തതോ യുദ്ധം സമഭവദ്ദേവാനാം ദാനവൈഃ സഹ। മുഹൂര്തം ഭരതശ്രേഷ്ഠ ലോകത്രാസകരം മഹത്
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ മഹത്തായ ഒരു യുദ്ധം നടന്നു, ഭാരതകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ആ യുദ്ധം ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ ലോകത്തെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.
ഉദ്യതപ്രതിവിദ്ധാനാം സ്വങ്ഗാനാം വീരബാഹുഭിഃ। ആസീത്സുതുമുഃ ശബ്ദഃ ശരീരേഷ്വഭിപാത്യതാമ്
വീരന്മാർ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി, അവരുടെ അവയവങ്ങൾ ഉയർത്തിയും പരിക്കേറ്റും വീഴുമ്പോൾ, അതികഠിനമായ ഒരു ശബ്ദം അങ്ങ് മുഴുവൻ പടർന്നുപോയി.
ശിരോഭിഃ പ്രപതദ്ഭിശ്ചാപ്യന്തരിക്ഷാന്മഹീതലമ്। താലൈരിവ മഹാരാജ വൃന്താദ്ഭ്രഷ്ടൈരദൃശ്യത
മഹാരാജാവേ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് തലകൾ ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് വീണപ്പോൾ, അത് തണ്ടിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന താളപ്പഴംപോലെയായിരുന്നു.
തേ ഹേമകവചാ ഭൂത്വാ കാലേയാഃ പരിഘായുധാഃ। ത്രിദശാനഭ്യവര്തന്ത ദാവദഗ്ധാ ഇവാദ്രയഃ
കാലകേയന്മാർ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കവചം ധരിച്ച് ഇരുമ്പ് വടികൾ കൈവശം വച്ച്, ദേവന്മാരുടെ നേരെ കാട്ടുതീയിൽ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പർവതങ്ങൾപോലെ മുന്നേറി.
തേഷാം വേഗവതാം വേഗം സഹിതാനാം പ്രധാവതാമ്। ന ശേകുസ്ത്രിദശാഃ സോഢും തേ ഭഗ്നാഃ പ്രാദ്രവന്ഭയാത്
അങ്ങനെയുള്ള ശക്തരായ, ഒന്നിച്ചു ഓടിയെത്തുന്നവരുടെ ശക്തി ദേവന്മാർക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവർ ഭയത്താൽ തകർന്നു ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ ദ്രവതോ ഭീതാന്സഹസ്രാക്ഷഃ പുരംദരഃ। വൃത്രേ വിവര്ധമാനേ ച കശ്മലം മഹദാവിശത്
സഹപ്രവർത്തകർ ഭയപ്പെട്ടു ഓടുന്നതും വൃത്രൻ ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ വലിയ വിഷാദത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.
തം ശക്തം കശ്മലാവിഷ്ടം ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ। ജഗാമ ശരണം ശീഘ്രം തം തു നാരായണം പ്രഭുമ്
ശക്രൻ വിഷാദത്തിൽ ആകുലനായിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, ശാശ്വതനായ വിഷ്ണു അതിവേഗത്തിൽ നാരായണപ്രഭുവിന്റെ ശരണം തേടി.
തം ശക്രം കശ്മലാവിഷ്ടം ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ। സ്വതേജോ വ്യദധച്ഛക്രേ ബലമസ്യ വിവര്ധയന്
ശക്രൻ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, ശാശ്വതനായ വിഷ്ണു തന്റെ ശക്തി അവനിൽ നിറച്ചു, അതിലൂടെ അവന്റെ ബലം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
വിഷ്ണുനാ ഗോപിതം ശക്രം ദൃഷ്ട്വാദേവഗണാസ്തതഃ। സ്വം സ്വംതേജഃ സമാദധ്യുസ്തഥാ ബ്രഹ്മര്ഷയോഽമലാഃ
വിഷ്ണു ശക്രനെ രക്ഷിക്കുന്നതും കണ്ടു, ദേവതകളും വിശുദ്ധ ബ്രഹ്മർഷിമാരും ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തി അവനിൽ ചേർത്തു.
