ത്രസദസ്യുസ്തു താന്ദൃഷ്ട്വാ പ്രത്യഗൃഹ്ണാദ്യഥാവിധി। അഭിഗമ്യ മഹാരാജ വിഷയാന്തേ മഹാമനാഃ
ത്രസദസ്യു അവരെ കണ്ടു പതിവുപോലെ സ്വീകരിച്ചു; മഹാരാജാവേ, അവർ രാജ്യത്തിന്റെ അതിരിൽ എത്തിയപ്പോൾ വലിയ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു.
അര്ചയിത്വാ യഥാന്യായമൈക്ഷ്വാകോ രാജസത്തമഃ। സമസ്താംശ്ച തതോഽപച്ഛത്പ്രയോജനമുപക്രമേ
ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ വംശജനായ മഹാരാജാവ് അവരെ യഥാവിധി ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു, പിന്നെ എല്ലാവരോടും സന്ദർശനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം ആദ്യം തന്നെ ചോദിച്ചു.
വിത്തകാമാനിഹ പ്രാപ്താന്വിദ്ധി നഃ പൃഥിവീപതേ। യഥാശക്ത്യവീഹിംസ്യാന്യാന്സംവിഭാഗം പ്രയച്ഛ നഃ
ഭൂമിയുടെ രാജാവേ, ഞങ്ങൾ ധനം ആഗ്രഹിച്ച് ഇവിടെ വന്നവരാണെന്ന് അറിയണം. നിങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് മറ്റൊരാളെയും ദു:ഖിപ്പിക്കാതെ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പങ്ക് തരിക.
തത ആയവ്യയൌ പൂര്ണൌ തേഷാം രാജാ ന്യവേദയത്। ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ ഹ്യുപാദദ്ധ്വം യദത്രവ്യതിരിച്യതേ
അതിനുശേഷം രാജാവ് അവർക്കു വരുമാനവും ചെലവുകളും മുഴുവനും കാണിച്ചു, 'ഇവയിൽ അധികം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അതു നിങ്ങൾ എടുക്കാം' എന്നു പറഞ്ഞു.
തത ആയവ്യയൌ ദൃഷ്ട്വാസമൌ സമമതിര്ദ്വിജഃ। സര്വഥാ പ്രാണിനാം പീഡാമുപാദാനാദമന്യത
അപ്പോൾ വരുമാനവും ചെലവും തുല്യമായിരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടു, ആ ദ്വിജൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു: എന്തെങ്കിലും എടുക്കുന്നത് എല്ലാ ജീവികൾക്കും ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കും.
തതഃ സര്വേ സമേത്യാഥ തേ നൃപാസ്തം മഹാമുനിമ്। ഇദമൂചുര്മഹാരാജ സമവേക്ഷ്യ പരസ്പരമ്
അതിനുശേഷം എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും ഒരുമിച്ച് കൂടിയപ്പോൾ, പരസ്പരം ആലോചിച്ച്, മഹാമുനിയെ അഭിമുഖീകരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അയം വൈ ദാനവോ ബ്രഹ്മന്നില്വലോ വസുമാന്ഭുവി। തമതിക്രമ്യ സര്വേഽദ്യവയം ചാര്താമഹേ വസു
ബ്രഹ്മണേ, ഈ നിലവലൻ എന്ന ദാനവൻ ഭൂമിയിൽ വലിയ ധനവാനാണ്. ഇന്ന് അവനെ മറികടന്ന് നമുക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ധനം നേടാം.
