ശ്രുത്വാ തു താം കഥാം സര്വേ പാണ്ഡവാ ജനമേജയ। ലോമശാദേശിതേനാശു യഥാ ജഗ്മുഃ പ്രഹൃഷ്ടവത്
ലോമശൻ പറഞ്ഞ ആ കഥ കേട്ടപ്പോൾ, പാണ്ഡവർ എല്ലാവരും, ജനമേജയ, സന്തോഷത്തോടെ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
തേ ശൂരാ സജ്ജധന്വാനസ്തൂണവന്തഃ സമാര്ഗണാഃ। ബദ്ധഗോധാങ്ഗുലിത്രാണാഃ ഖങ്ഗവന്തോഽമിതൌജസഃ
അവ വീരന്മാർ, വില്ലും അമ്പുകളും നിറഞ്ഞ തൂണിയും, കത്തികളും, വിരൽക്കവചവും ധരിച്ച്, അപ്പാരമായ ശക്തിയോടെ തയ്യാറായി.
പരിഗൃഹ്യ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഞ്ജ്യേഷ്ഠാഃ സര്വധനുഷ്മതാമ്। പഞ്ചാലീസഹിതാ രാജന്പ്രയയുര്ഗന്ധമാദനമ്
അവരിൽ മൂത്തവരും, ധനുര്വിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും, ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, പാഞ്ചാലിയെ കൂടെ കൂട്ടിയും, രാജാവേ, ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
സരാംസി സരിതശ്ചൈവ പര്വതാംശ്ച വനാനി ച। വൃക്ഷാംശ്ച ബഹുലച്ഛായാന്ദദൃശുര്ഗിരിമൂര്ധനി
അവർ പർവതശിഖരത്തിൽ തടാകങ്ങളും നദികളും പർവതങ്ങളും കാടുകളും, കനിഞ്ഞനിഴൽ നൽകുന്ന മരങ്ങളും കണ്ടു.
നിത്യപുഷ്പഫലാന്ദേശാന്ദേവര്ഷിഗണസേവിതാന്। ആത്മന്യാത്മാനമാധായ വീരാ മൂലഫലാശിനഃ
എപ്പോഴും പുഷ്പഫലസമൃദ്ധമായ, ദൈവമുനികളാൽ സേവിതമായ ദേശങ്ങളിൽ, വീരന്മാർ മൂലഫലങ്ങൾ ഭക്ഷിച്ച്, മനസ്സിനെ ആത്മാവിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി.
ചേരുരുച്ചാവചാകാരാന്ദേശാന്വിഷമസംകടാന്। പശ്യന്തോ മൃഗജാതാനി ബഹൂനി വിവിധാനി ച
അവർ ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ കഠിനമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു, അനേകം വിധത്തിലുള്ള കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ കണ്ടു.
ഋഷിസിദ്ധാമരയുതം ഗന്ധര്വാപ്സരസാം പ്രിയമ്। വിവിശുസ്തേ മഹാത്മാനഃ കിന്നരാചരിതം ഗിരിമ്
ഗന്ധർവന്മാരുടെയും അപ്സരസുകളുടെയും പ്രിയമായ ആ മലയിൽ, മഹാത്മാക്കളായ ഋഷിമാരും സിദ്ധന്മാരും ദേവതകളും നിറഞ്ഞു കിനരന്മാരും സഞ്ചരിക്കുന്നതും ആയിരുന്നു.
പ്രവിശത്സ്വഥ വീരേഷു പര്വതം ഗന്ധമാദനമ്। ചണഅഡവാതം മഹദ്വര്ഷം പ്രാദുരാസീദ്വിശാംപതേ
വീരന്മാർ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ, രാജാവേ, അതിശക്തമായ ഒരു വലിയ കാറ്റ് അപ്രത്യക്ഷമായി, അതിവേഗവും ഭയാനകവുമായിരുന്നു.
തതോ രേണുഃ സമുദ്ഭൂതഃ സപത്രബഹുലോ മഹാന്। പൃഥിവീം ചാന്തരിക്ഷം ച ദ്യാം ചൈവ സഹസാഽവൃണോത്
അതിനുശേഷം, ഇലകളാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ പൊടിക്കാറ്റ് ഉയർന്നു, അതു പെട്ടെന്ന് ഭൂമിയും ആകാശവും സ്വർഗ്ഗവും മുഴുവൻ മൂടി.
ന സ്മ പ്രജ്ഞായതേ കിംചിദാവൃതേ വ്യോമ്നി രേണുനാ। ന ചാപി ശേകുസ്തത്കര്തുമന്യോന്യസ്യാഭിഭാഷണമ്
പൊടിക്കാറ്റ് ആകാശം മൂടിയപ്പോൾ, ഒന്നും കാണാനാവാതെ പോയി, പരസ്പരം സംസാരിക്കാനും കഴിയാതെ അവർ അവിടെ നിന്നു.
