രാക്ഷസീ വാ ധ്രുവം യക്ഷീ പിശാചീ വാ ഭയംകരീ। തസ്യാഃ സര്വമിദം പാപം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ
അവള് ഒരു രാക്ഷസിയായിരിക്കാം, യക്ഷിയായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കില് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പിശാചായിരിക്കാം; ഈ പാപം മുഴുവനും അവളുടേതാണ് — ഇതില് കൂടുതല് അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല.
യദി പശ്യാമ താം പാപാം സാര്ഥഘ്നീം നൈകദുഃഖദാമ്। ലോഷ്ടഭിഃ പാംസുഭിശ്ചൈവ തൃണൈഃ കാഷ്ഠൈശ്ച മുഷ്ടിഭിഃ। അവശ്യമേവ ഹന്യാമഃ സാര്ഥസ്യ കില കൃത്യകാമ്
നാം ആ പാപിനിയെ, സാര്ഥത്തെ നശിപ്പിച്ചവളെയും അനവധി ദു:ഖം വരുത്തിയവളെയും കണ്ടാല്, കല്ലുകൊണ്ടും പൊടിയാലും പുല്ലുകൊണ്ടും മരക്കഷ്ണങ്ങളാലും കൈകൊണ്ടും അവളെ തീര്ച്ചയായും കൊല്ലണം — സാര്ഥത്തിന്റെ ഭാവിക്കായി.
ദമയന്തീ തു തച്ഛ്രുത്വാ വാക്യം തേഷാം സുദാരുണമ്। ഹ്രീതാ ഭീതാ ച സംവിഗ്രാ പ്രാദ്രവദ്യത്ര കാനനമ്
പക്ഷേ, ദമയന്തി അവരുടേത് അത്യന്തം ഭയാനകമായ വാക്കുകള് കേട്ടു, ലജ്ജിച്ചും ഭയന്നും വിഷമിച്ചും കാട്ടിലേക്ക് ഓടി.
ആശങ്കമാനാ തത്പാപമാത്മാനം പര്യദേവയത്
ആ പാപം ഭയന്ന്, അവള് തനിയെ ദു:ഖിച്ചു.
അഹോ മമോപരി വിധേഃ സംരമ്ഭോ ദാരുണോ മഹാന്। നാനുബധ്നാതി കുശലം കസ്യേദം കര്മണഃ ഫലമ്
അയ്യോ, എനിക്ക് മേല് വിധിയുടെ വലിയും ഭയാനകവുമായ കോപം വീണിരിക്കുന്നു! ആരുടെയാണിത് കര്മ്മഫലം, നല്ലത് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത്?
ന സ്മരാമ്യശുഭം കിംചിത്കൃതം കസ്യചിദണ്വപി। കര്മണാ മനസാ വാചാ കസ്യേദം കര്മണഃ ഫലമ്
ഞാന് ഒരിക്കലും ആരോടും, ചെറിയതെങ്കിലും, ദേഹത്താലോ മനസ്സിലോ വാക്കിലോ, ദോഷം ചെയ്തതായി ഓര്മ്മയില്ല. ആരുടെയാണിത് കര്മ്മഫലം?
നൂനം ജന്മാന്തരകൃതം പാപാം മാഽഽപതിതം മഹത്। അപശ്ചിമാമിമാം കഷ്ടാമാപദം പ്രാപ്തവത്യഹമ്
നിശ്ചയം, മുന്ജന്മത്തില് ചെയ്ത വലിയൊരു പാപം ഇപ്പോള് എന്നെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഏറ്റവും കഠിനമായ ദുരിതം എന്നെ തേടിയെത്തിയത്.