തേഷാം തദാസീദുചിതമില്വലസ്യൈവ ഭിക്ഷണമ്। തതസ്തേ സഹിതാ രാജന്നില്വലം സമുപാദ്രവന്
അപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ നിലവലനിൽ നിന്ന് ഭിക്ഷ ചോദിക്കാമെന്നു തീരുമാനമായി. അതിനാൽ രാജാവേ, എല്ലാവരും ചേർന്ന് നിലവലന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ഇല്വലസ്താന്വിദിത്വാ തു മഹര്ഷിസഹിതാന്നൃപാന്। ഉപസ്ഥിതാന്സഹാമാത്യോ വിഷയാന്തേ ഹ്യപൂജയത്
ഇൽവലൻ, മഹർഷിമാരും മന്ത്രിമാരും കൂടെ വന്ന രാജാക്കന്മാർ തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ അതിരിൽ എത്തിയതായി അറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരെ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.
തേഷാം തതോഽസുരശ്രേഷ്ഠസ്ത്വാതിഥ്യമകരോത്തദാ। സുസംസ്കൃതേന കൌരവ്യ ഭ്രാത്രാ വാതാപിനാ തദാ
അപ്പോൾ, കൌരവ്യ, അസുരന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനിയായ ഇൽവലനും സഹോദരൻ വാതാപിയും ചേർന്ന്, അവർക്കു വലിയ ആചാരപൂർവ്വം അതിഥിസത്കാരം നടത്തി.
തതോ രാജര്ഷയഃ സര്വേ വിഷണ്ണാ ഗതചേതസഃ। വാതാപിം സംസ്കൃതം ദൃഷ്ട്വാ മേഷഭൂതം മഹാസുരമ്
വാതാപി എന്ന മഹാസുരൻ ആട്ടിൻ രൂപത്തിൽ ഒരുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ രാജർഷിമാരും മനസ്സിൽ വിഷാദം നിറഞ്ഞു, ധൈര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അഥാബ്രവീദഗസ്ത്യസ്താന്രാജര്ഷീനൃഷിസത്തമഃ। വിഷാദോ വോ ന കര്തവ്യോ ഹ്യഹം ഭോക്ഷ്യേ മഹാസുരമ്
അപ്പോൾ മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അഗസ്ത്യൻ ആ രാജർഷിമാരോട് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ട; ഈ മഹാസുരനെ ഞാൻ തന്നെ ഭക്ഷിക്കും."
ധുര്യാസനമഥാസാദ്യ നിഷസാദ മഹാനൃഷിഃ। തം പര്യവേഷദ്ദൈത്യേന്ദ്ര ഇല്വലഃ പ്രഹസന്നിവ
പിന്നീട് മഹർഷി ആദരപൂർവ്വം ഒരുക്കിയ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു. ഇൽവലൻ, അസുരന്മാരുടെ നായകൻ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ സേവിച്ചു.
അഗസ്ത്യ ഏവ കൃത്സ്നം തു വാതാപിം ബുഭുജേ തതഃ। `ബഹ്വന്നാശാപി തേ മേഽസ്തീത്യവദദ്ഭക്ഷയന്സ്വയമ്
അഗസ്ത്യൻ മാത്രം മുഴുവൻ വാതാപിയെയും ഭക്ഷിച്ചു. ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: "എനിക്കു ഇനിയും വളരെ വിശപ്പുണ്ട്."
ഭുക്തവത്യസുരോഽഹ്വാനമകരോത്തസ്യ ചേല്വലഃ। `വാതാപേ പ്രതിബുധ്യസ്വ ദര്ശയന്ബലതേജസീ। തപസാ ദുര്ജയോ യാവദേഷ ത്വാം നാതിവര്തതേ
അസുരൻ ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ഇൽവലൻ വിളിച്ചു: "വാതാപി, എഴുന്നേൽക്കു! നിന്റെ ശക്തിയും തേജസും കാണിക്കു; ഈ മഹർഷി തനിക്കു നേരിടാൻ കഴിയുന്നതുവരെ നീ പുറത്തുവരണം."
