ഉദ്വൃത്താ ഹ്യസുരാഃ കേചിന്നിവാതകവചാ ഇതി। വിപ്രിയേഷു സ്ഥിതാഽസ്മാകം വരദാനേന മോഹിതാഃ
നിവാതകവചന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചില അസുരന്മാർ, ഞങ്ങൾക്കു വിരുദ്ധമായി, വരദാനത്താൽ മോഹിതരായി, അതിക്രമം കാണിക്കുന്നു.
തര്കയന്തേ സുരാന്ഹന്തും ബലദര്പസമന്വിതാഃ। ദേവാന്ന ഗണയന്ത്യേതേ തഥാ ദത്തവരാ ഹി തേ
ശക്തിയുടെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും പൂർണ്ണരായി, ദേവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ അവർ ആലോചിക്കുന്നു; ലഭിച്ച വരങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അവർ ദേവന്മാരെ വിലകുറച്ച് കാണുന്നത്.
പാതാലവാസിനോ രൌദ്രാ ദനോഃ പുത്രാ മഹാബലാഃ। സര്വേ ദേവനികായാ ഹി നാലം യോധയിതും ഹി താന്
പാതാളത്തിൽ വസിക്കുന്ന, ദാനുവിന്റെ ശക്തിയുള്ള ക്രൂര പുത്രന്മാരെ ദേവസേനകൾ ഒന്നിച്ചാലും നേരിടാൻ കഴിയില്ല.
യോസൌ ഭൂമിഗതഃ ശ്രീമാന്വിഷ്ണുര്മുധുനിഷൂദനഃ। കപിലോ നാമ ദേവോസൌ ഭഗവാനജിതോ ഹരിഃ
ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്ന മഹത്വമുള്ള വിഷ്ണു, മധുവിനെ സംഹരിച്ചവൻ, കപിലൻ എന്ന ദേവൻ, ഭഗവാൻ, ജയിക്കാനാവാത്ത ഹരിയാണ്.
യേന പൂര്വംമഹാത്മാനഃ ഖനമാനാ രസാതലമ്। ദര്ശനാദേവ നിഹതാഃ സഗരസ്യാത്മജാ വിഭോ
സഗരന്റെ മഹാത്മാക്കളായ പുത്രന്മാർ ഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ തുഴഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ആ മഹാശക്തൻ അവരെ വെറും കാഴ്ചകൊണ്ടു തന്നെ നശിപ്പിച്ചു.
തേന കാര്യം മഹത്കാര്യമസ്മാകം ദ്വിജസത്തമ। പാഥേന ച മഹായുദ്ധേ സമേതാഭ്യാമസംശയമ്
അവനാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഈ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടത്, മഹായുദ്ധത്തിൽ അവന്റെ സഹായത്താൽ ഞങ്ങൾ നിർഭയമായി നേരിടാൻ കഴിയും.
സോഽസുരാന്ദര്ശനാദേവ ശക്തോ ഹന്തും സഹാനുഗാന്। നിവാതകവചാന്സര്വാന്നാഗാനിവ മഹാഹ്രദേ
അവൻ വെറും കാഴ്ചകൊണ്ടു തന്നെ അസുരന്മാരെയും അവരുടെ അനുചിതരെയും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്, മഹാസമുദ്രത്തിൽ നിന്നിവാതകവചന്മാരെ നശിപ്പിച്ചതുപോലെ.
കിംതു നാല്പേന കാര്യേണ പ്രബോധ്യോ മധുസൂദനഃ। തേജസഃ സുമഹാരാശിഃ പ്രബുദ്ധഃ പ്രദഹേജ്ജഗത്
പക്ഷേ, ചെറിയ കാര്യത്തിനായി മധുസൂദനനെ ഉണർത്തരുത്; അവൻ ഉണർന്നാൽ അതീവ ശക്തിയുടെ സമാഹാരമായി ലോകം തന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കും.
അയം തേഷാം സമസ്താനാം ശക്തഃ പ്രതിസമാസനേ। താന്നിഹത്യരണേ ശൂരഃ പുനര്യാസ്യതി മാനുഷാന്
അവനാണ് അവരെല്ലാം യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാൻ കഴിവുള്ളത്; അവരെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ സംഹരിച്ച ശേഷം ആ വീരൻ മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചു വരും.
ഭവാനസ്മന്നിയോഗേന യാതു താവന്മഹീതലമ്। കാമ്യകേ ദ്രക്ഷ്യസേ വീരം നിവസന്തം യുധിഷ്ഠിരമ്
നീ ഞങ്ങളുടെ കല്പനപ്രകാരം ഭൂമിയിൽ പോവണം; കാമ്യകവനത്തിൽ വീരനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ താമസിക്കുന്നതായി കാണും.
