സൈഷാ വസുമതീ കൃത്സ്നാ യോജനാനാം ശതം ഗതാ। കിമേതത്കിംപ്രഭാവേണ യേനേദം രവ്യാകുലം ജഗത്। ആഖ്യാതു നോ ഭവാഞ്ശീഘ്രം വിസംജ്ഞാഃ സ്മേഹ സര്വശഃ
ഈ ഭൂമി മുഴുവനും നൂറു യോജന ദൂരം താഴെ പോയിരിക്കുന്നു. ഇതെന്താണ്, എന്തുകൊണ്ടാണ് ലോകം ഇങ്ങനെ കലങ്ങിയത്? ദയവായി വേഗത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇവിടെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ്.
അസുരേഭ്യോ ഭയം നാസ്തി യുഷ്മാകം കുത്രചിത്ക്വചിത്। ശ്രൂയതാം യത്കൃതേ ത്വേഷ സംക്ഷോഭോ ജായതേഽമരാഃ
അസുരന്മാരിൽ നിന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് എവിടെയും ഭയം ഒന്നുമില്ല. ദേവന്മാരേ, ഈ കലഹത്തിന് കാരണം എന്താണെന്ന് കേൾക്കൂ.
യോസൌ സര്വത്രഗഃ ശ്രീമാനക്ഷരാത്മാ വ്യവസ്ഥിതഃ। തസ്യ പ്രഭാവാത്സംക്ഷോഭസ്ത്രിദിവസ്യ പ്രകാശതേ
എവിടെയും നിലനിൽക്കുന്ന, മഹത്വമുള്ള, അക്ഷരസ്വരൂപനായ ആ പരമാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെയാണ് ത്രിലോകത്തിൽ ഈ കലഹം സംഭവിക്കുന്നത്.
യൈഷാ വസുമതീ കൃത്സ്നാ യോജനാനാം ശതം ഗതാ। സമുദ്ധൃതാ പുനസ്തേന വിഷ്ണുനാ പരമാത്മനാ
ഈ ഭൂമി മുഴുവനും, നൂറു യോജന താഴെ പോയതിനെ, ആ പരമാത്മാവായ വിഷ്ണു വീണ്ടും ഉയർത്തിയെടുത്തു.
തസ്യാമുദ്ധാര്യമാണായാം സംക്ഷോഭഃ സമജായത। ഏവം ഭവന്തോ ജാനന്തു ച്ഛിദ്യതാം സംശയശ്ച വഃ
ഭൂമി ഉയർത്തുമ്പോൾ അതിനാൽ കലഹം ഉണ്ടായി. ഇതാണ് സത്യം, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും അറിയട്ടെ; നിങ്ങളുടെ സംശയം ഇനി അവസാനിക്കട്ടെ.
ക്വ തദ്ഭൂതം വസുമതീം സമുദ്ധരതി ഹൃഷ്ടവത്। തം ദേശം ഭഗവന്ബ്രൂഹി തത്ര യാസ്യാമഹേ വയമ്
ഭൂമി ആനന്ദത്തോടെ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന ആ സ്ഥലം എവിടെയാണ്? ഭഗവനേ, ആ ദേശം ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ, ഞങ്ങൾ അവിടെ പോകാം.
ഹന്ത ഗച്ഛത ഭദ്രം വോ നന്ദനേ പശയ്ത സ്ഥിതമ്। ഏഷോത്ര ഭഗവാഞ്ശ്രീമാന്മുപര്ണഃ സംപ്രകാശതേ
വീണ്ടും സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനവനത്തിലേക്ക് പോവൂ, അവിടെ ഭഗവാൻ മഹത്വത്തോടെ പ്രത്യക്ഷനായി നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെയാണ് ഉപ്പവർണ്ണൻ ദൃശ്യമായിരിക്കുന്നത്.
വാരാദേണൈവ രൂപേണ ഭഗവാഁല്ലോകഭാവനഃ। കാലാനല ഇവാഭാതി പൃഥിവീതലമുദ്ധരന്
ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭഗവാൻ, വരാഹരൂപത്തിൽ, കാലാഗ്നിപോലെ പ്രകാശിച്ച് ഭൂമിയെ ഉയർത്തുന്നു.
ഏതസ്യോരസി സുവ്യക്തം ശ്രീവത്സമഭിരാജതേ। പശ്യധ്വം വിബുധാഃ സര്വേ ഭൂതമേതദനാമയമ്
അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സം തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു; ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഈ നിർമലമായ മഹാത്മാവിനെ കാണൂ.
തതോ ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാനം ശ്രുത്വാ ചാമന്ത്ര്യ ചാമരാഃ। പിതാമഹം പുരസ്കൃത്യ ജഗ്മുര്ദേവാ യഥാഗതമ്
പിന്നീട്, ആ മഹാത്മാവിനെ കണ്ടും വാക്കുകൾ കേട്ടും, ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ ആദരിച്ചു, വന്നപോലെ തന്നെ മടങ്ങി.
