കാഞ്ചനൈഃ കദലീഷണ്ഡൈര്മന്ദമാരുതകമ്പിതൈഃ। വീജ്യമാനമിവാക്ഷോഭ്യം തീരാത്തീരവിസര്പിഭിഃ
പൊന്നനയുള്ള വാഴക്കൊമ്പുകള് മൃദുവായ കാറ്റില് ആടിയടിയ, തടാകം തണലോടെ വീശിപ്പോലെയായി, അതിന്റെ തീരത്ത് മരങ്ങള് വെള്ളത്തിലേക്ക് നീണ്ടു.
തത്സരോഽഥാവതീര്യാശു പ്രഭൂതനലിനോത്പലമ്। മഹാഗജ ഇവോദ്ദാമശ്ചിക്രീഡ ബലവദ്ബലീ
അനേകം താമരകളും ഉത്പലങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ തടാകത്തിലേക്ക് ഭീമന് വേഗത്തില് ഇറങ്ങി, വലിയ കാട്ടാനപോലെ ശക്തിയോടെ അവിടെ കളിച്ചു.
വിക്രീഡ്യതസ്മിന്രുചിരമുത്തതാരാമിതദ്യുതിഃ। `ക്ഷോഭയന്സലിലം ഭീമഃ പ്രഭിന്ന ഇവവാരണഃ
അവിടെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, ഭീമന് പ്രകാശം നിറഞ്ഞവനായി വെള്ളം കുലുക്കി, കാട്ടാനം ഓടുന്നപോലെ അതിനെ ഉണർത്തി.
തതോ ജഗാഹേ വേഗേന തദ്വനം ബഹുപാദപമ്। ദധ്മൌ ച ശങ്ഖം സ്വനവത്സര്വപ്രാണേന പാണ്ഡവഃ। [ആസ്ഫോടയച്ച ബലവാന്ഭീമഃ സംനാദയന്ദിശഃ ।।]
പിന്നീട്, ഭീമന് വേഗത്തില് ആ മരങ്ങള് നിറഞ്ഞ കാടിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. പാണ്ഡവന് തന്റെ മുഴുവന് ശ്വാസം ഉപയോഗിച്ച് ശംഖം ഊതി, അതിന്റെ ശബ്ദം ദിക്കുകളില് മുഴുവന് പടര്ന്നു. ഭീമന് ശക്തിയോടെ കൈകള് അടിച്ചു, ദിക്കുകള് മുഴുവന് അതിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
തസ്യ ശങ്ഖസ്യ ശബ്ദന ഭീമസേനരവേണ ച। ബാഹുശബ്ദന ചോഗ്രേണ നദന്തീവ ഗിരേര്ഗുഹാഃ
അവന്റെ ശംഖത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഭീമസേനന്റെ ഗര്ജ്ജനവും ശക്തമായ കൈയടിയുടെ ശബ്ദവും കൊണ്ട് പര്വതഗുഹകള് മുഴുവന് ഗര്ജിച്ചുപോലെയായി.
തം വജ്രനിഷ്പേഷസമമാസ്ഫോടിതമഹാരവമ്। ശ്രുത്വാ ശൈലഗുഹാസുപ്തൈഃ സിംഹൈര്മുക്തോ മഹാസ്വനഃ
ആ മഹാശബ്ദം, ഇടിമുഴക്കുപോലെയുള്ള ശബ്ദം, പര്വതഗുഹകളില് ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സിംഹങ്ങളെ ഉണര്ത്തി, അവ വലിയ ഗര്ജനമൊഴിഞ്ഞു.
സിംഹനാദഭയത്രസ്തൈഃ കുഞ്ജരൈരപി ഭാരത। മുക്തോ വിരാവഃ സുമഹാന്പര്വതോ യേന പൂരിതഃ
സിംഹങ്ങളുടെ ഗര്ജനത്തില് ഭയപ്പെട്ട കാട്ടാനങ്ങളും വലിയ ശബ്ദം മുഴക്കി, ആ ശബ്ദം പര്വതം മുഴുവന് നിറഞ്ഞു.
