വീജ്യമാനഃ സുപുണ്യേന നാനാകുസുമഗന്ധിനാ। പിതുഃ സംസ്പര്ശശീതേന ഗന്ധമാദനവായുനാ
നാനാ പുഷ്പങ്ങളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ, ഗന്ധമാദനത്തിലെ പുണ്യമുള്ള കാറ്റ്, പിതാവിന്റെ സ്പർശംപോലെ തണുപ്പോടെ അവനെ അലസിപ്പിച്ചു.
ഹ്രിയമാണശ്രമഃ പിത്രാ സംപ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹഃ
അവന്റെ പിതാവ് അവന്റെ ക്ഷീണം അകറ്റി, ശരീരം ആനന്ദത്തിൽ വിറയച്ചു.
സ യക്ഷഗന്ധര്വസുരബ്രഹ്മര്ഷിഗണസേവിതമ്। വിലോകയാമാസ തദാ പുഷ്പഹേതോരരിംദമഃ
പുഷ്പങ്ങൾക്കായി, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ദേവന്മാർ, ബ്രഹ്മർഷിമാർ എന്നിവരാൽ സേവിക്കപ്പെടുന്ന ആ സ്ഥലം ശത്രുനാശകൻ അവിടെ കണ്ടു.
വിഷമച്ഛദൈരചിതൈരനുലിപ്ത ഇവാങ്ഗുലൈഃ। വിമലൈര്ധാതുവിച്ഛേദൈഃ കാഞ്ചനാഞ്ജനരാജതൈഃ
അസമമായ പൊതികളാൽ, വിരലുകൾ കൊണ്ട് പൂശിയതുപോലെ, സ്വർണ്ണം, കജൾ, വെള്ളി എന്നിവയുടെ വെടിപ്പുള്ള ധാതുരേഖകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
സപക്ഷമിവ നൃത്യന്തം പാര്ശ്വലഗ്നൈഃ പയോധരൈഃ। മുക്താഹാരൈരിവ ചിതം ച്യുതൈഃ പ്രസ്രവണോദകൈഃ
പക്ഷങ്ങൾക്കുള്ള ചിറകുകളുപോലെ, വലതുവശങ്ങളിൽ മേഘങ്ങൾ ചേർന്നതുപോലെ, പെയ്തൊഴിയുന്ന ജലധാരകൾ മുത്തുമാലകളെപ്പോലെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
അഭിരാമദരീകുഞ്ജനിര്ഝരോദകകന്ദരമ്। അപ്സരോനൂപുരരവൈഃ പ്രനൃത്തവരബര്ഹിണമ്
ആകർഷകമായ ഗുഹകളും കാട്ടുനിലങ്ങളും വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും കന്യങ്ങളും, അപ്സരസുകളുടെ കാൽക്കളരവവും മനോഹരമായ മയിൽനൃത്തവും അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ദിഗ്വാരണവിഷാണാഗ്രൈര്ഘൃഷ്ടോപലശിലാതലമ്। സ്രസ്താംശുകമിവാശ്രോഭ്യൈര്നിമ്നഗാനിഃസൃതൈര്ജലൈഃ
ദിഗ്ഗജങ്ങളുടെ ദന്തങ്ങൾ കൊണ്ടു ഉരസിയ കല്ല്തലങ്ങൾ, താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന ജലധാരകൾ കൊണ്ടു വീണ വസ്ത്രംപോലെ കാണപ്പെട്ടു.
സശഷ്പകബലൈഃ സ്വസ്ഥൈരദൂരപരിവര്തിഭിഃ। ഭയാനഭിക്ഷജ്ഞൈര്ഹരിണൈഃ കൌതൂഹലനിരീക്ഷിതഃ
അടുത്ത് തന്നെ ചിരിച്ചു വിശ്രമിക്കുന്ന, ഭയമില്ലാത്ത, ഭിക്ഷയറിയാത്ത, കൗതുകത്തോടെ നോക്കുന്ന മാൻമരങ്ങൾ അവനെ നിരീക്ഷിച്ചു.
ചാലയാനഃ സ്വവേഗേന ലതാജാലാന്യനേകശഃ। ആക്രീഡമാനഃ കൌന്തേയഃ ശ്രീമാന്വായുസുതോ യയൌ
തന്റെ വേഗത്തിൽ അനേകം വള്ളിജാലങ്ങൾ ഇളക്കി, കൌന്തേയനായ വായുപുത്രൻ കളിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
പ്രിയാമനോരഥം കര്തുമുദ്യതശ്ചാരുലോചനഃ। പ്രാംശുഃ കനകവര്ണാഭഃ സിംഹസംഹനനോ യുവാ
പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, മനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ, ഉയരമുള്ള, പൊന്നുപോലെയുള്ള നിറത്തിൽ, സിംഹത്തിന്റെ ശരീരത്തോടു സമാനമായ യുവാവായി.
മത്തവാരണവിക്രന്തോ മത്തവാരണവേഗവാന്। മത്തവാരണതാമ്രാക്ഷോ മത്തവാരണവാരണഃ
ഉന്മത്തമായ ആനയുടെ നടപ്പും വേഗവും കണ്ണുകളും ശക്തിയും ഉള്ളവൻ, മുഴുവൻ ഉന്മത്തമായ ആനയെപ്പോലെയായിരുന്നു.
