മനോ ഹ്യദുഷ്ടം ശൌചായ പര്യാപ്തം വൈ നരാധിപ। മൈത്രീം ബുദ്ധിം സമാസ്ഥായ ശുദ്ധാസ്തീര്ഥാനി ഗച്ഛത
രാജാവേ, ദുഷ്ടതയില്ലാത്ത മനസ്സ് ശുദ്ധിക്ക് മതിയാകുന്നു. സൗഹൃദവും ജ്ഞാനവും ഉൾക്കൊണ്ട് ശുദ്ധരായി തീർത്ഥയാത്ര ചെയ്യുവിൻ.
തേ യൂയം മാനസൈഃ ശുദ്ധാഃ ശരീരനിയമവ്രതൈഃ। ദൈവം വ്രതം സമാസ്ഥായ യഥോക്തം ഫലമാപ്സ്യഥ
നിങ്ങൾ മനസ്സിൽ ശുദ്ധരായി ശരീരനിയമം പാലിച്ച് ദൈവികവ്രതം സ്വീകരിച്ചാൽ, പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഫലം നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കും.
തേ തഥേതി പ്രതിജ്ഞായ കൃഷ്ണയാ സഹ പാണ്ഡവാഃ। കൃതസ്വസ്ത്യയനാഃ സര്വേ മുനിഭിര്ദേവമാനുഷൈഃ
അങ്ങനെ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ശേഷം പാണ്ഡവന്മാരും കൃഷ്ണയും എല്ലാ ദൈവമനുഷ്യമുനിമാരോടും കൂടെ ശുഭപ്രവൃത്തികൾ നടത്തി.
ലോമശസ്യോപസംഗൃഹ്യ പാദൌ ദ്വൈപായനസ് ച। നാരദസ്യ ച രാജേന്ദ്ര ദേവര്ഷേഃ പര്വതസ്യ ച
അവർ ലോമശന്റെ കാലുകളും ദ്വൈപായനനായ വ്യാസന്റെയും നാരദന്റെയും ദൈവമുനിയായ പർവതന്റെയും കാലുകൾ സ്പർശിച്ച് ആദരിച്ചു.
ധൌമ്യേന സഹിതാ വീരാസ്തഥാ തൈര്വനവാസിഭിഃ। മാര്ഗശീര്ഷ്യാമതീതായാം പുഷ്യേണ പ്രയയുസ്തതഃ
ധൗമ്യനും വനവാസികളുമായുള്ള വീരന്മാർ മാർഗശീർഷമാസം കഴിഞ്ഞ് പുഷ്യമാസത്തിൽ യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
കഠിനാനി സമാദായ ചീരാജിനജടാധരാഃ। അഭേദ്യൈഃ കവചൈര്യുക്താസ്തീര്ഥാന്യന്വചരംസ്തതഃ
കഠിനമായ വസ്ത്രങ്ങളും മൃഗചർമ്മവും ജടയും ധരിച്ച്, ഭേദിക്കാനാകാത്ത കവചം അണിഞ്ഞ്, അവർ തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു.
ഇന്ദ്രസേനാദിഭിര്ഭൃത്യൈ രഥൈഃ പരിചതുര്ദശൈഃ। മഹാനസവ്യാപൃതൈശ്ച തഥാഽന്യൈഃ പരിചാരകൈഃ
ഇന്ദ്രസേനനും മറ്റു ഭൃത്യന്മാരും പതിനാലു രഥങ്ങളും, പാചകക്കാരും മറ്റു സേവകരുമൊക്കെയും അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സായുധാ ബദ്ധനിസ്ത്രിംശാസ്തൂണവന്തഃ സമാര്ഗണാഃ। പ്രാങ്യുഖാഃ പ്രയയുര്വീരാഃ പാണ്ഡവാ ജനമേജയ
അയുധങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, വാൾ കെട്ടി, അമ്പും തൂണിയും ഒരുക്കിയ്, കിഴക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച്, പാണ്ഡവ വീരന്മാർ യാത്രയായി, ജനമേജയ.
ന വൈ നിര്ഗുണമാത്മാനം മന്യേ ദേവര്ഷിസത്തമ। തഥാഽസ്മി ദുഃഖസംതപ്തോ യഥാ നാന്യോ മഹീപതിഃ
ദൈവമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ സ്വയം ഗുണരഹിതനാണെന്ന് കരുതുന്നില്ല. മറ്റൊരു രാജാവിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവനാണ് ഞാൻ.
പരാംശ്ച നിര്ഗുണാന്മന്യേ ന ച ധ്രമഗതാനപി। തേ ച ലോമശ ലോകേഽസ്മിന്നൃധ്യന്തേ കേ ന ഹേതുനാ
മറ്റുള്ളവരെയും ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരെയും ഞാൻ ഗുണരഹിതരാണെന്ന് കരുതുന്നില്ല. ലോമശ, ഈ ലോകത്തിൽ ആരാണ് യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ വിജയിക്കാത്തത്?
