സക്രോധം സ്തവ്ധനയനം സംദഷ്ടദശനച്ഛദമ്। ഉദ്യമ്യ ച ഗദാം ദോര്ഭ്യാം നദീതീരേ വ്യവസ്ഥിതമ്
കോപത്തോടെ, കണ്ണുകള് ഉറപ്പിച്ച്, പല്ലുകള് കടിച്ചുപിടിച്ച്, ഇരുകൈകളില് ഗദയുയര്ത്തി, ഭീമന് നദിക്കരയില് നില്ക്കുന്നു.
പ്രജാസംക്ഷേപസമയേ ദണ്ഡഹസ്തമിവാന്തകമ്। തം ദൃഷ്ട്വാ ധര്മരാജസ്തു പരിഷ്വജ്യാഥ ഭാരത
സകല ജീവികളും നശിപ്പിക്കുന്ന സമയത്ത് ദണ്ഡം കൈവശമുള്ള യമനെപ്പോലെയാണ് ഭീമന്. അങ്ങനെ ഭീമനെ കണ്ട ധര്മരാജന് അവനെ അണകയാക്കി.
ഉവാച ശ്ലക്ഷ്ണയാ വാചാ കൌന്തേയ കിമിദം കൃതമ്। സാഹസം വത ഭദ്രം തേ ദേവാനാമപി ചാപ്രിയമ്। പുനരേവം ന കര്തവ്യം മമ ചേദിച്ഛസി പ്രിയമ്
മൃദുവായ വാക്കുകളില് ധര്മരാജന് പറഞ്ഞു: 'കുന്തിദേവിയുടെ മകനേ, നീ എന്താണ് ചെയ്തത്? ഇതൊരു ഭയങ്കരമായ പ്രവൃത്തി, ദേവന്മാര്ക്കുപോലും ഇഷ്ടമല്ലാത്തത്. ഇനി ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുത്, എനിക്ക് പ്രിയനാകണമെങ്കില്.'
അനുശിഷ്യ തു കൌന്തേയം പദ്മാനി പരിഗൃഹ്യ ച। തസ്യാമേവ നലിന്യാം തു വിജഹ്രരമരോപമാഃ
ഭീമനെ ഉപദേശിച്ച ശേഷം, താമരകള് എടുത്ത്, ദേവന്മാരോടു തുല്യരായ അവര് ആ തടാകത്തില് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നൈവ കാലേ തു പ്രഗൃഹീതശിലായുധാഃ। പ്രാദുരാസന്മഹാകായാസ്തസ്യോദ്യാനസ്യ രക്ഷിണഃ
അതു നേരം, വലിയ ശരീരവും കല്ലായുധവും കൈവശമുള്ള ആ തോട്ടത്തിന്റെ രക്ഷകര്ത്താക്കള് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തേ ദൃഷ്ട്വാധര്മരാജാനം മഹര്ഷിം ചാപി ലോമശമ്। നകുലം സഹദേവം ച തഥാഽന്യാന്ബ്രാഹ്മണര്ഷഭാന്
അവര് ധര്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനെയും മഹർഷിയായ ലോമശനെയും, നകുലനെയും സഹദേവനെയും മറ്റു പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും കണ്ടു.
വിനയേന നതാഃ സര്വേപ്രണിപത്യ ച ഭാരത। സാന്ത്വിതാ ധര്മരാജേന പ്രസേദുഃ ക്ഷണദാചരാഃ
അവരൊക്കെയും വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു, ഭാരതന്. ധര്മരാജന് ആശ്വസിപ്പിച്ചതോടെ, രാത്രിയില് സഞ്ചരിക്കുന്നവര് സന്തോഷിച്ചു.
വിദിതാശ്ചകുബേരസ്യ തത്രതേ കുരുപുങ്ഗവാഃ। ഊഷുര്നാതിചിരം കാലം രമമാണാഃ കുരൂദ്വഹാഃ। പ്രതീക്ഷമാണആ ബീഭത്സും ഗന്ധമാദനസാനുഷു
അവിടെ, കുബേരന്റെ സേവകര് കുരുവംശജരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കുരുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാര് അധികം നേരം അവിടെ താമസിച്ചില്ല; ഗന്ധമാദനപര്വതത്തില് അര്ജുനനെ കാത്തിരിക്കുമ്പോള് സന്തോഷത്തോടെ അവര് കഴിഞ്ഞു.
തസ്മിന്നിവസമാനോഽഥ ധര്മരാജോ യുധിഷ്ഠിരഃ। ആമന്ത്ര്യ സഹിതാന്ഭ്രാതൃനിത്യുവാച സഹദ്വിജാന്
അവിടെ താമസിക്കുമ്പോള്, ധര്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരന് സഹോദരന്മാരോടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും ചേര്ന്ന് സംസാരിച്ചു.
