കഥം വിഷ്ടമ്ഭിതസ്തേന ഭഗവാന്പാകശാസനഃ। കിമര്ഥം ഭാര്ഗവശ്ചാപി കോപം ചക്രേ മഹാതപാഃ
അവൻ ഇന്ദ്രനെ എങ്ങനെ അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞു? മഹാതപസ്സായ ഭാർഗവൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് കോപിച്ചത്?
നാസത്യൌ ച കഥം ബ്രഹ്മന്കൃതവാന്സോമപീഥിനൌ। ഏതത്സര്വം യഥാവൃത്തമാഖ്യാതു ഭഗവാന്മമ
ബ്രാഹ്മണാ, അശ്വിനികൾക്ക് എങ്ങനെ സോമപാനം ലഭിച്ചു? മഹാനേ, ഈ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണെന്ന് ദയവായി എന്നോട് പറയൂ.
ഭൃഗോര്മഹര്ഷേഃ പുത്രോഽഭൂച്ചയവനോ നാമ ഭാരത। സമീപേ സരസസ്തസ്യ തപസ്തേപേ മഹാദ്യുതിഃ
ഭരതകുലത്തിലെ മഹർഷിയായ ഭൃഗുവിന്റെ മകനായ ചയവനൻ അതിയായ തേജസ്സോടെ ഒരു സരസ്സിന്റെ സമീപത്ത് കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
സ്ഥാണുഭൂതോ മഹാതേജാ വീരസ്ഥാനേന പാണ്ഡവ। അതിഷ്ഠത ചിരം കാലമേകദേശേ വിശാംപതേ
പാണ്ഡവ, ആ മഹാതപസ്വി ഒരിടത്ത് നീങ്ങാതെ വീരഭാവത്തിൽ ദീർഘകാലം നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
സവല്മീകോഽഭവദൃഷിര്ലതാഭിരിവ സംവൃതഃ। കാലേന മഹതാ രാജന്സമാകീര്ണഃ പിപീലികൈഃ
രാജാവേ, ആ ഋഷി കാലക്രമേണ ലതകളാൽ പൊതിഞ്ഞ്, പുഴുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വാൽമീകമായ് മാറി.
തഥാ സ സംവൃതോ ധീമാന്മൃത്പിണ്ഡ ഇവ സര്വശഃ। തപ്യതേ സ്മ തപോ ഘോരം വല്മീകേന സമാവൃതഃ
അങ്ങനെ മുഴുവനും മണ്ണിന്റെ കട്ടപോലെ പൊതിഞ്ഞ്, വാൽമീകത്തിനകത്ത് ഭയങ്കരമായ തപസ്സ് തുടരുകയായിരുന്നു ആ ധീരൻ.
അഥ ദീര്ഘസ്യ കാലസ്യ ശര്യാതിര്നാമ പാര്ഥിവഃ। ആജഗാമ സരോ രമ്യം വിഹര്തുമിദമുത്തമമ്
ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് ശര്യാതി എന്നൊരു രാജാവു ആ മനോഹരമായ സരസ്സിൽ വിനോദത്തിനായി എത്തി.
തസ്യ സ്ത്രീണാം സഹസ്രാണി ചത്വാര്യാസന്പരിഗ്രഹഃ। ഏകൈവ ച സുതാ സുഭ്രൂഃ സുകന്യാ നാമ ഭാരത
ഭരത, ആ രാജാവിന് നാലായിരം ഭാര്യമാരുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ സുന്ദരഭ്രൂകുടിയുള്ള സുകന്യ എന്നൊരു മകളേ ഉള്ളു.
സാ സഖീഭിഃ പരിവൃതാ ദിവ്യാഭരണഭൂഷിതാ। ചങ്ക്രമ്യമാണാ വല്മീകം ഭാര്ഗവസ്യ സമാസദത്
ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച സുകന്യ, സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് നടക്കുമ്പോൾ ഭൃഗുവിന്റെ വംശജന്റെ വാൽമീകത്തിന് സമീപം എത്തി.
സാ വൈ വസുമതീം തത്ര പശ്യന്തീ സുമനോരമാമ്। വനസ്പതീന്പ്രചിന്വന്തീ വിജഹാര സഖീവൃതാ
അവിടെ ഭംഗിയുള്ള ഭൂമിയെ നോക്കി, വനപുഷ്പങ്ങൾ തിരിച്ചു കൂട്ടി, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സുകന്യ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു.
രൂപേണ വയസാ ചൈവ ഭദനേന മദേന ച। ബഭഞ്ജ വനവൃക്ഷാണാം ശാഖാഃ പരമപുഷ്പിതാഃ
ആ സുന്ദരിയും യുവതിയും ആകർഷണത്തിലും അഭിമാനത്തിലും, വനത്തിലെ പുഷ്പഭരിതമായ വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൊമ്പുകൾ ഒടിച്ചുകളഞ്ഞു.