നാത്ര ദുഃഖം ത്വയാ രാജന്കാര്യം പാര്ഥ കഥംചന। യദധര്മേണ വര്ധേയുരധര്മരുചയോ ജനാഃ
രാജാവേ, അധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നവർ അധർമ്മം വഴി വളർന്നാൽ പോലും, അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല, പാർഥ.
വര്ധത്യധര്മേണ നരസ്തതോ ഭദ്രാണി പശ്യതി। തതഃ സപത്നാഞ്ജയതി സമൂലസ്തു വിനശ്യതി
ഒരു മനുഷ്യൻ അധർമ്മം വഴി വളർന്നാൽ, നല്ല കാര്യങ്ങൾ കാണുകയും, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുകയും ചെയ്യാം. പക്ഷേ, അവസാനം അവൻ മുഴുവൻ നശിച്ചുപോകും.
യത്ര ധര്മേണ വര്ധന്തേ രാജാനോ രാജസത്തമ। സര്വാന്സപത്നാന്വാധന്തേ രാജ്യം ചൈഷാം വിവര്ധതേ
നീതിയിലൂടെ രാജാക്കന്മാർ വളരുന്നിടത്ത്, രാജാവേ, അവർ എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും ജയിച്ച്, അവരുടെ രാജ്യം സമൃദ്ധിയിലാകും.
മയാ ഹി ദൃഷ്ടാ ദൈതേയാ ദാനവാശ്ച മഹീപതേ। വര്ധമാനാ ഹ്യധര്മേണ ക്ഷയം ചോപഗതാഃ പുനഃ
ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ഞാൻ ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും അനീതിയിലൂടെ വളർന്നതും, ഒടുവിൽ അവർ നശിച്ചതും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
പുരാ ദേവയുഗേ ചൈവ ദൃഷ്ടം സര്വം മയാ വിഭോ। അരോചയന്സുരാ ധര്മം ധര്മം തത്യജിരേഽസുരാഃ
പഴയ ദേവയുഗത്തിൽ, മഹാനേ, ഞാൻ എല്ലാം കണ്ടു; ദേവന്മാർ നീതിയെ ആസ്വദിച്ചു, അസുരന്മാർ അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
തീര്താനി ദേവാ വിവിശുര്നാവിശന്ഭാരതാസുരാഃ। താനധര്മകൃതോ ദര്പഃ പൂര്വമേവ സമാവിശത്
ദേവന്മാർ തീർത്ഥങ്ങളിൽ കയറി, ഭാരത, അസുരന്മാർ അങ്ങോട്ട് പോയില്ല; അനീതിയിൽ നിന്നുള്ള അഹങ്കാരം അവരെ നേരത്തെ പിടിച്ചിരുന്നതാണ്.
ദര്പാന്മാനഃ സമഭവന്മാനാത്ക്രോധോ വ്യജായത। ക്രോധാദഹീസ്തതോഽലഞ്ജാ വൃത്തം തേഷാം തതോഽനശത്
അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് അഭിമാനം, അഭിമാനത്തിൽ നിന്ന് കോപം, കോപത്തിൽ നിന്ന് ലജ്ജയില്ലായ്മ, അതിനുശേഷം അവരുടെ നല്ല പെരുമാറ്റം നശിച്ചു.
താനലജ്ജാന്ഗതശ്രീകാന്ഹീനവൃത്താന്വൃഥാവ്രതാന്। ക്ഷമാ ലക്ഷ്മീഃ സ്വധര്മശ്ച നചിരാത്പ്രജഹുസ്തതഃ
അവർ ലജ്ജയില്ലാതായി, ഐശ്വര്യം നഷ്ടമായി, നല്ല പെരുമാറ്റം ഇല്ലാതായി, വൃഥാ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചവരായി, ഉടൻ ക്ഷമയും ഭാഗ്യവും സ്വന്തം കർത്തവ്യവും വിട്ടുപോയി.
ലക്ഷ്മീസ്തു ദേവാനഗമദലക്ഷ്മീരസുരാന്നൃപ
ഭാഗ്യം ദേവന്മാരുടെ ഭാഗമായപ്പോൾ, രാജാവേ, ദുർഭാഗ്യം അസുരന്മാരെ പിടിച്ചു.
താനലക്ഷ്മീസമാവിഷ്ടാന്ദര്പോപഹതചേതസഃ। ദൈതേയാന്ദാനവാംശ്ചൈവ കലിരപ്യാവിശത്തതഃ
ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും ദുർഭാഗ്യവും അഹങ്കാരവും പിടിച്ചപ്പോൾ, അവരിൽ കലിയുഗവും പ്രവേശിച്ചു.