പ്രിയപാര്ശ്വോപവിഷ്ടാഭിര്വായവൃത്താഭിര്വിചേഷ്ടിതൈഃ। യക്ഷഗന്ധര്വയോഷാഭിരദൃശ്യാഭിര്നിരീക്ഷിതഃ
പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്ന്, വായുപോലെയുള്ള ചലനങ്ങളോടെ, ദൃശ്യരല്ലാത്ത യക്ഷഗന്ധർവസ്ത്രികൾ അവനെ നോക്കി.
നവാവതാരം രൂപസ് വിക്രീഡന്നിവ പാണ്ഡവഃ। ചചാര രമണീയേഷു ഗന്ധമാദനസാനുഷു
പാണ്ഡുവിന്റെ മകൻ പുതുതായി ജനിച്ചവനെന്ന പോലെ ആഹ്ലാദത്തോടെ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിന്റെ മനോഹരമായ മലശിഖരങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
സംസ്മരന്വിവിധാന്ക്ലേശാന്ദുര്യോധനകൃതാന്ബഹൂന്। ദ്രൌപദ്യാ വനവാസിന്യാഃ പ്രിയം കര്തും സമുദ്യതഃ
ദുര്യോധനൻ ചെയ്ത അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ ഓർത്തുകൊണ്ട്, വനത്തിൽ കഴിയുന്ന ദ്രൗപദിക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ ഭീമൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ പുറപ്പെട്ടു.
സോഽചിന്തയത്തഥാ പാര്ഥേ മയി ത്വതിവിലമ്ബിതേ। പുഷ്പഹേതോഃ കഥം ത്വാര്യഃ കരിഷ്യതി യുധിഷ്ഠിരഃ
'പൂക്കൾ തേടാൻ ഞാൻ വൈകിയാൽ, മഹാനായ യുദിഷ്ഠിരൻ എന്ത് ചെയ്യും?' എന്ന് ഭീമൻ ചിന്തിച്ചു.
സ്നേഹാന്നരവരോ നൂനമവിശ്വാസാദ്ബലസ്യ ച। നകുലം സഹദേവം ച ന മോക്ഷ്യതി യുധിഷ്ഠിരഃ
സ്നേഹത്താലും ഭീമന്റെ ശക്തിയിൽ സംശയത്താലും യുദിഷ്ഠിരൻ നക്കുലിനെയും സഹദേവനെയും വിട്ടയക്കില്ലെന്ന് ഭീമൻ ഉറപ്പിച്ചു.
കഥം നു കുസുമാവാപ്തിഃ സ്യാച്ഛീഘ്രമിതി ചിന്തയന്। പ്രതസ്ഥേ നരശാര്ദൂലഃ പക്ഷിരാഡിവ വേഗിതഃ
'പൂക്കൾ എങ്ങനെ വേഗത്തിൽ കിട്ടും?' എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനായ ഭീമൻ പക്ഷിരാജാവിന്റെ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോന്നു.
[സജ്ജമാനമനോദൃഷ്ടിഃ ഫുല്ലേഷു ഗിരിസാനുഷു। ദ്രൌപദീവാക്യപാഥേയോ ഭീമഃ ശീഘ്രതരം യയൌ ।।]
പൂത്തിരിക്കുന്ന മലശിഖരങ്ങളിൽ കണ്ണും മനസ്സും കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച്, ഭീമൻ അതിവേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
കമ്പയന്മേദിനീം പദ്ഭ്യാം നിര്ഘാത ഇവ പര്വസു। ത്രാസയന്ഗജയൂഥാനി വാതരംഹാ വൃകോദരഃ
പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമി ഇടിച്ചുപൊട്ടിക്കുന്ന മിന്നലുപോലെ, ആനകളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് വൃകോദരൻ വേഗത്തിൽ മുന്നേറി.
സിംഹവ്യാഘ്രമൃഗാംശ്ചൈവ മര്ദയാനോ മഹാബലഃ। ഉന്മൂലയന്മഹാവൃക്ഷാന്പോഥയംശ്ചോരസാ ബലീ
സിംഹങ്ങളെയും കടുവകളെയും മാൻമരങ്ങളെയും തകർത്തുകൊണ്ട്, ഭീമൻ വൻവൃക്ഷങ്ങൾ പിഴുതെറിഞ്ഞ്, നെഞ്ചുകൊണ്ട് അവയെ ഇടിച്ചിട്ടു.
ലതാവല്ലീശ്ച വേഗേന വികര്ഷന്പാണ്ഡുനന്ദനഃ। ഉപര്യുപരി ശൈലാഗ്രമാരുരുക്ഷുരിവ ദ്വിപഃ
വലിയ ശക്തിയോടെ തണ്ടുകളും വള്ളികളും കീറിക്കളഞ്ഞ്, പാണ്ഡുവിന്റെ മകൻ ആനപോലെ മലശിഖരങ്ങൾ കയറി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ജലാവലമ്ബോഽതിഭൃശം സവിദ്യുദിവ തോയദഃ। `വ്യനദത്സ മഹാനാദം ഭീമസേനോ മഹാബലഃ
മിന്നലോടു കൂടിയ മഴമേഘം വെള്ളത്തിൽ ചേർന്നതുപോലെ, മഹാശക്തനായ ഭീമസേനൻ ഉഗ്രമായ ഒരു ഗർജ്ജനം മുഴക്കി.
തേന ശബ്ദേന മഹതാ ഭീമസ്യ പ്രതിബോധിതാഃ। ഗുഹാം സംതത്യജുര്വ്യാഘ്രാ നിലില്യുര്വനവാസിനഃ
ഭീമന്റെ ആ വലിയ ശബ്ദം കേട്ട്, കടുവകൾ ഗുഹകൾ വിട്ടോടി, വനവാസികൾ ഒളിച്ചുമറഞ്ഞു.
സമുത്പേതുഃ ഖഗാസ്ത്രസ്താ മൃഗയൂഥാനി ദുദ്രുവുഃ। ഋക്ഷാശ്ചോത്സസൃജര്വൃക്ഷാംസ്തത്യജുര്ഹരയോ ഗുഹാമ്। വ്യജൃമ്ഭന്ത മഹാസിംഹാ മഹിഷാശ്ച വനേചരാഃ
ഭയപ്പെട്ട പക്ഷികൾ പറന്നുയർന്നു, മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു, കരടികൾ വൃക്ഷങ്ങൾ കുലുക്കി, കുരങ്ങുകൾ ഗുഹകൾ വിട്ടു; മഹാസിംഹങ്ങൾ വലിച്ചുപിടിച്ചു, കാട്ടുമഹിഷികൾ കാട്ടിൽ ഉണർന്നു.
തേന വിത്രാസിതാ നാഗാഃ കരേണുപരിവാരിതാഃ। തദ്വനം സംപരിത്യജ്യ ജഗ്മുരന്യന്മഹാവനമ്
ഭയപ്പെട്ട ആനകൾ അവരുടെ പെൺആനകളുമായി ആ കാട് വിട്ട് മറ്റൊരു വലിയ കാട്ടിലേക്ക് പോയി.
വരാഹമൃഗസങ്ഘാശ്ച മഹിഷാശ്ച വനേചരാഃ। വ്യാഘ്രഗോമായുസങ്ഘാശ്ച പ്രണേദുര്ഗവയൈഃ സഹ
പന്നികൾ, മാൻമരങ്ങൾ, കാട്ടുമഹിഷികൾ, കടുവകളും നായ്ക്കളും കാട്ടുപോത്തുകളും ഒത്തുചേർന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
രഥാങ്ഗസാഹ്വദാത്യൂഹാ ഹംസകാരണ്ഡവപ്ലവാഃ। ശുകാഃ പാരാവതാഃ കൌഞ്ചാ വിസംജ്ഞാ ഭേജിരേ ദിശഃ
ഹംസകൾ, കുരുവികൾ, വത്തക്കൾ, തത്തകൾ, പ്രാവുകൾ, കുരുവികൾ എന്നിവ ഭയപ്പെട്ടു എല്ലാദിശകളിലേക്കും പറന്നു.
തഥാഽന്യേ ദര്പിതാ നാഗാഃ കരേണുശരപീഡിതാഃ। സിംഹവ്യാഘ്രാശ്ച സംക്രുദ്ധാ ഭീമസേനമഥാദ്രവന്
അപ്പോൾ, മറ്റൊരു കൂട്ടം ആനകൾ പെൺആനകളുടെ ദന്തം കൊണ്ടു പരിക്കേറ്റു, കോപം നിറഞ്ഞ സിംഹങ്ങളും കടുവകളും ഭീമസേനനെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടിയെത്തി.
ശകൃന്മൂത്രം ച മുഞ്ചാനാ ഭയവിഭ്രാന്തമാനസാഃ। വ്യാദിതാസ്യാ മഹാരൌദ്ര വ്യനദന്ഭീഷണാന്രവാന്
ഭയത്താൽ മനസ്സു കുഴഞ്ഞ മൃഗങ്ങൾ മൂത്രവും മലവും ഒഴിച്ചു, വായ് വലുതായി തുറന്ന് ഭയാനകമായ ഗർജ്ജനങ്ങൾ മുഴക്കി.
തതോ വായുസുതഃ ക്രോധാത്സ്വബാഹുബലമാശ്രിതഃ। ഗജേനാന്യാന്ഗജാന്ശ്രീമാന്സിംഹം സിംഹേന വാ വിഭുഃ। തലപ്രഹാരൈരന്യാംശ്ച വ്യഹനത്പാണ്ഡവോ ബലീ
അതിനുശേഷം വായുവിന്റെ മകൻ കോപത്തോടെ തന്റെ കൈശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച്, ആനകൊണ്ട് ആനയെ, സിംഹംകൊണ്ട് സിംഹത്തെ, കൈകൊണ്ടു മറ്റുള്ളവരെ അടിച്ചു കീഴടക്കി.