ആജഗ്മുഃ പാണ്ഡവാന്ദ്രഷ്ടും ശുദ്ധാത്മാനോ യതവ്രതാഃ। തേ തൈഃ സഹ കഥാം ചക്രുര്ദ്രിവ്യാം ഭരതസത്തമാഃ
ശുദ്ധഹൃദയവും വ്രതനിഷ്ഠയുമുള്ളവർ പാണ്ഡവരെ കാണാൻ വന്നു; അവർകൂടി ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരുമായി സന്തോഷകരമായ സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തി.
തതഃ കതിപയാഹസ്സു മഹാഹ്രദനിവാസിനമ്। ഋദ്ധിമന്തം മഹാനാഗം സുപര്ണഃ സഹസാഽഹരത്
അതിനുശേഷം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കകം, വലിയ തടാകത്തിൽ താമസിച്ച സമ്പന്നനായ മഹാസർപ്പനെ സുദർശനൻ പെട്ടെന്ന് പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
പ്രാകമ്പത മഹാശൈലഃ പ്രാമൃദ്യന്ത മഹാദ്രുമാഃ। ദദൃശുഃ സര്വഭൂതാനി പാണഅഡവാശ്ച തദദ്ഭുതമ്
വലിയ പർവ്വതം നടുങ്ങി, വലിയ മരങ്ങൾ തകർന്നു വീണു; പാണ്ഡവർ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ജീവികളും ആ അത്ഭുതകരമായ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടു.
തതഃ ശൈലോത്തമസ്യാഗ്രാത്പാണ്ഡവാന്പ്രതി മാരുതഃ। അവഹത്സര്വമാല്യാനി ഗന്ധവന്തി ശുഭാനി ച
അപ്പോൾ ആ ഉന്നതമായ പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന്, കാറ്റ് പാണ്ഡവന്മാരുടെ ദിശയിൽ സുഗന്ധവും ശോഭയും നിറഞ്ഞ എല്ലാ മാലകളും കൊണ്ടുവന്നു.
തത്രപുഷ്പാണി ദിവ്യാനി സുഹൃദ്ഭിഃ സഹ പാണ്ഡവാഃ। ദദൃശുഃ പഞ്ചവര്ണാനി ദ്രൌപദീ ച യശസ്വിനീ
അവിടെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം പാണ്ഡവരും പ്രശസ്തയായ ദ്രൗപദിയും അഞ്ചു നിറങ്ങളിലുമുള്ള ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ കണ്ടു.
ഭീമസേനം തതഃ കൃഷ്ണാ കാലേ വചനമബ്രവീത്। വിവിക്തേ പര്വതോദ്ദേശേ സുഖാസീനം മഹാഭുജമ്
അതിനുശേഷം കൃഷ്ണാ, പർവ്വതത്തിലെ ഒരു ശാന്തമായ ഇടത്തിൽ ആശ്വാസത്തോടെ ഇരുന്ന മഹാബാഹുവായ ഭീമസേനനോട് പറഞ്ഞു.
സുപര്ണാനിലവേഗേന ശ്വസനേന മഹാബലാത്। പഞ്ചവര്ണാനി പാത്യന്തേ പുഷ്പാണി ഭരതര്ഷഭ
ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠാ, സുദർശനന്റെ ശക്തമായ കാറ്റിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ അഞ്ചു നിറങ്ങളിലുമുള്ള പൂക്കൾ ശക്തമായ കാറ്റിൽ പറന്നു വീണു.
ദിവ്യാവര്ണാനി ദിവ്യാനി ദിവ്യഗന്ധവഹാനി ച। മദയന്തീവ ഗന്ധേന മനോ മേ ഭരതര്ഷഭ
ഈ പൂക്കൾ ദിവ്യനിറവും ദിവ്യസ്വഭാവവും ദിവ്യസുഗന്ധവും ഉണ്ട്; അവയുടെ സുഗന്ധം എന്റെ മനസ്സിനെ മയക്കുന്നതുപോലെയാണ്, ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠാ.