സ സമാപ്യായിതഃ ശക്രോ വിഷ്ണുനാ ദൈവതൈഃ സഹ। ഋഷിഭിശ്ച മഹാഭാഗൈര്ബലവാന്സമപദ്യത
അങ്ങനെ, ദേവന്മാരുടെയും മഹർഷിമാരുടെയും കൂടെ വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശക്രൻ ശക്തനായി.
ജ്ഞാത്വാ ബലസ്ഥം ത്രിദശാധിപം തു നനാദ വൃത്രോ മഹതോ നിനാദാന്। തസ് പ്രണാദേന ധരാ ദിശശ്ച ഖം ദ്യൌര്നഗാശ്ചാപി ചചാല സര്വമ്
ദേവരാജാവിന് വീണ്ടും ശക്തി വന്നതറിഞ്ഞ്, വൃത്രൻ മഹാശബ്ദത്തോടെ കുരഞ്ഞു; ആ കുരലിൽ ഭൂമി, ദിശകൾ, ആകാശം, സ്വർഗം, പർവതങ്ങൾ എല്ലാം വിറച്ചു.
തതോ മഹേന്ദ്രഃ പരമാഭിതപ്തഃ ശ്രുത്വാ രവം ഘോരരൂപം മഹാന്തമ്। ഭയേ നിമഗ്നസ്ത്വരിതോ മുമോച വജ്രം മഹത്തസ്യ വധായ രാജന്
അപ്പോൾ മഹേന്ദ്രൻ അതിവേദനയോടെ ആ ഭയങ്കരമായ വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു, ഭയത്തിൽ മുങ്ങി, രാജാവേ, വൃത്രനെ കൊല്ലാൻ വജ്രം അതിവേഗം എറിഞ്ഞു.
സ ചക്രവജ്രാഭിഹതഃ പപാത മഹാസുരഃ കാഞ്ചനമാല്യധാരീ। യഥാ മഹാശൈലവരഃ പുരസ്താ- ത്സ മന്ദരോ വിഷ്ണുകരാദ്വിമുക്തഃ
ചക്രവും വജ്രവും കൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട മഹാസുരൻ, പൊന്നാലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ചവൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വിട്ടുവീണ മന്ദരപർവതംപോലെ നിലത്ത് വീണു.
തസ്മിന്ഹതേ ദൈത്യവരേ ഭയാര്തഃ ശക്രഃ പ്രദുദ്രാവ സരഃ പ്രവേഷ്ടുമ്। വജ്രം ന മേനേ സ്വകരാദ്വിമുക്തം വൃത്രം ഭയാച്ചാപി ഹതം ന മേനേ
ആ ദൈത്യശ്രേഷ്ഠൻ വീണപ്പോൾ, ഭയത്താൽ ശക്രൻ ഒരു തടാകത്തിൽ കടക്കാൻ ഓടി; വജ്രം കൈവിട്ടെന്നതും, വൃത്രൻ മരിച്ചെന്നതും അവൻ വിശ്വസിച്ചില്ല.
സര്വേ ച ദേവാ മുദിതാഃ പ്രഹൃഷ്ടാ മഹര്ഷയശ്ചന്ദ്രമഭിഷ്ടുവന്തഃ। `വൃത്രം ഹതം സംദദൃശുഃ പൃഥിവ്യാം വജ്രാഹതം ശൈലമിവാവദീര്ണമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ഉല്ലാസിച്ചു, മഹർഷിമാർ ചന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചു; അവർ ഭൂമിയിൽ വജ്രംകൊണ്ട് തകർന്ന പർവതംപോലെ വീണ വൃത്രനെ കണ്ടു.