താനലക്ഷ്മീസമാവിഷ്ടാന്ദാനവാന്കലിനാഹതാന്। ദര്പാഭിഭൂതാന്കൌന്തേയ ക്രിയാഹീനാനചേതസഃ ।। മാനാഭിഭൂതാനചിരാദ്വിനാശഃ സമപദ്യത
ദുർഭാഗ്യവും കലിയുഗവും പിടിച്ച, അഹങ്കാരത്തിൽ മുങ്ങിയ, നല്ല പ്രവൃത്തിയും ബോധവുമില്ലാത്ത ദാനവന്മാർ, കുരുനന്ദന, ഉടൻ തന്നെ നശിച്ചു.
നിര്യശസ്കാസ്തഥാ ദൈത്യാഃ കൃത്സ്നശോ വിലയം ഗതാഃ। `അധര്മരുചയോരാജന്നലക്ഷ്മ്യാ സമധിഷ്ഠിതാഃ
അങ്ങനെ, മഹാരാജാവേ, മഹത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട ദൈത്യന്മാർ, അനീതിയോടും ദുർഭാഗ്യത്തോടും ചേർന്ന്, മുഴുവനായി നശിച്ചു.
ദേവാസ്തു സാഗരാംശ്ചൈവ സരിതശ്ച സരാംസി ച। അഭ്യഗച്ഛന്ധര്മശീലാഃ പുണ്യാന്യാവതനാനി ച
പക്ഷേ, ദേവന്മാർ നീതിയോട് ചേർന്ന്, സമുദ്രങ്ങളും നദികളും തടാകങ്ങളും, പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും സന്ദർശിച്ചു.
തപോഭിഃ ക്രതുഭിര്ദാനൈരാശീര്വാദൈശ്ച പാണ്ഡവ। പ്രജഹുഃ സര്വപാപാനി ശ്രേയശ്ച പ്രതിപേദിരേ
തപസ്സും യാഗങ്ങളും ദാനങ്ങളും അനുഗ്രഹങ്ങളും കൊണ്ട്, പാണ്ഡവ, അവർ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിട്ട്, ഉത്തമമായ ഐശ്വര്യം നേടി.
ഏവമാദാനവന്തശ് നിരാദാനാശ്ച സര്വശഃ। തീര്ഥാന്യഗച്ഛന്വിബുധാസ്തേനാപുര്ഭൂതിമുത്തമാമ്
അങ്ങനെ, ദാനം ചെയ്തവരും ചെയ്യാത്തവരും, എല്ലാവരും പണ്ഡിതന്മാർ തീർത്ഥങ്ങളിൽ പോയി, അതിലൂടെ ഉത്തമമായ ഐശ്വര്യം നേടി.
തഥാ ത്വമപി രാജേന്ദ്ര സ്നാത്വാ തീര്ഥേഷു സാനുജഃ। പുനര്വേത്സ്വസി താം ലക്ഷ്മീമേഷ പന്ഥാഃ സനാതനഃ
അതിനാൽ, രാജാധിരാജാവേ, നീയും സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം തീർത്ഥങ്ങളിൽ स्नാനം ചെയ്ത്, ആ ഐശ്വര്യം വീണ്ടും നേടും; ഇതാണ് ശാശ്വതമായ വഴി.
യഥൈവ ഹി നൃഗോ രാജാ ശിവിരൌശീനരോ യഥാ। ഭഗീരയോ വസുമനാ ഗയഃ പൂരുഃ പുരൂരവാഃ
എങ്ങനെ രാജാവ് നൃഗനും ശിബിയും ഉശീനരനും ഭഗീരഥനും വസുമനസ്സും ഗയയും പൂരുവും പുരൂരവസും ചെയ്തുവോ,
ചരമാണാസ്തപോ നിത്യംസ്പര്ശനാദമ്ഭസശ്ച തേ। തീര്ഥാമിഗമനാത്പൂതാ ദര്ശനാച്ച മഹാത്മനാമ്
അവർ എപ്പോഴും തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ട്, പുണ്യജലത്തിൽ കുളിച്ച്, തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച്, മഹാത്മാക്കളെ കണ്ടു, ശുദ്ധരായി.
അലഭന്ത യശഃ പുണ്യം ധനാനി ച വിശാംപതേ। തഥാ ത്വമപി രാജേന്ദ്ര ലബ്ധ്വാ സുവിപുലാം ശ്രിയമ്
അവർ മഹത്വവും പുണ്യവും ധനവും നേടി, ജനാധിപതിയായ രാജാവേ; അതുപോലെ, രാജാധിരാജാവേ, നീയും വലിയ ഐശ്വര്യം നേടും.
യഥാ ചേക്ഷ്വാകുരഭവത്സപുത്രജനബാന്ധവഃ। മുചുകുന്ദോഽഥ മാംധാതാ മരുത്തശ്ച മഹീപതിഃ
എങ്ങനെ ഇക്ഷ്വാകുവും, തന്റെ മക്കളും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്ത്, മുചുകുന്ദനും മാംധാതാവും മഹാരാജാവ് മരുത്തനും ചെയ്തുവോ, അതുപോലെ.