രഥഘോഷം തു തം ശ്രുത്വാ സ്തനയിത്നോഗ്വിമ്ബരേ। മന്വാനാ ദേവരാജം മാമാവിഗ്നാ ദാനവാഽഭവന്
രഥത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം ആകാശത്തിൽ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ കേട്ടപ്പോൾ, ദാനവന്മാർ എന്നെ ദേവരാജാവാണെന്ന് കരുതി ഭയപ്പെട്ടു.
സര്വേ സംഭ്രാന്തമനസഃ ശഗ്ചാപധരാഃ സ്ഥിതാഃ। തഥാഽസിശൂലപരശുഗദാമുസലപാണയഃ
അവരൊക്കെയും മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ, വില്ലുകൾ, വാളുകൾ, കുന്തങ്ങൾ, പറശു, ഗദ, മുഷ്ടികം എന്നിവ കൈയിൽ പിടിച്ച് നിലകൊണ്ടു.
തതോ ദ്വാരാണി പിദധുര്ദാനവാസ്ത്രസ്തചേതസഃ। സംവിധായ പുരേ രക്ഷാം ന സ്മ കശ്ചന ദൃശ്യതേ
അപ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട ദാനവന്മാർ കോട്ടയുടെ വാതിലുകൾ അടച്ചു, നഗരത്തിന് കാവൽ ഒരുക്കി, ആരെയും കാണാനായില്ല.
തതഃ ശങ്ഖമുപാദായ ദേവദത്തം മഹാസ്വനമ്। പരമാം മുദമാശ്രിത്യ പ്രാധമം തം ശനൈരഹമ്
അപ്പോൾ ഞാൻ മഹാശബ്ദമുള്ള ദേവദത്തം എന്ന ശംഖം എടുത്ത്, പരമാനന്ദത്തോടെ അതിനെ ശാന്തമായി ഊതി.
സ തു ശബ്ദോ ദിവം സ്തബ്ധ്വാ പ്രതിശബ്ദമജീജനത്। വിത്രേസുശ്ച നിലില്യുശ്ച ഭൂതാനി സുമഹാന്ത്യപി
ആ ശബ്ദം ആകാശം നിറച്ച് പ്രതികൂലശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി; വലിയ ജീവികളും ഭയന്ന് ഒളിച്ചു.
തതോ നിവാതകവചാഃ സര്വ ഏവ സമന്തതഃ। ദംശിതാ വിവിധൈസ്ത്രാണൈര്വിചിത്രായുപാണയഃ
അപ്പോൾ എല്ലാ നിവാതകവചന്മാരും വിവിധ തരം കാവലുകളും അത്ഭുതായുധങ്ങളും എടുത്ത്, എല്ലായിടത്തുനിന്നും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.
ആയസൈശ്ര മഹാശൂലൈര്ഗദാഭിര്മുസലൈരപി। പട്ടസൈഃ കരവാലൈശ്ച രഥചക്രൈശ്ച ഭാരത
കട്ടിയുള്ള ഇരുമ്പ് കുന്തങ്ങൾ, വലിയ കുന്തങ്ങൾ, ഗദകൾ, മുഷലങ്ങൾ, പട്ടകൾ, വാൾകൾ, അപ്പോഴും രഥചക്രങ്ങൾ കൊണ്ടും, ഭാരതാ—
ശതഘ്നീഭിര്ഭുശുണ്ഡീഭിഃ ഖങ്ഗൈശ്ചിത്രൈഃ സ്വലംകൃതൈഃ। പ്രഗൃഹീതൈര്ദിതേഃ പുത്രാഃ പ്രാദുരാസന്സഹസ്രശഃ
നൂറ്റാണ്ട് അസ്ത്രങ്ങൾ എറിയുന്ന യന്ത്രങ്ങൾ, ഭുഷുണ്ഡികൾ, മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച വാൾകൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ ആയിരക്കണക്കിന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തതോ വിചാര്യ ബഹുശോ രഥമാര്ഗേഷു താന്ഹയാന്। പ്രാചോദയത്സമേ ദേശേ മാതലിര്ഭരതര്ഷഭ
അതിനുശേഷം, പലതവണ ആലോചിച്ച്, മാതലി രഥമാർഗങ്ങളിൽ കുതിരകളെ ഉചിതമായ സ്ഥലത്ത് ഓടിപ്പിച്ചു, ഭാരതർഷഭാ.
തേന തേഷാം പ്രണുന്നാനാസാശുത്വാച്ഛീഘ്രഗാമിനാമ്। നാന്വപശ്യത്തദാ കശ്രിത്തന്മേഽദ്ഭുതമിവാഭവത്
അവനെ 의해 പ്രേരിതരായി, അതിവേഗത്തിൽ ഓടുന്ന ആ കുതിരകൾ അത്ര വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയത് ആരും അവയെ അന്ന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അതെനിക്ക് അത്ഭുതമായി തോന്നി.
