ജ്ഞാത്വാ ബലസ്ഥം ത്രിദശാധിപം തു നനാദ വൃത്രോ മഹതോ നിനാദാന്। തസ് പ്രണാദേന ധരാ ദിശശ്ച ഖം ദ്യൌര്നഗാശ്ചാപി ചചാല സര്വമ്
ദേവരാജാവിന് വീണ്ടും ശക്തി വന്നതറിഞ്ഞ്, വൃത്രൻ മഹാശബ്ദത്തോടെ കുരഞ്ഞു; ആ കുരലിൽ ഭൂമി, ദിശകൾ, ആകാശം, സ്വർഗം, പർവതങ്ങൾ എല്ലാം വിറച്ചു.
തതോ മഹേന്ദ്രഃ പരമാഭിതപ്തഃ ശ്രുത്വാ രവം ഘോരരൂപം മഹാന്തമ്। ഭയേ നിമഗ്നസ്ത്വരിതോ മുമോച വജ്രം മഹത്തസ്യ വധായ രാജന്
അപ്പോൾ മഹേന്ദ്രൻ അതിവേദനയോടെ ആ ഭയങ്കരമായ വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു, ഭയത്തിൽ മുങ്ങി, രാജാവേ, വൃത്രനെ കൊല്ലാൻ വജ്രം അതിവേഗം എറിഞ്ഞു.
സ ചക്രവജ്രാഭിഹതഃ പപാത മഹാസുരഃ കാഞ്ചനമാല്യധാരീ। യഥാ മഹാശൈലവരഃ പുരസ്താ- ത്സ മന്ദരോ വിഷ്ണുകരാദ്വിമുക്തഃ
ചക്രവും വജ്രവും കൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട മഹാസുരൻ, പൊന്നാലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ചവൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വിട്ടുവീണ മന്ദരപർവതംപോലെ നിലത്ത് വീണു.
തസ്മിന്ഹതേ ദൈത്യവരേ ഭയാര്തഃ ശക്രഃ പ്രദുദ്രാവ സരഃ പ്രവേഷ്ടുമ്। വജ്രം ന മേനേ സ്വകരാദ്വിമുക്തം വൃത്രം ഭയാച്ചാപി ഹതം ന മേനേ
ആ ദൈത്യശ്രേഷ്ഠൻ വീണപ്പോൾ, ഭയത്താൽ ശക്രൻ ഒരു തടാകത്തിൽ കടക്കാൻ ഓടി; വജ്രം കൈവിട്ടെന്നതും, വൃത്രൻ മരിച്ചെന്നതും അവൻ വിശ്വസിച്ചില്ല.
സര്വേ ച ദേവാ മുദിതാഃ പ്രഹൃഷ്ടാ മഹര്ഷയശ്ചന്ദ്രമഭിഷ്ടുവന്തഃ। `വൃത്രം ഹതം സംദദൃശുഃ പൃഥിവ്യാം വജ്രാഹതം ശൈലമിവാവദീര്ണമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ഉല്ലാസിച്ചു, മഹർഷിമാർ ചന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചു; അവർ ഭൂമിയിൽ വജ്രംകൊണ്ട് തകർന്ന പർവതംപോലെ വീണ വൃത്രനെ കണ്ടു.
സര്വാംശ്ച ദൈത്യാംസ്ത്വരിതാഃ സമേത്യ ജഘ്നുഃ സുരാ വൃത്രവധാഭിതപ്താന്। തേ വധ്യമാനാസ്ത്രിദശൈഃ സമേതൈഃ സമുദ്രമേവാവിവിശുര്ഭയാര്താഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ഒത്തുചേർന്ന് വൃത്രന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖത്തോടെ ദൈത്യന്മാരെ സംഹരിച്ചു; കൊല്ലപ്പെടുന്ന ദൈത്യന്മാർ ഭയത്താൽ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഓടി.