ഭര്തൃരാജ്യാപഹരണം സ്വജനാച്ച രപരാജയഃ। ഭര്ത്രാ സഹ വിയോഗശ്ച തനയാഭ്യാം ച വിച്യുതിഃ। നിര്നാഥതാ വനേ വാസോ ബഹുവ്യാലനിഷേവിതേ
ഭര്ത്താവിന്റെ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടത്, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ തോറ്റത്, ഭര്ത്താവില് നിന്ന് വേര്പാടായത്, മക്കളെ വിട്ടുപോയത്, ആരുമില്ലാതായത്, അനേകം കാട്ടുമൃഗങ്ങള് നിറഞ്ഞ കാട്ടില് താമസിക്കേണ്ടി വന്നത് —
അഥാപരേദ്യുഃ സംപ്രാപ്തേ ഹതശിഷ്ടാ ജനാസ്തദാ। വനഗുല്മാദ്വിനിഷ്ക്രമ്യ ശോചന്തേ വൈശസം കൃതമ്। ഭ്രാതരം പിതരം പുത്രം സഖായം ച നരാധിപ
അടുത്ത ദിവസം അതിലെ ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടവർ കാട്ടിലെ കുരിഞ്ഞികളിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നു, സംഭവിച്ച കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിച്ചു. രാജാവേ, അവർ സഹോദരന്മാരെയും പിതാക്കളെയും മക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും ഓർത്ത് വിലപിച്ചു.
ഹന്യമാനേ തദാ സാര്ഥേ ദമയന്തീ ശുചിസ്മിതാ। ബ്രാഹ്മണൈഃ സഹിതാ തത്രവനേ തു ന വിനാശിതാ
അവസാനിച്ച ആ സഞ്ചാരക്കൂട്ടം ആക്രമിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ദമയന്തി ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം ആ കാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവളെ ഒന്നും ബാധിച്ചില്ല.
അശോചത്തത്ര വൈദര്ഭീ കിംനു മേ ദുഷ്കതം കൃതമ്। യോപി മേ നിര്ജനേഽരണ്യേ സംപ്രാപ്തോഽയം ജനാര്ണവഃ
അവിടെ, വിദർഭരാജകുമാരി ദമയന്തി ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ എന്താണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്? ഈ അന്ധകാരമായ കാട്ടിൽ എനിക്ക് ഇത്രയും ആളുകൾ എങ്ങനെ എത്തി?'
സ ഹതോ ഹസ്തിയൂഥേന മന്ദഭാഗ്യാന്മമൈവ തത്। പ്രാപ്തവ്യം സുചിരം ദുഃഖം നൂനമദ്യാപി വൈ മയാ
ആനക്കൂട്ടം അവനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു. എന്റെ ദാരിദ്ര്യമാണ് ഇതിന് കാരണം. ഈ ദുഃഖം ഞാൻ ഇനിയും ദീർഘകാലം അനുഭവിക്കേണ്ടതാണെന്നു തോന്നുന്നു.
നാപ്രാപ്തകാലോ മ്രിയതേ ശ്രുതം വൃദ്ധാനുശാസനമ്। യാ നാഹമദ്യ മൃദിതാ ഹസ്തിയൂഥേന ദുഃഖിതാ
സ്വന്തം സമയത്തേക്കാൾ മുമ്പ് ആരും മരിക്കില്ലെന്നത് മൂപ്പന്മാരുടെ ഉപദേശം തന്നെയാണ്. ഇന്ന് ആനക്കൂട്ടം എന്നെ ചവിട്ടിയില്ല; ദുഃഖത്തിൽ ആയിരുന്നിട്ടും ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടത് എന്റെ സമയമാകാത്തതിനാലാണ്.
ന ഹ്യദൈവകൃതംകിംചിന്നരാണാമിഹ വിദ്യതേ। ന ച മേ ബാലഭാവേഽപി കിംചിത്പാപകൃതം കൃതമ്
ഇവിടെ മനുഷ്യർക്കു ഭാവിയിൽ എഴുതിയതല്ലാതെ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഞാൻ ബാല്യത്തിലും ഒരു പാപവും ചെയ്തിട്ടില്ല.
കര്മണാ മനസാ വാചാ യദിദം ദുഃഖമാഗതമ്। മന്യേ സ്വയംവരകൃതേലോകപാലാ സമാഗതാഃ
എനിക്ക് ഈ ദുഃഖം വന്നത് പ്രവൃത്തിയാലോ, ചിന്തയാലോ, വാക്കിനാലോ ആയിരിക്കാം. എന്റെ സ്വയംവരത്തിനായി ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകർ ഒന്നിച്ചു വന്നതുകൊണ്ടാവാം ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചത്.