തതസ്തേ ദാനവാസ്തത്രയോധവാതാന്യനേകശഃ। വികൃതസ്വരരൂപാണി ഭൃശം സര്വാണ്യചോദയന്
അപ്പോൾ അവിടെ അനേകം ദാനവന്മാർ ഭയാനകമായ സ്വരം, രൂപങ്ങൾ മാറ്റി, യുദ്ധത്തിന്റെ കനൽക്കാറ്റുകൾ ഉണർത്തി.
തേന ശബ്ദേന സഹസാ സമുദ്രേ പര്വതോപമാഃ। ആപ്ലവന്ത ഗതൈഃ സത്വൈര്മത്സ്യാഃ ശതസഹസ്രശഃ
ആ ആകസ്മികമായ ശബ്ദം കേട്ട്, പർവതത്തോളം വലിപ്പമുള്ള മീനുകൾ ലക്ഷക്കണക്കിന്, ഭയക്കൊണ്ട് കടലിൽ നിന്ന് ചാടിപ്പോയി.
തതോ നിവാതകവചാഃ സര്വേവേഗേന ഭാരത। അഭ്യദ്രവന്മാം സഹിതാഃ പ്രഗൃഹീതായുധാ രണേ
അതിനുശേഷം, എല്ലാ നിരാതകവചന്മാരും ഭാരതാ, യുദ്ധത്തിൽ ആയുധങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച് വേഗത്തിൽ ചേർന്ന് എന്നെ ആക്രമിച്ചു.
ആച്ഛാദ്യ രഥപന്ഥാനമുത്ക്രോശന്തോ മഹാരഥാഃ। അവൃത്യ സര്വതസ്തേ മാം ശരവര്ഷൈരവാകിരന്
അവ വലിയ യോദ്ധാക്കൾ, എന്റെ രഥപാത മറച്ച്, ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്ന് അമ്പുകളുടെ മഴയുമായി എന്നെ മൂടി.
തതോഽപരേ മഹാവീര്യാഃ ശൂലപട്ടസപാണയഃ। ശൂലാനി ച ഭുശുണ്ഡീശ്ച മുമുചുര്ദാനവാ മയി
അപ്പോൾ മറ്റുള്ള വീരന്മാർ, കുന്തവും പട്ടയും കൈയിൽ പിടിച്ച്, ദാനവന്മാർ കുന്തങ്ങളും ഭുഷുണ്ഡികളും എന്നെ향െ എറിഞ്ഞു.
സുമഹത്തുമുലം വര്ഷം ഗദാശക്തിസമാകുലമ്। അനിശം സൃജ്യമാനം തൈരപതന്മദ്രഥോപരി
വലിയ ശബ്ദത്തോടെയുള്ള ഗദകളും ശകതികളും നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ മഴ അവർ നിരന്തരമായി എറിയുമ്പോൾ എന്റെ രഥത്തിന്മേൽ വീണു.
അന്യേ മാമഭ്യധാവന്ത നിവാതകവചാ സുധി। ശിതശസ്ത്രായുധാ രൌദ്രാഃ കാലരൂപാഃ പ്രഹാരിണഃ
മറ്റു നിരാതകവചന്മാർ, ഭയാനകവും കഠിനവുമായ, മൂർച്ചയുള്ള ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച്, കാലൻപോലെ ഭീകരരായി എന്നെ ആക്രമിച്ചു.
താനഹം വിവിധൈര്ബാണൈര്വേഗവദ്ഭിരജിഹ്മഗൈഃ। ഗാണ്ഡീവമുക്തൈരഭ്യഘ്നമേകൈകം ദശഭിര്മൃധേ
ഞാൻ ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട വേഗമുള്ള നേരായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, ഓരോരുത്തരെയും പത്ത് അമ്പുകൾ വീതം കൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ തട്ടി.
തേ കൃതാ വിമുഖാഃ സര്വേ മത്പ്രയുക്തൈഃ ശിലാശിതൈഃ। തതോ മാതലിനാ തൂര്ണം ഹയാസ്തേ സംപ്രയോദിതാഃ
എന്റെ കല്ല് അറ്റച്ച അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവരെല്ലാവരും പിൻവാങ്ങിപ്പോയി; പിന്നെ മാതലി വേഗത്തിൽ കുതിരകളെ മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു.
അഥ മാര്ഗാന്ബഹൂസ്തത്ര വിചേരുര്വാതരംഹസഃ। സുസംയതാ മാതലിനാ പ്രാമഥ്നന്ത ദിതേഃസുതാന്
അപ്പോൾ, ആ സ്ഥലത്ത്, മാതലി നിയന്ത്രിച്ച കുതിരകൾ കാറ്റുപോലെയുള്ള വേഗത്തിൽ പല വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാരെ തകർത്തു.