താം സഖീരഹിതാമേകാമേകവസ്ത്രാമലംകൃതാമ്। ദദര്ശ ഭാര്ഗവോ ധമാംശ്ചരന്തീമിവ വിദ്യുതമ്
ഭൃഗുവിന്റെ വംശജൻ അവളെ ഒറ്റയ്ക്കും, സുഹൃത്തുക്കളില്ലാതെ, ഒരൊറ്റ വസ്ത്രം ധരിച്ച് അലങ്കരിച്ച നിലയിൽ, മിന്നൽപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
താം പശ്യമാനോ വിജനേ സ രേമേ പരമദ്യുതിഃ। ക്ഷാമകണ്ഠശ്ച വിപ്രര്ഷിസ്തപോബലസമന്വിതഃ। താമാബഭാഷേകല്യാണീം സാ ചാസ്യ ന ശൃണോതി വൈ
ആ ശൂന്യപ്രദേശത്ത് അവളെ നോക്കി, ക്ഷീണമായ കഴുത്തുള്ള, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയുള്ള മഹാതപസ്വി അവളോട് സംസാരിച്ചു, പക്ഷേ സുകന്യ അതു കേൾക്കാതെ പോയി.
തതഃ സുകന്യാ വല്മീകേ ദൃഷ്ട്വാ ഭാര്ഗവചക്ഷുഷീ। കൌതൂഹലാത്കണ്ടകേന ബുദ്ധിമോഹബലാത്കൃതാ। കിംനു ഖല്വിദമിത്യുക്ത്വാ നിര്ബിഭേദാസ്യ ലോചനേ
അപ്പോൾ സുകന്യ വാൽമീകത്തിനകത്ത് ഭൃഗുവിന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടു, കൗതുകത്താൽ മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, 'ഇത് എന്താണ്?' എന്നു പറഞ്ഞു, ഒരു മുള്ളുകൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുളച്ചു.
അക്രുദ്ധ്യത്സ തഥാ വിദ്ധേ നേത്രേ പരമമന്യുമാന്। തതഃ ശര്യാതിസൈന്യസ്യ ശകൃന്മൂത്രേ സമാവൃണോത്
അങ്ങനെ കണ്ണുകൾ തുളച്ചിട്ടും ആ മഹർഷി കോപിക്കാതെ, ഉള്ളിൽ വലിയ ക്രോധം ഒളിപ്പിച്ച്, ശര്യാതിയുടെ സൈന്യത്തിന്റെ മൂത്രവും മലവും തടഞ്ഞു.
തതോ രുദ്ധേ ശകൃന്മൂത്രേ സൈന്യമാസീത്സുദുഃഖിതമ്। തഥാഗതമഭിപ്രേക്ഷ്യ പര്യപൃച്ഛത്സ പാര്ഥിവഃ
മലയും മൂത്രവും തടയപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് സൈന്യം അതിയായി വിഷമിച്ചു; ഈ അവസ്ഥ കണ്ട രാജാവ് കാരണമറിയാൻ ശ്രമിച്ചു.
തപോനിത്യസ്യ വൃദ്ധസ്യ രോഷണസ്യ വിശേഷതഃ। കേനാപകൃതമദ്യേഹ ഭാര്ഗവസ്യ മഹാത്മനഃ। ജ്ഞാതം വാ യദി വാഽജ്ഞാതം തദ്ദ്രുതം ബ്രൂത മാചിരമ്
എപ്പോഴും തപസ്സിൽ നില്ക്കുന്ന, പ്രത്യേകിച്ച് കോപമുള്ള ഭൃഗുവിന്റെ വംശജനായ മഹാത്മാവിനെ ആരെങ്കിലും അറിയാമോ അല്ലെങ്കിൽ അറിയാതെവേണമെങ്കിലും അപമാനിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഉടൻ പറയൂ, വൈകിക്കരുത്.
തമൂചുഃ സൈനികാഃ സര്വേ ന വിദ്മോഽപകൃതം വയമ്। സര്വോപായൈര്യഥാകാമം ഭവാംസ്തദധിഗച്ഛതു
എല്ലാ സൈനികരും പറഞ്ഞു: 'ആരാണെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വിധത്തിൽ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തുക.'
തതഃ സ പൃഥിവീപാലഃ സാമ്നാ ചോഗ്രേണ ച സ്വയമ്। പര്യപൃച്ഛത്സുഹൃദ്വര്ഗം പര്യജാനന്ന ചൈവ തേ
അതിനുശേഷം ഭൂമിയുടെ രക്ഷകൻ സ്വയം സുഹൃത്തുക്കളോട് സ്നേഹത്തോടും കടുത്തതോടും ചേർത്ത് ചോദിച്ചു, പക്ഷേ അവർക്കും കാരണമറിയാനായില്ല.
ആനാഹാര്തം തതോ ദൃഷ്ട്വാ തത്സൈന്യമനുഖാര്ദിതമ്। പിതരം ദുഃഖിതം ദൃഷ്ട്വാ സുകന്യേദമഥാബ്രവീത്
സൈന്യം ഭക്ഷണം കഴിക്കാനാവാതെ വേദനിച്ചു, അച്ഛൻ ദുഃഖിതനായി കാണുമ്പോൾ, സുകന്യ അപ്പോൾ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു.