തതസ്തസ്യോദരം ഭേത്തും വാതാപിര്വേഗമാഹരത്। തമബുധ്യത തേജസ്വീ കുമ്ഭയോനിര്മഹാതപാഃ
അപ്പോൾ വാതാപി അഗസ്ത്യന്റെ വയറു പൊട്ടിച്ച് പുറത്തുവരാൻ ശക്തി കൂട്ടി. പക്ഷേ, തേജസ്സുള്ള മഹാതപസ്സുകാരനായ കുംഭയോനി അതു അനുവദിച്ചില്ല.
സ വീര്യാത്തപസോഗ്രസ്തു നനര്ദ ഭഗവാനൃഷിഃ। ഏഷ ജീര്ണോസി വാതാപേ മയാ ലോകസ്യ ശാന്തയേ
തന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയിൽ മഹർഷി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: "വാതാപി, ലോകത്തിന് സമാധാനത്തിനായി ഞാൻ നിന്നെ പൂർണ്ണമായി ദഹിപ്പിച്ചു."
ഇത്യുക്ത്വാ സ്വകരാഗ്രേണ ഉദരം സമതാഡയത്। ത്രിരേവം പ്രതിസംരബ്ധസ്തേജസാ പ്രജ്വലന്നിവ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അഗസ്ത്യൻ തന്റെ കൈവിരൽകൊണ്ട് വയറിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം അടിച്ചു. അവൻ ശക്തിയോടെ പ്രകാശിച്ചുപൊങ്ങി.
തതോ വായുഃ പ്രാദുരഭൂദധസ്തസ്യ മഹാത്മനഃ। ശബ്ദേന മഹതാ താത ഗര്ജന്നിവ യഥാ ഘനഃ
അപ്പോൾ ആ മഹാത്മാവിന്റെ താഴെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഒരു കാറ്റ് ഉയർന്നു, ആകാശത്ത് ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ.
വാതാപേ നിഷ്ക്രമസ്വേതി പുനഃ പുനരുവാച ഹ। തം പ്രഹസ്യാബ്രവീദ്രാജന്നഗസ്ത്യോ മുനിസത്തമഃ। കുതോ നിഷ്ക്രമിതും ശക്തോ മയാ ജീര്ണസ്തു സോസുരഃ
ഇൽവലൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു: "വാതാപി, പുറത്തുവരു!" എന്നാൽ മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അഗസ്ത്യൻ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: "അവൻ എങ്ങനെ പുറത്തുവരും? ആ അസുരൻ ഞാൻ ദഹിപ്പിച്ചു."
ഇല്വലസ്തു വിഷണ്ണോഽഭൂദ്ദൃഷ്ട്വാ ജീര്ണം മഹാസുരമ്। പ്രാഞ്ജലിശ്ച സഹാമാത്യൈരിദം വചനമബ്രവീത്। കിമര്ഥമുപയാതാഃ സ്ഥ ബ്രൂത കിം കരവാണി വഃ
മഹാസുരൻ ദഹിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ ഇൽവലൻ നിരാശനായി. മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? പറയൂ, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?"
പ്രത്യുവാച തതോഽഗസ്ത്യഃ പ്രഹസന്നില്വലം തദാ। ഈശോസ്യസുര വിദ്മസ്ത്വാം വയം സര്വേ ധനേശ്വരമ്
അപ്പോൾ അഗസ്ത്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇൽവലനോട് പറഞ്ഞു: "അസുരനേ, നീ ധനത്തിന്റെ ഉടമയാണെന്ന് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അറിയുന്നു."
ഏതേ ച നാതിധനിനോ ധനാശാ മഹതീ മമ। യഥാശക്ത്യവിഹിംസ്യാന്യാന്സംവിഭാഗം പ്രയച്ഛ നഃ
"ഇവർക്കു വലിയ സമ്പത്ത് ഇല്ല, എനിക്ക് വലിയ ധനലോഭം ഉണ്ട്. നീക്ക് കഴിയുന്നത്ര, മറ്റൊരാളെയും ദു:ഖിപ്പിക്കാതെ ഞങ്ങൾക്കു സമ്പത്ത് കൊടുക്കണം."