ശതം ശതാസ്തേ ഹരയസ്തസ്മിന്യുക്താ മഹാരഥേ। തദാ മാതലിനാ യഥ്താ വ്യചരന്നല്പകാ ഇവ
ആ മഹാരഥത്തിൽ കെട്ടിയിരുന്ന നൂറ് കുതിരകൾ, മാതലി നയിച്ചപ്പോൾ, വളരെ കുറച്ച് കുതിരകളെപ്പോലെ എളുപ്പത്തിൽ ചലിച്ചു.
തേഷാം ചരണപാതേന രഥനേമിസ്വനേന ച। മമ ബാണനിപാതൈശ്ച ഹതാസ്തേ ശതശോഽസുരാഃ
അവയുടെ കാൽവയ്പ്പും രഥചക്രങ്ങളുടെ ശബ്ദവും എന്റെ അമ്പുകളുടെ പതനവും കൊണ്ട്, നൂറുകണക്കിന് അസുരന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഗതാസവസ്തഥൈവാന്യേ ദാനവാഃ പാണ്ഡവര്ഷഭ। ഹതസാരഥയസ്തത്ര വ്യകൃഷ്യന്ത തുരംഗമൈഃ
മറ്റു ദാനവന്മാർ, പാണ്ഡവർഷഭാ, ജീവൻ വിട്ട്, അവിടുത്തെ സാരഥിമാർ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, അവരുടെ കുതിരകൾ അവരെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി.
തേ ദിശോ വിദിശഃ സര്വേ പ്രതിരുധ്യ പ്രഹാരിണഃ। അഭ്യഘ്നന്വിവിധൈഃ ശസ്ത്രൈസ്തതോ മേ വ്യഥിതം മനഃ
അവരെല്ലാവരും എല്ലാ ദിശകളും തടഞ്ഞ്, പലവിധ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്നെ ആക്രമിച്ചു; അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ കലങ്ങിയുപോയി.
തതോഽഹം മാതലേര്വീര്യമദ്ഭുതം സമദര്ശയമ്। അശ്വാംസ്തഥാ വേഗവതോ യദയത്നാദധാരയത്
അതിനുശേഷം ഞാൻ മാതലിയുടെ മുന്നിൽ എന്റെ അത്ഭുതകരമായ ശക്തി കാണിച്ചു; അതിവേഗത്തിൽ ഓടുന്ന ആ കുതിരകളെ എനിക്ക് യാതൊരു പ്രയാസവും ഇല്ലാതെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
തതോഽഹം ലഘുഭിശ്ചിത്രൈരസ്ത്രൈസ്താനസുരാന്രണേ। ചിച്ഛേദ സായുധാന്രാജഞ്ഛതശോഽഥ സഹസ്രശഃ
അതിനുശേഷം, രാജാവേ, ഞാൻ ലഘുവും വ്യത്യസ്തവുമായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് ആയുധധാരികളായ അസുരന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ വെട്ടിക്കൊന്നു.
ഏവം മേ ചരതസ്തത്ര സര്വയത്നേന ശത്രുഹന്। പ്രീതിമാനഭവദ്വീരോ മാതലിഃ ശക്രസാരഥിഃ
അങ്ങനെ ഞാൻ എല്ലാ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ച് മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോൾ, വീരനായ മാതലി, ഇന്ദ്രന്റെ രഥസാരഥി, അതിൽ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
വധ്യമാനാസ്തതസ്തൈസ്തു ഹയൈസ്തേന രഥേന ച। അഗമന്പ്രക്ഷയം കേചിന്ന്യവര്തന്ത തഥാഽപരേ
അപ്പോൾ ആ കുതിരകളും രഥവും കൊണ്ടുള്ള ആക്രമണത്തിൽ ചിലർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, മറ്റുചിലർ പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞോടി.
സ്പര്ധമാനാ ഇവാസ്മാഭിര്നിവാതകവചാ രണേ। ശരവര്ഷൈഃ ശരാര്തം മാം മഹദ്ഭിഃ പ്രത്യവാരയന്
നിവാതകവചന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങളോടൊപ്പം മത്സരം ചെയ്യുന്നവരെപ്പോലെ, വലിയ അമ്പുകളുടെ മഴയിലൂടെ എന്നെ തടഞ്ഞു.
ശരവേഗൈര്നിഹത്യാഹമസ്ത്രൈഃ ശരവിഘാതിഭിഃ। ജ്വലദ്ഭിഃ പരമൈഃ ശീഘ്രൈസ്താനവിധ്യം സഹസ്രശഃ
അവരുടെ അമ്പാക്രമണങ്ങൾ തടയുന്ന, ജ്വലിക്കുന്ന, അത്യുത്തമവും വേഗമുള്ളതുമായ എന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ ആയിരക്കണക്കിന് അവരെ വെട്ടിക്കൊന്നു.