സ ശൈലമാസാദ്യ കിരീടമാലീ മഹേന്ദ്രവാഹാദവരുഹ്യ തസ്മാത്। ധൌമ്യസ്യ പാദാവഭിവാദ്യ പൂര്വ- മജാതശത്രോസ്തദനന്തരം ച
കിരീടവും മാലയും അണിഞ്ഞ്, മഹേന്ദ്രവാഹനത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ആദ്യം ധൗമ്യന്റെ കാലുകൾ വണങ്ങി, പിന്നെ അജാതശത്രുവിനെയും മറ്റുള്ളവരെയും വന്ദിച്ചു.
വൃകോദരസ്യാപി ച വന്ദ്യ പാദൌ മാദ്രീസുതാഭ്യാമഭിവാദിതശ്ച। സമേത്യ കൃഷ്ണാം പരിസാന്ത്വ്യ ചൈനാം പ്രഹ്വോഽഭവദ്ഭ്രാതുരുപഹ്വരേ സഃ
വൃക്കോദരന്റെ കാലുകളും മാദ്രിദേവികളുടെ പുത്രന്മാരുടെയും കാലുകൾ വണങ്ങി; കൃഷ്ണയെ കണ്ടു ആശ്വസിപ്പിച്ചു, സഹോദരന്റെ മുന്നിൽ വിനയത്തോടെ നിന്നു.
ബഭൂവ തേഷാം പരമഃ പ്രഹര്ഷ- സ്തേനാപ്രമേയേണ സമേത്യ തത്ര। സ ചാപി താന്പ്രേക്ഷ്യ കിരീടമാലീ നനന്ദ രാജാനമഭിപ്രശംസന്
അവൻ അവരോടൊപ്പം ചേരുമ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ അത്യന്തം ആനന്ദം നിറഞ്ഞു; അവരെ കണ്ട കിരീടധാരി രാജാവിനെ പ്രശംസിച്ച് സന്തോഷിച്ചു.
യമാസ്ഥിതഃ സപ്ത ജഘാന പൂഗാന് ദിതേഃ സുതാനാം നമുചേര്നിഹന്താ। തമിന്ദ്രവാഹം സമുപേത്യ പാര്ഥാഃ പ്രദക്ഷിണം ചക്രുരദീനസത്വാഃ
ആ രഥത്തിൽ കയറി, ദിതിയുടെ മക്കളായ ഏഴു കൂട്ടങ്ങളെ നമുചിയെ സംഹരിച്ചവൻ സംഹരിച്ചു; ഇന്ദ്രവാഹനത്തിങ്കൽ എത്തിയ പാണ്ഡവന്മാർ ഭയമില്ലാതെ അതിനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.
തേ മാതലേശ്ചക്രുരതീവ ഹൃഷ്ടാഃ സത്കാരമഗ്ര്യം സുരരാജതുല്യമ്। സര്വം യഥാവച്ച ദിവൌകസങ്ഘം പപ്രച്യുരേനം കുരുരാജപുത്രാഃ
അവൻമാർ മാതലിയെ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ, ദേവരാജാവിനോട് സമമായ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു; ദിവ്യലോകത്തിലെ ദേവന്മാർപോലെ, കുരുകുലപുത്രന്മാർ അവനോട് എല്ലാം ചോദിച്ചു.
താനപ്യസൌ മാതലിരഭ്യനന്ദ- ത്പിതേവ പുത്രാനനുശിഷ്യ പാര്ഥാന്। യയൌ രഥേനാപ്രതിമപ്രഭേണ പുനഃ സകാശം ത്രിദിവേശ്വരസ്യ
മാതലി അവരെയും സന്തോഷത്തോടെ, പിതാവിന് പുത്രന്മാരെ ഉപദേശിക്കുന്നപോലെ ഉപദേശിച്ചു; പിന്നെ അതുല്യപ്രഭയുള്ള രഥത്തിൽ തിരികെ ദേവേന്ദ്രന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ഗതേ തു തസ്മിന്വരദേവവാഹേ ശക്രാത്മജഃ സര്വരിപുപ്രമാഥീ। `സാക്ഷാത്സഹസ്രാക്ഷ ഇവ പ്രതീതഃ ശ്രീമാന്സ്വദേഹാദവമുച്യ ജിഷ്ണുഃ
ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനെ കുതിരയാക്കി യാത്ര ചെയ്തവൻ പുറപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, ഇന്ദ്രന്റെ മകൻ, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും സംഹരിക്കുന്നവൻ, ഇന്ദ്രനുപോലെയുള്ള പ്രഭയോടെ, മഹത്വത്തോടെ, തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു വിടുതൽ നേടി, ജയശീലനായവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.