തം തു നാദം തതഃ ശ്രുത്വാ സുപ്തോ വാനരപുങ്ഗവഃ
അപ്പോള് ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന വാനരരാജാവ്...
ദിവംഗമം രുരോധാഥ മാര്ഗം ഭീമസ്യ കാരണാത്। അനേന ഹി പഥാ മാ വൈ ഗച്ഛേദിതി വിചാര്യ സഃ
ഭീമന്റെ കാരണത്താൽ ദൈവികമായ വഴി അവൻ തടഞ്ഞു. 'ഈ വഴിയിലൂടെ ഭീമൻ പോകരുത്' എന്ന ചിന്തയോടെ അങ്ങനെയായിരുന്നു അവൻ.
ആസ്ത ഏകായനേ മാര്ഗേ കദലീഷണ്ഡമണ്ഡിതേ। ഭ്രാതുര്ഭീമസ്യ രക്ഷാര്ഥം തം മാര്ഗമവരുധ്യ വൈ
കദളിക്കൊമ്പുകൾ നിറഞ്ഞ ഏകാന്തമായ വഴിയിൽ, ഭീമന്റെ സഹോദരനെ രക്ഷിക്കാൻ ആ വഴി തടഞ്ഞു കൊണ്ടു അവൻ ഇരുന്നു.
മാഽത്ര പ്രാപ്സ്യതി ശാപം വാ ധര്ഷണാം വേതി പാണ്ഡവഃ। കദലീഷണ്ഡമധ്യസ്ഥോ ഹ്യേവം സംചിന്ത്യ വാനരഃ
കദളിവനത്തിനുള്ളിൽ നിന്നു പാണ്ഡവൻ ചിന്തിച്ചു: 'ഇവിടെ എനിക്ക് ശാപം ലഭിക്കുകയോ അപമാനം സംഭവിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.'
പ്രാജൃമ്ഭത മഹാകായോ ഹനൂമാന്നാമ വാനരഃ। കദലീഷണ്ഡമധ്യസ്ഥോ നിദ്രാവശഗതസ്തദാ
അപ്പോൾ കദളിവനത്തിന്റെ നടുവിൽ, മഹത്തായ ശരീരമുള്ള ഹനുമാൻ ഉറക്കത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി വലിച്ചുപിടിച്ച് ഉമ്മറിച്ചു.
തേന ശബ്ദേന മഹതാ വ്യബുധ്യത മഹാകപിഃ'। ജൃമ്ഭമാണഃ സുവിപുലം ശക്രധ്വജമിവോച്ഛ്രിതമ്। ആസ്ഫോടയച്ചലാങ്ഗൂലമിന്ദ്രാശനിസമസ്വനമ്
ആ വലിയ ശബ്ദം കേട്ട് മഹാകപി ഉണർന്നു. തന്റെ വിശാലമായ ശരീരം ഇന്ദ്രന്റെ കൊടിപോലെ ഉയർത്തി, ആലയിക്കുന്ന വാലിൽ ഇടിച്ചു, അതിന്റെ ശബ്ദം ഇന്ദ്രന്റെ ഇടിമുഴക്കുപോലെ മുഴങ്ങി.
തസ്യ ലാങ്ഗൂലനിനദം പര്വതഃ സുഗുഹാമുഖൈഃ। ഉദ്ഗാരമിവ ഗൌര്നര്ദന്നുത്സസര്ജ സമന്തതഃ
അവന്റെ വാലിന്റെ ആ മുഴക്കത്തിൽ, രഹസ്യഗുഹകളുള്ള ആ പർവ്വതം ചുറ്റും പശു കൂവുന്നതുപോലെ മുഴങ്ങി.
ലാങ്ഗൂലാസ്ഫോടശബ്ദാച്ച ചലിതഃ സ മഹാഗിരിഃ। വിഘൂര്ണമാനശിഖരഃ സമന്താത്പര്യശീര്യത
വാലിന്റെ ആ ശബ്ദം കൊണ്ട് ആ മഹാഗിരി വിറച്ച്, അതിന്റെ ശിഖരങ്ങൾ ചുറ്റും കുലുങ്ങി തകർന്നു.