പ്രത്യാഖ്യാതാ മയാ തത്ര നലസ്യാര്ഥായ ദേവതാഃ। നൂനം തേഷാം പ്രഭാവേന വിയോഗം പ്രാപ്തവത്യഹമ്
അവിടെ, നളനെക്കായി ഞാൻ ദേവന്മാരെ നിരസിച്ചു. അവരുടെ ശക്തിയാൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ വേർപിരിഞ്ഞത്.
ഏവമാദീനി ദുഃഖാര്താ സാ വിലപ്യ വരാങ്ഗനാ। പ്രലാപാനി തദാ താനി ദമയന്തീ പതിവ്രതാ
ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ഭർത്താവിനോടു വിശുദ്ധയായ ആ ദമയന്തി ഇങ്ങനെയുള്ള വിലാപങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
ഹതശേഷൈഃ സഹ തദാ ബ്രാഹ്മണൈര്വേദപാരഗൈഃ। അഗച്ഛദ്രാജശാര്ദൂല ദുഃഖശോകപരായണാ
അപ്പോൾ, ജീവിച്ചിരുന്ന വേദപാരായണ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം ദമയന്തി, രാജശാർദൂള, ദുഃഖത്തിലും ശോക്കത്തിലും മുഴുകി, അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
ഗച്ഛന്തീ സാ ചിരാദ്ബാലാ പുരമാസാദയന്മഹത്। സായാഹ്നി ചേദിരാജസ് സുബാഹോഃ സത്യവാദിനഃ
ദീർഘകാലം യാത്ര ചെയ്ത ശേഷം ആ ബാലിക ഒരു വലിയ നഗരത്തിലെത്തി. സന്ധ്യാസമയത്ത് അവൾ സത്യവാദിയായ ചെദിരാജാവ് സുബാഹുവിന്റെ നഗരത്തിലായിരുന്നു.
സാ തു തച്ചാരുസര്വാങ്ഗീ സുബാഹോസ്തുങ്ഗഗോപുരമ്।' വസ്ത്രാര്ധേന ച സംവീതാ പ്രവിവേശ പുരോത്തമമ്
ആ സുന്ദരിയായ ദമയന്തി, ശരീരമാകെ ആകർഷകമായ അവൾ, വസ്ത്രത്തിന്റെ പകുതിയിൽ പൊതിഞ്ഞ്, സുബാഹുവിന്റെ ഉയർന്ന ഗോപുരം വഴി ആ മഹാനഗരത്തിലേക്ക് കടന്നു.
താം വിഹ്വലാം കൃശാം ദീനാം മുക്തകേശീമമാര്ജിതാമ്। ഉന്മത്താമിവ ഗച്ഛന്തീം ദദൃശുഃ പുരവാസിനഃ
അവളെ നഗരവാസികൾ കണ്ടു; അവൾ വിഷമത്തോടെ, ക്ഷീണിച്ചും ദയനീയമായും, മുടി അഴിച്ചും, പാടുപെടാതെ, ഒരു ഭ്രാന്തിനിയെപ്പോലെ നടന്ന് പോകുന്നവളായിരുന്നു.
പ്രവിശന്തീം തു താം ദൃഷ്ട്വാ ചേദിരാജപുരീം തദാ। അനുജഗ്മുസ്തത്ര ബാലാ ഗ്രാമിപുത്രാഃ കുതൂഹലാത്
അവളെ ചെദിരാജയുടെ നഗരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നത് കണ്ട ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾ കൗതുകത്തോടെ അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
സാ തൈഃ പരിവൃതാഽഗച്ഛത്സമീപം രാജവേശ്മനഃ। താം പ്രാസാദഗതാഽപശ്യദ്രാജമാതാ ജനൈര്വൃതാമ്
അവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് അവൾ രാജമന്ദിരത്തിന് സമീപം എത്തി. ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളെ കണ്ട രാജമാതാവ് മന്ദിരത്തിൽ നിന്ന് അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ധാത്രീമുവാച ച്ഛൈനാമാനയേഹ മമാന്തികമ്। ജനേന ക്ലിശ്യതേ ബാലാ ദുഃഖിതാ ശരണാര്ഥിനീ
അവൾ തന്റെ ദായാധാരിയെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു: 'അവളെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവാ. ഈ ബാലിക ജനത്താൽ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു; അവൾ ദുഃഖിതയും അഭയം തേടുന്നതുമാണ്.'