ശ്രുത്വാ തു താം കഥാം സര്വേ പാണ്ഡവാ ജനമേജയ। ലോമശാദേശിതേനാശു യഥാ ജഗ്മുഃ പ്രഹൃഷ്ടവത്
ലോമശൻ പറഞ്ഞ ആ കഥ കേട്ടപ്പോൾ, പാണ്ഡവർ എല്ലാവരും, ജനമേജയ, സന്തോഷത്തോടെ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
തേ ശൂരാ സജ്ജധന്വാനസ്തൂണവന്തഃ സമാര്ഗണാഃ। ബദ്ധഗോധാങ്ഗുലിത്രാണാഃ ഖങ്ഗവന്തോഽമിതൌജസഃ
അവ വീരന്മാർ, വില്ലും അമ്പുകളും നിറഞ്ഞ തൂണിയും, കത്തികളും, വിരൽക്കവചവും ധരിച്ച്, അപ്പാരമായ ശക്തിയോടെ തയ്യാറായി.
പരിഗൃഹ്യ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഞ്ജ്യേഷ്ഠാഃ സര്വധനുഷ്മതാമ്। പഞ്ചാലീസഹിതാ രാജന്പ്രയയുര്ഗന്ധമാദനമ്
അവരിൽ മൂത്തവരും, ധനുര്വിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും, ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, പാഞ്ചാലിയെ കൂടെ കൂട്ടിയും, രാജാവേ, ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
സരാംസി സരിതശ്ചൈവ പര്വതാംശ്ച വനാനി ച। വൃക്ഷാംശ്ച ബഹുലച്ഛായാന്ദദൃശുര്ഗിരിമൂര്ധനി
അവർ പർവതശിഖരത്തിൽ തടാകങ്ങളും നദികളും പർവതങ്ങളും കാടുകളും, കനിഞ്ഞനിഴൽ നൽകുന്ന മരങ്ങളും കണ്ടു.
നിത്യപുഷ്പഫലാന്ദേശാന്ദേവര്ഷിഗണസേവിതാന്। ആത്മന്യാത്മാനമാധായ വീരാ മൂലഫലാശിനഃ
എപ്പോഴും പുഷ്പഫലസമൃദ്ധമായ, ദൈവമുനികളാൽ സേവിതമായ ദേശങ്ങളിൽ, വീരന്മാർ മൂലഫലങ്ങൾ ഭക്ഷിച്ച്, മനസ്സിനെ ആത്മാവിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി.
ചേരുരുച്ചാവചാകാരാന്ദേശാന്വിഷമസംകടാന്। പശ്യന്തോ മൃഗജാതാനി ബഹൂനി വിവിധാനി ച
അവർ ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ കഠിനമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു, അനേകം വിധത്തിലുള്ള കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ കണ്ടു.
ഋഷിസിദ്ധാമരയുതം ഗന്ധര്വാപ്സരസാം പ്രിയമ്। വിവിശുസ്തേ മഹാത്മാനഃ കിന്നരാചരിതം ഗിരിമ്
ഗന്ധർവന്മാരുടെയും അപ്സരസുകളുടെയും പ്രിയമായ ആ മലയിൽ, മഹാത്മാക്കളായ ഋഷിമാരും സിദ്ധന്മാരും ദേവതകളും നിറഞ്ഞു കിനരന്മാരും സഞ്ചരിക്കുന്നതും ആയിരുന്നു.
പ്രവിശത്സ്വഥ വീരേഷു പര്വതം ഗന്ധമാദനമ്। ചണഅഡവാതം മഹദ്വര്ഷം പ്രാദുരാസീദ്വിശാംപതേ
വീരന്മാർ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ, രാജാവേ, അതിശക്തമായ ഒരു വലിയ കാറ്റ് അപ്രത്യക്ഷമായി, അതിവേഗവും ഭയാനകവുമായിരുന്നു.
തതോ രേണുഃ സമുദ്ഭൂതഃ സപത്രബഹുലോ മഹാന്। പൃഥിവീം ചാന്തരിക്ഷം ച ദ്യാം ചൈവ സഹസാഽവൃണോത്
അതിനുശേഷം, ഇലകളാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ പൊടിക്കാറ്റ് ഉയർന്നു, അതു പെട്ടെന്ന് ഭൂമിയും ആകാശവും സ്വർഗ്ഗവും മുഴുവൻ മൂടി.
ന സ്മ പ്രജ്ഞായതേ കിംചിദാവൃതേ വ്യോമ്നി രേണുനാ। ന ചാപി ശേകുസ്തത്കര്തുമന്യോന്യസ്യാഭിഭാഷണമ്
പൊടിക്കാറ്റ് ആകാശം മൂടിയപ്പോൾ, ഒന്നും കാണാനാവാതെ പോയി, പരസ്പരം സംസാരിക്കാനും കഴിയാതെ അവർ അവിടെ നിന്നു.