സ ലാങ്ഗൂലരവസ്തസ്യ മത്തവാരണനിസ്വനമ്। അന്തര്ധായവിചിത്രേഷു ചചാര ഗിരിസാനുഷു
വാലിന്റെ ആ മുഴക്കം, മദംപിടിച്ച ആനയുടെ കൂവലുപോലെ, അത്ഭുതകരമായ പർവ്വതശിഖരങ്ങളിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.
സ ഭീമസേനസ്തച്ഛ്രുത്വാ സംപ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹഃ। ശബ്ദപ്രഭവമന്വിച്ഛംശ്ചചാര കദലീവനമ്
അത് കേട്ട ഭീമസേനന്റെ രോമങ്ങൾ ആനന്ദത്തിൽ നിവർന്നു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം അന്വേഷിച്ച്, അവൻ കദളിവനത്തിൽ നടന്നു.
കദലീവനമധ്യസ്ഥമഥ പീനേ ശിലാതലേ। ദദര്ശ സുമഹാബാഹുര്വാനരാധിപതിം തദാ
പിന്നീട്, കദളിവനത്തിന്റെ നടുവിൽ, വിശാലമായ ഒരു പാറമേൽ, ഭീമൻ ശക്തമായ കൈകളോടെ വാനരാധിപനെ കണ്ടു.
വിദ്യുത്സംപാതദുഷ്പ്രേക്ഷം വിദ്യുത്സംപാതപിങ്ഗലമ്। വിദ്യുത്സംപാതനിനദം വിദ്യുത്സംപാതചഞ്ചലമ്
അവൻ കണ്ടത്, നോക്കാൻ പോലും പ്രയാസമുള്ള, മിന്നൽപോലെ മഞ്ഞളും, ഇടിമുഴക്കുപോലെ മുഴങ്ങിയും, മിന്നലുപോലെ ചഞ്ചലവുമായ ഒരാളെ.
ബാഹുസ്വസ്തികവിന്യസ്തപീനവൃത്തശിരോധരമ്। സ്കന്ധഭൂയിഷ്ഠകായത്വാത്തനുമധ്യകടീതടമ്
അവന്റെ കയ്യുകൾ സ്വസ്തികപോലെ ക്രോസായി, കട്ടിയുള്ള വട്ടമായ കഴുത്തും, വലിയ തോളുകളും, അരയിൽ സുന്ദരമായ സാവധാനം ഉള്ള ശരീരവും അവനുണ്ടായിരുന്നു.
കിംചിച്ചാഭുഗ്നശീര്ഷേണ ദീര്ഘരോമാഞ്ചിതേന ച। ലാങ്ഗൂലേനോര്ധ്വഗതിനാ ധ്വജേനേവ വിരാജിതമ്
തല അല്പം താഴ്ത്തിയ നിലയിൽ, ദീർഘമായ നര毛ം നിവർന്നു, വാൽ കൊടിപോലെ ഉയർത്തി, അവൻ അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
ഹ്രസ്വൌഷ്ഠം താമ്രജിഹ്വാസ്യം രക്തകര്ണം ചലദ്ധുവമ്। അപശ്യദ്വദനം തസ്യ രശ്മിവന്തമിവോഡുപമ്
ചെറുതായ അധരങ്ങൾ, താമ്രവർണ്ണമുള്ള നാവ്, ചുവപ്പുനിറമുള്ള ചെവി, വിറയുന്ന താടിയുമായി, അവന്റെ മുഖം കിരണങ്ങളുള്ള ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
വദനാഭ്യന്തരഗതൈഃ ശുക്ലൈര്ദന്തൈരലംകൃതമ്। കേസരോത്കരസംമിശ്രമശോകാനാമിവോത്കരമ്
അവന്റെ വായ് ഉള്ളിൽ വെളുത്ത പല്ലുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിൽ മഞ്ഞുനിറമുള്ള കേശരവും ചേർന്ന്, അശോകപൂക്കളുടെ കൂമ്പാരത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു.
