ആഗമ്യ പിതരം ചോചുസ്തതഃ പ്രാഞ്ജലയോഽഗ്രതഃ
അവൻമാർ അച്ഛനോടു സമീപിച്ചു, കൈകൂപ്പി മുന്നിൽ നിന്നു സംസാരിച്ചു.
സസമുദ്രവനദ്വീപാ സനദീനദകന്ദരാ। സപര്വതവനോദ്ദേശാ നിഖിലേന മഹീ നൃപ
രാജാവേ, സമുദ്രങ്ങൾ, വനങ്ങൾ, ദ്വീപുകൾ, നദികൾ, കന്യോനുകൾ, പർവതങ്ങൾ, കാടുകൾ എന്നിവയൊക്കെ ഉൾപ്പെടെ ഭൂമി മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു.
അസ്മാഭിര്വിചിതാ രാജഞ്ശാസനാത്തവ പാര്ഥിവ। ന ചാശ്വമധിഗച്ഛാമോ നാശ്വഹര്താരമേവ ച
രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ കല്പനപ്രകാരം ഞങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും അന്വേഷിച്ചു; പക്ഷേ കുതിരയെയും അതു മോഷ്ടിച്ചവനെയും കണ്ടെത്താനായില്ല.
ശ്രുത്വാ തു വചനം തേഷാം സ രാജാ ക്രോധമൂര്ചിതഃ। ഉവാച വചനം സര്വാംസ്തദാ ദൈവവശാന്നൃപ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് കോപത്തിൽ ആവേശഭരിതനായി, വിധിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ, അവരോട് പറഞ്ഞു.
അനാഗമായ ഗച്ഛധ്വം ഭൂയോ മാര്ഗത വാജിനമ്। യാജ്ഞീയം തം വിനാഹ്യശ്വം നാഗന്തവ്യം ഹി പുത്രകാഃ
കുതിരയെ കണ്ടെത്താതെ തിരികെ വരരുത്; വീണ്ടും പോയി യാഗത്തിനുള്ള കുതിരയെ അന്വേഷിക്കൂ, എന്റെ മക്കളേ.
പ്രതിഗൃഹ്യ തു സംദേശം പിതുസ്തേ സഗരാത്മജാഃ। ഭൂയ ഏവ മഹീം കൃത്സ്നാം വിചേതുമുപചക്രമുഃ
അച്ഛന്റെ കല്പന സ്വീകരിച്ച ശേഷം, സഗരന്റെ പുത്രന്മാർ വീണ്ടും ഭൂമി മുഴുവൻ തിരയാൻ തുടങ്ങി.
അഥാപശ്യന്ത തേ വീരാഃ പൃഥിവീമവദാരിതാമ്। `സമുദ്രേ പൃഥിവീപാല പദം മാര്ഗം ച വാജിനഃ
അപ്പോൾ ആ വീരന്മാർ ഭൂമി പിളർന്നിരിക്കുന്നതും, സമുദ്രത്തിൽ കുതിരയുടെ പാതയും ചിഹ്നവും കണ്ടു.
സമാസാദ്യ ബിലം തച്ചാപ്യഖനന്സഗരാത്മജാഃ। കുദ്ദാലൈര്മുസലൈശ്ചൈവ സമുദ്രം യത്നമാസ്ഥിതാഃ
അവിടെ എത്തിയ സഗരന്റെ പുത്രന്മാർ ആ കുഴി കൂടി, കയ്യിൽ കുത്തിവാളുകളും ഉരുക്കുവടികളും ഉപയോഗിച്ച് സമുദ്രത്തിൽ അതിനെ കൂടുതൽ വെട്ടിത്തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
സ ഖന്യമാനഃ സഹിതൈഃ സാഗരൈര്വരുണാലയഃ। അഗച്ഛത്പരമാമാര്തിം ദീര്യമാണഃ സമന്തതഃ
വരുണന്റെ വാസസ്ഥലമായ സമുദ്രം സഹിതം ഖനനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അതു ചുറ്റും മുഴുവനും കീറിപ്പൊട്ടി അത്യന്തം വേദനയിലായി.
അസുരോരഗരക്ഷാംസി സത്വാനി വിവിധാനി ച। ആര്തനാദമകുര്വന്ത വധ്യമാനാനി സാഗരൈഃ
അസുരന്മാരും നാഗന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും മറ്റു പലവിധ ജീവികളും, സഗരന്റെ മക്കൾകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ, വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു.