യേഷാം തു ദര്ശനാത്സ്പര്ശാന്സൌരഭ്യാച്ച തഥൈവ ച। നശ്യതീവ മനോദുഃഖം മമേദം ശത്രുതാപന
ഇവയെ കാണുമ്പോഴും തൊടുമ്പോഴും സുഗന്ധം നുകരുമ്പോഴും, ശത്രുക്കൾക്ക് ഭയം നൽകുന്നവനേ, എന്റെ മനസ്സിലെ ദുഃഖം എല്ലാം അകന്നുപോകുന്നതുപോലെയാണ്.
ഈദൃശൈഃ കുസുമൈര്ദിവ്യൈര്ദിവ്യഗന്ധവഹൈഃ ശുഭൈഃ। ദേവതാന്യര്ചയിത്വാഽഹമിച്ഛേയം സങ്ഗമം ത്വയാ
ഇങ്ങനെ ദിവ്യവും സുഗന്ധവും ശോഭയുള്ള പൂക്കൾ കൊണ്ടു ഞാൻ ദേവതകളെ ആരാധിച്ച്, നിന്നോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കാനാണ് ആഗ്രഹം.
ഇദം തു പുരുഷവ്യാഘ്ര വിശേഷേണാമ്ബുജം ശുഭമ്। ഗന്ധസംസ്ഥാനസംപന്നം മമ മാനസവര്ധനമ്
എന്നാൽ മനുഷ്യസിംഹനേ, ഈ കമലം പ്രത്യേകമായി മനോഹരവും സുഗന്ധവും രൂപവും നിറഞ്ഞതും എന്റെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.
പ്രത്യക്ഷം സര്വലോകസ് നഹ്യദൃശ്യത മാം പ്രതി
ഇത് എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും കാണാവുന്നതാണ്, പക്ഷേ മുമ്പ് ഞാൻ ഇതു കണ്ടിട്ടില്ല.
വാസുദേവസഹായേന വാസുദേവപ്രിയേണ ച'। ഖാണ്ഡവേ സത്യസന്ധേന ഭ്രാത്രാ തവ മഹാത്മനാ
വാസുദേവന്റെ കൂട്ടുകാരനായി, വാസുദേവന് പ്രിയപ്പെട്ടവനായി, സത്യനിഷ്ഠയോടെ, നിന്റെ മഹാത്മാവായ സഹോദരന് ഖാണ്ഡവവനത്തില് യുദ്ധം ചെയ്തു.
ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷാംസി വാസവശ്ച പരാജിതഃ। ഹതാ മായാവിനശ്ചോഗ്രാ ധനുഃ പ്രാപ്തം ച ഗാണ്ഡിവം
ഗന്ധര്വ്വന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും രാക്ഷസന്മാരെയും പോലും ഇന്ദ്രനെയും ജയിച്ചു; ഭയങ്കരമായ മായാവാദികളെ കൊല്ലുകയും ഗാണ്ഡീവം എന്ന വില്ല് നേടുകയും ചെയ്തു.
തവാപി സുമഹത്തേജോ മഹദ്ബാഹുബലം ച തേ। അവിഷഹ്യമനാധൃഷ്യം ശക്രതുല്യപരാക്രമ
നിന്റെ തേജസ്സും ഭുജബലവും അത്യന്തം വലുതാണ് — ആരും ജയിക്കാനാവാത്തത്, ആരും നേരിടാനാവാത്തത്, ഇന്ദ്രനോടു തുല്യമായ വീര്യം.
ത്വദ്ബാഹുബലവേഗേന ത്രാസിതാഃ സര്വരാക്ഷസാഃ। ഹിത്വാ ശൈലം പ്രപദ്യന്താം ഭീമസേന ദിശോ ദശ
നിന്റെ ഭുജബലത്തിന്റെ ശക്തിയില് എല്ലാ രാക്ഷസന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു; മല ഉപേക്ഷിച്ച് ഭീമസേനന് അവരെ പത്തു ദിശകളിലേക്കും ഓടിച്ചു.