ദൃഷ്ടാനി തീര്ഥാന്യസ്മാഭിഃ പുണ്യാനി ച ശിവാനി ച। മനസോ ഹ്ലാദനീയാനി വനാനി ച പൃഥക്പൃഥക്
നാം പുണ്യവും ശുഭവുമായ തീര്ഥങ്ങള് കണ്ടു. മനസ്സിന് ആനന്ദം നല്കുന്ന കാടുകളും ഓരോന്നായി അനുഭവിച്ചു.
ദേവൈഃ പൂര്വം വിചീര്ണാനി മുനിഭിശ്ച മഹാത്മഭിഃ। യഥാക്രമമശേഷേണ ദ്വിജൈഃ സംപൂജിതാനി ച
ദേവന്മാരും മഹാത്മാക്കളായ മുനിമാരും മുമ്പ് ഇവയെ പരിശോധിച്ചു, ദ്വിജന്മാർ യഥാക്രമം എല്ലാം ആദരപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
ഋഷീണാം പൂര്വചരിതം തപോധര്മവിചേഷ്ടിതമ്। രാജര്ഷീണാം ച ചരിതം കഥാശ്ച വിവിധാഃ ശുഭാഃ
മുനിമാരുടെ പഴയ ജീവിതവും, അവരുടെ തപസ്സും ധർമ്മപ്രവൃത്തികളും, രാജർഷിമാരുടെ കഥകളും, വിവിധ ശുഭമായ കഥകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശൃണ്വാനാസ്തത്രതത്ര സ്മ ആശ്രമേഷു ശിവേഷു ച। അഭിഷേകം ദ്വിജൈഃ സാര്ധം കൃതവന്തോ വിശേഷതഃ
അവരവിടെയും ശുദ്ധമായ ആശ്രമങ്ങളിൽ കേൾക്കുമ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരോടൊപ്പം പ്രത്യേകമായി അഭിഷേകം നടത്തി.
അര്ചിതാഃ സതതം ദേവാഃ പുഷ്പൈരദ്ഭിഃ സദാ ച വഃ। യഥാലബ്ധൈര്മൂലഫലൈഃ പിതരശ്ചാപി തര്പിതാഃ
ദേവന്മാരെ പുഷ്പവും വെള്ളവും കൊണ്ട് എപ്പോഴും ആരാധിച്ചു; നിങ്ങൾക്കും ലഭിച്ച മുളകളും പഴങ്ങളും കൊണ്ട്, പിതാക്കളെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.
പര്വതേഷു ച രമ്യേഷു സര്വേഷു ച സരസ്സു ച। ഉദധൌ ച മഹാപുണ്യേ സൂപസ്പൃഷ്ടം മഹാത്മഭിഃ
സുന്ദരമായ മലകളിലും എല്ലാ തടാകങ്ങളിലും, മഹാപുണ്യമായ സമുദ്രത്തിലും മഹാത്മാക്കൾ നന്നായി കുളിച്ചു.
ഇലാ സരസ്വതീ സിന്ധുര്യമുനാ നര്മദാ തഥാ। നാനാതീര്ഥേഷു രമ്യേഷു സൂപസ്പൃഷ്ടം സഹ ദ്വിജൈഃ
ഇല, സരസ്വതി, സിന്ധു, യമുന, നർമദ എന്നിവയിലും, വിവിധ മനോഹര തീർത്ഥങ്ങളിലും, ദ്വിജന്മാരോടൊപ്പം അവർ കുളിച്ചു.
ഗങ്ഗാദ്വാരമതിക്രമ്യ ബഹവഃ പര്വതാഃ ശുഭാഃ। ഹിമവാന്പര്വതശ്ചൈവ നാനാദ്വിജഗണായുതഃ
ഗംഗയുടെ വാതായനം കടന്ന്, അനേകം ശുഭമായ മലകളും, ദ്വിജന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഹിമവാനും കണ്ടു.
വിശാലാ ബദരീ ദൃഷ്ടാ നരനാരായണാശ്രമഃ। ദിവ്യപുഷ്കരിണീ ദൃഷ്ടാ സിദ്ധദേവര്ഷിപൂജിതാ
വിശാലയും ബദരിയും, നരനാരായണരുടെ ആശ്രമവും, സിദ്ധന്മാരും ദേവന്മാരും ആരാധിച്ച ദിവ്യമായ കുളം കണ്ടു.
യഥാക്രമവിശേഷേണ സര്വാണ്യായതനാനി ച। ദര്ശിതാനി ദ്വിജേനദ്രേണ ലോമശേന മഹാത്മനാ
സകല ക്ഷേത്രങ്ങളും യഥാക്രമം മഹാത്മാവായ ദ്വിജൻ ലോമശൻ കാണിച്ചു.
