[ബലം ചാതിബലോ മേനേ ന മേഽസ്തി സദൃശോ മഹാന്।] തതഃ പുനരഥോവാച പര്യശ്രുനയനോ ഹരിഃ
ഭീമന്റെ ശക്തി അത്യന്തം വലുതാണെന്ന് അവന് കരുതി; 'എനിക്ക് തുല്യന് ആരുമില്ല' എന്നു വിചാരിച്ചു. പിന്നെ കണ്ണുനിറഞ്ഞുനിറഞ്ഞ് ആ വാനരന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ഭീമമാഭാഷ്യ സൌഹാര്ദാദ്ബാഷ്പഗദ്ഗദയാ ഗിരാ। ഗച്ഛ വീര സ്വമാവാസം സ്മര്തവ്യോഽസ്മി കഥാന്തരേ
സ്നേഹത്തോടെ ഭീമനോട് സംസാരിച്ച്, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വാനരന് പറഞ്ഞു: 'വീരാ, നീ തിരിച്ചു പോവുക; മറ്റൊരു കഥയില് എന്നെ ഓര്ക്കണം.'
ഇഹസ്ഥശ്ച കുരുശ്രേഷ്ഠ ന നിവേദ്യോസ്മി കസ്യചിത്। ധനദസ്യാലയാച്ചാപി വിസൃഷ്ടാനാം മഹാബല
കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആരോടും എന്റെ സാന്നിധ്യം വെളിപ്പെടുത്തരുത്. ധനത്തിന്റെ ദേവന്റെ ആലയത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട ശക്തശാലികളിൽ ഒരാളാണ് ഞാൻ.
ഏഷ കാല ഇഹായാതും ദേവഗന്ധര്വയോഷിതാമ്। മമാപി സഫലം ച ക്ഷുഃ സ്മാരിതശ്ചാസ്മി രാഘവമ്
ഇപ്പോൾ ദേവതകളുടെയും ഗാന്ധർവ സ്ത്രീകളുടെയും ഇവിടെ വരാനുള്ള സമയമാണ്. എന്റെ വിശപ്പും തൃപ്തിയായി, രാഘവനെ ഞാൻ ഓർമ്മിച്ചു.
[രാമാഭിധാനം വിഷ്ണും ഹി ജഗദ്ധൃദയനന്ദനമ്। സീതാവക്രാരവിന്ദാര്കം ദശാസ്യധ്വാന്തഭാസ്കരമ് ।।]
രാമൻ എന്നത് വിഷ്ണുവിന്റെ തന്നെ രൂപമാണ്, ലോകഹൃദയത്തിനുള്ള സന്തോഷം, സീതയുടെ വടംവലി പോലെ മനോഹരമായ മുഖത്തിന് സൂര്യൻപോലെയും, ദശമുഖന്റെ ഇരുണ്ടത്വം നീക്കം ചെയ്യുന്നവനുമാണ്.
മാനുഷം ഗാത്രസംസ്പര്ശം ഗത്വാ ഭീമ ത്വയാ സഹ। തദസ്മദ്ദര്ശനം വീര കൌന്തേയാമാഘമസ്തു തേ
ഭീമാ, നിന്നോടൊപ്പം മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ സ്പർശം അനുഭവിച്ച ശേഷം, ധൈര്യശാലിയായ കുന്തീപുത്രാ, എന്റെ ദർശനം നിന്നെ ദോഷം ചെയ്യാതിരിക്കട്ടെ.
ഭ്രാതൃത്വം ത്വം പുരസ്കൃത്യ വരം വരയ ഭാരത। യദി താവന്മയാ ക്ഷുദ്രാ ഗത്വാ വാരണസാഹ്വയമ്
നമ്മുടെ സഹോദരബന്ധം കണക്കിലെടുത്ത്, ഭാരതപുത്രാ, നീ ഒരു വരം ചോദിക്കൂ. എങ്കിൽ ഞാൻ വാരണാസിയിലേക്ക് പോയി ചെറിയൊരു കാര്യം പോലും നിനക്കായി ചെയ്യാം.
ധാര്തരാഷ്ട്രാ നിഹന്തവ്യാ യാവദേതത്കരോമ്യഹമ്। ശിലയാ നഗരം വാ തന്മര്ദിതവ്യം മയാ യദി
ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മക്കളെ കൊല്ലേണ്ടതാണല്ലോ; ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നീ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അവരുടെ നഗരം ഒരു പർവതത്താൽ തകർക്കാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്.
[ബദ്ധ്വാ ദുര്യോധനം ചാദ്യ ആനയാമി തവാന്തികമ്।] യാവദേതത്കരോമ്യദ്യകാമം തവ മഹാബല
ദുര്യോധനനെ ഇന്ന് ബന്ധിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് നിന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കാൻ ഞാൻ കഴിയും; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ഞാൻ ചെയ്യാം, മഹാബലശാലിയേ.