ശക്രേണ ദത്താനിദദൌ മഹാത്മാ മഹാധനാന്യുത്തമരൂപവന്തി। ദിവാകരാഭാണി വിഭൂഷണാനി പ്രീതഃ പ്രിയായൈ സുതസോമമാത്രേ
മഹാത്മാവായ അവൻ, സന്തോഷത്തോടെ, സുതസോമന്റെ അമ്മയായ തന്റെ പ്രിയഭാര്യക്ക്, ഇന്ദ്രൻ തന്ന വലിയതും അത്യന്തം മനോഹരവുമായ, സൂര്യപ്രഭയുള്ള ആഭരണങ്ങളും ധനസമ്പത്തും സമ്മാനിച്ചു.
തതഋഃ സ തേഷാം കുരുപുങ്ഗവാനാം തേഷാം ച സൂര്യാഗ്നിസമപ്രഭാണാമ്। വിപ്രര്ഷഭാണാമുപവിശ്യ മധ്യേ സര്വം യഥാവത്കഥയാംബഭൂവ
അപ്പോൾ, കുരുവംശത്തിലെ പ്രധാനന്മാരുടെയും സൂര്യനും അഗ്നിയുമെപ്പോലെയുള്ള പ്രഭയുള്ളവരുടെയും ഇടയിൽ, മഹാൻമാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ നടുവിൽ ഇരുന്ന്, അവൻ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ വിവരിച്ചു.
ഏവം മയാഽസ്ത്രാണ്യുപശിക്ഷിതാനി ശക്രാച്ച വായോശ്ച ശിവാച്ച സാക്ഷാത്। തഥൈവ ശീലേന സമാധിനാ ച പ്രീതാഃ സുരാ മേ സഹിതാഃ സഹേന്ദ്രാഃ
ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഇന്ദ്രനിൽ നിന്നും വായുവിൽ നിന്നും ശിവനിൽ നിന്നുമാണ് ആയുധങ്ങൾ നേരിട്ട് പഠിച്ചത്. അതുപോലെ എന്റെ നല്ല പെരുമാറ്റത്താൽ, ഏകാഗ്രതയാൽ, ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്ന് എന്നിൽ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
സംക്ഷേപതോ വൈ സ വിശുദ്ധകര്മാ തേഭ്യഃ സമാഖ്യായ ദിവഃപ്രവേശമ്। മാദ്രീസുതാഭ്യാം സഹിതഃ കിരീടീ സുഷ്വാപ താമാവസതിം പ്രതീതഃ
ശുദ്ധമായ പ്രവർത്തികളുള്ള അവൻ, സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയതിന്റെ കഥ സംക്ഷിപ്തമായി അവർക്കു പറഞ്ഞശേഷം, കിരീടധാരിയായവൻ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, മാദ്രിയുടെ മക്കളോടൊപ്പം ആ വാസസ്ഥലത്ത് വിശ്രമിച്ചു.
[തതോ രജന്യാം വ്യുഷ്ടായാം ധര്മരാജം യുധിഷ്ഠിരമ്। ഭ്രാതൃഭിഃ സഹിതഃ സര്വൈരവന്ദത ധനംജയഃ ।।]
അന്നെത്തന്നെ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ധനഞ്ജയൻ തന്റെ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ധർമ്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ ആദരത്തോടെ വണങ്ങി.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു സര്വവാദിത്രനിഃഖനഃ। ബഭൂവ തുമുലഃ ശബ്ദസ്ത്വന്തരിക്ഷേ ദിവൌകസാമ്
അതു തന്നെയായ സമയത്ത്, ആകാശത്ത് ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ എല്ലാ വാദ്യങ്ങളുടെയും ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
രഥനേമിഖനശ്ചൈവ ഘണ്ടാശബ്ദശ്ച ഭാരത। പൃഥഗ്വ്യാലമൃഗാണാം ച പക്ഷിണാം ചൈവ സര്വശഃ
അവിടെ രഥചക്രങ്ങളുടെ ശബ്ദവും മണികളുടെ മുഴക്കവും, പലവിധ കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെയും പക്ഷികളുടെയും വിളികളും എല്ലായിടത്തും കേട്ടു, ഭാരത.