ഇമം വൈശ്രവണാവാസം ദുര്ഗമം ഗന്ധമാദനമ്। കഥം ഭീമ ഗമിഷ്യാമോ മതിരത്ര വിധീയതാമ്
ഇവിടെയാണ് വൈശ്രവണന്റെ വാസസ്ഥലമായ ദുർഗമമായ ഗന്ധമാദനപർവ്വതം; ഭീമ, എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകണം? ഇവിടെ ഒരു പദ്ധതി ആലോചിക്കണം.
ഏവം ബ്രുവതി രാജേന്ദ്രേ വാഗുവാചാശരീരിണീ। ന ശക്യോ ദുര്ഗമോ ഗന്തും പര്വതോ ഗന്ധമാദനഃ
രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു വാണി പറഞ്ഞു: 'ഗന്ധമാദനപർവ്വതം കടക്കാൻ കഴിയില്ല.'
അനനൈവ പഥാ രാജന്പ്രതിഗച്ഛ യഥാഗതമ്। നരനാരായണസ്ഥാനം ബദരീത്യഭിവിശ്രുതമ്
രാജാവേ, നിങ്ങൾ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചുപോകൂ; നരനാരായണരുടെ സ്ഥലം, ബദരിയായി പ്രശസ്തമായിടത്തേക്ക്.
തസ്മാദ്യാസ്യസി കൌന്തേയ സിദ്ധചാരണസേവിതമ്। ബഹുപുഷ്പഫലം രമ്യമാശ്രമം വൃഷപര്വണഃ
അവിടെ നിന്ന്, കുന്തീപുത്രാ, സിദ്ധരും ഗായകരും സേവിക്കുന്ന, പുഷ്പഫലസമൃദ്ധമായ മനോഹരമായ വൃഷപർവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് നീ പോകും.
അതിക്രമ്യ ച തം പാര്ഥ ത്വാര്ഷ്ടിഷേണാശ്രമേ വസേഃ। തതോ ദ്രക്ഷ്യസി കൌന്തേയ നിവേശം ധനദസ്യ ച
അത് കടന്ന്, പാർത്താ, നീ അർഷ്ടിഷേണന്റെ ആശ്രമത്തിൽ താമസിക്കും; പിന്നെ, കുന്തീപുത്രാ, ധനദന്റെ വാസസ്ഥലവും കാണും.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ വായുര്ദിവ്യഗന്ധവഹഃ ശുഭഃ। ഭനഃപ്രഹ്ലാദനഃ ശീതഃ പുഷ്പവര്ഷം വവര്ഷ വൈ
അവിടെ, ദിവ്യസുഗന്ധം കൊണ്ടുവന്ന മനോഹരമായ കാറ്റ് വീശി, തണുപ്പും ആനന്ദവും പകർന്നു, പുഷ്പവർഷം പെയ്തു.
തച്ഛ്രുത്വാ ദിവ്യമാകാശാദ്വിസ്മയഃ സമപദ്യത। ഋഷീണാം ബ്രാഹ്മണാനാം ച പാര്ഥിവാനാം വിശേഷതഃ
അത് കേട്ടപ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് മുനിമാരിലും ബ്രാഹ്മണന്മാരിലും രാജാക്കളിലും അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു.
ശ്രുത്വാ തന്മഹദാശ്ചര്യം ദ്വിജോ ധൌമ്യസ്ത്വഭാഷത। ന ശക്യമുത്തരം ഗന്തും പ്രതിഗച്ഛാമ പാണ്ഡവ
ആ വലിയ അത്ഭുതം കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ധൗമ്യൻ പറഞ്ഞു: 'ഇനി വടക്കോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല; തിരിച്ചു പോകാം, പാണ്ഡവാ.'
തതോ യുധിഷ്ഠിരോ രാജാ വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ। [പ്രത്യാഗമ്യ പുനസ്തം തു നരനാരായണാശ്രമമ് ।।]
അപ്പോൾ രാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, വീണ്ടും നരനാരായണരുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഭീമസേനാദിഭിഃ സര്വൈര്ഭ്രാതൃഭിഃ പരിവാരിതഃ। പാഞ്ചാല്യാ ബ്രാഹ്മണൈശ്ചൈവ ന്യവസത്സുസുഖം തദാ
ഭീമസേനനും മറ്റു സഹോദരന്മാരും, പാഞ്ചാലിയും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ചുറ്റിപ്പറ്റി, അന്ന് അവിടെ വളരെ സുഖത്തോടെ താമസിച്ചു.
തതസ്താന്പരിവിശ്വസ്താന്വസതസ്തത്ര പാണ്ഡവാന്। [പര്വതേന്ദ്രേ ദ്വിജൈഃ സാര്ധം പാര്താഗമനകാങ്ക്ഷയാ ।।]
അവിടെ, ആ മഹാപർവതത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം വിശ്വാസത്തോടെ താമസിച്ച പാണ്ഡവന്മാർ അർജുനന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു.