ന ചാപശ്യംസ്തതോഽന്യോന്യം തമസാഽഽവൃതചക്ഷുഷഃ। ആകൃഷ്യമാണാ വാതേന സാശ്മചൂര്ണേന ഭാരത
കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, അവർ ഒരുമുതൽ ഒരുത്തരെയും കാണാനായില്ല, കാറ്റും കല്ല് പൊടിയും അവരെ അടിച്ചുപിടിച്ചു.
ദ്രുമാണാം വാതരുഗ്ണആനാം പതതാം ഭൂതലേഽനിശമ്। അന്യേഷാം ച മഹീജാനാം ശബ്ദഃ സമഭവന്മഹാന്
കാറ്റിൽ തകർന്ന മരങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീഴുമ്പോഴും, മറ്റും വലിയ വസ്തുക്കളും പതിക്കുമ്പോഴും വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ദ്യൌഃ സ്വിത്പതതി കിം ഭൂമിര്ദീര്യതേ പര്വതോനു കിമ്। ഇതി തേ മേനിരേ സര്വേപവനേന വിമോഹിതാഃ
കാറ്റിൽ മനസ്സു കുഴഞ്ഞവർ എല്ലാവരും, 'ആകാശം വീഴുകയാണോ? ഭൂമി പിളരുകയാണോ? അല്ലെങ്കിൽ മല തന്നെയോ?' എന്നിങ്ങനെ വിചാരിച്ചു.
തേ പഥാഽനന്തരാംന്വൃക്ഷാന്വല്മീകാന്വിഷമാണി ച। പാണിഭിഃ പരിമാര്ഗന്തോ ഭീതാ വായോര്നിലില്യിരേ
കാറ്റിന്റെ ഭയത്തിൽ, അവർ വഴിയിലൂടെ, മരങ്ങൾക്കിടയിലും പുഴുക്കൂട്ടുകളിലും കുഴിച്ചിടങ്ങളിലും കൈകൊണ്ട് തപ്പി, ഒളിച്ചുമറഞ്ഞു.
തതഃ കാര്മുകമാദായ ഭീമസേനോ മഹാബലഃ। കൃഷ്ണാമാദായ സംഗമ്യ തസ്ഥാവാശ്രിത്യ പാദപമ്
അപ്പോൾ മഹാബലനായ ഭീമസേനൻ വില്ലെടുത്ത് കൃഷ്ണയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ അഭയം തേടി നിന്നു.
ധര്മരാജശ്ച ധൌമ്യശ് നിലില്യാതേ മഹാവനേ। അഗ്നിഹോത്രാണ്യുപാദായ സഹദേവസ്തു പര്വതേ
ധർമ്മരാജാവും ധൗമ്യനും വലിയ കാട്ടിൽ യാഗാഗ്നികൾ എടുത്ത് ഒളിച്ചു, സഹദേവൻ മലയിൽ അഭയം തേടി.
നകുലോ ബ്രാഹ്മണാശ്ചാന്യേ ലോമശശ്ച മഹാതപാഃ। വൃക്ഷാനാസാദ്യ സംത്രസ്താസ്തത്രതത്ര നിലില്യിരേ
നകുലനും മറ്റ് ബ്രാഹ്മണന്മാരും മഹാതപസ്സുകാരനായ ലോമശനും ഭയപ്പെട്ട് മരങ്ങൾക്കടിയിൽ ഇവിടെ അവിടെ ഒളിച്ചുമറഞ്ഞു.
മന്ദീഭൂതേ തു പവനേ തസ്മിന്രജസി ശാമ്യതി। മഹദ്ഭിര്ജലധാരൌര്ഘര്വര്ഷമഭ്യാജഗാമ ഹ
കാറ്റ് ശമിച്ചപ്പോൾ പൊടിയും താഴുമ്പോൾ, വലിയ മേഘങ്ങളോടൊപ്പം ശക്തമായ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഭൃശം ചടചടാശബ്ദോ വജ്രാണാം ക്ഷിപ്യതാമിവ। തതസ്താശ്ചഞ്ചലാഭാസശ്ചേരുരഭ്രേഷു വിദ്യുതഃ
വജ്രങ്ങൾ എറിയുന്നതുപോലെ വലിയ ചടചട ശബ്ദം ഉണ്ടായി, പിന്നെ മേഘങ്ങളിൽ മിന്നലുകൾ വിറയുന്ന പ്രകാശത്തോടെ കറങ്ങി.
തതോഽശ്മസഹിതാ ധാരാഃ സംവൃണ്വന്ത്യഃ സമന്തതഃ। പ്രപേതുരനിശം തത്ര ശീഘ്രവാതസമീരിതാഃ
ശീഘ്രമായ കാറ്റിൽ കല്ലുകൾ കലർന്ന മഴയുടെ വലിയ ഒഴുക്കുകൾ എല്ലാടവും നിരന്തരം വീണു, എല്ലാം മൂടി.
തത്ര സാഗരഗാ ഹ്യാപഃ കീര്യമാണാഃ സമന്തതഃ। പ്രാദുരാസന്സകലുഷാഃ ഫേനവത്യോ വിശാംപതേ
അവിടെ, മഹാരാജാവേ, സമുദ്രജലങ്ങൾ പോലെ അശുദ്ധവും അകത്തു കഫവും നിറഞ്ഞതുമായ വെള്ളം എല്ലാടവും ഒഴുകി.
വഹന്ത്യോ വാരി ബഹുലം ഫേനോഡുപപരിപ്ലുതമ്। പരിസമസ്രുര്മഹാശബ്ദാഃ പ്രകര്ഷന്ത്യോ മഹീരുഹാന്
പൊണ്പും കച്ചവടവസ്തുക്കളും നിറഞ്ഞു, അതിവേഗം ഒഴുകുന്ന വെള്ളം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മരങ്ങൾ വേരോടെ പറിച്ചെടുത്തു.
തസ്മിന്നുപരതേ ശബ്ദേബാതേ ച സമതാം ഗതേ। ഗതേ ഹ്യമ്ഭസി നിമ്നാനി പ്രാദുര്ഭൂതേ ദിവാകരേ
ശബ്ദവും കാറ്റും ശാന്തമായപ്പോൾ, വെള്ളം താഴുകയും സൂര്യൻ തെളിയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങൾ കാണപ്പെട്ടു.
നിര്ജഗ്മുസ്തേ ശനൈഃ സര്വേ സമാജഗ്മുശ്ച ഭാരത। പ്രതസ്ഥിരേ പുനര്വീരാഃ പര്വതം ഗന്ധമാദനമ്
അപ്പോൾ, ഭാരതാ, അവർ എല്ലാവരും പതിയെ പുറത്തു വന്നു, ഒന്നിച്ചു ചേരുകയും വീരന്മാർ വീണ്ടും ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തതഃ പ്രയാതമാത്രേഷു പാണ്ഡവേഷു മഹാത്മസു। പദ്ഭ്യാമനുചിതാ ഗന്തും ദ്രൌപദീ സമുപാവിശത്
അപ്പൊഴ് മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവന്മാർ യാത്ര തിരിച്ചപ്പോൾ, കാലിൽ നടക്കാൻ കഴിയാതെ ദ്രൗപദി അവിടെ ഇരുന്നുപോയി.
ശ്രാന്താ ദുഃഖപരീതാ ച വാതവര്ഷേണ തേന ച। സൌകുമാര്യാച്ച പാഞ്ചാലീ സംമുമോഹ തപസ്വിനീ
കഠിനമായ കാറ്റും മഴയും സഹിച്ച്, ദുഃഖത്തിൽ തളർന്നു, അത്യന്തം സൌമ്യയായ പാഞ്ചാലി ക്ഷീണിച്ച് ബോധംകെട്ടുപോയി.
സാ കമ്പമാനാ മോഹേന ബാഹുഭ്യാമസിതേക്ഷണാ। രവൃത്താഭ്യാമനുരൂപാഭ്യാമൂരൂ സമവലമ്ബത
ബോധംകെട്ട് വിറയച്ച്, കറുത്ത കണ്ണുകൾ അലയുമ്പോൾ, അമ്പുപോല വളഞ്ഞ തണ്ടുകൾ പോലെ ഇരുവശത്തും കൈകൾ വെച്ച് അവൾ താങ്ങെടുത്തു.
ആലമ്ബമാനാ സഹിതാവൂരൂ ഗജകരോപമൌ। രപപാത സഹസാ ഭൂമൌ വേപന്തീ കദലീ യഥാ
ആനയുടെ തണ്ടുകൾ പോലെയുള്ള ഇരുവശത്തും ചേർന്ന തണ്ടുകൾ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, അവൾ വാഴക്കൊമ്പ് പോലെ വിറയിച്ച് പെട്ടെന്ന് നിലത്ത് വീണുപോയി.
താം പതന്തീം വരാരോഹാം ഭജ്യമാനാം ലതാമിവ। നകുലഃ സമഭിദ്രുത്യ പരിജഗ്രാഹ വീര്യവാന്
അവൾ വീഴുമ്പോൾ, അതുല്യമായ സൗന്ദര്യമുള്ള ദ്രൗപദി തളർന്ന ഒരു വള്ളി പോലെ ഒടുങ്ങുമ്പോൾ, വീര്യശാലിയായ നകുലൻ ഓടിയെത്തി അവളെ പിടിച്ചു.
രാജന്പാഞ്ചാലരാജസ്യ സുതേയമസിതക്ഷണാ। ശ്രാന്താ നിപതിതാ ഭൂമൌ താമവേക്ഷസ്വ ഭാരത
രാജാവേ, പാഞ്ചാലരാജാവിന്റെ ഈ കറുത്ത കണ്ണുള്ള മകൾ ക്ഷീണിച്ച് നിലത്ത് വീണിരിക്കുന്നു; ഭാരതാ, നീ അവളെ നോക്കൂ.
അദുഃഖാര്ഹാ പരം ദുഃഖം പ്രാപ്തേയം മൃദുഗാമിനീ। ആശ്വാസയ മഹാരാജ താമിമാം ശ്രമകര്ശിതാമ്
ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത ഈ സൌമ്യയായ ദ്രൗപദി അത്യന്തം ദുഃഖത്തിലാണു്; മഹാരാജാവേ, ഈ ക്ഷീണിച്ചവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കൂ.
രാജാ തു വചനാത്തസ്യ ഭൃശം ദുഃഖസമന്വിതഃ। ഭീമശ്ച സഹദേവശ്ച സഹസാ സമുപാദ്രവന്
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവും, ഭീമനും സഹദേവനും, അതീവ ദുഃഖത്തോടെ ഉടൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
താമവേക്ഷ്യതു കൌന്തേയോ വിവര്ണവദനാം കൃശാമ്। അങ്കമാനീയ ധര്മാത്മാ പര്യദേവയദാതുരഃ
കുന്തിയുടെ മകൻ അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ, മുഖം വാടിയും ക്ഷീണിച്ചും കിടക്കുന്ന ദ്രൗപദിയെ അങ്കത്തിലേറ്റി, ധാർമ്മികനായ യുദിഷ്ഠിരൻ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു.
കഥം വേശ്മസു ഗുപ്തേഷു സ്വാസ്തീര്ണശയനോചിതാ। ഭൂമൌ നിഷതിതാ ശേതേ സുഖാര്ഹാ വരവര്ണിനീ
സുരക്ഷിതമായ മുറികളിൽ മൃദുലമായ കിടക്കയിൽ കിടക്കാൻ പതിവുള്ള ഈ മനോഹരവണ്ണയുള്ള ദ്രൗപദി, ഇന്ന് എങ്ങനെ നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നു?
സുകുമാരൌ കഥം പാദൌ മുഖം ച കമലപ്രഭമ്। മത്കൃതേഽദ്യ വരാര്ഹായാഃ ശ്യാമതാം സമുപാഗതമ്
സൗമ്യമായ കാലുകളും താമരപോലുള്ള മുഖവും, ഏറ്റവും ഉത്തമമായതിനു അർഹയായ ദ്രൗപദിയുടെ അവയവങ്ങൾ, ഇന്നെന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ കാരണത്താൽ കറുത്തുപോയത്?
കിമിദം ദ്യൂതകാമേന മയാ കൃതമബുദ്ധിനാ। ആദായ കൃഷ്ണാം ചരതാ വനേ മൃഗഗണാകുലേ
ഈ കാട്ടിൽ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞിടത്ത് കൃഷ്ണയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്, എന്റെ ജുവാരാസക്തിയും അവിവേകവും കൊണ്ടല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?
സുഖം പ്രാപ്സ്യസി കല്യാണി പാണ്ഡവാന്പ്രാപ്യ വൈ പതീന്। ഇതിദ്രുവദരാജേന പിത്രാ ദത്താഽയതേക്ഷണാ
പാണ്ഡവന്മാരെ ഭർത്താക്കളായി ലഭിച്ചാൽ നീ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും എന്ന് ഉറപ്പോടെ രാജാവായ അച്ഛൻ നിന്നെ എനിക്ക് നൽകി പറഞ്ഞിരുന്നു, ഭദ്രയായ ദ്രൗപദി.
തത്സര്വമാനവാപ്യേയം ശ്രമശോകാദ്വികര്ശിതാ। ശേതേ നിപതിതാ ഭൂമൌ പാപസ്യ മമ കര്മഭിഃ
എന്നാൽ, അതൊക്കെയുണ്ടായിട്ടും, എന്റെ പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടു ദ്രൗപദി കഷ്ടവും ദുഃഖവും അനുഭവിച്ച് നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നു.
തഥാ ലാലപ്യമാനേ തു ധര്മരാജേ യുധിഷ്ഠിരേ। ധൌമ്യപ്രഭൃതയഃ സര്വേ തത്രാജഗ്മുര്ദ്വിജോത്തമാഃ
അങ്ങനെ ധർമ്മരാജാവായ യുദിഷ്ഠിരൻ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ധൌമ്യനും മറ്റു മഹർഷിമാരും അവിടെ എത്തി.
തേ സമാശ്വാസയാമാസുരാശീര്ഭിശ്ചാപ്യപൂജയന്। രാക്ഷോഘ്നാംശ്ച തഥാ മന്ത്രാഞ്ജേപുശ്ചക്രുശ്ച തേ ക്രിയാഃ
അവർ ദ്രൗപദിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി, ദുഷ്ടാത്മാക്കളെ അകറ്റാൻ മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി, ശാന്തിക്കായി കർമ്മങ്ങൾ നടത്തി.