രവോന്മുഖാസ്തേ ദദൃശുഃ പ്രീയമാണാഃ കുരൂദ്വഹ। മരുദ്ഭിരന്വിതം ശക്രമാപതന്തം വിഹായസാ
ആനന്ദത്തോടെ കുരുക്കൾ മേലോട്ടു നോക്കി, മരുത്ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ഇന്ദ്രൻ ആകാശത്തിലൂടെ ഇറങ്ങിവരുന്നത് കണ്ടു.
തേ സമന്താദനുയയുര്ഗന്ധര്വാപ്സരസസ്തഥാ। വിമാനൈഃ സൂര്യസംകാശൈര്ദേവരാജമരിംദമമ്
ചുറ്റും ഗന്ധർവന്മാരും അപ്സരസ്സുകളും സൂര്യനുപോലുള്ള വിമാനങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന ദേവരാജാവിനെ അനുഗമിച്ചു.
തതഃ സ ഹരിഭിര്യുക്തം ജാമ്ബൂനദപരിഷ്കൃതമ്। മേഘനാദിനമാരുഹ്യ ശ്രിയാ പരമയാ ജ്വലന്
ശ്രേഷ്ഠമായ തേജസ്സോടെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വർണ്ണംകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച ഹരികളാൽ കെട്ടിയ മെഘനാദം എന്ന രഥത്തിൽ അവൻ കയറി.
പാര്ഥാനഭ്യാജപാമാശു ദേവരാജഃ പുരംദരഃ। ആഗത്യ ച സഹസ്രാക്ഷോ രഥാദവരുരോഹ വൈ
ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ പുരന്ദരൻ വേഗത്തിൽ പൃഥയുടെ മക്കളോടു സമീപിച്ചു, പിന്നെ ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ തന്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
തം ദൃഷ്ട്വൈവ മഹാത്മാനം ധര്മരാജോ യുധിഷ്ഠിരഃ। ഭ്രാതൃഭിഃ സഹിതഃ ശ്രീമാന്ദേവരാജമുപാഗമത്
ആ മഹാത്മാവിനെ കണ്ടയുടൻ തന്നെ, ധർമ്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം, മഹത്വത്തോടെ, ദേവരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.
പൂജയാമാസ ചൈവാഥ വിധിവദ്ഭൂരിദക്ഷിണഃ। യഥാര്ഹമമിതാത്മാനം വിധിദൃഷ്ടേന കര്മണാ
ശരിയായ രീതിയിൽ, ധാരാളം ദാനങ്ങൾ നൽകി, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ അതിരില്ലാത്തവനായ ദേവരാജാവിനെ യോജിച്ച വിധത്തിൽ ആരാധിച്ചു.
ധനംജയശ്ച തേജസ്വീ പ്രണിപത്യ പുരംദരമ്। ഭൃത്യവത്പ്രണതസ്തസ്ഥൌ ദേവരാജസമീപതഃ
തേജസ്സുള്ള ധനഞ്ജയൻ പുരന്ദരനെ വണങ്ങി, ഭൃത്യനുപോലെ തലകുനിഞ്ഞ് ദേവരാജാവിന്റെ സമീപത്ത് നിന്നു.
ആഘ്രായ തം മഹാതേജാഃ കുന്തീപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ। ധനംജയഭിപ്രേക്ഷ്യവിനീതം സ്ഥിതമന്തികേ
കുന്തിയുടെ മകനായ മഹാത്മാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ധനഞ്ജയന്റെ തലമുടി മണഞ്ഞു, വിനയത്തോടെ സമീപത്ത് നിൽക്കുന്ന ധനഞ്ജയനെ നോക്കി.