ന ചാപശ്യംസ്തതോഽന്യോന്യം തമസാഽഽവൃതചക്ഷുഷഃ। ആകൃഷ്യമാണാ വാതേന സാശ്മചൂര്ണേന ഭാരത
കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, അവർ ഒരുമുതൽ ഒരുത്തരെയും കാണാനായില്ല, കാറ്റും കല്ല് പൊടിയും അവരെ അടിച്ചുപിടിച്ചു.
ദ്രുമാണാം വാതരുഗ്ണആനാം പതതാം ഭൂതലേഽനിശമ്। അന്യേഷാം ച മഹീജാനാം ശബ്ദഃ സമഭവന്മഹാന്
കാറ്റിൽ തകർന്ന മരങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീഴുമ്പോഴും, മറ്റും വലിയ വസ്തുക്കളും പതിക്കുമ്പോഴും വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ദ്യൌഃ സ്വിത്പതതി കിം ഭൂമിര്ദീര്യതേ പര്വതോനു കിമ്। ഇതി തേ മേനിരേ സര്വേപവനേന വിമോഹിതാഃ
കാറ്റിൽ മനസ്സു കുഴഞ്ഞവർ എല്ലാവരും, 'ആകാശം വീഴുകയാണോ? ഭൂമി പിളരുകയാണോ? അല്ലെങ്കിൽ മല തന്നെയോ?' എന്നിങ്ങനെ വിചാരിച്ചു.
തേ പഥാഽനന്തരാംന്വൃക്ഷാന്വല്മീകാന്വിഷമാണി ച। പാണിഭിഃ പരിമാര്ഗന്തോ ഭീതാ വായോര്നിലില്യിരേ
കാറ്റിന്റെ ഭയത്തിൽ, അവർ വഴിയിലൂടെ, മരങ്ങൾക്കിടയിലും പുഴുക്കൂട്ടുകളിലും കുഴിച്ചിടങ്ങളിലും കൈകൊണ്ട് തപ്പി, ഒളിച്ചുമറഞ്ഞു.
തതഃ കാര്മുകമാദായ ഭീമസേനോ മഹാബലഃ। കൃഷ്ണാമാദായ സംഗമ്യ തസ്ഥാവാശ്രിത്യ പാദപമ്
അപ്പോൾ മഹാബലനായ ഭീമസേനൻ വില്ലെടുത്ത് കൃഷ്ണയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ അഭയം തേടി നിന്നു.
ധര്മരാജശ്ച ധൌമ്യശ് നിലില്യാതേ മഹാവനേ। അഗ്നിഹോത്രാണ്യുപാദായ സഹദേവസ്തു പര്വതേ
ധർമ്മരാജാവും ധൗമ്യനും വലിയ കാട്ടിൽ യാഗാഗ്നികൾ എടുത്ത് ഒളിച്ചു, സഹദേവൻ മലയിൽ അഭയം തേടി.
നകുലോ ബ്രാഹ്മണാശ്ചാന്യേ ലോമശശ്ച മഹാതപാഃ। വൃക്ഷാനാസാദ്യ സംത്രസ്താസ്തത്രതത്ര നിലില്യിരേ
നകുലനും മറ്റ് ബ്രാഹ്മണന്മാരും മഹാതപസ്സുകാരനായ ലോമശനും ഭയപ്പെട്ട് മരങ്ങൾക്കടിയിൽ ഇവിടെ അവിടെ ഒളിച്ചുമറഞ്ഞു.
മന്ദീഭൂതേ തു പവനേ തസ്മിന്രജസി ശാമ്യതി। മഹദ്ഭിര്ജലധാരൌര്ഘര്വര്ഷമഭ്യാജഗാമ ഹ
കാറ്റ് ശമിച്ചപ്പോൾ പൊടിയും താഴുമ്പോൾ, വലിയ മേഘങ്ങളോടൊപ്പം ശക്തമായ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഭൃശം ചടചടാശബ്ദോ വജ്രാണാം ക്ഷിപ്യതാമിവ। തതസ്താശ്ചഞ്ചലാഭാസശ്ചേരുരഭ്രേഷു വിദ്യുതഃ
വജ്രങ്ങൾ എറിയുന്നതുപോലെ വലിയ ചടചട ശബ്ദം ഉണ്ടായി, പിന്നെ മേഘങ്ങളിൽ മിന്നലുകൾ വിറയുന്ന പ്രകാശത്തോടെ കറങ്ങി.
തതോഽശ്മസഹിതാ ധാരാഃ സംവൃണ്വന്ത്യഃ സമന്തതഃ। പ്രപേതുരനിശം തത്ര ശീഘ്രവാതസമീരിതാഃ
ശീഘ്രമായ കാറ്റിൽ കല്ലുകൾ കലർന്ന മഴയുടെ വലിയ ഒഴുക്കുകൾ എല്ലാടവും നിരന്തരം വീണു, എല്ലാം മൂടി.
തത്ര സാഗരഗാ ഹ്യാപഃ കീര്യമാണാഃ സമന്തതഃ। പ്രാദുരാസന്സകലുഷാഃ ഫേനവത്യോ വിശാംപതേ
അവിടെ, മഹാരാജാവേ, സമുദ്രജലങ്ങൾ പോലെ അശുദ്ധവും അകത്തു കഫവും നിറഞ്ഞതുമായ വെള്ളം എല്ലാടവും ഒഴുകി.
വഹന്ത്യോ വാരി ബഹുലം ഫേനോഡുപപരിപ്ലുതമ്। പരിസമസ്രുര്മഹാശബ്ദാഃ പ്രകര്ഷന്ത്യോ മഹീരുഹാന്
പൊണ്പും കച്ചവടവസ്തുക്കളും നിറഞ്ഞു, അതിവേഗം ഒഴുകുന്ന വെള്ളം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ മരങ്ങൾ വേരോടെ പറിച്ചെടുത്തു.
തസ്മിന്നുപരതേ ശബ്ദേബാതേ ച സമതാം ഗതേ। ഗതേ ഹ്യമ്ഭസി നിമ്നാനി പ്രാദുര്ഭൂതേ ദിവാകരേ
ശബ്ദവും കാറ്റും ശാന്തമായപ്പോൾ, വെള്ളം താഴുകയും സൂര്യൻ തെളിയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങൾ കാണപ്പെട്ടു.
നിര്ജഗ്മുസ്തേ ശനൈഃ സര്വേ സമാജഗ്മുശ്ച ഭാരത। പ്രതസ്ഥിരേ പുനര്വീരാഃ പര്വതം ഗന്ധമാദനമ്
അപ്പോൾ, ഭാരതാ, അവർ എല്ലാവരും പതിയെ പുറത്തു വന്നു, ഒന്നിച്ചു ചേരുകയും വീരന്മാർ വീണ്ടും ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തതഃ പ്രയാതമാത്രേഷു പാണ്ഡവേഷു മഹാത്മസു। പദ്ഭ്യാമനുചിതാ ഗന്തും ദ്രൌപദീ സമുപാവിശത്
അപ്പൊഴ് മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവന്മാർ യാത്ര തിരിച്ചപ്പോൾ, കാലിൽ നടക്കാൻ കഴിയാതെ ദ്രൗപദി അവിടെ ഇരുന്നുപോയി.
ശ്രാന്താ ദുഃഖപരീതാ ച വാതവര്ഷേണ തേന ച। സൌകുമാര്യാച്ച പാഞ്ചാലീ സംമുമോഹ തപസ്വിനീ
കഠിനമായ കാറ്റും മഴയും സഹിച്ച്, ദുഃഖത്തിൽ തളർന്നു, അത്യന്തം സൌമ്യയായ പാഞ്ചാലി ക്ഷീണിച്ച് ബോധംകെട്ടുപോയി.
സാ കമ്പമാനാ മോഹേന ബാഹുഭ്യാമസിതേക്ഷണാ। രവൃത്താഭ്യാമനുരൂപാഭ്യാമൂരൂ സമവലമ്ബത
ബോധംകെട്ട് വിറയച്ച്, കറുത്ത കണ്ണുകൾ അലയുമ്പോൾ, അമ്പുപോല വളഞ്ഞ തണ്ടുകൾ പോലെ ഇരുവശത്തും കൈകൾ വെച്ച് അവൾ താങ്ങെടുത്തു.
ആലമ്ബമാനാ സഹിതാവൂരൂ ഗജകരോപമൌ। രപപാത സഹസാ ഭൂമൌ വേപന്തീ കദലീ യഥാ
ആനയുടെ തണ്ടുകൾ പോലെയുള്ള ഇരുവശത്തും ചേർന്ന തണ്ടുകൾ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, അവൾ വാഴക്കൊമ്പ് പോലെ വിറയിച്ച് പെട്ടെന്ന് നിലത്ത് വീണുപോയി.
താം പതന്തീം വരാരോഹാം ഭജ്യമാനാം ലതാമിവ। നകുലഃ സമഭിദ്രുത്യ പരിജഗ്രാഹ വീര്യവാന്
അവൾ വീഴുമ്പോൾ, അതുല്യമായ സൗന്ദര്യമുള്ള ദ്രൗപദി തളർന്ന ഒരു വള്ളി പോലെ ഒടുങ്ങുമ്പോൾ, വീര്യശാലിയായ നകുലൻ ഓടിയെത്തി അവളെ പിടിച്ചു.
രാജന്പാഞ്ചാലരാജസ്യ സുതേയമസിതക്ഷണാ। ശ്രാന്താ നിപതിതാ ഭൂമൌ താമവേക്ഷസ്വ ഭാരത
രാജാവേ, പാഞ്ചാലരാജാവിന്റെ ഈ കറുത്ത കണ്ണുള്ള മകൾ ക്ഷീണിച്ച് നിലത്ത് വീണിരിക്കുന്നു; ഭാരതാ, നീ അവളെ നോക്കൂ.