സവാച്യോ മമ സംദേശാദ്ധര്മാത്മാ സത്യസംഗരഃ। നോത്കണഅഠാ ഫല്ഗുനേ കാര്യാ കൃതാസ്ത്രഃ ശീഘ്രമേഷ്യതി
നീ എന്റെ സന്ദേശം ധർമ്മനിഷ്ഠനായ സത്യവ്രതനായ അവനോട് പറയണം; അസ്ത്രവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ഫൽഗുനൻ ഉടൻ തന്നെ തിരിച്ചു വരും, അതുകൊണ്ട് ദുഃഖിക്കേണ്ട.
നാശുദ്ബാഹുവീര്യേണ നാകൃതാസ്ത്രേണ വാ രണേ। ഭീഷ്മദ്രോണാദയോ യുദ്ധേ ശക്യാഃ പ്രതിസമാസിതുമ്
വീര്യശാലിയായതോ അസ്ത്രവിദ്യയില്ലാത്തതോ ആയവൻക്ക് ഭീഷ്മനും ദ്രോണമാരും യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാൻ കഴിയില്ല.
ഗൃഹീതാസ്ത്രോ ഗുഡാകേശോ മഹാബാഹുര്മഹാമനാഃ। നൃത്തവാദിത്രഗീതാനാം ദിവ്യാനാം പാരമീയിവാന്
ഗുഡാകേശൻ, മഹാബലനും മഹാമനസ്സും ആയവൻ, അസ്ത്രവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടി, ദിവ്യമായ നൃത്തഗാനവാദ്യങ്ങളിൽ അതിരു കടന്നവനാണ്.
ഭവാനപി വിവിക്താനി തീര്ഥാനി മനുജേശ്വര। ഭ്രാതൃഭിഃ സഹിതഃ സര്വൈര്ദ്രഷ്ടുമര്ഹത്യരിംദമ
നീയും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ഒറ്റക്കായി വിശുദ്ധ തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിക്കേണ്ടതാണ്, ശത്രുനാശകനേ.
തീര്ഥേഷ്വാപ്ലുത്യ പുണ്യേഷു വിപാപ്മാ വിഗതജ്വരഃ। രാജ്യം ഭോക്ഷ്യസി ധര്മേണ സുഖീ വിഗതകല്മപഃ
ആ വിശുദ്ധ തീർത്ഥങ്ങളിൽ കുളിച്ച് പാപവും ദുഃഖവും വിട്ട് നീ ധർമ്മപൂർവ്വം രാജ്യം ഭോഗിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ പാപരഹിതനായി ജീവിക്കും.
ഭവാംശ്ചൈനം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ പര്യടന്തം മഹീതലമ്। ത്രാതുമര്ഹതി വിപ്രാഗ്ര്യ തപോബലസമന്വിതഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ നീ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയുള്ളവനായി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന അവനെ സംരക്ഷിക്കണം.
ഗിരിദുര്ഗേഷു ച സദാ ദേശേഷു വിഷമേഷു ച। വസന്തി രാസാ രൌദ്രാസ്തേഭ്യോരക്ഷാം വിധാസ്യതി
പർവ്വതകോട്ടകളിലും കഠിനപ്രദേശങ്ങളിലും ക്രൂരരായ കൂട്ടങ്ങൾ താമസിക്കുന്നു; അവരിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം നൽകണം.
ഏവമുക്തേ മഹേന്ദ്രേണ ബീഭത്സുരപി ലോമശമ്। ഉവാച പ്രയതോ വാക്യം രക്ഷേഥാഃ പാണ്ഡുനന്ദനമ്
മഹേന്ദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബീഭത്സുവും ഭക്തിയോടെ ലോമശനോട് പറഞ്ഞു: 'പാണ്ഡുപുത്രനെ സംരക്ഷിക്കണം.'
[യഥാ ഗുപ്തസ്ത്വയാ രാജാ ചരേത്തീര്ഥാനി സത്തമ। ദാനം ദദ്യാദ്യഥാ ചൈവ തഥാ കുരു മഹാമുനേ ।।]
നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ രാജാവ് തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുകയും, യുക്തമായ വിധത്തിൽ ദാനം നൽകുകയും ചെയ്യണം, മഹാമുനിവേ, അതു നീ നിർവഹിക്കണം.
തഥേതി സംപ്രതിജ്ഞായ ലോമശഃ സുമഹാതപാഃ। കാമയ്കം വനമുദ്ദിശ്യ സമുപായാന്മഹീതലമ്
അങ്ങനെ സമ്മതം പറഞ്ഞ്, മഹാതപസ്സുള്ള ലോമശൻ കാമ്യകവനം ലക്ഷ്യമാക്കി ഭൂമിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ദദര്ശ തത്ര കൌന്തേയം ധര്മരാജമരിംദമമ്। താപസൈര്ഭ്രാതൃഭിശ്ചൈവ സര്വതഃ പരിവാരിതമ്
അവിടെ, കുന്തീപുതനായ ധർമ്മരാജാവും ശത്രുനാശകനുമായ അവനെ, തപസ്വികളും സഹോദരന്മാരും ചുറ്റും വലയം വെച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.