ഛിന്നശീര്ഷാ വിദേഹാശ്ച ഭിന്നജാന്വസ്ഥിമസ്തകാഃ। പ്രാണിനഃ സമദൃശ്യന്ത ശതശോഥ സഹസ്രശഃ
തലയ്ക്കെട്ടുപോയവരും തലകെട്ടില്ലാത്ത ശരീരങ്ങളും, കൈകാലുകൾ, അസ്ഥികൾ, തലയൊക്കെയും തകർന്നുപോയ ജീവികൾ നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് കണ്ടു.
ഏവം ഹി ഖനതാം തേഷാം സമുദ്രം വരുണാലയമ്। വ്യതീതഃ സുമഹാന്കാലോ ന ചാശ്വഃ സമദൃശ്യത
അങ്ങനെ അവർ സമുദ്രം, അതായത് വരുണന്റെ വാസം, ഖനിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, വളരെ വലിയ സമയം കടന്നുപോയെങ്കിലും കുതിരയെ എവിടെയും കണ്ടില്ല.
തതഃ പൂര്വോത്തരേ ദേശേ സമുദ്രസ്യ മഹീപതേ। വിദാര്യ പാതാലമഥ സംക്രുദ്ധാഃ സഗരാത്മജാഃ
അപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, സമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കുകിഴക്കൻ ഭാഗത്ത്, സഗരന്റെ മക്കൾ കോപത്തോടെ പാതാളം കീറിത്തുറന്നു.
അപശ്യന്ത ഹയം യത്ര വിചരന്തം മഹീതലേ। കപിലം ച മഹാത്മാനം തേജോരാശിമനുത്തമമ്
അവിടെ അവർ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന കുതിരയും, മഹാത്മാവായ, അതുല്യമായ ജ്യോതി നിറഞ്ഞ കപിലനെയും കണ്ടു.
തേജസാ ദീപ്യമാനം തു ജ്വാലാഭിരിവ പാവകമ്। `ദൃഷ്ട്വാ ഹി വിസ്മിതാഃ സര്വേ ബഭൂവുഃ സഗരാത്മജാഃ
ജ്വാലകളോട് കൂടിയ അഗ്നിപോലെ പ്രകാശം പകർന്നു നിൽക്കുന്ന കപിലനെ കണ്ടപ്പോൾ, സഗരന്റെ മക്കൾ എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
*തേതം ദൃഷ്ട്വാ ഹയം രാജന്സംപ്രഹൃഷ്ടതനൂരുഹാഃ। അനാദൃത് മഹാത്മാനം കപിലം കാലചോദിതാഃ
കുതിരയെ കണ്ടപ്പോൾ, രാജാവേ, അവരുടെ ശരീരത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു; വിധിയുടെ പ്രേരണയാൽ, അവർ മഹാത്മാവായ കപിലനെ അവഗണിച്ചു.
സംഫുദ്ധാഃ സംപ്രധാവന്ത വാജിഗ്രഹണകാങ്ക്ഷിണഃ। തതഃ ക്രുദ്ധോ മഹാരാജ കപിലോ മുനിസത്തമഃ
ഉത്സാഹത്തോടെ അവർ കുതിര പിടിക്കാൻ ഓടിയെത്തി; അപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, മഹാനായ കപിലമുനി കോപിച്ചു.
വാസുദേവേതി യം പ്രാഹുഃ കപിലം മുനിപുങ്ഗവമ്। സ ചക്ഷുര്വികതം കൃത്വാ തേജസ്തേഷു സമുത്സൃജന്
വാസുദേവൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന കപിലമുനി, കനിഞ്ഞു നോക്കി, തന്റെ ജ്യോതി അവരിലേക്കു വിട്ടുവിട്ടു.
ദദാഹ സുമഹാതേജാ മന്ദബുദ്ധീന്സ സാഗരാന്। ഷഷ്ടിം രതാനി സഹസ്രാണി യുഗപന്മുനിസത്തമഃ
അവരുടെ ബുദ്ധി മന്ദമായതിനാൽ, അതിമഹത്തായ ജ്യോതിയുള്ള കപിലമുനി, സഗരന്റെ അറുപതിനായിരം മക്കളെയും ഒരേസമയം ദഹിപ്പിച്ചു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ ഭസ്മസാദ്ഭൂതാന്നാരദഃ സുമഹാതപാഃ। സഗരാന്തികമാഗത്യ തച്ച തസ്മൈ ന്യവേദയത്
അവരെ ചാരമായതായി കണ്ട നാരദൻ, മഹത്തായ തപസ്സുള്ളവൻ, സഗരന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു ഈ സംഭവങ്ങൾ അവനോട് അറിയിച്ചു.