ഭീമസേനസ്തു തദ്വാക്യം ശ്രുത്വാ തസ് മഹാത്മനഃ। പ്രത്യുവാച ഹനൂന്തം പ്രഹൃഷ്ടേനാന്തരാത്മനാ
അവൻ പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭീമസേനൻ, ഹനുമാനോട് ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
കൃതമേവ ത്വയാ സര്വം മമ വാനരപുങ്ഗവ। സ്വസ്തി തേഽസ്തു മഹാബാഹോ കാമയേ ത്വാം പ്രസീദമേ
വാനരഗണത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, നീ എന്റെ വേണ്ടി എല്ലാം തന്നെ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. മഹാബാഹുവേ, നിനക്ക് ആശംസകൾ. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നിന്റെ അനുഗ്രഹം മാത്രമാണ്.
സനാഥാഃ പാണ്ഡവാഃ സര്വേ ത്വയാ നാഥേന വീര്യവന്। തവൈവ തേജസാ സര്വാന്വിജേഷ്യാമോ വയം പരാന്
നീ നമ്മുടെ ശക്തിയുള്ള രക്ഷകനായിരിക്കുമ്പോൾ, പാണ്ഡവന്മാർ എല്ലാവരും സംരക്ഷിതരാണ്. നിന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും ജയിക്കും.
ഏവമുക്തസ്തു ഹനുമാന്ഭീമസേനമഭാഷത। ഭ്രാതൃത്വാത്സൌഹൃദാച്ചൈവ കരിഷ്യാമി പ്രിയം തവ
ഇങ്ങനെ ഭീമസേനൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹനുമാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: സഹോദരത്വവും സൗഹൃദവും കൊണ്ടു ഞാൻ നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യാം.
ചമൂം വിഗാഹ്യ ശത്രൂണാം പരശക്തിസമാകുലാമ്। യദാ സിംഹരവം വീര കരിഷ്യസി മഹാബല
ശത്രുക്കളുടെ സൈന്യത്തിൽ ശക്തരായ യോദ്ധാക്കളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നപ്പോൾ, മഹാബലനേ, നീ സിംഹംപോലെ കൂവുമ്പോൾ,
തദാഹം ബൃംഹയിഷ്യാമി സ്വരവേണ രവം തവ। `യം ശ്രുത്വൈവ ഭവിഷ്യന്തി വ്യസവസ്തേഽരയോ രണേ
അപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ശബ്ദംകൊണ്ട് നിന്റെ കൂവൽ ശക്തിപ്പെടുത്തും; അതു കേട്ടു മാത്രം നിന്റെ ശത്രുക്കൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും.
വിജയസ്യ ധ്വജസ്ഥശ്ച നാദാന്മോക്ഷ്പാമി ദാരുണാന്। ശത്രൂണാം യേ പ്രാണഹരാഃ സുഖം യേന ഹനിഷ്യഥ
നിന്റെ വിജയധ്വജത്തിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു, ഭയാനകമായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ച് നിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ ജീവൻ എടുത്തുകളയും; അതിനാൽ നീ അവരെ എളുപ്പത്തിൽ തോൽപ്പിക്കും.
ഏവമാഭാഷ്യ ഹനുമാംസ്തദാ പാണ്ഡവനന്ദനമ്। മാര്ഗമാഖ്യായ ഭീമായ തത്രൈവാന്തരധീയത
ഇങ്ങനെ പാണ്ഡവന്റെ സന്തോഷത്തിന് ഹനുമാൻ സംസാരിച്ച്, ഭീമനോട് വഴി കാണിച്ചു തന്നു, അവിടെ തന്നെ അദൃശ്യനായി.
ഗതേ തസ്മിന്ഹരിവരേ ഭീമോപി ബലിനാംവരഃ। തേന മാര്ഗേണ വിപുലം വ്യചരദ്ഗന്ധമാദനമ്
ആ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ അകന്നതിനു ശേഷം, ബലവാന്മാരിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ള ഭീമൻ, അവൻ കാണിച്ച വഴിയിൽ നിന്ന് വിശാലമായ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
അനുസ്മരന്വപുസ്തസ്യ ശ്രിയം ചാപ്രതിമാം ഭുവി। മാഹാത്മ്യമനുഭാവം ച സ്മരന്ദാശരഥേര്യയൌ
അവന്റെ അതുല്യമായ രൂപവും ഭൂമിയിൽ അപരിമിതമായ മഹത്വവും ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട്, ദശരഥപുത്രന്റെ മഹത്വവും ശക്തിയും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച്, ഭീമൻ മുന്നോട്ട് പോയി.
സ താനി രമണീയാനി വനാന്യുപവനാനി ച। വിലോലയാമാസ തദാ സൌഗന്ധികവനേപ്സയാ
അങ്ങനെ ഭീമൻ ആ മനോഹരമായ കാടുകളും ഉപവനങ്ങളും സൌഗന്ധികപുഷ്പങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച് സഞ്ചരിച്ചു.
