തതഃ സംപീഡ്യമാനാസ്തേ ക്രോധാവിഷ്ടാ മഹാസുരാഃ। അപീഡയന്മാം സഹിതാഃ ശക്തിശൂലാസിവൃഷ്ടിഭിഃ
അതിനുശേഷം, ആ മഹാസുരന്മാർ അകമ്പടി നിറഞ്ഞ കോപത്തോടെ ചേർന്ന് ചൂണ്ടുകളും കുന്തങ്ങളും വാളുകളും മഴപോലെ എനിക്കു മേൽ വീശി.
തതോഽഹമസ്ത്രം പ്രായുഞ്ജം ഗാന്ധര്വം നാമ ഭാരത। ദയിതം ദേവരാജസ് മാധവം നാമ ഭാരത
അപ്പോൾ, ഭാരതവംശജനായോ, ദേവരാജാവിന് പ്രിയമായ ഗന്ധർവം എന്ന ആയുധം ഞാൻ ഉപയോഗിച്ചു.
തതഃ ഖങ്ഗാംസ്ത്രിശൂലാംശ്ച തോമരാംശച് സഹസ്രശഃ। അസ്ത്രവീര്യേണ ശതധാ തൈര്മുക്താനഹമച്ഛിദമ്
അതിനുശേഷം, ആ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, അവർ വിട്ടയച്ച ആയിരക്കണക്കിന് വാളുകളും ത്രിശൂലങ്ങളും കുന്തങ്ങളും ഞാൻ നൂറ് നൂറായി തകർത്തു.
ഛിത്ത്വാ പ്രഹരണാന്യേഷാം തതസ്താനപി സര്വശഃ। പ്രത്യവിധ്യമഹം രോഷാദ്ദശഭിര്ദശഭിഃ ശരൈഃ
അവരുടെ ആയുധങ്ങൾ തകർത്തശേഷം, ഞാൻ ക്രോധത്തോടെ അവരെ ഓരോരുത്തരെയും പത്ത് അമ്പുകൾ വീതം കൊണ്ട് തുളച്ചു.
ഗാണ്ഡീവാദ്ധി തദാ സങ്ഖ്യേ യഥാ ഭ്രമരപങ്ക്തയഃ। നിഷ്പതന്തി മഹാബാണാസ്തന്മാതലിരപൂജയത്
ആ യുദ്ധത്തിൽ ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്ന് വലിയ അമ്പുകൾ തേനിച്ചൂമ്പുകളുടെ കൂട്ടംപോലെ പുറത്ത് വന്നു; മാതലി അവയെ ആദരിച്ചു.
തേഷാമപി തു ബാണാസ്തേ ബഹുത്വാച്ഛലഭാ ഇവ। അവാകിരന്മാം ബലവത്താനഹം വ്യധമം ശരൈഃ
പക്ഷേ, അവരുടെ അമ്പുകൾ വളരെ അധികമായതിനാൽ, വണ്ടുപുഴുക്കളെപ്പോലെ എന്നെ ശക്തിയായി മൂടി; ഞാൻ എന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരെ തകർത്തു.
വധ്യമാനാസ്തതസ്തേ തു നിവാതകവചാഃ പുനഃ। ശരവര്ഷൈര്മഹദ്ഭിര്മാം സമന്താത്പര്യവാരയന്
വെട്ടിക്കൊല്ലപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, നിവാതകവചന്മാർ വീണ്ടും വലിയ അമ്പുകളുടെ മഴയിലൂടെ എന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി.
ശരവേഗാന്നിഹത്യാഹമസ്ത്രൈരസ്ത്രവിഘാതിഭിഃ। ജ്വലദ്ഭിഃ പരമൈഃ ശീഘ്രൈസ്താനവിധ്യം സഹസ്രശഃ
അവരുടെ അസ്ത്രങ്ങളെ തടയുന്ന, ജ്വലിക്കുന്ന, അത്യുത്തമവും വേഗമുള്ളതുമായ എന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ ആയിരക്കണക്കിന് അവരെ വെട്ടിക്കൊന്നു.
തേഷാം ഛിന്നാനി ഗാത്രാണി വിസൃജന്തിസ്മ ശോണിതമ്। പ്രാവൃഷീവാഭിവൃഷ്ടാനി ശൃങ്ഗാണ്യഥ ധരാഭൃതാമ്
അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ വെട്ടിക്കൊണ്ടപ്പോൾ, രക്തം ഒഴുകി; മഴക്കാലത്ത് മലശിഖരങ്ങൾ നനയുന്നതുപോലെ.
ഇന്ദ്രാശനിസമസ്പര്ശൈര്വേഗവദ്ഭിരജിഹ്മഗൈഃ। മദ്വാണൈര്വധ്യമാനാസ്തേ സമുദ്വിഗ്രാഃ സ്മ ദാനവാഃ
ഇന്ദ്രന്റെ ഉഗ്രവജ്രംപോലെ വേഗവും നേരും ശക്തിയുമുള്ള എന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ടു തകർന്ന ദാനവന്മാർ ഭയത്താൽ അകമ്പടിയായി.