സ തച്ഛ്രുത്വാ വചോ ഘോരം രാജാ മുനിമുഖോദ്ഗതമ്। മഹൂര്തം വിമനാ ഭൂത്വാ സ്ഥാണോര്വാക്യമചിന്തയത്
മുനിയുടെ വായിൽ നിന്നു കേട്ട ആ ഭയങ്കര വാർത്ത Raja അവിടെ ഒരു നിമിഷം വിഷാദത്തിൽ ആകി, ആ സ്ഥിരബുദ്ധിയുള്ളവന്റെ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ചു.
സ പുത്രനിധനോത്ഥേന ദുഃഖേന സമഭിപ്ലുതഃ। ആത്മാനമാത്മനാഽഽശ്വാസ്യ ഹയമേവാന്വചിന്തയത്
മക്കളുടെ മരണത്തിൽ നിന്നു വന്ന ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ രാജാവ്, മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, പിന്നെ കുതിരയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
അശുമന്തം സമാഹൂയ അസമഞ്ജസുതം തദാ। പൌത്രം ഭരതശാര്ദൂല ഇദം വചനമബ്രവീത്
അപ്പോൾ, അസമഞ്ജസിന്റെ മകനായ അംശുമന്തിനെ, തന്റെ മകനെ വിളിച്ചു, ഭാരതവംശത്തിലെ വീരനേ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഷഷ്ടിസ്താത സഹസ്രാണി പുത്രാണാമമിതൌജസാമ്। കാപിലം തേജ ആസാദ്യ മത്കൃതേനിധനം ഗതാഃ
അറുപതിനായിരം അതിവീര്യശാലികളായ എന്റെ മക്കൾ, കപിലന്റെ ജ്യോതിയിൽ, എന്റെ കാരണത്താൽ, മരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തവ ചാപി പിതാ താത പരിത്യക്തോ മയാഽനഘ। ധര്മം സംരക്ഷമാണേന പൌരാണാം ഹിതമിച്ഛതാ
കുഞ്ഞേ, നിന്റെ അച്ഛനെയും ഞാൻ, പാവം, ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു, പുരാതന ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനും ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി.
കിമര്ഥം രാജശാര്ദൂലഃ സഗരഃ പുത്രമാത്മജമ്। ത്യക്തവാന്ദുസ്ത്യജം വീരം തന്മേ ബ്രൂഹി തപോധന
രാജാക്കന്മാരിൽ സിംഹനായ സഗരൻ, തന്റെ സ്വന്തം മകനായ വീരനേ, എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചു? അതിന്റെ കാരണം നീ എനിക്ക് പറയണം, മഹത്തായ തപസ്സുള്ളവനേ.
അസമഞ്ജ ഇതി ഖ്യാതഃ സഗരസ്യ സുതോ ഹ്യഭൂത്। യം ശൈവ്യാ ജനയാമാസ പൌരാണാം സ ഹി ദാരകാന്
അസമഞ്ജൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായവൻ സഗരന്റെ മകനായിരുന്നു. ശൈവ്യ എന്ന ഭാര്യയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച അവൻ, നഗരവാസികൾക്കിടയിൽ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾകൊണ്ട് കുപ്രസിദ്ധനായി.
ക്രീഡതഃ സഹസാഽഽസാദ്യ തത്രതത്ര മഹീപതേ'। ചൂഡാസു ക്രോശതോ ഗൃഹ്യനദ്യാം ചിക്ഷേപ ദുര്ബലാന്
രാജാവേ, കളിക്കുമ്പോൾ അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇവിടെഅവിടെ കുട്ടികളെ പിടിച്ചെടുത്തു, അവർ കരയുമ്പോൾ അവരുടെ തലമുടി പിടിച്ച് ദുർബലരായവരെ നദിയിലേക്കു എറിഞ്ഞു.
തതഃ പൌരാഃ സമാജഗ്മുര്ഭയശോകപരിപ്ലുതാഃ। സഗരം ചാഭ്യഭാഷന്ത സര്വേ പ്രാഞ്ജലയഃ സ്ഥിതാഃ
അതിനുശേഷം, ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും മുങ്ങിയ നഗരവാസികൾ ഒത്തുചേർന്നു, എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി സഗരനെ സമീപിച്ചു.
ത്വം നസ്ത്രാതാ മഹാരാജ പരചക്രാദിഭിര്ഭയാത്। അസമഞ്ജഭയാദ്ധോരാത്തതോ നസ്ത്രാതുനര്ഹസി
മഹാരാജാവേ, ശത്രുസൈന്യങ്ങളുടെ ഭീഷണിയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നവനാണ് നിങ്ങൾ. എന്നാൽ അസമഞ്ജന്റെ ഭയാനകമായ ഉപദ്രവത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല.