ശ്രോതും വിസ്തരശഃ സര്വം ത്വം ഹി തസ്യ പ്രതിശ്രയഃ
ഇതെല്ലാം വിശദമായി കേൾക്കാൻ നീയാണ് യോജിച്ച അഭയം.
യത്തേഽഹം പരിപൃഷ്ടോഽസ്മി കഥാമേതാം യുധിഷ്ഠിര। തത്സര്വമഖിലേനേഹ ശ്രൂയതാം മമ ഭാഷതഃ
നീ എന്നോട് ഈ കഥയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചതിനാൽ, യുദിഷ്ഠിര, ഞാൻ അതിന്റെ മുഴുവൻ വൃത്താന്തവും ഇപ്പോൾ പറയുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.
പുരാ കൃതയുഗേ താത വര്തമാനേ ഭയംകരേ। യമത്വം കാരയാമാസ ആദിദേവഃ പുരാതനഃ
പ്രിയനായവനേ, പുരാതനമായ കൃതയുഗത്തിലെ ആ ഭയങ്കരമായ കാലത്ത് ആദിദേവൻ യമന്റെ നിയമം സ്ഥാപിച്ചു.
യമത്വം കുര്വതസ്തസ്യ ദേവദേവസ്യ ധീമതഃ। ന തത്ര മ്രിയതേ കശ്ചിജ്ജായതേ വാ തഥാഽച്യുത
ആ ദൈവദേവനായ ജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ യമന്റെ നിയമം നടപ്പാക്കിയപ്പോൾ, അച്ച്യുത, അവിടെ ആരും മരിച്ചില്ല, ആരും ജനിച്ചുമില്ല.
വര്ധന്തേ പക്ഷിസങ്ഘാശ്ച തഥാ പശുഗവേഡകമ്। ഗവാശ്വം ച മൃഗാശ്ചൈവ സര്വേ തേ പിശിതാശനാഃ
പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങളും, പശുക്കളുടെയും ആടുകളുടെയും കൂട്ടങ്ങളും, പശുക്കളും കുതിരകളും കാട്ടുമൃഗങ്ങളും—ഇവയെല്ലാം മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരായി അനേകമായി വർദ്ധിച്ചു.
തഥാ പുരുഷശാര്ദൂല മാനുപാശ്ച പരംതപ। സഹസ്രശോ ഹ്യയുതശോ വര്ധന്തേ സലിലം യഥാ
മനുഷ്യരും അങ്ങനെ തന്നെ, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനേ, ആയിരക്കണക്കിന്, പതിനായിരക്കണക്കിന് വെള്ളംപോലെ വർദ്ധിച്ചു.
ഏതസ്മിന്സംകുലേ താത വര്തമാനേ ഭയംകരേ। അതിഭാരാദ്വസുമതീ യോജനാനാം ശതം ഗതാ
അങ്ങനെയുള്ള ആ കലഹഭരിതവും ഭയങ്കരവുമായ സമയത്ത്, പ്രിയനായവനേ, ഭൂമി അതിയായ ഭാരത്തിൽ ഒതുങ്ങി നൂറു യോജന ദൂരം താഴേക്ക് മുങ്ങി.
സാ വൈ വ്യഥിതസര്വാങ്ഗീ ഭാരേണാക്രാന്തചേതനാ। നാരായണം വരം ദേവം പ്രപന്നാ ശരണം ഗതാ
അവളുടെ ശരീരമാകെ വേദനയോടെ, മനസ്സ് ഭാരത്തിൽ തളർന്ന അവൾ, നാരായണനെന്ന മഹാദേവനിൽ അഭയം തേടി.
ഭഗവംസ്ത്വത്പ്രസാദാദ്ധി തിഷ്ഠേയം സുചിരം ത്വിഹ। ഭാരേണാസ്മി സമാക്രാന്താ ന ശക്നോസ്മി സ്മ വര്തിതുമ്
"പ്രഭോ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ ഇവിടെ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കട്ടെ; ഈ ഭാരത്തിൽ ഞാൻ തളർന്നിരിക്കുന്നു, ഇനി സഹിക്കാനാവുന്നില്ല."
മമേമം ഭഗവന്ഭാരം വ്യപനേതും ത്വമര്ഹസി। ശരണാഗതാഽസ്മി തേ ദേവ പ്രസാദം കുരു മേ വിഭോ
"ഭഗവനേ, എന്റെ ഈ ഭാരമെടുത്ത് നീയല്ലാതെ ആരും കഴിയില്ല; ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു, ദൈവമേ, ദയവായി എനിക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകണം."