തതഃ ശൈലോത്തമസ്യാഗ്രം ചിത്രമാല്യധരം ശിവമ്। വ്യപേതഭയസംമോഹാഃ പശ്യന്തു സുഹൃദസ്തവ
അപ്പോള് ഭയവും ആശങ്കയും ഇല്ലാതെ, നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കള് മനോഹരമായ പുഷ്പമാലകള് അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ഉത്തമശൈലത്തിന്റെ ശിഖരം കാണട്ടെ.
ഏവം പ്രണിഹിതം ഭീമ ചിരാത്പ്രഭൃതിമേ മനഃ। ദ്രഷ്ടുമിച്ഛാമി ശൈലാഗ്രം ത്വദ്ബാഹുബലമാശ്രിതാ
ഇങ്ങനെ, ഭീമന്റെ മനസ്സ് ഏറെക്കാലമായി ഇതിലായിരുന്നു; നിന്റെ ഭുജബലത്തില് ആശ്രയിച്ച് ഞാനും ആ മലശിഖരം കാണാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഇച്ഛാമി ച നരവ്യാഘ്ര പുഷ്പം പ്രത്യക്ഷമീദൃശമ്। ആനീയമാനം ക്ഷിപ്രം വൈ ത്വയാ ഭരതസത്തമ
മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, ഭാരതകുലത്തിലെ ഉത്തമനേ, നീ വേഗത്തില് കൊണ്ടുവന്ന് എന്റെ കണ്ണിന് മുന്നില് ഇങ്ങനെയൊരു പുഷ്പം കാണാന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
തതഃ ക്ഷിപ്തമിവാത്മാനം ദ്രൌപദ്യാ സ പരംതപഃ। നാമൃഷ്യത മഹാബാഹുഃ പ്രഹാരമിവസദ്ഗജഃ
അതിനുശേഷം, ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കില് ആ ശത്രുനാശകന് തന്റെ മനസ്സിനെ അടക്കിച്ചു, മഹാബലശാലിയായവന് ഒരു ഉത്തമയാനയാനെ പോലെ ആ പ്രഹാരം സഹിച്ചു.
സിംഹര്ഷഭഗതിഃ ശ്രീമാനുദാരഃ കനകപ്രഭഃ। മനസ്വീ ബലവാന്ദൃഷ്ടോ മാനീ ഭൂരശ്ച പാണ്ഡവഃ
സിംഹത്തെയും കാളയെയും പോലെ നടപ്പുള്ള, മഹത്വമുള്ള, പൊന്നുപോലെയുള്ള തേജസ്സുള്ള, മനസ്സുറപ്പുള്ള, ബലവാനായ, അഭിമാനമുള്ള, വിശാലമായ ഭുജങ്ങളുള്ള പാണ്ഡവനായിരുന്നു അവന്.
ലോഹിതാക്ഷഃ പൃഥുവ്യംസോ മത്തവാരണവിക്രമഃ। സിംഹദംഷ്ട്രോ വൃഷസ്കന്ധഃ സാലപോത ഇവോദ്ഗതഃ
ചുവന്ന കണ്ണുകളും വിശാലമായ ഭുജങ്ങളും, മദം കയറുന്ന ആനയുടെ ശക്തിയും, സിംഹത്തിന്റെ പല്ലുകളും കാളയുടെ ഭുജങ്ങളും, വലിയ ശാലമരമുപോലെ ഉയർന്നവനുമായിരുന്നു അവന്.