ജടിലം ദേവരാജസ്യ തപോയുക്തമകല്മഷമ്। ഹര്ഷേണ മഹതാഽഽവിഷ്ടഃ ഫല്ഗുനസ്യാഥ ദര്ശനാത്। ബഭൂവ പരമപ്രീതോ ദേവരാജം ച പൂജയന്
തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ട, പാപരഹിതനായ, ജടാമുടിയുള്ള ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഫൽഗുനനെ കാണുന്നതിൽ വലിയ സന്തോഷം കൊണ്ട്, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായി, ദേവരാജാവിനെ ആദരിച്ചു.
തം തഥാഽദീനമനസം രാജാനം ഹര്,സംപ്ലുതമ്। ഉവാച വചനം ധീമാന്ധര്മരാജം പുരംദരഃ
അങ്ങനെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞിട്ടും വിനയമുള്ള മനസ്സോടെ നിൽക്കുന്ന രാജാവിനെ കണ്ടു, ധാർമ്മികനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് ബുദ്ധിമാനായ പുരന്ദരൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ത്വമിമാം പൃഥിവീം രാജന്പ്രശാസിഷ്യസി പാണ്ഡവ। സ്വസ്തി പ്രാപ്നുഹി കൌന്തേയ കാമ്യകം പുനരാശ്രമമ്
കുന്തിദേവിയുടെ മകനേ, പാണ്ഡവനേ, നീ ഈ ഭൂമിയെ ഭരിക്കും. കാമ്യകവനത്തിലെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങി വരിക, നിനക്ക് എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു.
അസ്ത്രാണി ലബ്ധാനി ച പാണ്ഡവേന സര്വാണി മത്തഃ പ്രയതേന രാജന്। കൃതപ്രിയശ്ചാസ്മി ധനംജയേന ജേതും ന ശക്യസ്ത്രിഭിരേഷ ലോകൈഃ
രാജാവേ, പാണ്ഡവൻ എന്നിൽ നിന്ന് വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ എല്ലാ ആയുധങ്ങളും നേടിയെടുത്തു. ധനഞ്ജയൻ എന്നോട് സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കി. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുപോലും അവനെ ജയിക്കാൻ ആരും കഴിയില്ല.
ഏവമുക്ത്വാ സഹസ്രാക്ഷഃ കുന്തീപുത്രം യുധിഷ്ഠിരമ്। ജഗാമ ത്രിദിവം ഹൃഷ്ടഃ സ്തൂയമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ, മഹർഷിമാർ വാഴ്ത്തുമ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ, കുന്തിയുടെ മകൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ വിട്ട് സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
ധനേശ്വരഗൃഹസ്ഥാനാം പാണ്ഡവാനാം സമാഗമമ്। ശക്രേണ യ ഇദം വിദ്വാനധീയീത സമാഹിതഃ
ധനസമ്പന്നനായ ഇന്ദ്രനും പാണ്ഡവന്മാരും തമ്മിലുള്ള ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കുന്നവൻ, ശാക്രനോടുള്ള ഈ കഥ മനസ്സോടെ പഠിക്കുന്നവൻ, ജ്ഞാനി ആകുന്നു.
സംവത്സരം ബ്രഹ്മചാരീ നിയതഃ സംശിതവ്രതഃ। സ ജീവേദ്ധി നിരാബാധഃ സുസുഖീ ശരദാം ശതമ്
വർഷം മുഴുവൻ ബ്രഹ്മചാര്യവും, ആത്മനിയന്ത്രണവും, ഉറച്ച വ്രതവും പാലിക്കുന്നവൻ, ഒരു ശതാബ്ദം മുഴുവൻ വിഷമങ്ങളില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.
യഥാഗതം ഗതേ ശക്രേ ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ സംഗതഃ। കൃഷ്ണയാ ചൈവ ബീഭത്സുര്ധര്മരാജമപൂജയത്
ശക്രൻ വന്നതുപോലെ തന്നെ തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ, ഭീമനും സഹോദരന്മാരും കൃഷ്ണയും ചേർന്ന് ധർമ്മരാജാവിനെ ആദരിച്ചു.