അത്യദ്ഭുതമിദം കര്മ പാര്ഥസ്യാമിതതേജസഃ। ധൃതരാഷ്ട്രോ മഹാതേജാഃ ശ്രുത്വാ തത്ര കിമബ്രവീത്
അമിതതേജസ്സുള്ള പാർഥന്റെ ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തി കേട്ടപ്പോൾ മഹാതേജസ്സുള്ള ധൃതരാഷ്ട്രൻ അവിടെ എന്ത് പറഞ്ഞു?
ശക്രലോകഗതം പാര്ഥം ശ്രുത്വാ രാജാഽമ്ബികാസുതഃ। ദ്വൈപായനാദൃഷിശ്രേഷ്ഠാത്സംജയം വാക്യമബ്രവീത്
പാർഥൻ ഇന്ദ്രലോകത്തിലേക്ക് പോയെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, അംബികയുടെ മകനായ രാജാവ്, മഹർഷി വ്യാസനിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, സഞ്ജയനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ശ്രുതം മേ സൂത കാര്ത്സ്ന്യേന കര്മ പാര്ഥസ് ധീമതഃ। കച്ചിത്തവാപി വിദിതം യാഥാതഥ്യേന സാരഥേ
സാരഥി, ധീരനായ പാർഥന്റെ പ്രവർത്തികൾ ഞാൻ മുഴുവനായും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ നീയും അതിന്റെ യഥാർത്ഥം മുഴുവൻ അറിയുന്നുണ്ടോ എന്നു പറയൂ.
പ്രമത്തോ ഗ്രാമ്യധര്മേഷു മന്ദാത്മാ പാപനിശ്ചയഃ। മമ പുത്രഃ സുദുര്ബുദ്ധിഃ പൃഥിവീം ഘാതയിഷ്യതി
എന്റെ മകൻ, ലോകകാര്യങ്ങളിൽ അശ്രദ്ധയും, മനസ്സില്ലായ്മയും, ദുഷ്ടതയിലുമാണ്. അവൻ ഭൂമിയെ നശിപ്പിക്കും.
യസ്യ നിത്യമൃതാ വാചഃ സ്വൈരേഷ്വപി മഹാത്മനഃ। ത്രൈലോക്യമപി തസ്യ സ്യാദ്യോദ്ധാ യസ്യ ധനംജയഃ
എപ്പോഴും സത്യം മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന മഹാത്മാക്കളുടെ ഇടയിലും, ധനഞ്ജയൻ അവന്റെ യോദ്ധാവാണെങ്കിൽ, മൂന്നു ലോകവും അവൻ ജയിക്കും.
അസ്യതഃ കര്ണിനാരാചാംസ്തീക്ഷ്ണാഗ്രാംശ്ച ശിലാശിതാന്। നാര്ജുനസ്യാഗ്രതസ്തിഷ്ഠേദപി മൃത്യുര്ജരാതിഗഃ
അർജുനൻ തന്റെ വില്ലിൽ നിന്ന് കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ എറിയുമ്പോൾ, അവന്റെ മുന്നിൽ മരണം പോലും നില്ക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടാകില്ല.
മമ പുത്രാ ദുരാത്മാനഃ സര്വേ മൃത്യുവശംഗതാഃ। യേഷാം യുദ്ധം ദുരാധര്ഷൈഃ പാണ്ഡവൈഃ സമുപസ്ഥിതമ്
എന്റെ മക്കൾ എല്ലാവരും ദുഷ്ടഹൃദയരാണ്; അവർ മരണത്തിന്റെ അധീനതയിലാണു, കാരണം ജയിക്കാനാവാത്ത പാണ്ഡവന്മാരുമായി യുദ്ധം അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നു.
തസ്യൈവ ച ന പശ്യാമി യുധി ഗാണ്ഡീവധന്വനഃ। അനിശം ചിന്തയാനോഽപി യ ഏനമുദിയാദ്യുധി
ഞാൻ എത്രയും ആലോചിച്ചിട്ടും, ഗാണ്ഡീവം കൈവശമുള്ളവനെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാൻ ആരെയും കാണുന്നില്ല; അങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?
ദ്രോണകര്ണൌ പ്രതീയാതാം യദി ഭീഷ്മോഽപി വാ രണേ। മഹാന്സ്യാത്സംശയോലോകേ ന തു പശ്യാമി നോ ജയമ്
ദ്രോണനും കർണ്ണനും, അല്ലെങ്കിൽ ഭീഷ്മനും യുദ്ധത്തിൽ അവനെ നേരിട്ടാലും, ലോകത്ത് വലിയ സംശയം ഉണ്ടാകും; എങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കു ജയമുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നില്ല.