ശതധാ ഭിന്നദേഹാസ്തേ ക്ഷീണപ്രഹരണൌജസഃ। തതോ നിവാതകവചാ മാമയുധ്യന്ത മായയാ
അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ നൂറു ഭാഗങ്ങളായി പിളർന്നതും ആയുധവും ശക്തിയും ക്ഷയിച്ചതും, നിവാതകവചന്മാർ പിന്നീട് മായാജാലം ഉപയോഗിച്ച് എന്നെ നേരിട്ടു.
തതോഽശ്മവര്ഷം സുമഹത്പ്രാദുരാസീത്സമന്തതഃ। നഗമാത്രൈഃ ശിലാഖണ്ഡൈസ്തന്മാം ദൃഢമപീഡയത്
അതിനുശേഷം, ചുറ്റും വലിയ കല്ലുകളുടെ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി; പർവ്വതത്തോളം വലുപ്പമുള്ള കല്ലുകളാൽ അവർ എന്നെ ശക്തിയായി ആക്രമിച്ചു.
തദഹം വജ്രസംകാശൈഃ ശരൈരിനദ്രാസ്ത്രചോദിതൈഃ। അചൂര്ണയം വേഗവദ്ഭിഃ ശതധൈകൈകമാഹവേ
അപ്പോള് ഞാന് ഇന്ദ്രാസ്ത്രം നിറച്ച, വജ്രംപോലെ കഠിനമായ അമ്പുകള് അതിവേഗത്തില് പ്രയോഗിച്ച്, ഓരോ കല്ലും നൂറു തുണ്ടുകളാക്കി യുദ്ധഭൂമിയില് തകര്ത്തു.
ചൂര്ണ്യമാനേഽശ്മവര്ഷേ തു യാവകഃ സമജായത। തത്രാശ്മചൂര്ണാ ന്യപതന്പാവകപ്രകരാ ഇവ
അങ്ങനെ കല്ലുകള് ചുരണ്ടപ്പെട്ടപ്പോള്, പിഠപൊടി പോലെയുള്ള പൊടി ഉയര്ന്നു; അവിടെ ആ കല്ല് തുണ്ടുകള് തീക്കണങ്ങള് പോലെ താഴെ വീണു.
തതോഽശ്മവര്ഷേ വിഹതേ ജലവര്ഷം മഹത്തരമ്। ധാരാഭിരക്ഷമാത്രാഭിഃ പ്രാദുരാസീനമമാന്തികേ
അപ്പോള് കല്ലുവര്ഷം അവസാനിച്ചപ്പോള്, ആനയുടെ തുണ്ടിനോളം വലിപ്പമുള്ള വെള്ളധാരകള് അടുത്ത് വീണുകൊണ്ട് വലിയൊരു മഴയുണ്ടായി.
നഭസ പ്രച്യുതാ ധാരാസ്തിഗ്മവീര്യാഃ സഹസ്രശഃ। ആവൃണ്വന്സര്വതോ വ്യോമ ദിശശ്ചോപദിശസ്തഥാ
ആകാശത്ത് നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ശക്തമായ വെള്ളധാരകള് വീണു, ആകാശവും എല്ലാ ദിശകളും അവ പൂര്ണമായും മൂടി.
ധാരാണാം ച നിപാതേന വായോര്വിഷ്ഫൂര്ജിതേന ച। ഗര്ജിതേന ച മേഘാനാം ന പ്രാജ്ഞായത കിംചന
വെള്ളം വീഴുന്നതും കാറ്റിന്റെ ഗര്ജ്ജനവും മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കവും കാരണം ഒന്നും കാണാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല.
ധാരാ ദിവി ച സംബദ്ധാ വസുധായാം ച സര്വശഃ। വ്യാമോഹയന്ത മാം തത്രനിപതന്ത്യോഽനിശം ഭുവി
ആ വെള്ളധാരകള് ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലുമെങ്ങും ചേര്ന്ന്, നിലം വിട്ട് ഇടവിട്ട് വീണുകൊണ്ട് എന്നെ മുഴുവന് ആശ്ചര്യത്തിലാക്കി.
തത്രോപദിഷ്ടമിന്ദ്രേണ ദിവ്യമസ്ത്രം വിശോഷണമ്। ദീപ്തം പ്രാഹിണവം ഘോരമശുപ്യത്തേന തജ്ജലമ്
അപ്പോള് ഇന്ദ്രന് പഠിപ്പിച്ച പ്രകാരം, ദിവ്യമായ, തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു ഉഗ്രാസ്ത്രം ഞാന് പ്രയോഗിച്ചു; അതിലൂടെ ആ വെള്ളം മുഴുവന് ഉണക്കി.