തസ്യാസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ഭഗവാനക്ഷരഃ പ്രഭുഃ। പ്രോവാച വചനം ഹൃഷ്ടഃ ശ്രാവ്യാരസമീരിതമ്
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട അക്ഷരനായ പ്രഭു സന്തോഷത്തോടെ, മനോഹരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ന തേ മഹി ഭയം കാര്യം ഭാരാര്തേ വസുധാരിണി। അയമേവം തഥാ കുര്മി യഥാ ലധ്വീ ഭവിഷ്യസി
"ഭൂമിദേവി, ഭാരമേറ്റിരിക്കുന്നവളേ, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യാം, നീ വീണ്ടും ലഘുവാകും."
സ താം വിസര്ജയിത്വാ തു വസുധാം ശൈലകുണ്ഡലാമ്। തതോ വരാഹഃ സംവൃത്ത ഏകശൃങ്ഗോ മഹാദ്യുതിഃ
പർവതങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഭൂമിയെ വിടവാങ്ങിച്ച ശേഷം, അവൻ ഏകശൃംഗം ഉള്ള മഹാ പ്രകാശമുള്ള ഒരു വരാഹനായി മാറി.
രക്താഭ്യാം നയനാഭ്യാം തു ഭയമുത്പാദയന്നിവ। ധൂമം ച ജ്വലയഁല്ലക്ഷ്മ്യാ തത്ര ദേശേ വ്യവര്ധത
രക്തംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ ഭയം ഉണർത്തുന്നതുപോലെയും, പുകയും ജ്വാലയും പുറത്ത് വിടുന്നതുപോലെയും, ലക്ഷ്മി അവിടം വളർന്നു.
സ ഗൃഹീത്വാ വസുമതീം ശൃങ്ഗേണൈകേന ഭാസ്വതാ। യോജനാനാം ശതം വീര സമുദ്ധരതി സോഽക്ഷരഃ
അക്ഷരനായവൻ തന്റെ ദീപ്തിയുള്ള ഏകശൃംഗത്തിൽ ഭൂമിയെ പിടിച്ച്, വീരനേ, നൂറു യോജന ഉയരത്തിൽ ഉയർത്തി.
തസ്യാം ചോദ്ധാര്യമാണായാം സംക്ഷോഭഃ സമജായത। ദേവാഃ സംക്ഷുഭിതാഃ സര്വേ ഋഷയശ്ച തപോധനാഃ
അവളെ ഉയർത്തുമ്പോൾ വലിയ കലഹം ഉണ്ടായി; എല്ലാ ദേവന്മാരും തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ ഋഷിമാരും അശാന്തരായി.
ഹാഹാഭൂതമഭൂത്സര്വം ത്രിദിവം വ്യോമ ഭൂസ്തഥാ। ന പര്യവസ്ഥിതഃ കശ്ചിദ്ദേവോ വാ മാനുഷോപി വാ
ആകാശവും ഭൂമിയും സ്വർഗ്ഗലോകവും മുഴുവൻ 'ഹാ ഹാ' എന്ന നിലവിളികളാൽ നിറഞ്ഞു; ആരും, ദേവന്മാരോ മനുഷ്യരോ, സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊണ്ടില്ല.
തതോ ബ്രഹ്മാണമാസീനം ജ്വലമാനമിവ ശ്രിയാ। ദേവാഃ സര്ഷിഗണാശ്ചൈവ ഉപതസ്ഥുരനേകശഃ
ശ്രീയിൽ പ്രകാശം പകർന്നുകൊണ്ട് ഇരുന്ന ബ്രഹ്മാവിനോടാണ് ദേവന്മാരും ഋഷിമാരുടെ കൂട്ടങ്ങളും പലവിധത്തിൽ സമീപിച്ചത്.
ഉപസര്പ്യ ച ദേവേശം ബ്രഹ്മാണം ലോകസാക്ഷികമ്। ഭൂത്വാ പ്രാഞ്ജലയഃ സര്വേ വാക്യമുച്ചാരയംസ്തദാ
അപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ലോകസാക്ഷിയായ ബ്രഹ്മാവിനടുത്ത് ചെന്നു, കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ലോകാഃ സംക്ഷുഭിതാഃ സര്വേ വ്യാകുലം ച ചരാചരമ്। സമുദ്രാണാം ച സംക്ഷോഭസ്ത്രിദശേശ പ്രകാശതേ
എല്ലാ ലോകങ്ങളും അശാന്തമാണ്, ചലനമുള്ളതും നിലനിൽക്കുന്നതുമായ സകല ജീവികളും വിഷമത്തിലാണ്. അമരേശ്വരാ, സമുദ്രങ്ങൾ പോലും കലങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ഇതെല്ലാം വ്യക്തമാണ്.