തതോഽവമത്യ തമൃഷിമില്വലോ വാക്യമബ്രവീത്। ദിത്സിതം യദി വേത്സി ത്വംതതോ ദാസ്യാമി തേ വസു
അപ്പോൾ ഇൽവലൻ അഗസ്ത്യനെ അവമതിച്ച് പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് നൽകേണ്ടത് അറിയാമെങ്കിൽ ഞാൻ സമ്പത്ത് നൽകാം."
ഗവാം ദശസഹസ്രാണി രാജ്ഞാമേകൈകശോഽസുര। താവദേവ സുവര്ണസ്യ ദിത്സിതം തേ മഹാസുര
"ഓരോ രാജാവിനും പതിനായിരം പശുക്കളും, അത്രയും തന്നെ പൊന്നും നീ നൽകണം, മഹാസുരനേ."
മഹ്യം തതോ വൈ ദ്വിഗുണം രഥശ്ചൈവ ഹിരണ്മയഃ। മനോജവൌ വാജിനൌ ച ദിത്സിതം തേ മഹാസുര
"എനിക്കു അതിന്റെ ഇരട്ടിയും, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു രഥവും, മനസ്സിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന രണ്ടു കുതിരകളും നീ നൽകണം, മഹാസുരനേ."
ഉല്വലസ്തു മുനിം പ്രാഹ സര്വമസ്തി യഥാഽഽത്ഥ മാമ്। സര്വമേതത്പ്രദാസ്യാമി ഹിരണ്യം ഗാശ്ച യദ്ധനമ്। രഥം തു യദവോചോ മാം നൈതം വിദ്മ ഹിരണ്മയമ്
ഉൽവലൻ ആ മുനിയോട് പറഞ്ഞു: 'നീ എന്നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് എല്ലാം ശരിയാണ്. ഞാൻ ഈ സുവർണ്ണവും പശുക്കളും, എനിക്ക് ഉള്ള സമ്പത്തൊക്കെയും നിനക്ക് തരാം. എന്നാൽ നീ പറഞ്ഞ ആ സുവർണ്ണരഥം എനിക്ക് അറിയില്ല.'
ന മേ വാഗനൃതാ കാചിദുക്തപൂര്വാ മഹാഽസുര। വിജ്ഞായതാം രഥഃ സാധു വ്യക്തമസ്തി ഹിരണ്മയഃ
എനിക്ക് ഒരിക്കലും അസത്യവാക്ക് പറയപ്പെട്ടിട്ടില്ല, മഹാസുരനേ. ആ രഥം പരിശോധിക്കാം; അത് സുവർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ചതാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്.
വിജ്ഞായമാനഃ സ രഥഃ കൌന്തേയാസീദ്ധിരണ്മയഃ'। തതഃ പ്രവ്യഥിതോ ദൈത്യോ ദദാവഭ്യധികം വസു
കൗന്തേയ, ആ രഥം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അതു സുവർണ്ണത്തിൽ തന്നെയാണ് നിർമ്മിച്ചത്. അതോടെ ആ ദാനവൻ വലിയ ആശങ്കയോടെ കൂടുതൽ സമ്പത്ത് നൽകി.
വിവാജീ ച സുവാജീ ച തസ്മിന്യുക്തൌ രഥേ ഹയൌ। ഊഹതുഃ സ വസൂനാശു താവഗസ്ത്യാശ്രമം പ്രതി। സര്വാന്രാജ്ഞഃ സഹാഗസ്ത്യാന്നിമേഷാദിവ ഭാരത
ആ രഥത്തിൽ രണ്ടു വേഗതയുള്ള മനോഹരമായ കുതിരകൾ കൂട്ടി. അവ അതിവേഗത്തിൽ ആ സമ്പത്തും രാജാക്കളെയും അഗസ്ത്യനും അഗസ്ത്യയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ കൊണ്ടുപോയി.