പ്രവിശ്യ ചൈവോദധിമപ്രമേയം ഝഷാകുലം നക്രസമാകുലം ച। തദാ സ്മ മന്ത്രം സഹിതാഃ പ്രചക്രു- സ്ത്രൈലോക്യനാശാര്ഥമഭിപ്രയത്നാത്
അവരവൻ അളവറ്റ മത്സ്യങ്ങളും മുതലകളും നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ കടന്നു, അവിടെ ഒത്തുചേർന്ന് ലോകത്രയത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ യാഗം നടത്തി.
തത്രസ്മ കേചിന്മതിനിശ്ചയജ്ഞാ- സ്താംസ്താനുപയാനുപവര്ണയന്തി। തേഷാം തു തത്രക്രമകാലയോഗാ- ദ്ധോരാ മതിശ്ചിന്തയതാം ബഭൂവ
അവിടെ ചിലർ ഉറച്ച മനസ്സോടെ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചു; സമയവും സാഹചര്യവും കൊണ്ടു അവരിൽ ചിലരിൽ ഭയങ്കരമായൊരു ചിന്ത ഉദിച്ചു.
യേ സന്തി വിദ്യാതപസോപപന്നാ- സ്തേഷാം വിനാശഃ പ്രഥമം തു കാര്യഃ। ലോകാ ഹി സര്വേ തപസാ ധ്രിയന്തേ തസ്മാത്ത്വരധ്വം തപസഃ ക്ഷയായ
വിദ്യയും തപസ്സും ഉള്ളവർ ആദ്യം നശിപ്പിക്കപ്പെടണം; കാരണം ലോകങ്ങൾ എല്ലാം തപസ്സുകൊണ്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തപസ്സിന്റെ ക്ഷയം വരുത്താൻ വേഗം പ്രവർത്തിക്കണം.
യേസന്തി കേചിച്ച വസുംധരായാം തപസ്വിനോ ധര്മവിദശ് തജ്ജ്ഞാഃ। തേഷാം വധഃ ക്രിയതാം ക്ഷിപ്രമേവ തേഷു പ്രനഷ്ടേഷു ജഗത്പ്രനഷ്ടമ്
ഭൂമിയിൽ താമസിക്കുന്ന, ധർമ്മം അറിയുന്ന, തപസ്സിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള സന്യാസിമാരെ ഉടൻ സംഹരിക്കണം; അവർ ഇല്ലാതായാൽ ലോകവും നശിക്കും.
ഏവം ഹി സര്വേ ഗതബുദ്ധിഭാവാ ജഗദ്വിനാശേ പരമപ്രഹൃഷ്ടാഃ। ദുര്ഗം സമാശ്രിത്യ മഹോര്മിമന്തം രത്നാകരം വരുണസ്യാലയം സ്മ
ഇങ്ങനെ, ലോകവിറുത്തിക്ക് മനസ്സുറപ്പിച്ച അവർ എല്ലാവരും അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ വലിയ തിരകളും അഗാധതയും ഉള്ള, വരുണന്റെ ആലയമായ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി.
സമുദ്രം തേ സമാശ്രിത്യ വരുണം നിധമമ്ഭസഃ। കാലേയാഃ സംപ്രവര്തന്ത ത്രൈലോക്യസ്യ വിനാശനേ
അവർ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി, വരുണന്റെ ജലത്തിൽ മറഞ്ഞ്, കാലേയന്മാർ ലോകത്രയത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തേ രാത്രൌ സമഭിക്രുദ്ധാ ഭക്ഷയന്തി സദാ മുനീന്। ആശ്രമേഷു ച യേ സന്തി പുണ്യേഷ്വായതനേഷു ച
അവർ രാത്രിയിൽ കോപത്തോടെ സദാ മുനിമാരെ, ആശ്രമങ്ങളിലും തിരുവിടങ്ങളിലും കഴിയുന്നവരെയും, തിന്നുകയായിരുന്നു.