സര്വാംശ്ച ദൈത്യാംസ്ത്വരിതാഃ സമേത്യ ജഘ്നുഃ സുരാ വൃത്രവധാഭിതപ്താന്। തേ വധ്യമാനാസ്ത്രിദശൈഃ സമേതൈഃ സമുദ്രമേവാവിവിശുര്ഭയാര്താഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ഒത്തുചേർന്ന് വൃത്രന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖത്തോടെ ദൈത്യന്മാരെ സംഹരിച്ചു; കൊല്ലപ്പെടുന്ന ദൈത്യന്മാർ ഭയത്താൽ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഓടി.
പ്രവിശ്യ ചൈവോദധിമപ്രമേയം ഝഷാകുലം നക്രസമാകുലം ച। തദാ സ്മ മന്ത്രം സഹിതാഃ പ്രചക്രു- സ്ത്രൈലോക്യനാശാര്ഥമഭിപ്രയത്നാത്
അവരവൻ അളവറ്റ മത്സ്യങ്ങളും മുതലകളും നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ കടന്നു, അവിടെ ഒത്തുചേർന്ന് ലോകത്രയത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ യാഗം നടത്തി.
തത്രസ്മ കേചിന്മതിനിശ്ചയജ്ഞാ- സ്താംസ്താനുപയാനുപവര്ണയന്തി। തേഷാം തു തത്രക്രമകാലയോഗാ- ദ്ധോരാ മതിശ്ചിന്തയതാം ബഭൂവ
അവിടെ ചിലർ ഉറച്ച മനസ്സോടെ വിവിധ മാർഗങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചു; സമയവും സാഹചര്യവും കൊണ്ടു അവരിൽ ചിലരിൽ ഭയങ്കരമായൊരു ചിന്ത ഉദിച്ചു.
യേ സന്തി വിദ്യാതപസോപപന്നാ- സ്തേഷാം വിനാശഃ പ്രഥമം തു കാര്യഃ। ലോകാ ഹി സര്വേ തപസാ ധ്രിയന്തേ തസ്മാത്ത്വരധ്വം തപസഃ ക്ഷയായ
വിദ്യയും തപസ്സും ഉള്ളവർ ആദ്യം നശിപ്പിക്കപ്പെടണം; കാരണം ലോകങ്ങൾ എല്ലാം തപസ്സുകൊണ്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തപസ്സിന്റെ ക്ഷയം വരുത്താൻ വേഗം പ്രവർത്തിക്കണം.
യേസന്തി കേചിച്ച വസുംധരായാം തപസ്വിനോ ധര്മവിദശ് തജ്ജ്ഞാഃ। തേഷാം വധഃ ക്രിയതാം ക്ഷിപ്രമേവ തേഷു പ്രനഷ്ടേഷു ജഗത്പ്രനഷ്ടമ്
ഭൂമിയിൽ താമസിക്കുന്ന, ധർമ്മം അറിയുന്ന, തപസ്സിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള സന്യാസിമാരെ ഉടൻ സംഹരിക്കണം; അവർ ഇല്ലാതായാൽ ലോകവും നശിക്കും.
ഏവം ഹി സര്വേ ഗതബുദ്ധിഭാവാ ജഗദ്വിനാശേ പരമപ്രഹൃഷ്ടാഃ। ദുര്ഗം സമാശ്രിത്യ മഹോര്മിമന്തം രത്നാകരം വരുണസ്യാലയം സ്മ
ഇങ്ങനെ, ലോകവിറുത്തിക്ക് മനസ്സുറപ്പിച്ച അവർ എല്ലാവരും അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ വലിയ തിരകളും അഗാധതയും ഉള്ള, വരുണന്റെ ആലയമായ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി.
സമുദ്രം തേ സമാശ്രിത്യ വരുണം നിധമമ്ഭസഃ। കാലേയാഃ സംപ്രവര്തന്ത ത്രൈലോക്യസ്യ വിനാശനേ
അവർ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി, വരുണന്റെ ജലത്തിൽ മറഞ്ഞ്, കാലേയന്മാർ ലോകത്രയത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തേ രാത്രൌ സമഭിക്രുദ്ധാ ഭക്ഷയന്തി സദാ മുനീന്। ആശ്രമേഷു ച യേ സന്തി പുണ്യേഷ്വായതനേഷു ച
അവർ രാത്രിയിൽ കോപത്തോടെ സദാ മുനിമാരെ, ആശ്രമങ്ങളിലും തിരുവിടങ്ങളിലും കഴിയുന്നവരെയും, തിന്നുകയായിരുന്നു.