ഹിരണ്മയീനാം മധ്യസ്ഥം കദലീനാം മഹാദ്യുതിമ്। ദീപ്യമാനേന വപുഷാ സ്വര്ചിഷ്മന്തമിവാനലമ്। നിരീക്ഷന്തമപത്രസ്തം ലോചനൈര്മധുപിങ്ഗലൈഃ
പൊന്നനയുള്ള കദളിക്കൊമ്പുകൾക്കിടയിൽ, അവന്റെ ശരീരം വലിയ പ്രകാശത്തോടെ ജ്വലിച്ചു; തീയുടെ ജ്വാലപോലെയും, തേൻനിറമുള്ള കണ്ണുകളോടെ ഭയമില്ലാതെ നോക്കുന്നവനായി അവൻ തിളങ്ങി.
തം വാനരവരം ധീമാനതികായം മഹാബലമ്। സ്വര്ഗപന്ഥാനമാവൃത്യ ഹിമവന്തമിവ സ്തിതമ്
ആ ധീരനും ശക്തനും മഹത്തായ വാനരശ്രേഷ്ഠൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി തടഞ്ഞു, ഹിമവാനെപ്പോലെ അവിടെ നില്ക്കുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ചൈനം മഹാബാഹുരേകം തസ്മിന്മഹാവനേ। അഥോപസൃത്യതരസാ ഭീമോ ഭീമപരാക്രമഃ
ആ മഹാവനത്തിൽ അവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ട ഭീമൻ, ഭയങ്കരമായ വീര്യശാലിയായ ഭീമൻ, വേഗത്തിൽ അടുത്തു.
സിംഹനാദം ചകാരോഗ്രം വജ്രാശനിസമം ബലീ। തേന ശബ്ദേന ഭീമസ്യ വിത്രേസുര്മൃഗപക്ഷിണഃ
ഭീമന് ഒരു ഭയങ്കരമായ സിംഹത്തിന്റെ കുരല് മുഴക്കി; അതിന്റെ ശബ്ദം ഇടിയെയും മിന്നലിനെയും പോലെ ഉഗ്രമായിരുന്നു. ആ ശബ്ദം കേട്ട് വനത്തിലെ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഭയപ്പെട്ടു.
ഹനൂമാംശ്ച മഹാസത്വ ഈഷദുന്മീല്യ ലോചനേ। ദൃഷ്ട്വാ തമഥ സാവജ്ഞം ലോചനൈര്മധുപിങ്ഗലൈഃ
വലിയ ശക്തിയുള്ള ഹനുമാന് അല്പം കണ്ണ് തുറന്നു, ഭീമനെ കണ്ടു, തേന് നിറമുള്ള കണ്ണുകളോടെ അവനെ അവഹേളനത്തോടെ നോക്കി.
തതഃ പവനജഃ ശ്രീമാനന്തികസ്ഥം മഹൌജസമ്'। സ്മിതേന ചൈനമാസാദ്യഹനൂമാനിദമബ്രവീത്
അപ്പോൾ പവനപുത്രനായ മഹാശക്തിയുള്ള ഹനുമാന് സമീപത്തേക്ക് വന്നു, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഭീമനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കിമര്ഥം സരുജസ്തേഽഹം സുഖസുപ്തഃ പ്രബോധിതഃ। നനു നാമ ത്വയാ കാര്യാ ദയാ ഭൂതേഷു ജാനതാ
"നിനക്ക് വേദനയുണ്ടെന്നു കാണുന്നു; എനിക്ക് സുഖമായി ഉറങ്ങുമ്പോള് നീ എന്നെ ഉണര്ത്തിയത് എന്തിനാണ്? സത്യത്തെ അറിയുന്നവനായി, നീ എല്ലാ ജീവികളോടും കാരുണ്യം കാണിക്കേണ്ടതല്ലേ?"