സൈഷാ വസുമതീ കൃത്സ്നാ യോജനാനാം ശതം ഗതാ। കിമേതത്കിംപ്രഭാവേണ യേനേദം രവ്യാകുലം ജഗത്। ആഖ്യാതു നോ ഭവാഞ്ശീഘ്രം വിസംജ്ഞാഃ സ്മേഹ സര്വശഃ
ഈ ഭൂമി മുഴുവനും നൂറു യോജന ദൂരം താഴെ പോയിരിക്കുന്നു. ഇതെന്താണ്, എന്തുകൊണ്ടാണ് ലോകം ഇങ്ങനെ കലങ്ങിയത്? ദയവായി വേഗത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇവിടെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ്.
അസുരേഭ്യോ ഭയം നാസ്തി യുഷ്മാകം കുത്രചിത്ക്വചിത്। ശ്രൂയതാം യത്കൃതേ ത്വേഷ സംക്ഷോഭോ ജായതേഽമരാഃ
അസുരന്മാരിൽ നിന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് എവിടെയും ഭയം ഒന്നുമില്ല. ദേവന്മാരേ, ഈ കലഹത്തിന് കാരണം എന്താണെന്ന് കേൾക്കൂ.
യോസൌ സര്വത്രഗഃ ശ്രീമാനക്ഷരാത്മാ വ്യവസ്ഥിതഃ। തസ്യ പ്രഭാവാത്സംക്ഷോഭസ്ത്രിദിവസ്യ പ്രകാശതേ
എവിടെയും നിലനിൽക്കുന്ന, മഹത്വമുള്ള, അക്ഷരസ്വരൂപനായ ആ പരമാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെയാണ് ത്രിലോകത്തിൽ ഈ കലഹം സംഭവിക്കുന്നത്.
യൈഷാ വസുമതീ കൃത്സ്നാ യോജനാനാം ശതം ഗതാ। സമുദ്ധൃതാ പുനസ്തേന വിഷ്ണുനാ പരമാത്മനാ
ഈ ഭൂമി മുഴുവനും, നൂറു യോജന താഴെ പോയതിനെ, ആ പരമാത്മാവായ വിഷ്ണു വീണ്ടും ഉയർത്തിയെടുത്തു.
തസ്യാമുദ്ധാര്യമാണായാം സംക്ഷോഭഃ സമജായത। ഏവം ഭവന്തോ ജാനന്തു ച്ഛിദ്യതാം സംശയശ്ച വഃ
ഭൂമി ഉയർത്തുമ്പോൾ അതിനാൽ കലഹം ഉണ്ടായി. ഇതാണ് സത്യം, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും അറിയട്ടെ; നിങ്ങളുടെ സംശയം ഇനി അവസാനിക്കട്ടെ.
ക്വ തദ്ഭൂതം വസുമതീം സമുദ്ധരതി ഹൃഷ്ടവത്। തം ദേശം ഭഗവന്ബ്രൂഹി തത്ര യാസ്യാമഹേ വയമ്
ഭൂമി ആനന്ദത്തോടെ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന ആ സ്ഥലം എവിടെയാണ്? ഭഗവനേ, ആ ദേശം ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ, ഞങ്ങൾ അവിടെ പോകാം.
ഹന്ത ഗച്ഛത ഭദ്രം വോ നന്ദനേ പശയ്ത സ്ഥിതമ്। ഏഷോത്ര ഭഗവാഞ്ശ്രീമാന്മുപര്ണഃ സംപ്രകാശതേ
വീണ്ടും സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനവനത്തിലേക്ക് പോവൂ, അവിടെ ഭഗവാൻ മഹത്വത്തോടെ പ്രത്യക്ഷനായി നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെയാണ് ഉപ്പവർണ്ണൻ ദൃശ്യമായിരിക്കുന്നത്.
വാരാദേണൈവ രൂപേണ ഭഗവാഁല്ലോകഭാവനഃ। കാലാനല ഇവാഭാതി പൃഥിവീതലമുദ്ധരന്
ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭഗവാൻ, വരാഹരൂപത്തിൽ, കാലാഗ്നിപോലെ പ്രകാശിച്ച് ഭൂമിയെ ഉയർത്തുന്നു.
ഏതസ്യോരസി സുവ്യക്തം ശ്രീവത്സമഭിരാജതേ। പശ്യധ്വം വിബുധാഃ സര്വേ ഭൂതമേതദനാമയമ്
അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സം തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു; ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഈ നിർമലമായ മഹാത്മാവിനെ കാണൂ.
തതോ ദൃഷ്ട്വാ മഹാത്മാനം ശ്രുത്വാ ചാമന്ത്ര്യ ചാമരാഃ। പിതാമഹം പുരസ്കൃത്യ ജഗ്മുര്ദേവാ യഥാഗതമ്
പിന്നീട്, ആ മഹാത്മാവിനെ കണ്ടും വാക്കുകൾ കേട്ടും, ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ ആദരിച്ചു, വന്നപോലെ തന്നെ മടങ്ങി.