വസിഷ്ഠസ്യാശ്രമേ വിപ്രാ ഭക്ഷിതാസ്തൈര്ദുരാത്മഭിഃ। അശീതിഃ ശതമഷ്ടൌ ച നവ ചാന്യേ തപസ്വിനഃ
വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ ദുഷ്ടന്മാർ എൺപത്തിയെട്ടും ഒൻപതും തപസ്സുകാരെയും തിന്നുകളഞ്ഞു.
ച്യവനസ്യാശ്രമം ഗത്വാ പുണ്യം ദ്വിജനിഷേവിതമ്। ഫലമൂലാശനാനാം ഹി മുനീനാം ഭക്ഷിതം ശതമ്
ച്യവനന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയ ശേഷം, പുണ്യമായും ദ്വിജന്മാർ സേവിച്ചിരുന്നതുമായ ആ സ്ഥലത്ത്, പഴവും കിഴങ്ങും മാത്രം ഭക്ഷിച്ചിരുന്ന നൂറ് മുനികൾ ആ ദാനവന്മാർ തിന്നുകളഞ്ഞു.
ഏവം രാത്രൌ സ്മ കുര്വന്തി വിവിശുശ്ചാര്ണവം ദിവാ। `കാലേയാസ്തേ ദുരാത്മാനോ ഭക്ഷയന്തസ്തപോധനാന്
അങ്ങനെ, രാത്രിയിൽ അവർ ഈ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു, പകൽ അവർ സമുദ്രത്തിൽ ഒളിച്ചു; ആ ദുഷ്ടനായ കാലേയന്മാർ തപസ്സിൽ മുന്നേറിയ മുനികളെ തിന്നു.
ഭരദ്വാജാശ്രമേ ചൈവ നിയതാ ബ്ര്ഹമചാരിണഃ। വായ്വാഹാരാമ്ബുഭക്ഷാശ്ച വിംശതിഃ സംനിഷൂദിതാഃ
ഭരദ്വാജന്റെ ആശ്രമത്തിലും, വാതുവും വെള്ളവും മാത്രം ഭക്ഷണമായിരുന്ന ഇരുപത് ബ്രഹ്മചാരികൾ അവിടെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഏവം ക്രമേണ സര്വാംസ്താനാശ്രമാന്ദാനവാസ്തദാ। നിശായാം പരിബാധന്തേ സമുദ്രാമ്ബുബലാശ്രയാത്। കാലോപസൃഷ്ടാഃ കാലേയാ ഘ്നന്തോ ദ്വിജഗണാന്ബഹൂന്
അങ്ങനെ, ഒരു ശേഷം മറ്റൊരാശ്രമം എന്നിങ്ങനെ, ആ ദാനവന്മാർ രാത്രിയിൽ സമുദ്രജലത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളെയും ആക്രമിച്ചു; കാലം അയച്ച കാലേയന്മാർ അനേകം ദ്വിജന്മാരെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
ന ചൈനാനന്വബുധ്യന്ത മനുജാ മനുജോത്തമ। ഏവം പ്രവൃത്താന്ദൈത്യാംസ്താംസ്താപസേഷു തപസ്വിഷു
മനുഷ്യരെ, മഹാരാജാവേ, അങ്ങനെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന മുനികളെ ആക്രമിച്ചിരുന്ന ആ ദൈത്യന്മാരെ ആരും തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
ക്ഷയായ ജഗതഃ ക്രൂരാഃ പര്യടന്തി സ്മ മേദിനീമ്
ക്രൂരന്മാരായ അവർ ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടന്നു.