മയാഽടന്ത്യേഹ വല്മീകേ ദൃഷ്ടം സത്വമഭിജ്വലത്। ഖദ്യോതവദഭിജ്ഞാതം തന്മയാ വിദ്ധമന്തികാത്
ഞാൻ ഇവിടെ വാൽമീകത്തിനു സമീപം അലഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു പ്രകാശമുള്ള ജീവിയെ ഞാൻ കണ്ടു. അതു ഒരു മിണ്ടിപ്പൂച്ച പോലെ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ഞാൻ അതിനെ അടുത്ത് നിന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, പിന്നെ അതിനെ തൊട്ടു.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു വല്മീകം ശര്യാതിസ്തൂര്ണമഭ്യയാത്। തത്രാപശയ്ത്തപോവൃദ്ധം ചന്ദ്രാദിത്യസമപ്രഭമ്
ഇത് കേട്ടശേഷം ശര്യാതി വാൽമീകത്തിനരികിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചെന്നു. അവിടെ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെയുള്ള പ്രകാശം ഉള്ള ഒരു തപസ്സുകാരനെ അവൻ കണ്ടു.
അയാചദഥ സൈന്യാര്ഥം പ്രാഞ്ജലിഃ പൃഥിവീപതിഃ। അജ്ഞാനാദ്ബാലയാ യത്തേ കൃതം തത്ക്ഷന്തുമര്ഹസി
അവിടെ രാജാവ് കൈകൂപ്പി, യുദ്ധത്തിന് സഹായം ചോദിച്ചു. 'എന്റെ മകൾ അജ്ഞാനത്താലും ബാലിശത്വത്താലുമാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തത്. ദയവായി അതു ക്ഷമിക്കണം' എന്ന് പറഞ്ഞു.
തതോഽബ്രവീന്മഹീപാലം ച്യവനോ ഭാര്ഗവസ്തദാ। അപമാനാദഹം വിദ്ധോ ഹ്യനയാ ദര്പപൂര്ണയാ
അപ്പോൾ ഭൃഗുവംശത്തിൽപ്പെട്ട ച്യവനൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ അഹങ്കാരമുള്ള പെൺകുട്ടി എന്നെ അപമാനിച്ചു.'
രൂപൌദാര്യസമായുക്താം ലോഭമോഹബലാത്കൃതാമ്। താമേവ പ്രതിഗൃഹ്യാഹം രാജന്ദുഹിതരം തവ। ക്ഷംസ്യാമീതി മഹീപാല സത്യമേതദ്ബ്രവീമി തേ
അവൾക്ക് സൗന്ദര്യവും ഉന്നതതയും ഉണ്ടെങ്കിലും, ലോഭത്താലും മായയാലും അങ്ങനെ ചെയ്തു. അതിനാൽ രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ മകളെ തന്നെ സ്വീകരിക്കും, അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഞാൻ അവളെ ക്ഷമിക്കും. ഇതാണ് ഞാൻ സത്യമായി പറയുന്നത്.
ഋഷേര്വചനമാജ്ഞായ ശര്യാതിരവിചാരയന്। ദദൌ ദുഹിതരം തസ്മൈ ച്യവനായ മഹാത്മനേ
മുനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ശര്യാതി ഒരു വിചാരവും കൂടാതെ തന്റെ മകളെ മഹാത്മാവായ ച്യവനന് നൽകി.
പ്രതിഗൃഹ്യ ച താം കന്യാം ഭഗവാന്പ്രസസാദ ഹ। പ്രാപ്തപ്രസാദൌ രാജാ വൈ സസൈന്യഃ പുരമാവ്രജത്
അവളെ സ്വീകരിച്ച ശേഷം, മഹാനായ ച്യവനൻ സന്തോഷിച്ചു. രാജാവും തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
സുകന്യാഽപി പതിം ലബ്ധ്വാ തപസ്വിനമനിന്ദിതാ। നിത്യം പര്യചരത്പ്രീത്യാ തപസാ നിയമേന ച
സുകന്യയും, കുറ്റമില്ലാത്തവളായി, തപസ്സുകാരനായ ഭർത്താവിനെ പ്രേമത്തോടും ഭക്തിയോടും തപസ്സും നിയന്ത്രണവും പാലിച്ച് എപ്പോഴും സേവിച്ചു.
അഗ്നീനാമതീഥീനാം ച ശുശ്രൂഷുനസൂയികാ। സമാരാധയത ക്ഷിപ്രം ച്യവനം സാ ശുഭാനനാ
അഗ്നികൾക്കും അതിഥികൾക്കും സേവനം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച, അസൂയയില്ലാത്ത, മനോഹരമുഖിയായ സുകന്യ ച്യവനനെ വേഗത്തിൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
കസ്യ ചിത്ത്വഥ കാലസ്യ ത്രിദശാവശ്വിനൌ നൃപ। കൃതാഭിഷേകാം വിവൃതാം സുകന്യാം താമപശ്യതാമ്
അവിടെ കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവേ, ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനരായ അശ്വിനീദേവന്മാർ ആലങ്കാരികയായും പ്രകാശമുള്ളവളായും സുകന്യയെ കണ്ടു.