താദൃഗ്രൂപം ച പശ്യാമി വിദ്യോതയതി മേ ഗൃഹമ്। ഉന്മത്തവേഷാ കല്യാണീ ശ്രീരിവായതലോചനാ
അവളിൽ ഞാൻ കാണുന്ന സൗന്ദര്യം എന്റെ വീട്ടിൽ പ്രകാശം പകരുന്നു. ഭ്രാന്തിനിയെപ്പോലെയുള്ള വേഷം ധരിച്ചിട്ടും, ഈ ഭാഗ്യവതിയായ, വിശാലനേത്രങ്ങളുള്ള സ്ത്രീ ഭാഗ്യദേവതയെപ്പോലെയാണ്.
സാ ജനം വാരയിത്വാ തം പ്രാസാദതലമുത്തമമ്। ആരോപ്യ വിസ്മിതാ രാജന്ദമയന്തീമപൃച്ഛത
ജനത്തെ അകറ്റി, അവൾ ദമയന്തിയെ രാജമന്ദിരത്തിന്റെ ഉയർന്ന നിലയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അത്ഭുതത്തോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു.
ഏവമപ്യസുഖാവിഷ്ടാ ബിഭര്ഷി പരമം വപുഃ। ഭാസി വിദ്യുദിവാഭ്രേഷു ശംസ മേ കാഽസികസ്യ വാ
നീ എത്രയും ദു:ഖത്തിൽ ആണെങ്കിലും, അതിവിശിഷ്ടമായ രൂപം നിനക്കുണ്ട്; പകലിൽ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ മിന്നുന്ന മിന്നലുപോലെയാണ് നിന്റെ ഭാസുരത. ദയവായി പറക, നീ ആരാണ്? നീ കാശിയുടെ രാജ്ഞിയാണോ?
ന ഹി തേ മാനുഷം രൂപം ഭൂഷണൈരപി വര്ജിതമ്। അസഹായാ നരേഭ്യശ്ച നോദ്വിജസ്യമരപ്രഭേ
നിന്റെ രൂപം മനുഷ്യരിൽ കാണുന്നതല്ല, അലങ്കാരങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നാലും. നീ പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണെങ്കിലും, ദേവതയെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന നീ ഭയപ്പെടുന്നില്ല.
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യാ ഭൈമീ വചനമബ്രവീത്। മാനുഷീം മാം വിജാനീഹി ഭര്താരം സമനുവ്രതാമ്
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോള് ഭീമന്റെ മകളായ ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എന്നെ മനുഷ്യസ്ത്രീയെന്നായി അറിഞ്ഞോളൂ, ഭർത്താവിനോട് എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ ജീവിക്കുന്നവളാണ് ഞാൻ.'
സൈരന്ധ്രീം ജാതിസംപന്നാം ഭുജിഷ്യാം കാമവാസിനീമ്। ഫലമൂലാശനാമേകാം യത്രസായംപ്രതിശ്രയാമ്
ഞാൻ സൈരന്ധ്രിയായാണ് ജനിച്ചത്, നല്ല വംശത്തിൽ പിറന്നവളും, ഒരിക്കൽ ഭവനാധിപതിയായും, ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടംപോലെ ജീവിക്കുന്നവളും, പഴവും കിഴങ്ങും മാത്രം ഭക്ഷിക്കുന്നവളും, ഒറ്റയ്ക്കും, വൈകുന്നേരം എവിടെയെങ്കിലും ആശ്രയം തേടുന്നവളുമാണ്.