മഹാത്മാ ചാരുസര്വാങ്ഗ കമ്ബുഗ്രീവോ മഹാഹനുഃ। രുക്മപൃഷ്ഠം ധനുഃ ഖങ്ഗം തൂണാംശ്ചാപി പരാമൃശന്
മഹാത്മാവായ, സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളുള്ള, ശംഖാകൃതിയായ കഴുത്തും വലിയ താടിയും ഉള്ളവന്, പൊന്നുപുറമുള്ള വില്ലും വാളും അമ്പച്ചുമുട്ടുകളും സ്പര്ശിച്ചു.
സകേസരീവ ചോത്സിക്തഃ പ്രഭിന്ന ഇവ വാരണഃ। വ്യപേതഭയസംമോഹഃ ശൈലമഭ്യപതദ്ബലീ
കേശരികളുള്ള സിംഹംപോലും, ഓടുന്ന ആനപോലും, ഭയവും ആശങ്കയും ഇല്ലാതെ, ശക്തനായവന് മലത്തിലേക്ക് ദൃഢമായി നീങ്ങി.
തം മൃഗേന്ദ്രമിവായാന്തം പ്രഭിന്നമിവ വാരണമ്। ദദൃശുഃ സര്വഭൂതാനി പാര്ഥം ഖങ്ഗധനുര്ധരമ്
സിംഹരാജാവിനെയും ഓടുന്ന ആനയെയും പോലെ മുന്നോട്ട് പോവുന്ന ഖഡ്ഗവും വില്ലും കൈവശമുള്ള പാർത്ഥനെ എല്ലാ ജീവികളും കണ്ടു.
ദ്രൌപദ്യാ വര്ധയന്ഹര്ഷം ഗദാമാദായ പാണ്ഡവഃ। വ്യപേതഭയസംമോഹഃ ശൈലരാജം സമാവിശത്
ദ്രൗപദിയുടെ സന്തോഷം വര്ധിപ്പിച്ച്, ഭയവും ആശങ്കയും ഇല്ലാതെ, പാണ്ഡവന് തന്റെ ഗദ എടുത്ത് മലരാജാവിന്റെ അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ന ഗ്ലാനിര്ന ച കാതര്യം ന വൈക്ലവ്യം ന മത്സരഃ। കദാചിജ്ജുഷതേ പാര്ഥമാത്മജം മാതരിശ്വനഃ
വായുവിന്റെ മകനായ പാർത്ഥനെ ഒരിക്കലും ക്ഷീണം, ഭയം, ദൗര്ബല്യം, അസൂയ എന്നിവ ഒന്നും സ്പര്ശിക്കാറില്ല.
തദേകായനമാസാദ്യ വിഷമം ഭീമദര്ശനമ്। ബഹുതാലോച്ഛ്രയം ശൃങ്ഗമാരുരോഹ മഹാബലഃ
അവന് ആ ഏകപഥം, കഠിനവും ഭയാനകവുമായ വഴിയെത്തി, അനേകം ഉയരമുള്ള ആ മലശിഖരത്തിലേക്ക് മഹാബലശാലിയായവന് കയറി.
സ കിന്നരമഹാനാഗമുനിഗന്ധര്വരാക്ഷസാന്। ഹര്ഷയന്പര്വതസ്യാഗ്രമാരുരോഹ മഹാബലഃ
കിന്നരന്മാരെയും മഹാപാമ്പുകളെയും മുനിമാരെയും ഗന്ധര്വ്വന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ച്, മഹാബലശാലിയായവന് ആ മലയുടെ ചൂടിലേക്ക് കയറി.
തതോ വൈശ്രവണാവാസം ദദര്ശ ഭരതര്ഷഭഃ। കാഞ്ചനൈഃ സ്ഫാടികൈശ്ചൈവ വേശ്മഭിഃ സമലംകൃതമ്
അതിനുശേഷം, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായവന് വൈശ്രവണന്റെ വാസസ്ഥലമായ, പൊന്നും സ്ഫടികവും കൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ ഭവനങ്ങളാല് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ സ്ഥലം കണ്ടു.