ഹതേഽശ്മവര്ഷേ ച മയാ ജലവര്ഷേ ച ശോഷിതേ। മുമുചുര്ദാനവാ മായാമഗ്നിം വായും ച ഭാരത
ഞാന് കല്ലുവര്ഷവും വെള്ളവർഷവും നശിപ്പിച്ചപ്പോള്, ദാനവന്മാര് തങ്ങളുടെ മായാവശം തീയും കാറ്റും അഴിച്ചു വിട്ടു, ഭാരത.
തതോഽഹമഗ്നിം വ്യധമം സലിലാസ്ത്രേണ സര്വശഃ। ശൈലേന ച മഹാസ്ത്രേണ വായോരവേഗമധാരയമ്
അപ്പോള് ഞാന് വെള്ളാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് തീ പൂര്ണമായും അണച്ചു; വലിയൊരു പര്വ്വതാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് കാറ്റിന്റെ ശക്തിയും തടഞ്ഞു.
തസ്യാം പ്രതിഹതായാം തേ ദാനവാ യുദ്ധദുര്മദാഃ। പ്രാകുര്വന്വിവിധാം മായാം യൌഗപദ്യേന ഭാരത
അത് പോലും തടഞ്ഞതോടെ, യുദ്ധത്തില് ഉന്മാദമായ ദാനവന്മാര് ഒരേസമയം പലവിധ മായാജാലങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചു, ഭാരത.
തതോ വര്ഷം പ്രാദുരഭൂത്സുമഹദ്രോമഹര്ഷണമ്। അസ്ത്രാണാം ഘോരരൂപാണാമഗ്നേര്വായോസ്തഥാഽശ്മനാമ്
അപ്പോള് തീയുടെ, കാറ്റിന്റെ, കല്ലുകളുടെ ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങളുടെ വലിയൊരു വര്ഷമുണ്ടായി.
സാ തു മായാമയീ വൃഷ്ടിഃ പീഡയാമാസ മാം യുധി। അഥ ഘോരം തമസ്തീവ്രം പ്രാദുരാസീത്സമന്തതഃ
ആ മായാവശം വര്ഷം യുദ്ധത്തില് എന്നെ വളരെ പീഡിപ്പിച്ചു; പിന്നെ ചുറ്റും ഭയങ്കരമായ കനത്ത ഇരുണ്ടിരുട്ട് നിറഞ്ഞു.
തമസാ സംവൃതേലോകേ ഘോരേണ പരുഷേണ ച। ഹരയോ വിമുഖാശ്ചാസന്പ്രാസ്ഖലച്ചാപി മാതലിഃ
ആ ഭയാനകവും കടുത്തതുമായ ഇരുട്ട് ലോകത്തെ മൂടിയപ്പോള്, കുതിരകള് വഴിതെറ്റി, മാതലി പോലും തളര്ന്നു വീണു.
ഹസ്താദ്ധിരണ്മയശ്ചാസ്യ പ്രതോദഃ പ്രാപതദ്ഭുവി। അസകൃച്ചാഹ മാം ഭീതഃ കിം കരിഷ്യാവ ഇത്യപി
അവന്റെ കൈയില് നിന്നുള്ള പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ചവിട്ടുപിടി നിലത്തേക്ക് വീണു; ഭയന്നവന് വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?' എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു.
മാം ച ഭീരാവിശത്തീവ്രാ തസ്മിന്വിഗതചേതസി। സ ച മാം വിഗതജ്ഞാനഃ സംത്രസ്തമിദമബ്രവീത്
അപ്പോള് ഞാന് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോള്, കടുത്ത ഭയം എന്നെ പിടികൂടി; മാതലി ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് വിറയച്ച് എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
സുരാണാമസുരാണാം ച സംഗ്രാമഃ സുമഹാനഭൂത്। അമൃതാര്ഥം പുരാ പാര്ത സ ച ദൃഷ്ടോ മയാഽനഘ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും അമൃതം നേടാനായി ഒരിക്കല് വലിയൊരു യുദ്ധം നടത്തി, പാര്ഥാ; ആ യുദ്ധം ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്, പാപരഹിതനായവാ.
ശമ്ബരസ്യ വധേ ഘോരഃ സംഗ്രാമഃ സുമഹാനഭൂത്। സാരഥ്യം ദേവരാജസ്യ തത്രാപി കൃതവാനഹമ്
ശംബരനെ കൊല്ലുമ്പോള് ഭയങ്കരമായ വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി; അപ്പോഴും ഞാന് ദേവരാജാവിന് രഥസാരഥിയായി സേവനം ചെയ്തു.
തഥൈവ വൃത്രസ്യ വധേ സംഗൃഹീതാ ഹയാ മയാ। വൈരോചനേര്മയാ യുദ്ധം ദൃഷ്ടം ചാപി സുദാരുണമ്
അതു പോലെ തന്നെ വൃത്രനെ കൊല്ലുമ്പോഴും ഞാന് കുതിരകളെ പിടിച്ചു; വൈരോചനനോടൊപ്പം നടന്ന അതി ഭയങ്കരമായ യുദ്ധവും ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.