വസിഷ്ഠസ്യാശ്രമേ വിപ്രാ ഭക്ഷിതാസ്തൈര്ദുരാത്മഭിഃ। അശീതിഃ ശതമഷ്ടൌ ച നവ ചാന്യേ തപസ്വിനഃ
വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ ദുഷ്ടന്മാർ എൺപത്തിയെട്ടും ഒൻപതും തപസ്സുകാരെയും തിന്നുകളഞ്ഞു.
ച്യവനസ്യാശ്രമം ഗത്വാ പുണ്യം ദ്വിജനിഷേവിതമ്। ഫലമൂലാശനാനാം ഹി മുനീനാം ഭക്ഷിതം ശതമ്
ച്യവനന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയ ശേഷം, പുണ്യമായും ദ്വിജന്മാർ സേവിച്ചിരുന്നതുമായ ആ സ്ഥലത്ത്, പഴവും കിഴങ്ങും മാത്രം ഭക്ഷിച്ചിരുന്ന നൂറ് മുനികൾ ആ ദാനവന്മാർ തിന്നുകളഞ്ഞു.
ഏവം രാത്രൌ സ്മ കുര്വന്തി വിവിശുശ്ചാര്ണവം ദിവാ। `കാലേയാസ്തേ ദുരാത്മാനോ ഭക്ഷയന്തസ്തപോധനാന്
അങ്ങനെ, രാത്രിയിൽ അവർ ഈ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു, പകൽ അവർ സമുദ്രത്തിൽ ഒളിച്ചു; ആ ദുഷ്ടനായ കാലേയന്മാർ തപസ്സിൽ മുന്നേറിയ മുനികളെ തിന്നു.
ഭരദ്വാജാശ്രമേ ചൈവ നിയതാ ബ്ര്ഹമചാരിണഃ। വായ്വാഹാരാമ്ബുഭക്ഷാശ്ച വിംശതിഃ സംനിഷൂദിതാഃ
ഭരദ്വാജന്റെ ആശ്രമത്തിലും, വാതുവും വെള്ളവും മാത്രം ഭക്ഷണമായിരുന്ന ഇരുപത് ബ്രഹ്മചാരികൾ അവിടെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഏവം ക്രമേണ സര്വാംസ്താനാശ്രമാന്ദാനവാസ്തദാ। നിശായാം പരിബാധന്തേ സമുദ്രാമ്ബുബലാശ്രയാത്। കാലോപസൃഷ്ടാഃ കാലേയാ ഘ്നന്തോ ദ്വിജഗണാന്ബഹൂന്
അങ്ങനെ, ഒരു ശേഷം മറ്റൊരാശ്രമം എന്നിങ്ങനെ, ആ ദാനവന്മാർ രാത്രിയിൽ സമുദ്രജലത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളെയും ആക്രമിച്ചു; കാലം അയച്ച കാലേയന്മാർ അനേകം ദ്വിജന്മാരെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
ന ചൈനാനന്വബുധ്യന്ത മനുജാ മനുജോത്തമ। ഏവം പ്രവൃത്താന്ദൈത്യാംസ്താംസ്താപസേഷു തപസ്വിഷു
മനുഷ്യരെ, മഹാരാജാവേ, അങ്ങനെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന മുനികളെ ആക്രമിച്ചിരുന്ന ആ ദൈത്യന്മാരെ ആരും തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
ക്ഷയായ ജഗതഃ ക്രൂരാഃ പര്യടന്തി സ്മ മേദിനീമ്
ക്രൂരന്മാരായ അവർ ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടന്നു.
പ്രഭാതേ സമദൃശ്യന്ത നിയതാഹാരകര്ശിതാഃ। മഹീതലസ്ഥാ മുനയഃ ശരീരൈര്ഗതജീവിതൈഃ
രാവിലെ, നിയന്ത്രിതഭക്ഷണത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച മുനികൾ ജീവൻ വിട്ട് നിലത്തു വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
ക്ഷീണമാംസൈര്വിരുധിരൈര്വിമജ്ജാന്ത്രൈര്വിസന്ധിഭിഃ। ആകീര്ണൈരാചിതാ ഭൂമിഃ ശങ്ഖാനാമിവ രാശിഭിഃ
മാംസം ക്ഷയിച്ചും രക്തം ഒഴിഞ്ഞും അന്ത്യങ്ങൾ പുറത്തുവന്നും അസ്ഥികൾ വേർപെട്ടും കിടക്കുന്ന മൃതദേഹങ്ങൾ ശംഖുകൂട്ടങ്ങൾ പോലെ ഭൂമിയിൽ നിറഞ്ഞു.