ന ചാപശ്യംസ്തതോഽന്യോന്യം തമസാഽഽവൃതചക്ഷുഷഃ। ആകൃഷ്യമാണാ വാതേന സാശ്മചൂര്ണേന ഭാരത
കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, അവർ ഒരുമുതൽ ഒരുത്തരെയും കാണാനായില്ല, കാറ്റും കല്ല് പൊടിയും അവരെ അടിച്ചുപിടിച്ചു.
ദ്രുമാണാം വാതരുഗ്ണആനാം പതതാം ഭൂതലേഽനിശമ്। അന്യേഷാം ച മഹീജാനാം ശബ്ദഃ സമഭവന്മഹാന്
കാറ്റിൽ തകർന്ന മരങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീഴുമ്പോഴും, മറ്റും വലിയ വസ്തുക്കളും പതിക്കുമ്പോഴും വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ദ്യൌഃ സ്വിത്പതതി കിം ഭൂമിര്ദീര്യതേ പര്വതോനു കിമ്। ഇതി തേ മേനിരേ സര്വേപവനേന വിമോഹിതാഃ
കാറ്റിൽ മനസ്സു കുഴഞ്ഞവർ എല്ലാവരും, 'ആകാശം വീഴുകയാണോ? ഭൂമി പിളരുകയാണോ? അല്ലെങ്കിൽ മല തന്നെയോ?' എന്നിങ്ങനെ വിചാരിച്ചു.
തേ പഥാഽനന്തരാംന്വൃക്ഷാന്വല്മീകാന്വിഷമാണി ച। പാണിഭിഃ പരിമാര്ഗന്തോ ഭീതാ വായോര്നിലില്യിരേ
കാറ്റിന്റെ ഭയത്തിൽ, അവർ വഴിയിലൂടെ, മരങ്ങൾക്കിടയിലും പുഴുക്കൂട്ടുകളിലും കുഴിച്ചിടങ്ങളിലും കൈകൊണ്ട് തപ്പി, ഒളിച്ചുമറഞ്ഞു.
തതഃ കാര്മുകമാദായ ഭീമസേനോ മഹാബലഃ। കൃഷ്ണാമാദായ സംഗമ്യ തസ്ഥാവാശ്രിത്യ പാദപമ്
അപ്പോൾ മഹാബലനായ ഭീമസേനൻ വില്ലെടുത്ത് കൃഷ്ണയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ അഭയം തേടി നിന്നു.
ധര്മരാജശ്ച ധൌമ്യശ് നിലില്യാതേ മഹാവനേ। അഗ്നിഹോത്രാണ്യുപാദായ സഹദേവസ്തു പര്വതേ
ധർമ്മരാജാവും ധൗമ്യനും വലിയ കാട്ടിൽ യാഗാഗ്നികൾ എടുത്ത് ഒളിച്ചു, സഹദേവൻ മലയിൽ അഭയം തേടി.
നകുലോ ബ്രാഹ്മണാശ്ചാന്യേ ലോമശശ്ച മഹാതപാഃ। വൃക്ഷാനാസാദ്യ സംത്രസ്താസ്തത്രതത്ര നിലില്യിരേ
നകുലനും മറ്റ് ബ്രാഹ്മണന്മാരും മഹാതപസ്സുകാരനായ ലോമശനും ഭയപ്പെട്ട് മരങ്ങൾക്കടിയിൽ ഇവിടെ അവിടെ ഒളിച്ചുമറഞ്ഞു.
മന്ദീഭൂതേ തു പവനേ തസ്മിന്രജസി ശാമ്യതി। മഹദ്ഭിര്ജലധാരൌര്ഘര്വര്ഷമഭ്യാജഗാമ ഹ
കാറ്റ് ശമിച്ചപ്പോൾ പൊടിയും താഴുമ്പോൾ, വലിയ മേഘങ്ങളോടൊപ്പം ശക്തമായ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഭൃശം ചടചടാശബ്ദോ വജ്രാണാം ക്ഷിപ്യതാമിവ। തതസ്താശ്ചഞ്ചലാഭാസശ്ചേരുരഭ്രേഷു വിദ്യുതഃ
വജ്രങ്ങൾ എറിയുന്നതുപോലെ വലിയ ചടചട ശബ്ദം ഉണ്ടായി, പിന്നെ മേഘങ്ങളിൽ മിന്നലുകൾ വിറയുന്ന പ്രകാശത്തോടെ കറങ്ങി.
തതോഽശ്മസഹിതാ ധാരാഃ സംവൃണ്വന്ത്യഃ സമന്തതഃ। പ്രപേതുരനിശം തത്ര ശീഘ്രവാതസമീരിതാഃ
ശീഘ്രമായ കാറ്റിൽ കല്ലുകൾ കലർന്ന മഴയുടെ വലിയ ഒഴുക്കുകൾ എല്ലാടവും നിരന്തരം വീണു, എല്ലാം മൂടി.