ ഘോരാ രഥചക്രേ ച ഭാരത
ഭാരതാ, ഭയങ്കരമായ മറ്റ് ദാനവന്മാർ കുതിരകളുടെ കാലുകൾ നിലത്തിനടിയിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു, ചിലർ രഥചക്രങ്ങളും പിടിച്ചു.
വിനിഗൃഹ്യ ഹയാംശ്ചാന്യേ രഥം ച മമ യുധ്യതഃ। സര്വതോ മാമവിധ്യന്ത സരഥം ധരണീധരൈഃ
ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റു ചിലർ എന്റെ കുതിരകളും രഥവും പിടിച്ചു, നാലു ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള മലകളാൽ എന്നെയും എന്റെ രഥത്തെയും അടിച്ചു.