ഫുല്ലപദ്മവിചിത്രാണി സരാംസി സരിതസ്തഥാ। നാനാകുസുമചിത്രാണി പുഷ്പിതാനി വനാനി ച
പൂത്തുലഞ്ഞ താമരകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട തടാകങ്ങളും, അതുപോലെ പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നദികളും, വിവിധ വർഗ്ഗത്തിലുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ കാടുകളും അതീവ മനോഹരമായി ദൃശ്യമാകുന്നു.
മത്തവാരണയുഥാനി പങ്കക്ലിന്നാനി ഭാരത। വര്ഷതാമിവ മേഘാനാം വൃന്ദാനി ദദൃശേ തദാ
ഭാരതാ, അവിടെ മദം കയറിയ കാളയാനകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ, ചതഞ്ഞ ചെളി പുരണ്ട ശരീരങ്ങളോടെ, മഴ പെയ്യുന്ന മേഘക്കൂട്ടങ്ങളെപ്പോലെ കാണപ്പെട്ടു.
ഹരിണൈശ്ചപലാപാങ്ഗൈര്ഹരിണീസഹിതൈര്വനമ്। സശഷ്പകവലൈഃ ശ്രീമാന്പഥി ദൃഷ്ട്വാ ദ്രുതം യയൌ
കാടിനുള്ളിൽ, ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളുള്ള മാൻമരങ്ങളും അവയുടെ കൂട്ടുകാരികളും, പുതുതായി വളർന്ന പുല്ല് മുളച്ച് കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതു കണ്ട ഭീമൻ പാതയിൽ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
മഹിഷൈശ്ച വരാഹൈശ്ച ശാര്ദൂലൈശ്ച നിഷേവിതമ്। വ്യപേതഭീര്ഗിരിം ശൌര്യാദ്ഭീമസേനോ വ്യഗാഹത
കാള, പന്നി, കടുവ തുടങ്ങിയ മൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, ഭയമില്ലാതെ തന്റെ ധൈര്യത്തിൽ ഉറപ്പുള്ള ഭീമസേനൻ ആ മലയിൽ കടന്നു കയറി.
കുസുമാനതശാഖൈശ്ച താമ്രപല്ലവകോമലൈഃ। യാച്യമാന ഇവാരണ്യേ ദ്രുമൈര്മാരുതകമ്പിതൈഃ
പുഷ്പഭാരത്തിൽ താഴ്ത്തിയ ശാഖകളും, താമ്രവർണ്ണമുള്ള മൃദുലമായ ഇലകളും, കാറ്റിൽ വിറയുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആ കാട് തന്നെ ഭീമനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു.
കൃതപദ്മാഞ്ജലിപുടാ മത്തഷട്പദസേവിതാഃ। പ്രിയതീര്ഥവനാ മാര്ഗേ പദ്മിനീഃ സമതിക്രമന്
പാതയിലൂടെ, ദൈവികതയാൽ പ്രിയപ്പെട്ടതും, കൂമ്പാരമായി താമരപ്പൂക്കൾ ചേർത്തു കയ്യൊഴുക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെടുന്ന, മദം കയറിയ തേനീച്ചകൾ ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന താമരക്കുളങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
സജ്ജമാനമനോദൃഷ്ടിഃ ഫുല്ലേഷു ഗിരിസാനുഷു। ദ്രൌപദീവാക്യപാഥേയോ ഭീമോ ഭീമപരാക്രമഃ
പൂത്തുലഞ്ഞ മലശിഖരങ്ങളിൽ മനസ്സും കാഴ്ചയും ആകർഷിച്ചുകൊണ്ട്, ഭയങ്കര വീര്യശാലിയായ ഭീമൻ, ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മയിൽ സൂക്ഷിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
പരിവൃത്തേഽഹനി തതഃ പ്രകീര്ണഹരിണേ വനേ। കാഞ്ചനൈര്വിലൈഃ പദ്മൈര്ദദര്ശ വിപുലാം നദീമ്
പിന്നീട്, ദിവസം മറിഞ്ഞപ്പോൾ, കാടിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന മാൻമരങ്ങൾക്കിടയിൽ, പൊൻതാമരകളാൽ അലങ്കരിച്ച വിശാലമായ ഒരു നദി ഭീമൻ കണ്ടു.
ഹംസകാരണ്ഡവയുതാം ചക്രവാകോപശോഭിതാമ്। രചിതാമിവ തസ്യാദ്രേര്ഭാലാം വിമലപങ്കജാമ്
ഹംസകളും നീർക്കാക്കകളും ചക്രവാകപ്പക്ഷികളും നിറഞ്ഞ, കറുത്ത മലയ്ക്ക് ഭാലഭാഗം പോലെ, നിർമലമായ താമരപൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ നദി അതീവ മനോഹരമായി തെളിഞ്ഞു.
തസ്യാം നദ്യാം മഹാസത്വഃ സൌഗന്ധികവനം മഹത്। അപശ്യത്പ്രീതിജനനം ബാലാര്കസദൃശദ്യുതി
ആ നദിക്കരയിൽ, മഹാശക്തനായ ഭീമൻ, ബാലസൂര്യനുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം പകരുന്ന വലിയ സൗഗന്ധികവനം കണ്ടു.