ലശൈര്വിപ്രവിദ്ധൈശ്ച സ്രുവൈര്ഭഗ്നൈസ്തഥൈവ ച। വികീര്ണൈരഗ്നിഹോത്രൈശ്ച ഭൂര്ബഭൂവ സമാവൃതാ
വേർപെട്ട അവയവങ്ങൾ, എറിയപ്പെട്ട പാത്രങ്ങൾ, തകർന്ന ഹോമപാത്രങ്ങൾ, ചിതറിച്ച യാഗോപകരണങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ട് ഭൂമി നിറഞ്ഞു.
നിഃസ്വാധ്യായവപട്കാരം നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയമ്। ജഗദാസീന്നിരുത്സാഹം കാലേയഭയപീഡിതമ്
സ്വാധ്യായവും വേദപാരായണവും യാഗോത്സവങ്ങളും ഇല്ലാതായി, കാലേയന്മാരുടെ ഭയത്തിൽ ലോകം ഉത്സാഹം നഷ്ടപ്പെട്ട് വിഷാദത്തിലായി.
ഏവം സംക്ഷീയമാണാശ്ച മാനവാ മനുജേശ്വര। ആത്മത്രാണപപാ ഭീതാഃ പ്രാദ്രവന്ത ദിശോ ഭയാത്
ഇങ്ങനെ, മനുഷ്യർ കുറയുമ്പോൾ, ഭയത്താൽ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ എല്ലാവരും വിവിധ ദിശകളിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
കേചിദ്ഗുഹാഃ പ്രവിവിശുര്നിര്ഭരാംശ്ചാപരേ ശ്രിതാഃ। അപരേ മരണോദ്വിഗ്നാ ഭയാത്പ്രാണാന്സമുത്സൃജന്
ചിലർ ഗുഹകളിൽ ഒളിച്ചു, ചിലർ കാട്ടിൽ അഭയം തേടി; മറ്റുചിലർ മരണഭയത്തിൽ വിഷമിച്ച് ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.
കേചിദത്രമഹേഷ്വാസാഃ ശൂരാഃ പരമഹര്ഷിതാഃ। മാര്ഗമാണആഃ പരം യത്നം ദാനവാനാം പ്രചക്രിരേ
പക്ഷേ, ചില മഹാബാണധാരികളും വീരരുമ് അത്യന്തം ഉല്ലാസത്തോടെ ആ ദാനവന്മാരെ പിന്തുടരാൻ മുഴുവൻ ശ്രമവും നടത്തി.
ന ചൈതാനധിജഗ്മുസ്തേ സമുദ്രം സമുപാശ്രിതാന്। ശ്രമം ജഗ്മുശ്ച പരമമാജഗ്മുഃ ക്ഷയമേവ ച
എന്നാൽ, സമുദ്രത്തിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന അവരെ അവർ പിടികൂടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവർ അതിയായി ക്ഷീണിച്ചു, അവസാനം മരണത്തെത്തിച്ചു.
ജഗത്യുപശമം യാതേ നഷ്ടയജ്ഞോത്സവക്രിയേ। ആജഗ്മുഃ പരമാമാര്തിം ത്രിദശാ മനുജേശ്വര
ലോകം ശാന്തമായപ്പോൾ, യാഗോത്സവങ്ങൾ എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ, മഹാരാജാവേ, വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്നു.
സമേത്യ സമഹേന്ദ്രാശ്ച ഭയാന്മന്ത്രം പ്രചക്രിരേ
ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ഭയത്താൽ ദേവന്മാർ കൂടിയാലോചന നടത്തി.